سریال «جاذبه مهلک» فصل اول - قسمت یک
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. .:: www.bolboljan.net ::.
صبح به‌خیر.
- صبح به‌خیر. - صبح به‌خیر.
صبح به‌خیر. صبح به‌خیر.
محض اطلاع، دنیل مایکل گلگر،
مرتکب به قتل شبه عمد،
و به 15 سال حبس الی حبس ابد محکوم شد.
این اولین حضورتون
- در مقابل هیئت منصفه‌ـست؟ - بله، خانم.
موفق شدین که سابقه انضباطی خوبی به جا بذارین.
در تبرئه دیوید رنگل نقشی داشتین؟
انگار که خیلی روی این نوع همکاری که دارید
تاکید کردین.
من با اون کسی که گفت بزرگ‌ترین تهدید
نسبت به سیستم عدالت ما یه آدم بی‌گناهه، موافقم.
و متوجهیم که اظهاراتی آماده کردین.
بله، خانم.
فقط می‌خواستم بگم...
...که من...
هر روزی که این داخل بودم،
به الکساندرا فارست فکر کردم.
چون باید بتونم کاری که کردم رو درک کنم،
این که چه طور مرد...
...این که من کشتمش...
و این که چرا کشتمش.
موقعیت من،
دستاوردهای من،
تمام چیزهایی که داشتم...
...و تمام چیزهایی که می‌خواستم...
جلوی اون‌ها، اون ارزشی نداشت.
سعی کرد که به خطر بندازتشون،
توی ذهن من...
معنیش این بود که اجازه داشتم که هر کاری رو انتخاب کنم.
و منم خشم رو انتخاب کردم.
انتخاب کردم که کنترلم رو از دست بدم.
انتخاب کردم که جونش رو بگیرم.
و مردی که همیشه فکر می‌کردم هستم،
این کار رو نمیکرد.
اما من کردم.
برای همین سعی کردم تمام روزهایی رو
که این جا بودم...
...به یه درک...
بهتری از کسی
که هستم برسم...
و جبران کنم.
این تمام چیزیه که برای گفتن دارم.
اگه قرار باشه آزادی مشروط بهت داده بشه، چه برنامه‌هایی برای خودت داری؟
اولین...
اولین کاری که دوست دارم بکنم اینه
که دوباره با خانواده‌ـم ارتباط بگیرم.
سوال دیگه‌ای دارین؟
نه.
ممنون، آقای گلگر.
راجع به تمام این‌ها مشورت می‌کنیم
و شما رو از تصمیم‌ـمون مطلع می‌کنیم.
از همه‌ـتون خیلی ممنونم.
یالا. بیا بریم.
اون مال من نیست.
اون گوشی من نیست.
اسم؟
الن گلگر.
...توی مسافرتی در سوئیس، و توی یه صبح،
همسرش از یه پیاده‌روی برگشته بود و تعریف کرد که از تپه‌ای بالا رفت
و یه کلبه چوبی قدیمی روی نوکش پیدا کرد
که دری زیبا داشت که با دست روش حکاکی شده بود.
این داستان رو توی سمینار دانش‌آموزان بورسیه‌شده سال اولی تعریف نکردم؟
نه؟ باشه.
خب، بعد ناهار،
همسرش ازش خواست که اون کلبه با در زیباش رو ببینه،
برای همین از تپه بالا رفتن
و بعد از بقیه تپه‌های دورش هم بالا رفتن،
اما هیچ وقت پیداش نکردن.
کارل یانگ همسرش رو یه آدم آروم و منطقی،
عاقل و به هیچ وجه گول‌نخور، توصیف کرد.
اما اون جا چیزی بود که همسرش قسم می‌خورد اتفاق افتاده
اما اون به هیچ وجه نمی‌تونست توضیح بده.
یعنی، چهار تا کلاس دیگه هم هست و آره،
بعدش هم که مطالعه‌ـست.
خب این... این خیلیه، اما فکر کنم بالاخره فهمیدم
که گوش هم بدم، یا مثلاً، حتی یادداشت هم کنم،
درجا وقتی تموم میشه، همه‌ـشون از ذهن میپره.
برای همین از رو نوشتن واقعاً کمک میکنه،
یعنی، فکر کنم ملکه ذهنم میشه.
برای همین ارزش اون وقت اضافه‌ای که میذاری رو داره.
به علاوه این که از تمام سخنرانی‌ها یه نسخه چاپی داری که بهش نگاه بندازی.
آره.
ولی بازم، جطوری بقیه
- یعنی، انقدر توش خوبن؟ - توی چی؟
چیزی که می‌شنون رو یادشون بمونه؟
آره.
باور کن، خوب نیستن.
پس، تو هم...
پدرم ممکنه، ام...
عفو مشروط بگیره.
عفو مشروط می‌گیره.
باید برات خیلی سخت بوده باشه که دو دستی به همچین چیزی بچسبی.
همه این دوران، بار این که اون زندان بود، روی دوشت بود وقتی
که به من گفتی مرده بود.
خب، قبلاً هیچ وقت بهم ایمیل نزده بود.
هیچ وقت.
و بعد ازم خواست که به دادرسیش برم،
و من جواب ایمیلش رو ندادم
اما رفتم.
ببخشید که دروغ گفتم.
آدم‌ها چیزی رو بهم میگن که برای گفتنش آماده‌ـن.
بیا یه چیزی باهات در میون بذارم، باشه؟
به کار مربوطه؟
حالا که حرف از تولد شد، تولد مارلنا بود.
و اسکرین‌شات‌هایی از یه گُهی
به اسم دستبند تنیسی برام می‌فرسته.
انگار من می‌تونم همچین چیزی پیدا کنم.
برای همین مجبور شدم که خلاقیت به خرج بدم.
وای پسر.
- چیه؟ - چیزی نیست.
فقط نمی‌خوام موقعی که داری تعریف میکنی چی کار کردی،
چیزی توی دهنم باشه.
پیش خودم فکر کردم
که «تو این چند سال چه قدر برای وینی جواهرات گرفتم؟»
و اکثرشون رو اصلاً بعدش دیگه ندیدم.
بعدش گشتم، و یه چیزی پیدا کردم
که تقریباً کل مشکلم رو حل کرد.
تغییر کاربریش دادم.
وای. مارلنا عاشقشه. دیوونه‌ـش شد.
مطمئنم شد. معلومه که جفتتون سلیقه خوبی دارین.
کیرم دهنت، رفیق. مشورت نیاز دارم.
چرا؟ همین الانشم کاری که باید بهت می‌گفتم نکن رو کردی.
چون می‌تونستم قسم بخورم که وینی این تخمی رو
یادش نمیاد چون که یه بارم نذاشتش،
اما الان میگه نمی‌تونه پیداش کنه
و فکر میکنه یکی دزدیدتش.
و ازم می‌خواد که برم بیمه خسارتش رو بگیرم.
- که هنوز این کار رو نکردم. - چون که شیادی.
برای همین براش توضیح دادم و این طوری بودم که «عزیزم، ببین.
اصلاً منطقی نیست که یه دزد یواشکی بیاد این تو
و فقط همین یه دونه رو بدزده. احتمالا از توی درزهای کمد
افتاده پایین یا همچین چیزهایی.»
که فکر کنم خیلی روش پافشاری کردم.
آره، ایده خوبیه.
یا این که می‌تونی گردن یکی از بچه‌ها هم بندازی.
فرنک، ناموسا انقدر با منی که سرپرست مستقیمتم،
راجع به اقدام مجرمانه تخمیت حرف نزن.
و اگه توی مهمونی من، با کسی جز همسرت بیای،
می‌رینم به توجهی که بهت میشه.
نکه حالا مارلنا دوست داره بیاد مهمونی یه پیر و پاتال رو ببینه. اون 23 سالشه.
باز شروع کرد، با اون قیافش.
می‌دونی، عجیب نیست که می‌خوان قاضیت کنن.
- خب، تولدت مبارک، دنی. - ممنون، تری.
پنج شنبه دوباره بهم بگو.
صبح به‌خیر.
دیدی زمان دادرسی عقب افتاد؟
آره دیدم، ممنون. امروز حالت چه طوره؟
خوبم.
دیشب خواب دیدم
که یه مار غول‌پیکر صورتم رو گاز گرفت.
خب، این اذیت کننده‌ـست.
بیاتریس.
برای کاستر این جا اومدی؟
آره، از آخرین باری
که جلوی یه هیئت منصفه نورمانی بودم، خیلی وقت می‌گذره.
تا موقعی که چیزی رو از دست ندادی، نباید مشکلی داشته باشی.
چیزی که از دست ندادی، درسته؟
خفه شو.
وای! شنیدم تولد 40 سالگیت نزدیکه.
برای یه قاضی، خیلی جوونی.
فقط برای یه آدم عادی جوون نیستی.
لعنت بهت! بیاتریس، درد داشت.
- سلام العلیکم، رئیس. - سلام.
سلام. می‌تونم یه تاییدیه بگیرم؟
قتل غیرعمد توی راننده‌ـگی. داشتم به حکم عفو مشروط فکر می‌کردم.
توی نفس متهم 1.8 بود. خیلی مست حساب میشه، فیل.
درسته اما اولین جرمش بود.
به علاوه این که قربانی به‌خاطر سکته قلبی مرد.
نه. از معامله خبری نیست. دلسوزیت رو بذار برای کسی
که پاتیل نمی‌شینه پشت فرمون.
تصمیمات بد، نتیجه بد هم داره.
بازی مسخر‌ای بازی کنی، جایزه مسخره‌ای هم میبری.
حالتون چه طوره، جناب قاضی؟
چشمم نزن، گیبریل.
اومدم خونه!
اون‌ها عکس‌های قشنگی‌ـن.
- مامان‌بزرگ برام گرفت. - واقعاً؟
توی فروشگاه تچن.
توی پلاستیک پیچیده شده بود،
اون که نمی‌دونست، اصلا ممکن بود که کاماسوترا اسکاندیناوی باشه.
اما از جلدش خوشش اومد و حالا این جاییم.
این طور که نیست، درسته؟ درسته؟
عین داستان جن و پریه.
داستان جن و پری. باشه. جن و پری‌ها خوبن.
- داستان جن و پری دوست داریم. - اوهوم.
متاسفم.
ادامه بده.
من یه احمق کامل بودم.
و متاسفم.
بهترینش اون جا بود که مستقیماً گفتی
که برات مهم نیست چی تماشا می‌کردیم.
- به شدت... - بی‌ادبانه بود.
حق با توـه، من اشتباه کردم، متاسفم...
و فکر کنم شاید هزینه همه این جابه‌جایی‌ها
داشت میوفتاد رو دوش من.
وایسا ببینم. این راجع به نقل مکان بود؟ تو نمی‌خوای که بریم؟
عزیزم، من واقعاً فقط سعی دارم که عذرخواهی کنم.
چون که می‌دونی، هنوزم میشه به جاش اون خونه رو بازسازی کرد.
همین‌طوری میگم. و حالا که داریم حرف‌ها رو می‌زنیم،
اگه نمی‌خوای لازم نیست یه قاضی بشی.
«ساعت‌کاریش راحت‌تره، برنامه‌ـش مطمئن‌تره،
باعث افتخاره» اما باز هم می‌تونی ردش کنی.
حرکت خفنیه میشه ها، مگه نه؟
بهم پیشنهادش رو میدن و منم میگم: «هوم، همین‌طوری راحتم».
ولی شرط می‌بندم نمی‌دونستی که قاضی‌ها کنفرانس هم میرن.
تازه، جاهای با کلاسی هم هست.
چه جور کنفرانس و کجا؟
اکثراً کنفرانس‌های حقوقی.
و نظرت راجع به اروبا چیه؟
اروبا یعنی میلواکی.
میلواکی هم یعنی سن برنردینو.
سلام، کوچولو.
چه ربطی به خورشید و ماه داره؟
خب، قلعه مادرخونده‌ـه
در شرق خورشید و غرب ماهه.
اوه...
لازم نداره که مادرخونده‌ای باشه،
اما وقتی هست، مطمئنی که داستان خوبیه، مگه نه؟
هی، مشکل پرونده سوارز چیه؟
اون میگه که نمی‌خوای به عهده بگیریش.
ازش خواستم کاری کنه که یکی از چهار نفر
علیه بقیه‌ـشون بشه. دیگه مشکل من نیست.
آره، خب، اون همین الانشم یه شاهد داره،
که یه آدم شاغله، یه پدره و یکی از ستون‌های جامعه‌ـست.
چرا باید با یه قاتل مذاکره کنه؟
می‌تونی بهم بگی که تا 6 ماه دیگه این شاهد بی‌نقص کجاـه؟
بیرون اتاق دادگاه 12 شکلات می‌خوره تا به جایگاه فرا خوانده شه.
و می‌تونی کامل بهم قول بدی که پیداش میکنی و میاریش؟
می‌تونم؟ آره. پرونده رو قبول میکنی یا نه؟
تصمیم رو به مراجع قضایی می‌سپرم.
- اه! - سوارز چهار نفر داره.
من فقط یکی می‌خوام.
شاید بهتر بود شماها می‌رفتین حقوق می‌خوندین.
نه، من می‌خواستم با کار کردن خرج زندگیم رو در بیارم.
و حالا که این جاییم.
- ممنون. - ممنون.
هنوز میای مهمونیم دیگه؟
نمی‌دونم. خودت قراره اون جا باشی؟
یه بار کامل اون جا هست.
به علاوه، کاکتل‌های مخصوص در خور با فضا.
وای! حداقل این خیلی احمقانه‌ـست.
ببخشید، قربان.
توی دادگاه نمیشه چیزی خورد.
نه، شما نمی‌تونین توی دادگاه چیزی بخورین. فقط من می‌تونم.
و تو من نیستی.
تلخه ولی حقیقته. کنچیتا کجاست؟
دو جا براش کار پیش اومد اما اون رو فرستاد.
- آلیسه. - باشه.
شایدم الکسه.
خب، کدومشونه؟
هوم.
یکی باید بپرسه.
کانپیتا طبقه بالا گیر افتاد، گفت که واقعاً متاسفه.
من الکس فورستم.
الکس. اشکالی نداره. دن گلگر.
آره، اون عاشقته. کنچیتا رو میگم.
آره، فشار خونم رو پایین میاره.
خب... در جریان همه‌چی هستی؟
آره، قطعاً کنچیتا شخص هدفشونه،
اما من رو می‌شناسن، پس مشکلی نداریم.
مضطربن.
خب، بریم باهاشون صحبت کنیم.
حال شماها چه طوره؟
باشه.
روز بزرگیه.
این همه دفعه بهتون یاد آوری کردم
که حواستون به احساساتی که روی چهره‌ـتون می‌شینه باشه،
خشمتون رو مخفی کنین، دردتون رو مخفی کنین،
کاری نکنین که هیئت مدیره حس بدی بگیره،
احساس تاسف برای کسی که یالینا رو کشت داشته باشین.
اما امروز...
بخش صدور حکمه.
این برای قاضیه.
باید بدونه که چه چیزی از دست دادین.
پس بهش نشون بدین.
اگه خشم دارین، خشمگین باشین.
اگه گریه‌ـتون گرفت، گریه کنین.
امروز روز تمامی احساساته.
و این جا هم جاشه.
- باشه؟ - آره.
- ممنون. - خواهش میکنم.
- ممنون. - ممنون.
خب، برای تولد بزرگ کاری میکنی؟
همسرم داره یه مهمونی می‌گیره.
ایول. مامانم می‌خواست این کار رو برای تولد 40 سالگی پدرم کنه،
اما پدرم نمی‌خواست که اون پول خرج کنه.
اگه مرد عاقل‌تری بودم، احتمالاً منم همین رو می‌گفتم.
آره اما سال بعدش سکته کرد،
پس نباید ازش می‌پرسید؛ باید مستقیم انجامش میداد.
سام علیکم، مفسدین.
پوشت خوبیه، ای‌بی.
اوه، خوشت اومد؟
اوه، کجاش ممکنه اشتباه پیش بره؟
خدمات قربانی. با کنچیتا کار میکنه.
کنچیتاست، پسر. کنچیتا بهترینه.
اسمش چیه؟
فکر کنم، آلیسه؟
هوم. آلیس انگشت بزرگمه؟
چون می‌خوام روی تک تک اسباب و اثاثیه‌ـم بکنمش.
- الان کابینت با در بسته می‌خواد. - وایسا ببینم. چی؟
آره، دوستش شرون داده تمام اسباب و اثاثیه‌ـش رو
چوب کاری کنن که با کابینتش بیاد.
خب، حالا که صحبت از اسباب و اثاثیه جدید شد،
- اون یه یخچال برای پنیر می‌خواد. - نه، نه.
این روزها مردم یه حس خاصی به پنیر دارن، دنی.
یبس شده؟
به زودی میشه.
وای، وایسا.
سلام. نه، هنوز نه.
اه، من... من الان میام.
نه. فراموش کردم. شرمنده.
بیا. تو ازش بپرس. خدمت شما.
- بیا این گند رو تمیز کنم. - سلام، رفیق.
خب، من پوتین دارم
و سعی دارم یه دست لباس باهاش در بیارم،
اما الان فکر میکنم که باید بیخیال شم و سخت نگیرم.
پس بابت رفتن به اون
مکان کونی‌های کثیف، هیجان‌زده‌ای؟
چرا هیچ وقت اسمش رو یادم نمی‌مونه؟
نمی‌دونم. اصلاً دیگه همچین اتفاقی میوفته؟
یه عکس برام بفرست. پیامکش کن. باشه. انجامش میدم.
- اون می‌دونه. - انجامش میدم.
هی. یا می‌خواین که بیام خونه یا که نمی‌خواین.
چی؟ چه طور شد که موز نداریم؟
فردا شب می‌بینمت، دن.
خداحافظ، بث. خب، حالا که دارم میرم فروشگاه،
چیز دیگه لازم نداریم؟
خب، فکر کن زن.
این ساعت 6:00 شروع میشه؟
داری آماده میشی یا که...؟
شرمنده. بابا عقب انداختش، شد 7:30.
پس لازم نداشتی که زودتر از سرکارم بیام خونه؟
نه. ولی می‌خواستم که بیای خونه.
اوه، واقعاً؟ چرا؟
مجبورت کنم که برام کارهایی انجام بدی.
بلندش کن.
خدا لعنتت کنه، زنیکه...
روانی جذاب.
اه!
من نخواستم چیزی جایگزین شه.
خیلی ساده خواستم که فقط روی بشقاب نذارنش.
برای این که همچین اشتباهی بکنن، رستوران خیلی گرونی‌ـن، بثی.
پس نخورینش.
بهتون نارنجک بدون ضامن ندادن که.
من که فکر میکنم خنده داره. همین.
صدها نفر این دور و ور دارن...
هیس.
...که تجربه غذا خوردن بی‌نظیری بسازن.
میرم ازشون می‌خوام که دوباره بشقاب رو بچینن.
کسی لازم نیست کاری کنه. فقط گفتم که خنده‌دار بود.
نمی‌خواستم عوض شه. هیچ کدوم از این‌ها رو نمی‌خواستم.
و نه تنها بهم میدنش، بلکه سرد هم شده.
پولنتا طنزی بود.
هوم!
وای پسر.
اوضاع این جا چه طوره، النور؟
- الن. - لنن؟
الن.
اه. لمن. [لمن: لیمو]
- الن. - سلوگو؟
- الن. - گوردن شام‌وی.
هی، گوردن شام‌وی، یه تیکه از گوشت خوکم رو می‌خوای؟
فکر کنم همین‌طوری راحتم.
مطمئنی؟ واقعاً خوبه‌ها.
- دوست دارم. - منم دوست دارم.
- واقعاً؟ - ببخشید مزاحمتون شدم، رئیس.
یه قتل توی لنکستر داریم. هنوز هویتش نامعلومه.
باشه. به فرنک زنگ بزن، بهش بگو که بره سر صحنه،
بهش بگو وقتی که فهمید داستان از چه قراره، بهم زنگ بزنه.
- فهمیدم. - خیلی خب.
جرم و جنایت استراحت نمیکنه که.
پس به زودی رسمی میشه، ها؟
اون‌ها برات می‌گیرنش... اون چیزه رو؟
یا خودت باید بگیری؟
- اسمش رداءـه. - اها.
خودت برای خودت می‌گیری. در واقع، از جیب خودت هم هست.
به طرز خنده‌داری، حتی مجبور هم نیستی.
هیچ قانونی نیست بگه که یه قاضی مجبوره بپوشتش.
الان دیگه بیشتر یه جور سنته،
یه تمرین نمادین.
سالیانه چه قدر می‌خوای در بیاری؟
20 هزار تا؟
خرج مدرسه خصوصی هم در نمیاد.
نمادین. سنتی.
اساس جامعه‌ـمون.
هفت سال توی استنفورد باشی که موقع صبح برای یه فلزیاب،
کل پولت رو خرج کنی؟
این کار رو برای خانواده‌ـت انجام نمیدی، دنی.
حتی برای کارکرد حسابت هم نیست.
در نهایت، فقط
بازی دزد و پلیس یه آدم باحاله.
اما بازم، مردم مجبورن که قاضی صدات کنن.
مطمئنم ازش متنفر میشی.
ببین کی این جاست!
سلام. از همه‌ـتون تشکر میکنم که اومدین. خیلی ممنون.
خیلی ممنون، ممنون.
- هی! - این جاست!
ممنون، بچه‌ها. ازتون ممنونم.
میکی!
♪ تولدت مبارک. ♪
شما بچه‌ها حالتون چه طوره؟ خیلی ممنون که اومدین.
من که خیلی حالم خوبه.
عشق کن.
رئیس این جاست؟ گفتش که قراره بیاد.
اگه بطری‌های شراب 400 دلاری داشتیم،
قطعاً لیوا این جا می‌بود، اما خب نداریم.
اما از این‌ها داریم.
ببین. قرار بود تحت تاثیر قرار بگیری.
انگار قبلاً هیچ‌کس سفیده تخم مرغ رو توی یه نوشیدنی نریخته بود.
وای وای، و این یکی. صبر کن.
پینا کلاداـه.
از من چی می‌خوای، مایک؟
توجه!
تولدت مبارک
♪ توهم هیچوقت ♪
♪ واقعی نمیشه ♪
♪ کاملاً بیدارم و می‌بینم که آسمون بی‌نقص پاره شده ♪
♪ اما یکم دیر رسیدی ♪
♪ چون منم که پاره شده ♪
ببخشید. ببخشید. متاسفم.
- یاروی دنیس برای ساعت چنده؟ - 3:30.
وای، ریدم توش. خب، باز گند خورد تو روزمون.
طبقه 12ام زنگ زد.
دنبال تو می‌گرده.
باشه. انصاف نیست بیشتر از این، منتظر نگهت دارم.
خب، ترفیع... اتفاق نمیوفته.
چی؟ راجع به چی داری حرف میزنی؟
فرماندار می‌خواد گاس هلت رو بگیره.
پاس هلت؟ از کی؟
اون حتی دادستان هم نیست.
آره، می‌دونم. و کل این مسئله خیلی باعث آبروریزیه.
اوه، مطمئنم همین‌طوره.
فکر کردم گفتی پر کردن این جایگاه در اختیار توـه.
مطمئنم که گفتی «این یه قفله».
باشه. پدر زن هلت پول زیادی توی بخش فنی داره.
کلی موقعیت برای
تحت تاثیر گذاشتن داره و وقتی اون اتفاق افتاد...
می‌فهمم. رفیق فاسدت می‌خواد بذاره که این کسکش خان،
برای دامادش گاس، کار قضاوتی رو بخره
که حتی اصلاً نمی‌خوادتش، درسته؟
مراقب حرف زدنت باش.
باشه.
دوره بعدی سراغش میریم.
یه چشم بهم بزنی، چهار سال هم گذشته.
فقط باید یکم ایمان داشته باشی.
می‌دونی، پدرت هم...
- وای، گور بابای اون. - ...اولین دوره منصوب نشد.
- باشه. - باشه.
اوضاع تخمی همینه که هست دیگه.
مثل این می‌مونه از باد بابت این که می‌وَزه، عصبانی باشی.
ببین، اون‌ها هر کسی که طبق هر برنامه‌ای
که چیدن کار نمیکنه رو رد کردن.
- مشکل از تو نیست. - می‌دونم، مایک.
می‌دونی دیگه چی به تخم مردم هم نیست؟
این که بابات توی چه سنی
پشت صندلی قضاوت نشست و این که تو ازش جوون‌تر نیستی.
- برای اون می‌بود. - چی می‌بود؟
برای اون مهم می‌بود.
خب آره، به‌خاطر این بود که شخصیت خیلی حقیر
و طاقت‌فرسایی داشت.
اما اون مرده.
پس کسی جز خودش راجع به این کسشر فکر نمیکنه.
آره، نکه تو اصلاً راجع بهش صحبت نمیکنی.
می‌دونی، شاید بهتر باشه که تمزکر کنی و ببینی
که چه طور می‌خوای با این همه دل سوزی که می‌گیری رو کنار بیای،
حالا به اون همه آدمی که دوست دارن به زمین گرم خوردنت رو ببین،
اشاره‌ای نکنیم.
ببین. نظرت چیه که جمع و جور کنیم
و امروز بریم اندولینی؟
امروز ساعت 3:30 قراره برای بازنشستی دنیس اورتگا برم.
راستی، تو چه طور از زیرش در رفتی؟
احتمالاً گفتم که پیامش توی پوشه «اسپم» رفت.
هی، شاید باید تو هم
به پیچوندنش فکر کنی، دن؛ جدی میگما.
خب، همون‌طور که خودت گفتی،
باید یه موقع شروع کنم.
خب چه بهتره که امروز شروع کنم.
سلام، بچه‌ها؟ اوضاع چه طوره؟
از دیدنت خوش‌حالم. حال شماها چه طوره؟
خیلی باعث افتخاره، اما صادقانه بخوام بگم
آخرش، یه جورایی حس میکنی که ارزشت پایین اومده.
و به هرحال، همه می‌دونن ضوابط دادگاهن
که در واقعیت دادگاه رو می‌چرخونن، نه خود قاضی. کی این رو می‌خواد؟
من می‌خوام جمع‌بندی سه ساعته داشته باشم و به حرف اون‌ها گوش ندم، درسته؟
خیلی اون‌ جا بشینی، مغزت هم مستقیم میوفته میوفته تو شرتت.
چرا می‌خوام شماها بهم بگین که چی کار کنم؟
که کی حضور پیدا کنم، کی ناهار بخورم، کی برینم.
من دادستانم. هر موقع بخوام می‌رینم.
این جا قضیه از چه قراره؟ به چی فکر میکنی؟
مطمئن نیستم. تو چی؟
اصلاً نمی‌دونم خیلی از این‌ها، چی هستن.
خب... از اونی که نمی‌دونی چیه یه گاز بزن،
و اگه خوشت نیومد، بندازش روی زمین.
اوه... و اون‌ها هم مشکلی ندارن؟ صاجب این جا مشلکی نداره؟
اوه، نه بابا. خودشون می‌خوان که این کار رو کنی.
واقعاً؟ باشه.
شیرینی گردویی انگشتی، شیرینی رنگین‌کمونی
که نمی‌دونم چرا ولی کیکه،
ارمرتی و انیس.
این‌ها هم چمینو‌ـن. کنجد و پرتقال. انجیر.
و آخر اما دست کمی از بقیه نداره، شیرینی کره‌ای عروسی ایتالیایی
با شکلات و گردو.
پشمام.
آره، خیلی از دفعاتی که این جا بودم،
شیرینی هم داشتن.
باشه ولی این خیلی زیاده دیگه.
کنچیتا هم باهات این جاست؟
درواقع، من رو همراه با خودش آورد اما الان اون...
اون دیگه رفت.
چرا هیچ وقت تو رو با خودش این جا نیاورد؟
چه طور ممکنه یه آدم توی ساختمون دادگاه مجرمین کار کنه
و هیچ وقت نیاد اندولینی؟
من همین سپتامبر قبلی اومدم این جا، پس...
چرا؟ چون مجبور شدی که شیرینی‌ها رو برام توضیح بدی؟
شاید من... من دوست دارم که دسرم رو برام توضیح بدن.
سپتامبر. هشت ماهی شده.
تقریباً بیا بگیم 240 روز.
من هفته‌ای حداقل سه بار میام این جا.
که یعنی از وقتی که تو نقل مکان کردی،
من 90 بار اومدم این جا.
حتماً جای باحالیه، گمون کنم.
یا شایدم من همیشه این جام.
حالت خوبه؟
دنبال جزئیات نیستم. معلومه دیگه.
یعنی، در جریانم که واقعاً نمی‌شناسمت.
اما... نمی‌دونم.
انگار...
الان حالت یه جوریه.
آره، احتمالاً همین‌طوره.
آره، منم احتمالاً همین‌طورم.
بعضی وقت‌ها اوضاع... خیلی سنگین میشه.
- مگه نه؟ - اوهوم.
و هی اتفاق میوفتن.
اما نگران نباش. درست میشه.
یا شایدم نشه.
این‌ها رو برای تو راهم میبرم.
هیجان زیادی برای کنجدیه دارم.
از حرف زدن باهات، خیلی خوشحال شدم.
تبریک میگم.
همین تازه برگشتی؟
چی؟ من؟ نه؟
داری دروغ میگی؟
می‌دونی که بوش رو حس میکنم.
می‌تونی بوی دروغ رو حس کنی؟
نه، می‌تونم بوی الکل رو حس کنم.
وای. اون. خب همه می‌تونن حس کنن.
تا حالا اون دکمه قرمز رو فشار دادی؟
فکر کنم باید بکشیش.
نوشته «بکشین». ولی نه. تو چی؟
مثل یکی از اون چیزهاست.
می‌دونی، مثلاً هر دفعه که نرده‌بودن تکیه داده می‌بینم،
حس میکنم باید ازش بالا برم.
فکر میکنی چه اتفاقی میوفته؟
خب... نوشته «توقف»،
پس فکر کنم ایست می‌کنیم.
و فکر کنم بعدش یه صدای زنگ خیلی بلندی می‌پیچه.
و در نهایت
یکی از کارکنان دادگاه توی زیرزمین می‌شنوه،
و در نهایت شاید به آتش‌نشانی زنگ بزنن.
اما اگه همه کارکنان توی اندلونی باشن چی؟
برای مثال، عین امشب.
آره، نکته خیلی خوبیه.
و اون موقع چه اتفاقی میوفته؟
فقط... هیچی نمیشه؟
یا یه چیزی میشه؟
کسی میاد؟
اون بیشعور.
اوه اوه! دنی. رفقا.
هی پیرمرد دیوونه. چه خبر؟
خبر خاصی نیست. شما این جا چی کار می‌کنین؟
شب‌کاریم.
می‌خوای بریم اندولینی مشروبی چیزی بزنیم؟
نه، بسمه. تازه برگشتم.
الان دیگه فقط عجیب و غریب‌ها موندن.
اه، ریدم توش. درسته. برنامه‌ای که برای دنیس گرفتن.
- آره. - برنامه‌ـه.
یارو یه روز هم تو زندگیش کار نکرد.
ببخشید.
شب به‌خیر.
♪ شب به‌خیر، خانم‌ها. ♪
وای، ریدم توش.
لعنتی.
کیرم توش.
کیرم توش. کیرم توش. کیرم توش.
- بله؟ - با ماشین تصادف کردم، مایک.
- چی شد؟ - ماشین، مایکی. با ماشین تصادف کردم.
کجایی تو؟
اه، زیر پل 5 توی هالن‌بک پارکم.
آسیب دیدی؟ کسی آسیب دیده؟
نه، نه، فقط خود ماشین. ماشین به گا رفت.
- می‌تونی راه بری؟ - آره. آره.
باشه. باشه. به سمت شمال راه بیا.
میام دنبالت.
همین الان راه بیوفت.
- مایک... - تا 15 نهایتاً 20 دقیقه دیگه می‌بینمت.
و اگه نمی‌خوای دم‌سنجی ازت بگیرن،
نذار کسی ببینتت.
کجا بودی؟ آخرین پیامت برای 2 ساعت پیش بود.
ببخشید. متاسفم.
- تصادف کردم. - چی؟
کسی آسیب ندید، اما مایک مجبور شد که بیاد دنبالم.
وای خدای من. چی شد؟
یکم با دنیس و پسرها زیادی نوشیدنی خوردم.
پس مست بودی؟
آره، آره، از لحاظ فنی هنوزم مستم
اما الان خیلی حس میکنم هوشیارم.
انقدری دنیس و بچه‌ها رو دوست داری
که حاضری خودت یا کسی دیگه رو به کشتن بدی؟
حالا دلیلش چیه؟
گیرم نیومد.
ترفیع رو میگم.
من نمیشم.
صبر کن. از کجا می‌دونی؟
مارچلا امروز صبح بهم گفت.
چرا فقط نیومدی خونه؟
- آره. - ببخشید مزاحمت شدم، رئیس.
بیکر یه تعویق دیگه برای پرونده کرو می‌خواد.
میگه که مادر زنش بیمارستان بود.
- واقعاً؟ - باید فراموش کرده باشه
که بهمون گفت که دو سال پیش مادر زنش مرده بود.
پشمام. به قاضی خبر میدم.
وای، خدا.
الان شغلت چی میشه؟
هیچی.
با ماشین اداری تصادف کردی، تو مستی.
ما این رو می‌دونیم. و مایک هم می‌دونه.
اما اون‌ها که این رو نمی‌دونن.
و اگه دم‌سنجی نداشته باشن هم متوجه نمیشن.
پس فقط برای این که با ماشین اداری که براش پولی ندادن و ضبطش کردن،
تصادف کردم، برام سخنرانی می‌کنن.
جاییت آسیب دیده؟
نه. نه، من خوبم.
کون لقشون.
برای این که ارزشت رو نمی‌دونن. کون لق کل ارزیابیشون.
شاید وقتی چهار سال دیگه برگردن دنبالت، تو نباشی.
همین الان هم اگه بخوای،
می‌تونی یه شراکت مساوی داشته باشی و مارچلا هم این رو می‌دونه.
شرط می‌بندم بعضی از شرکت‌ها، اگه ازشون بخوای
بهت راننده هم میدن.
می‌خوای یه چیزی ببینیم؟
حواسمون رو پرت کنیم و به آدم‌هایی که سعی دارن توی یخ ماهی بگیرن، بخندیم؟
آره، می‌‌خوای. پاشو.
بله.
صبح به‌خیر، خوابالو!
دیشب دوستم که توی کنترل ترافیکه رو از تخت بیرون کشیدم.
- ماشینت رو تا این جا بکسل کردیم. - چی گفتش؟
اه، گفتش کون لقم که بیدارش کردم. چی باید بگه اخه؟
اهمیت دادن به این که شماها چه خراب‌کاری می‌کنین که کار اون نیست.
همین؟
نمی‌خوای فقط همین باشه؟
اینم ماشین جدیدت.
خب، حداقل برای تو جدیده.
کاملاً مطمئن نیستم که مینی‌ون نباشه، اما ایشالله که نیست.
هی.
لعنت بهت، کنچیتا.
می‌دونی فیلیپ رو دوست دارم.
چرا این طوری لباس پوشیدی؟
نصف دیگه‌ـش رو می‌خوای؟
خودت چی فکر میکنی؟
دارم به خودم میگم که نمی‌تونی بخوریش،
چون خودم دیرتر می‌خوام بخورمش.
هی، ام، سر پرونده بدیو، دادرسیش هفته بعده.
می‌تونی به یکی زنگ بزنی و مطمئن بشی
که عموـه توی شهر بمونه؟
حس میکنم بهش نیاز پیدا میکنم.
اه، آره. وقتی دری برگشت، باهاش صحبت میکنم.
عالیه. و دفعه بعدی، برای من هم یه فرنچ دیپ بخر، باشه؟
- محض رضای خدا. - حتماً
با خودم فکر می‌کنم که به خودم یادآوری کنم که یادم بمونه این کار رو کنم.
یه اقامتگاه توی التادنا.
عجب. این...
- خیلی سریع به نظر میرسه. - آره.
اون گفت، ام، وقتی اجازه‌ـش رو صادر کنن،
به‌خاطر ازدیاد جمعیت، ممکنه سریع پیش بره.
یعنی، به ایالت انگیزه داده شده که ازدیاد جمعیت رو کم کنه.
خب الان چی میشه؟
می‌خواد من رو ببینه.
به عهده خودم گذاشت که کی باشه.
یا اگه باشه.
می‌خوای من ببینمش؟
اما این دلیل این که چرا تو نمی‌خوای
هی، آره، می‌بینمت. می‌بینمت. آره، آره.
می‌دونی چیه؟ فعلاً چیزی بهش نگو. بعداً خودم بهش میگم.
نمی‌خوام که جلو تو بشنوه
و تصمیم بگیره که راجع بهش چه حسی داشته باشه.
سلام!
سلام، بابا!
یه زمانی، یونگ بیمار داشت
که یه زن جوونی بود که باور داشت روی ماه زندگی کرده.
برای یونگ، این داستانی که می‌گفت
راجع به این که کجا و چه‌طور زندگی می‌کرد، معما وضعیتش شده بود.
پس نشون داد که کاملاً قبول کرده.
و بعد از ماه‌ها بررسی،
یه روز، اون زن بهش یه کیف سنگینی داد
و داخل، یه تفنگ پر بود.
یونگ از زن جوون پرسید: «این چیه؟»
اون هم بهش گفت هر دفعه که برای دیدنش میومد همراه خودش داشت
که اگه یه دفعه ناامیدش کرد یا گفت که حرف‌هاش رو باور نمی‌کنه،
باهاش بکشتش.
سلام.
متهم متوجه معنی
و جنبه عملش شده؟
و اون زمانی که مرتکب شد،
می‌تونست تفاوت بین خوب و بد رو تشخیص بده؟
آقای سیمنچاک ادعا کرده
که نمی‌تونست تشخص بده، که تشخیص نداده.
توهم زده بود.
اون تحت تاثیر برافروختگی‌ـی ناگهانی و مهار ناپذیر بوده.
توصیف قانونیش یعنی که اون نمی‌تونسته
خودش رو مقررات قانونی وقف بده.
هی. فکر کردم اومده بودی.
اومده بودم، اما تازه رفتم.
آئودی سیلوی روبیدو رو توی پکویما پیدا کردن.
پشمام. باشه. بزنم به تخته.
ولی یه نوشیدنی بزن.
بهشون گفتم که به حساب من بزنن.
یادت باشه، همین طوری که هستی هم ناموساً خیلی خوبی.
فعلاً.
من دستیار کلاسم. مثل تدریس‌یاره.
شرط می‌بندم خیلی هم توش خوبی.
چرا؟
همیشه تمرکز معرکه‌ای داشتی.
ام، چه... چه طوره؟ خونه رو میگم.
شلوغ پلوغه.
اما من اولویت توی جا دارم، پس خوش شانسم.
فکر کنم به جز اون، برنامه دیگه‌ای نداشتم.
حقیقت نداره.
یه برنامه‌ای داشتم.
فقط تا موقعی که اتفاق بیوفته، نمی‌تونستم نشون بدم که قراره اتفاق بیوفته.
سال‌ها زیادی رو از دست دادم.
چیزی که خواستم بود.
همون‌طوری که خواستم بود.
حالا که این جا نشستم، من...
آرزو میکنم کاش می‌تونستم تمام اون زمان رو پس بگیرم.
که می‌دونم منطقی نیست.
و باید بدونی مشکلی نداره که نه بگی.
به چی؟
هنوز نمی‌دونم.
اما اول باید یه چیزی رو بهت بگم.
سلام، دن.
فکر کردم گفتی که هفته‌ای حداقل سه بار میای این جا.
فکر کنم گفتم «به طور میانگین»، نگفتم؟
قرار بود یه کسی رو این جا ببینم،
اما قبل از این که برسم، رفت.
داره روی یه پرونده کار میکنه. توی بخش تحقیقاته.
خب، این زنه یه ماهی هست ناپدید شده،
از گوشیش یا کارت بانکیش استفاده نکرده،
گذرنامه‌ـش رو جا گذاشته.
تا امروز ماشینش هم گم شده بود، اما پیداش کردیم.
و نمیگم که دلم می‌خواد که این طور باشه
اما امیدوارم که توی صندوق باشه. مگه نه، سکنلون؟
من بی‌گناهم.
کوفته قلقلی‌های این جا خوبن.
حتی بد هم باشن، بازم خوبن..
این حسیه که من به کوفته قلقلی دارم.
خب، اگه نباشه چی؟ توی صندوق نباش چی؟
خب، منتظر بودم تا زنه رو پیدا کنم که بتونم به شوهره اتهام بزنم
و سعی داشتم ماشین رو پیدا کنم تا بتونم زنه رو پیدا کنم.
پس لازم داری که اون تو باشه.
درسته، چون بدترین ترست توی یه پرونده‌ای که جسد نداری اینه
که توی دادگاه، وسط محاکمه ایستادی،
و یهو درها باز شن و قربانی بیاد تو.
خودت نگران اینی؟
راجع به شوهره مطمئن نیستی؟
یه بخشی از تو فکر می‌کنه که زنه قراره بیاد تو؟
نه. می‌دونم که نمیاد.
باید این رو تو صورت خودت بگم،
حتی اگه باورم هم نکنی.
من اون زن رو نکشتم.
الکس فورست رو. من...
چرا، کشتی.
نه، الن. نه. نه، نه، نه. تو...
- خودت گفتی که کشتی. - چی؟
کنترلت رو از دست دادی، از سر خشم،
و اون اهمیتی نداشت، برای همین جونش رو گرفتی.
- تو اون جا بودی؟ - خودت ازم خواستی که بیام.
الن، نمی‌دونستم... تو باید...
نمی‌دونستم که قراره بیای اون جا.
خب اگه می‌دونستی که قراره اون جا باشم، چی می‌گفتی؟
چون چیزی که شنیدم این بود که تو کشتیش. این رو شنیدم.
الن، باید این رو می‌گفتم. چیزی که اون‌ها می‌خوان بشنون.
اگه این رو نگی، دیگه چیزی مهم نیست.
باشه، پس بهش فکر نمی‌کنی.
هیچ وقت نیست که بهش فکر نکنم
به جز وقت‌هایی که دارم به تو فکر می‌کنم.
و می‌دونم همه این‌ها چه طور به نظر میاد.
من نکشتمش.
برای این که آزاد بشم،
باید می‌گفتم که کشتمش.
برای این جا بودن.
اما حالا که این جام.
و بهت ثابتش می‌کنم.
کسی که دچار برافروختگی‌ـی مهار ناپذیر میشه، به سمت نقشه کشیدن تدریجی
در طول زمان و بدون عجله نمیره
نمی‌تونن موقعیت عمل کردن داشته باشن
و اون کار رو انجام ندن.
فروختگی‌ـی مهار ناپذیر، مهار ناپذیره.
بلبل جان مرجع دانلود رايگان فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده .:: www.bolboljan.net ::.
کسی که دچار برافروختگی‌ـی مهار ناپذیر میشه، به سمت نقشه کشیدن تدریجی
در طول زمان و بدون عجله نمیره
چیزی که راجع به این برنامه هیجان‌انگیزه اینه که...
توی اسمشه. می‌دونی چه اتفاقی میوفته.
نمی‌تونن موقعیت عمل کردن داشته باشن
و اون کار رو انجام ندن.
اما معما این که چه‌طوری اتفاق میوفته هستش.
فروختگی‌ـی مهار ناپذیر، مهار ناپذیره.
- اومدم خونه. - توی قسمت یک،
وقتی توی شروع با دن گلگر آشنا میشیم،
مردیه که داره توی برنامه‌های زندگیش، پیشرفت می‌کنه.
همسرش رو داره، بچه‌ـش رو داره، شغلش رو داره.
همه‌چی توی خونه و سر کار داره خوب پیش میره.
ادامه بده.
برای رسوندن این که توی ازدواجی هستیم
که به‌نظر شاده، چیز زیادی توی دست و بالمون نداریم.
اوه، شنیدم تولد 40 سالگیت نزدیکه.
برای یه قاضی جوونی.
اگه به ذهن دن سفر کنیم، چیزی که می‌بینیم
یه اژدهاییه که اون سعی داره بکشتش
که اون اژدها سایه موفقیت پدرشه.
باشه. انصاف نیست بیشتر از این، منتظر نگهت دارم.
- خب، ترفیع... اتفاق نمیوفته. - چی؟
اون فکر می‌کنه که برنامه قراره راجع به این باشه،
اما این طور نیست.
می‌دونی، پدرت هم
- وای، گور بابای اون. - ...اولین دوره منصوب نشد.
با این که ظاهر زیبایی از خودش نشون میده،
و پوشش خوبی داره و چهره عمومی خوبی نشون میده،
توی مرکز یه ناامنی بزرگی داره.
تقریباً انگار دو تا شخصیت هست.
یکی مردیه که توی شروع باهاش می‌بینیم،
قبل از این که خیانت کنه، و یکی دیگه هم مردیه
که توی زمان حالمون می‌بینیمه، که از زندان بیرون اومده
و با این تجربه، کلاً عوض شده.
اگه قرار باشه آزادی مشروطه بهت داده بشه،
چه برنامه‌هایی برای خودت داری؟
اولین کاری که دوست دارم بکنم اینه
که دوباره با خانواده‌ـم ارتباط بگیرم.
الن گلگر دانش‌آموز روان‌شناسیه.
وقتی توی شروع فصل یک باهاش مواجه میشیم،
یه بمبی توی زندگیش ترکیده
و اون تازه فهمیده
پدرش که 15 سالی بود که باهاش حرف زنده،
داره از زندان آزاد میشه
و می‌خواد دوباره باهاش رابطه‌ای برقرار کنه.
تو می‌خوای که ببینمش؟
این نباید دلیلی باشه که چرا تو نمی‌خوای.
یه جورهایی مسیر اون مواجه شدن
با این آسیب‌های روانی دوران بچگیشه
که پدرش پیش می‌کشتشون.
سلام.
می‌خواستم چشم‌اندازی که بیشتر با زمان الان بخوره بسازم
و بهترین راه انجام این کار این بود که بخشی از داستان،
توی زمان حالت و بخشی دیگه‌ـش رو توی گذشته روایت شه.
برای اضافه کردن عنصر قتل بهش،
اون فاصله 15 ساله رو گذاشتم.
من نکشتمش، و ثابتش می‌کنم.
توجه زیادی برای آماده کردن شرایطی
برای تشخیص دو دوره زمانی شد.
توی 2008، حرکت دوربین خیلی منعطف‌تره.
این بر اساس فلسفه‌ای بود که دن مغروره،
بدون این که نظارت زیادی روش باشه، کارش رو می‌کنه.
و رنگ‌هایی که استفاده شده، رنگ‌های طبیعی‌ـن.
و بعد توی زمان حال، 2023،
همه‌چی رنگ خیلی سردی داره.
فیلم‌برداری به شدت بی‌حرکته.
یه جورهایی حس محبوس بودن میده،
و یه جورهایی بازتابی از عواقبیه
که خیانته داشت.
ما این تیم گریم معرکه رو داریم
که جلو رفتن زمان رو روی صورتم نشون میدن،
و بعد، از لحاظ جسمی هم،
با حس تحقیر این ور و اون ور میره،
از مرکز تصویر هم خارج میشه.
اون دیگه مرکز داستان خودش نیست.
برای همین فکر می‌کنم
که جداسازی تصویری و احساسی قوی‌ـی بین دو خط زمانی می‌سازه.
من الکس فورستم.
الکس.
توی قسمت اول، الکس فورست رو
از دید دن می‌بینیم،
برای همین صحنه‌هایی که ازش می‌بینیم،
خیلی محدودن.
بیننده‌ها آماده شده بودن که دن رو به عنوان قهرمان
و الکس رو به عنوان شرور داستان ببینن.
اتفاقاً فکر می‌کنم که این آزمایشیه
که ببینیم ماها، به عنوان بیننده، توی این دهه‌های اخیر،
چه قدر تغییر کردیم.
جالبه، حالا
که توی این 30 و خرده‌ای سال
عرف‌های جامعه و مردم تغییر کرده،
واقعاً جالبه که بشه بیشتر
توی بحر شخصیت‌ها رفت
و بشه بیشتر توی این
که چی این جور عشق‌های وسواسی رو تحریک می‌کنه، رفت.
همه ما طرفدارهای فیلم اصلی هستیم، (فیلم جاذبه مهلک تولید سال 1987)
اما به‌نظرم بزرگ‌ترین مسئله اینه که زمان خیلی بیشتری
برای واکاوی این شخصیت‌ها هست.
تمام شخصیت‌های تعداد بی‌شماری توجیه
برای اعمالشون دارن.
تمام شخصیت‌ها یه داستان زمینه دارن.
اما میشه سمت تاریک‌تر این که مردم چرا
این کارها رو می‌کنن رو دید
و امیدواریم بشه به درک بهتری رسید.
کاری که سعی داریم بکنیم اینه که تمام اون کشش و حساسیتی
که توی فیلم اصلی هست رو بگیریم،
و از اون جایی که داریم
توی قالب سریالی روایتش می‌کنیم، گسترشش بدیم
اما مدرنش هم کنیم و توی سال 2023 بیاریمش.
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: telegram: @bollbolljan ::. .:: instagram: @bollbolljan_Com ::.