...آنچه در «کلاس ۰۹» گذشت
« گذشته »
تا حالا به عضویت در «اف.بی.آی» فکر کردی؟
ما دنبال آدمای مختلف می‌گردیم
،من اشلی پوئت هستم ولی همه پوئت صدام می‌کنن
من نباید اینجا باشم
من نیاز دارم تو اینجا بمونی
تو من رو نمی‌شناسی - به‌زودی می‌شناسم -
،من تیو مایکلز هستم ،همینطور که توی دفتر خوبم نشسته بودم
،پیش خودم گفتم
این اون مدل ناعدالتی‌ای نیست
که بخوام زندگیم رو صرف درست کردنش بکنم
پوئت و لنیکس توی پنج سال آینده قراره با هم ازدواج کنن
تو چی؟ چشمت کسی رو نگرفته؟
هیچکس
« زمان حال »
مأموریتم چیه؟
درست همینجا
«داخل «اف.بی.آی
اداره باهام صحبت کرد - در مورد چی؟ -
در مورد تو. ازم پرسیدن می‌تونی
،با من کار کنی یا نه برای اینکه منتقل شی
ما جاسوسیِ خودی‌ها رو نمی‌کنیم - بعضی‌وقت‌ها مجبوریم -
« آینده »
،رئیس مایکلز چرا پنج سال دیگه لازم دارین؟
من فناوری‌های ساختارشکن رو
وارد روند تحقیقات کردم
هوش مصنوعی‌ای که هیچ‌چیز از زیر دستش در نمیره
و همه رو یکسان قضاوت می‌کنه
من رو تعقیب می‌کنن؟
دارن ازت محافظت می‌کنن، پوئت
نه تنها در حال حاضر یکی
،از بزرگ‌ترین کشورهای روی کرۀ زمین هستیم
بلکه الآن یکی از ایمن‌ترین کشورها هم هستیم
آموس گارسیا؟
می‌دونم حرفه‌ت کجا شروع شد
می‌دونم به کجا ختم شد
کجا دقیقاً؟
شدی بازیچۀ دست سیستم عدالتی
که دیگه درکش نمی‌کنی
حتماً چیزی گفته
چرت و پرت می‌گفت
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. .:: www.bolboljan.net ::.
« کلاس ۰۹ » «قسمت دوم: آمادگی جسمانی»
ترجمه از VahidMax
‫هی.
‫خوبی؟
‫اون بیرون می‌بینمـتون.
‫- باشه. ‫- آره.
‫گوش کنید.
‫بنا به گزارش خودتون ‫همه شما
‫آزمون آمادگی جسمانی ‫رو گذروندید.
‫می‌دونیم که ادعا می‌کنید ‫چه کارهایی می‌تونید انجام بدید.
‫حالا وقتشه که ببینیم ‫واقعاً چه کارهایی می‌تونید انجام بدید.
‫امروز مسافت دو کیلومتر و ‫چهارصد متر رو باید طی کنید.
‫برای آقایون، زمانی که ‫در نظر گرفتیم
‫زیر دوازده دقیقه و ‫بیست و چهار ثانیه‌ست.
‫و برای خانم‌ها هم این عدد ‫به زیر چهارده دقیقه تغییر می‌کنه.
‫اگه نتونید آزمون آمادگی جسمانی ‫رو قبول بشید
‫نمی‌تونید مأمور ویژه باشید.
‫هیچ استثنایی هم وجود نداره.
‫« زمان حال، سال ۲۰۲۳ »
‫برای کدوم اداره درخواست دادی؟
‫- برای دوره اصلی آموزشی؟ ‫- اوهوم.
‫میامی.
‫- میامی؟ ‫- اوهوم.
‫آره، معمولاً دوست دارن که
‫مأمورین رو ‫به جاهای جدید بفرستن.
‫خانواده‌ای نباشه...
‫دوستی نباشه...
‫بدون کینه، بدون وفاداری.
‫یه چشم خارجی.
‫شما یه چشم خارجی دارید، ‫مأمور نونیز؟
‫مأمور جانسن و فرانکلین ‫قبلاً از اون سؤال کردن؟
‫بله.
‫و هیچی پیدا نکردن؟
‫منظورتون چیه، مأمور نونیز؟
‫ما حکمی نداریم.
‫هیچ اثر جرمی هم نداریم.
‫برای افراد خاصی.
‫می‌تونیم محرک باشیم.
‫گاهی اوقات همین‌که خودمون ‫رو نشون بدیم.
‫باعث فاش شدن ‫یه سری مسائل میشه.
‫می‌تونم کمکـتون کنم؟
‫بله، مأمور ویژه ماکیلز ‫و مأمور نونیز
‫اومدیم تا با آقای ‫مارک توپیریک صحبت کنیم.
‫این بیرون، ‫با هم‌دیگه دست می‌دیم.
‫خب، من نیومدم اینجا ‫تا یه گاو بخرم، جناب.
‫برای چی اومدی؟
‫فقط...
‫امیدوارم بودیم که ‫بتونیم کمی صحبت کنیم.
‫اوهوم.
‫خب اگه من ‫ریگی به کفشم بود،
‫یه چیزی تو دستات ‫بر علیه من داشتی،
‫مثل یه... صورتحساب پرداخت نشده،
‫یا چراغ عقب شکسته ماشین.
‫ولی من پاک پاکم.
‫و تو درباره من اشتباه می‌کنی.
‫دقیقاً درباره چی شما اشتباه می‌کنم؟
‫جسه می.
‫جسه می، مأمور مایکلز و ‫مأمور نونیز هستن.
‫ایشون هم همسر منه، ‫جسه می.
‫دنبالم بیاید.
‫ممنونم.
‫ممنون، بنجامین.
‫متوجه زخمای بنجامین شدی.
‫به این قسمت از کشور
‫«کمربند خودکشی» می‌گن.
‫هزاران مرد اون بیرون هستن که
‫به تنهایی در زمین‌هاشون ‫پرسه می‌زنن،
‫و از کشورشون طرد شدن.
‫خیلی مسخره‌ست، ‫وقتی نادیده گرفته نمی‌شن.
‫آمار خودکشی شش برابر ‫بیشتر نسبت به قتل.
‫از کی قراره کمک بگیرن؟
‫به‌خاطر همین گفتم که، ‫«بیاید پیش من.»
‫«شما اینجا جایگاهی دارید. ‫زندگیـتون ارزش داره.
‫تنها نیستید.»
‫و به چند نفر می‌تونی کمک کنی؟
‫خب، هیچ محدودیتی وجود نداره.
‫به رشدمون ادامه می‌دیم ‫و بزرگتر می‌شیم.
‫هندی‌ها یه روش معین ‫برای سبک زندگی‌شون دارن.
‫چرا من نتونم یه روش ‫برای زندگی خودم داشته باشم؟
‫جناب، می‌تونم از ‫دستشویی اینجا استفاده کنم؟
‫جسه می، می‌شه لطفاً ‫دستشویی خانم‌ها رو به مامور نونیز نشون بدی؟
‫و ایشون رو برگردونی.
‫
‫یه‌جایی خوندم که ‫«جی. ادگار هوور» عادت داشته که
‫مأمورهای ناکارآمد رو ‫به بوت و بیلینگز تبعید کنه.
‫کار اشتباهی کردی، ‫مأمور مایکلز؟
‫زیاد درباره «اف.بی.آی» ‫مطالعه می‌کنی؟
‫
‫کیسی؟
‫برو پیداشون کن.
‫بله، قربان.
‫منو با خودت ببر.
‫خواهش می‌کنم، ‫اینجا ولم نکن.
‫دوباره برمی‌گردیم، ‫قول می‌دم.
‫همه‌چی مرتبه؟
‫البته.
‫خیلی قهوه خوردید.
‫آره.
‫خب، ببین...
‫ممنون که وقتتون رو ‫در اختیارمون گذاشتید.
‫باهم در تماس خواهیم بود.
‫دقیقاً در مورد چه چیزی ‫در تماس خواهیم بود؟
‫روز خوبی داشته باشید.
‫- باید بهت بگم... ‫- نه، نه.
‫اینجا جاش نیست.
‫نونیز، هی!
‫
‫زودباش! بجنب! ‫ولش کن!
‫زودباش!
‫- زودباش! بجنب! ‫- نه! نه!
‫
‫سوار شو، زودباش!
‫مشکلی برات پیش نمیاد، باشه؟ ‫دراز بکش! دراز بکش!
‫
‫لعنتی.
‫خیلی‌خب. دراز بکش!
‫
‫سفت بشین!
‫
‫لعنتی
‫هی، هی، هی.
‫نونیز، زودباش. ‫بجنب، هی.
‫زودباش، بهت نیاز دارم. ‫از اینجا می‌ریم، باشه؟
‫تو فقط باید حواست ‫به من باشه، خب؟
‫با من بمون، باشه؟
‫قراره دردت بگیره.
‫هی، گوش کن.
‫ازت می‌خوام که هدف تیراندازیـشون ‫رو منحرف کنی، باشه؟
‫خیلی‌خب.
‫
‫نونیز!
‫نونیز، شلیک نکن!
‫نونیز؟ نونیز؟
‫اوه، لعنتی. ‫هی، هی.
‫هی. هی، حواست به من ‫باشه، خب؟
‫هی، جای دیگه‌ایت ‫هم تیر خورده، ها؟
‫بسیار خب.
‫خوبه، ‫کار عالی بود.
‫مرکز.
‫مرکز، مأمور مایکلز صحبت می‌کنه.
‫- یه مورد فوری داریم. ‫- بله، مأمور.
‫مأمور نونیز باید با هلی‌کوپتر ‫به بیمارستان منتقل بشه.
‫دریافت شد. ‫تیم پزشکی در راهه.
‫چی پیدا کردی؟
‫یه زیرزمین.
‫
‫لعنتی.
‫
‫چهارده دقیقه.
‫
‫تیو، از خودت آزمون گرفتی؟
‫بله، قربان، گرفتم.
‫و قبول شدی؟
‫بله، خانم.
‫توضیح بده.
‫وزنـم، راستش...
‫در حال بالا و پایین شدنه. ‫همیشه این‌جوری بوده...
‫چیزی هم نیست که ‫بخوام در موردش جار بزنم.
‫فقط روند اون برنامه، ‫خیلی طول می‌کشه.
‫یازده ماه طول کشید ‫تا به اینجا برسم.
‫آمادگی جسمانی حرفِ ‫یکی دو روز نیست که.
‫- یه سبک زندگیه. ‫- بله، قربان.
‫عه...
‫ولی خب تو شرکت‌های ‫مزخرفی کار می‌کردم.
‫گذاشتم بدنم افت کنه.
‫ولی آزمون رو قبول شدم.
‫خب، آزمون اینجا ‫رو که قبول نشدی.
‫خیلی‌خب، بریم.
‫- بریم! ‫- به سمت بالای تپه.
‫
‫باورم نمی‌شه آزمون رو ‫قبول شده باشی.
‫می‌تونی بهم بگی کُند و ‫آروم می‌ری. ولی منو دروغگو خطاب نکن.
‫به جهنم، بهت می‌گم دروغگویی ‫چون که خیلی کُندی.
‫هی، زمان منم ‫یه مقداری بیشتر شده بود،
‫اگه خواستی باهمدیگه ‫تمرین می‌کنیم.
‫باشه، از پیشنهادت ممنونم.
‫نمی‌تونی دو دقیقه رو ‫تو پنج روز جبران کنی.
‫نمی‌شه انجامش داد.
‫هی، تو مشکلت چیه، پسر؟
‫- من اصول دویدن رو بلدم. ‫- و منم تو رو می‌شناسم.
‫- منو می‌شناسی؟ ‫- آره، امثال تو رو.
‫در تمام زندگیم. ‫تو همه کلاس‌ها،
‫همه مکان‌ها، همه ‫رختکن‌ها. آره، خوب می‌شناسمت.
‫اوهوم. خب، من قلدر نیستم.
‫تو هم قربانی ‫قلدری من نیستی.
‫باید پیداش کنی، همین.
‫اینکه اینجا ‫به چه دردی می‌خوره.
‫ببین، سایمنز یه عوضیه.
‫ولی حق با اونه.
‫در مورد چی؟
‫تیو هرگز قرار نیست ‫تو زمان معین موفق بشه.
‫خب، ما که نمی‌دونیم. ‫حداقل باید تلاشـمون رو بکنیم.
‫منظورت من بودم دیگه؟
‫برای چی این حرفو می‌زنی؟
‫چون هیچ دلیل وجود نداره که ‫به‌خاطرش نخوای وارد این مسیر بشی.
‫این حرف‌ها از کجا دراومد؟
‫می‌خوای به من پول قرض بدی.
‫تو تمرینات تیو کمکـش کنی.
‫مدل تو این‌جوریه دیگه، درسته؟
‫مدل من؟ نه.
‫من مدل خاصی ندارم.
‫هرکسی یه مدلیه اخلاقش.
‫واسه تو نجات دادن آدماست.
‫خب، یعنی چی، من ‫حق نداشتم حرفی بزنم؟
‫حرفم اینه، تیو از پس خودش برمیاد.
‫باید اجازه می‌دادم که بری؟
‫شاید باید این‌کارو می‌کردی.
‫پس برو. ‫اینم می‌تونه مدل خاص تو باشه.
‫رفتن و ترک کردن. ‫این‌دفعه دیگه جلوتـو نمی‌گیرم.
‫چرا اتفاقاً تلاشـتو می‌کنی ‫که نذاری من برم.
‫نه، نمی‌کنم.
‫این الآن اولین دعوای ما حساب می‌شد؟
‫آره، گمون کنم.
‫به نظرت می‌تونه آخرینش باشه؟
‫نه.
‫« آینده، سال ۲۰۳۴ »
‫تاریک‌ترین ساعات دفتر بود.
‫و مرگبارترین روزِ ما.
‫۴۴ مأمور به‌خاطر اون حمله ‫جونشون رو از دست دادن.
‫سوگند خوردیم که چنین اتفاقی ‫دیگه هرگز رخ نده.
‫مهم نیست که ‫تاوان و هزینه‌اش چی باشه.
‫شنیدم طلاق گرفتی.
‫واقعاً متأسفم.
‫آره، خب...
‫چند وقتی بود که ‫تو فکرش بودیم.
‫جفتمون به‌خاطر دخترا ‫تحمل می‌کردیم، ولی...
‫...تحمل کردن خالی کافی نبود.
‫مورفی گفت که ‫داری وارد سیاست می‌شی.
‫همه‌مون یه روزی ‫راه والدیمون رو می‌ریم.
‫
‫- باید هیجان‌زده شده باشن. ‫- آره هستن.
‫بعد از اینکه بازنشسته شدم،...
‫اداره بهم پیشنهاد داد ‫که تو کوانتیکو تدریس کنم.
‫یه مدتی امتحانش کردم.
‫نوع تمرینات فرق کرده.
‫می‌دونی، ‫پنج ماه شده پنج هفته.
‫فقط تمرینات اصلی... ‫چه‌جوری شلیک کن، چه‌جوری بجنگ.
‫حتی دیگه لازم نیست ‫که رانندگی بلد باشن.
‫دلیل‌شون هم اینه که ‫می‌خوان هرچه زود تر
‫کارآموزها رو وارد عملیات میدانی ‫کنن تا به مشکلات نیروهای دیگه رسیدگی بشه.
‫میگم که، دیگه کی دلش می‌خواد ‫مأمور بشه؟
‫فقط بهشون گفته میشه که کجا برن.
‫چی‌کار بکنن.
‫از بین رفته، پوئت.
‫اداره‌ای که ‫می‌شناختیم از بین رفته.
‫اینکه می‌بینم ‫کوانتیکو
‫به چه چیزی تبدیل شده ‫قلبم رو می‌شکونه.
‫کلاس ما هرگز موفق نمی‌شد ‫که این روزهارو تحمل کنه.
‫من تمام عمرم رو ‫برای اداره گذاشتم.
‫
‫حالا اونا واسم به‌پا گذاشتن.
‫- حواسـشون به همه هست. ‫- نه اونجوری که به من هست.
‫رسماً یه عملیات راه انداختن.
‫ببین، بیرون از آپارتمان من مأمور گذاشتن.
‫وقتی سرو کله گارسیا پیدا شد، ‫اونا اون بیرون منتظر بودن.
‫دقیقاً همراه با مورفیچه کوفتی رو ‫تو خونه گارسیا پیدا کردید؟
‫قبل از اینکه بتونیم ‫کامپیوترش رو بگردیم،
‫بقیه مأمورها اومدن داخل ‫و جلومون رو گرفتن.
‫آموس یه چیزی بهم داد.
‫یه جور کارت ورود.
‫باید با اور حرف بزنی.
‫اون تنها کسیه که از این‌جور ‫چیزها سردر میاره.
‫خیلی‌خب، چند وقته که ‫شما دو نفر با هم حرف نزدید؟
‫نه سال.
‫
‫سلام.
‫شما هم که اینجایی.
‫خب، به این فکر می‌کردم ‫که می‌تونیم شروع کنیم به...
‫تو فکر می‌کنی ‫موفق نمی‌شم، مگه نه؟
‫خب، یه فرصت وجود داره.
‫باشه.
‫می‌دونی، می‌فهمم که اونجا وایسادی ‫و نگران من هستی.
‫چیزی تو نمی‌بینی ‫اینه که من اینجا وایسادم...
‫و نگران تو هستم.
‫آماده‌ای؟
‫خیلی‌خب، گوش کنید!
‫تایلر سایمنز تصمیم گرفته ‫چالش رکورد دوی ۳۰۰ متر رو انجام بده.
‫رکورد کارآموزان
‫به مدت ۲۰ ساله که دست نخورده ‫باقی مونده.
‫۳۲.۴۵ ثانیه.
‫این رکورد توسط مأمور ویژه ‫« میچ کلبی » زده شده.
‫ما اونو صدا زدیم، و اون یه ‫پیام برای سایمنز داره.
‫« دیگه وقتشه! »
‫- خیلی‌خب. ‫- آره.
‫بریم.
‫بریم به سمت پیست!
‫بزن بریم!
‫هجده صدم ثانیه اختلاف.
‫یه دستاورد بزرگ.
‫دومین کارآموز سریع.
‫عالی بود. ‫عالی بودی.
‫- حالت خوبه، پسر؟ ‫- آره. آره.
‫خب من سریع‌ترین ‫کارآموز سفیدپوست
‫در تاریخ کوانتیکو هستم، درسته؟
‫می‌دونی؟ آره.
‫- رکوردهای جداگونه وجود نداره. ‫- چی گفتی؟
‫گفتم، رکوردهای جداگونه‌ای... ‫وجود... نداره.
‫این‌کارو نکن.
‫چه کاری؟
‫- تبدیلش نکن به بحث و جدل. ‫- چی رو تبدیل به بحث و جدل نکنم؟
‫تو یه حرفی زدی، ‫و منم در موردش کنجکاو شدم.
‫- هی، اونجا چه خبره؟ ‫- هیچی، قربان.
‫در مورد اینکه چیزی هست یا ‫نیست تو تصمیم نمی‌گیری، شیرفهم شد؟
‫کاملاً مشخصه.
‫- چی؟ ‫- امم،
‫تو فقط از این ناراحتی که ‫قراره از اینجا بندازنت بیرون.
‫منم به عنوان کارآموز ‫درست مثل تو اینجا ایستادم.
‫- درسته، البته تا جمله. ‫- اوه، باشه.
‫تو خوب خودت رو نشون دادی. ‫قضیه اینه.
‫یعنی، این مکان ‫جای همچین کاراییه دیگه، نه؟
‫بگو.
‫چی بگم؟
‫می‌دونم که می‌خوای یه زری بزنی، ‫پس بزن.
‫می‌خوام زرتو بزنی.
‫خیلی‌خب، دیگه کافیه. ‫همه برن بیرون!
‫کلاس ما، بمونه!
‫تیو، سایمنز، جلوی صف.
‫برام مهم نیست که ‫از همدیگه خوشتون میاد یا نه.
‫این‌ها افرادی هستن که ‫وقتی زیر آتش دشمن هستید
‫قراره شونه به شونه شما باشن.
‫من کلاسی رو که توش ‫این‌جوری رفتار کنید قبول نخواهم کرد.
‫برام اهمیتی نداره که اداره ‫روی هر کدوم از شما
‫صد هزار دلار سرمایه گذاشته.
‫همه‌تون باید روز جمعه ‫رو به جلو حرکت کنید،
‫در غیراینصورت ‫هیچکس جلوتر از این نخواهد رفت.
‫- سلام. ‫- بله.
‫آره، می‌دونستم که ‫با تو رو به رو می‌شم.
‫یا اینکه گابریل بیاد اینجا ‫و بهم که چه‌جوری،
‫وقتی اون‌ها عضو اف.بی.آی شدن، ‫یکی از کارآموزا شورتـش رو به‌خاطر
‫متولد شدن تو فیلیپین ‫از بین پاهاش بالا کشیده،
‫و من باید از یه منظر ‫دیگه‌ای به این قضیه نگاه بکنم.
‫چه فایده‌ای داره اگه ‫دیدگاهت رو نسبت به مسئله تغییر بدی، پوئت،
‫اونم وقتی که از هر دیدی که ‫بهش نگاه می‌کنی یه چیز لعنتی رو می‌بینی؟
‫می‌تونم بیام داخل؟
‫پوئت، تا حالا دستگیر شدی؟
‫- نه. ‫- باشه.
‫ازم بپرس تا حالا ‫دستگیر شدی یا نه.
‫زودباش. خجالت نکش. ‫بپرس.
‫- نه، تیو. قرار نیست ازت بپرسم. ‫- یه بار.
‫۱۵ سالم بود.
‫با ماشین می‌رفتیم سینما.
‫گمون کنم فیلم « جزر و مد سرخ » بود. ‫[ فیلم محصول سال ۱۹۹۵ ]
‫- آره خودش بود. تا حالا دیدیش؟ ‫- زیردریایی‌ها.
‫آره، برادرای بزرگترم، ‫صندلی جلو نشسته بودن.
‫و منم صندلی عقب بودم، ‫داشتم یه کتاب می‌خوندم
‫که از کتابخونه گرفته بودم ‫و در مورد زیردریایی‌های اتمی بود، شوخی نمی‌کنم.
‫می‌خواستم مطمئن بشم که ‫تو فیلم جزئیات به خوبی بیان شده.
‫و بعدش، می‌دونی،
‫چراغ‌های چشمک‌زن پلیس رو ‫درست پشت سرمون دیدیم.
‫و برادر بزرگترم، خیلی آروم و ‫با حوصله، زد بغل،
‫خیلی آروم و محترمانه، ‫کارت شناساییش رو نشون داد
‫همه چیز رو به درستی انجام داد، ‫جوری که انگار بهمون یاد داده بودن.
‫« بله، قربان » ‫« نه، جناب سرهنگ »
‫« فقط داشتیم به سینما می‌رفتیم »
‫ولی... انگار کفایت نمی‌کرد.
‫نه، اون مأمور ازمون خواست که ‫از ماشین پیاده بشیم.
‫و ما هم دستورش ‫رو اجرا کردیم، ولی
‫اونا شروع به جر و بحث کردن، ‫درست مثل وکلای موفق و تهاجمی،
‫فقط درباره حق و حقوقـشون ‫بحث می‌کردن.
‫و برای اینکه اونا خفه بشن،
‫اون یکی مأمور اومد سمت من...
‫و بهم نگاه کرد،
‫به ساکتِ جمع،
‫به کسی که جیکش درنمیاد...
‫...بچه سالِ گروه،
‫و اون...
‫زد...
‫...درست روی صورتم ‫سیلی زد.
‫نگاهی که تو چهره‌هاشون بود.
‫و خب اثر گذار بود.
‫اثر گذار بود، چون...
‫اونا هیچ حرفی نزدن.
‫پدرم هرگز دست رو من بلند نکرد، ‫خدا رحمتش کنه.
‫مادرم هم هرگز حتی ‫یکبار کتکم نزد.
‫ولی اون مأمور... اون
‫اولین نفری بود که تو زندگیم
‫برای اولین بار کتکم زد.
‫متأسفم.
‫برای چی متأسفی؟
‫من متأسف نیستم.
‫نه، نه، نه، ‫منکه متأسف نیستم.
‫اتفاقاً بهم کمک کرد که...
‫بفهمم باید با چه ‫چشمی به دنیا نگاه کنم.
‫تو دنیا رو چه‌جوری می‌بینی؟
‫این چیزیه که منو نگران می‌کنه.
‫« آینده »
‫سناتور.
‫چه حرفی برای گفتن دارید؟
‫افرادی رو به علت‌های ‫غیرقابل توضیح دستگیر کردید.
‫- خودت می‌دونی، منم می‌دونم. ‫- نه سناتور، من نمی‌دونم.
‫آدمایی که هیچ کار اشتباهی نکردن.
‫این حرفیه که اونا می‌زنن.
‫من یه دوست نزدیک دارم.
‫که پسرش توسط اداره دستگیر شده ‫و هیچ‌کدوم از ما دلیلش رو نمی‌دونیم.
‫خب، شاید کاملاً شناخت اشتباهی
‫نسبت به پسرش داشته.
‫برای کاری که انجام ‫داده بودن نبود.
‫به‌خاطر کاری بود که ممکن بود ‫ازشون سر بزنه.
‫بهم بگو که غیرممکنه ‫و من می‌ذارم می‌رم.
‫می‌دونی، بر اساس افسانه‌ها،
‫۵۰۰ سال قبل در شهری ‫به نام پراگ،
‫« خاخام لو » موجودی ‫از خاک رس ساخت،
‫یه غول سنگی، که از صخره‌های ‫سواحل رودخانه ولتاوا تراشیده شده بود،
‫برای اینکه در مقابل آزار و اذیت ‫دیگران از یهودیان محافظت کنه.
‫دیدی، اون واقعاً به حاکمان ‫زمان خودش اعتمادی نداشت.
‫به قانون که قطعاً ‫اطمینانی نداشت.
‫مردم نمی‌تونن یهودیان رو نجات بدن.
‫ولی با این غول سنگی سفالی،
‫که مثلاً روح خداوند ‫درش دمیده شده
‫و به این دنیا آورده شده،
‫ممکنه شانسی برای نجات داشته باشن.
‫همه که این رویکرد رو ‫به عنوان راه نجات نمی‌بینن.
‫مردم شکست خوردند، سناتور.
‫اونم تو اساسی ترین، ‫و پایه‌ای ترین وظیفه‌شون
‫که مراقبت از همدیگه‌ست، ‫که محافظت از بقیه‌ست، شکست خوردن.
‫مردم...
‫...بگذریم، تو این یه مورد ‫اصلاً کارشون خوب نیست.
‫آموس گارسیا چی؟
‫هی.
‫شرمنده.
‫ابراز شرمندگی می‌کنی، ‫یا داری « خدافظی » می‌کنی؟
‫خیلی‌خب، آماده باشید!
‫سه، دو، یک.
‫تیو؟
‫با ثبت زمان سیزده دقیقه و دو ثانیه،
‫تو آزمون آمادگی جسمانی ‫رو ردی شدی.
‫حرفی داری که بخوای بگی؟
‫قربان، در مورد رویه و قوانین ‫کوانتیکو مطالعاتی داشته‌ام،
‫و بر اساس قوانین، ‫من می‌تونم دوباره
‫هفت هفته دیگه در آزمون ‫آمادگی جسمانی شرکت کنم.
‫اگه امکانش هست، قربان،
‫مایلم که دوباره ‫آزمون بدم.
‫و بهتون قول می‌دم که...
‫بهتون قول می‌دم که ‫قبول خواهم شد.
‫می‌خوای چه تصمیمی بگیری؟
‫باشه.
‫بسیار خب.
‫عالی پیش میره.
‫واقعاً میگم. ‫بهت قول می‌دم.
‫نه، مامان. ‫الآن شرایط فرق داره.
‫شبیه مدرسه نیست، نه.
‫آره، نه، یه ذره هم ‫شبیه به مدرسه نیست.
‫خب، نیازی نیست که ‫نگران من باشی.
‫باشه. منم دوستـ دارم.
‫خدافظ، مامان.
‫بیا بغلم.
‫حالش چطوره؟
‫چی بگم.
‫هی، تقصیر تو نیست.
‫باشه؟
‫ارزشـش رو داشت؟
‫اونا...
‫خودشون رو لو دادن.
‫ما جلوی یه جنگ رو گرفتیم؟
‫یا یه جنگ رو شروع کردیم؟
‫برنامه دارن که به چی حمله کنن؟
‫به ما.
بلبل جان مرجع دانلود رايگان فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده .:: www.bolboljan.net ::.