‫دکتر قلابی!
‫دانته. دومینیک باهات نیست؟
‫عه؟ دومی؟
‫ای بابا. فکر می‌کردم دیده باشی‌مون.
‫اگه متوجه همینم نمی‌شدم، ‫باید می‌رفتم خودم‌ رو دار می‌زدم.
‫خداییش راست میگی.
‫حالا، ولش کن، دکتر قلابی! ‫یه سری خبر‌های باورنکردنی تازه پخش شدن.
‫هیولا زنده‌س!
‫هیولای ژِوودان...
‫... دوباره سر و کله‌ش پیدا شده!
‫جالب شد.
‫‫جزئیات‌ـو بگو، دانته.
‫با این می‌ریم به ژِوودان.
‫معذرت می‌خوام.
‫نه.
‫بنده کاملاً مقصر بودم، موسیو.
‫نوئه، بیا اینجا.
‫صبر کن، وانیتاس!
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. .:: www.bolboljan.net ::.
«انقدر خودپسند نباش»
‫یا شایدم، «انقدر مضطرب نباش»
آینده‌ی این جهان درگیرِ کشمکش تضاد‌هاست
در میان باد‌های مخالف است که همه‌چیز شکوفا می‌شوند
اون چشم‌ها، اون صدا، به لرزه افتادن، دچار تردید شدن
عیبی نداره؟
روزهایی که در خاموشی از اعماق وجودشون فریاد سرمی‌دهند
با این وجود، این احساسات انباشته‌شده، به ذهنم تراوش می‌کنند
با دقت به این نشانه‌های امید گوش فرابده
باید چیزی بیشتر از یه میل و خواسته باشه
چیزی فراتر از یه عهد
برام سواله که معنای حقیقیِ عشق و همینطور عاشق بودن چی می‌تونه باشه؟
مطمئنم که اگه یه‌بارم، بتونم در قالب یه‌سری کلمه بیان‌شون کنم،
ممکنه که همین براش کافی باشه و همه‌چیز به این صورت حل بشه
سرگذشتِ من
‫«استاد عزیزم، امیدوارم حالتون خوب باشه.
پاریس رو به همراه وانیتاس ترک کردم؛
‫و به منطقه‌ی دوردست ژوودان سفر کردم.»
‫وانیتاس، ببین!
‫یه روستاست!
‫این سوگه‌ست؟
‫خیلی قشنگه‌ها.
‫یه‌جورایی منو یادِ اِوروانیو میندازه.
‫هوی، نوئه.
‫چرا از وقتی سوار قطار شدیم اینقدر ‫خوشحالی و کبکت خروس می‌خونه؟
‫من؟ تو، چرا یه جوری شدی که انگار الآن می‌میری؟
‫دارم یخ می‌زنم!
‫آخی، چقدر نازک نارنجی هستی.
‫خفه، برعکس شماها، من آدم بسیار حساسی‌ام.
‫اصلاً، شما خبرچین‌ها اینجا چیکار می‌کنین؟
‫حالا به هر حال، چیز مهمی که نیست، ‫ارث بابات که نیست.
‫فقط دنبال یه سری اطلاعاتیم که بگیریم بفروشیم.
‫آره، دقیقاً.
‫و اون قضیه شکارچی‌ها هم به‌خاطر همین بود.
‫تا وقتی حسابِ اون انسان‌های ‫ ارتقاءیافته یا هر کوفته زهرمارِ...
‫دیگه‌ای که اسم‌شون هست رو کفِ دست‌شون ‫ نذارم، نمی‌تونم راحت سرِ روی بالش بذارم.
‫اوه دانته، عزیزکم، چنقده شیرینی تو.
‫می‌خواستی بری ترتیب اون پدرسوخته‌ای ‫رو که بازوم رو شکست، بدی؟
‫درسته که اونا اینجان تا اطلاعات گیر بیارن ولی،
‫یه چیزای دیگه‌ای در سر دارن.
‫به محض اینکه وسایل‌مون رو توی مسافرخونه گذاشتیم؛ ‫ یک‌راست به سمت جنگلی که اجساد رو پیدا کردن، می‌ریم.
‫می‌خوام قبل تاریک شدن هوا دنبال رد اون هیولا بگردم.
‫حتماً.
‫قرن 18‌اُم اینجا در ژوودان،
‫هیولا به‌طرز وحشیانه‌ای 100تا بچه و ‫زن رو تیکه‌تیکه کرد.
‫دهن بزرگش کج بود و ‫گوش‌هاش نوک تیز.
‫چنگال‌های تیزی داشت و ‫بدنش پوشیده از مویِ قرمز بود.
‫می‌گن، اون شبیه یه گرگ خیلی بزرگ بوده.
‫واقعاً چنین هیولایی توی این جنگلِ نقره‌ای بوده؟
‫فقط یه هیولا نیست.
‫عه؟
‫میگن یه ساحره‌ی وحشتناک هم اینجا زندگی می‌کنه.
‫ساحره؟
‫وانیتاس، تو فکر می‌کنی که هیولای ژوودان،
‫احتمال زیاد یه خون‌آشامِ حاملِ نفرین باشه، نه؟
‫خب افسانه‌ها که اینطور میگن.
‫پس گمونم حامل نفرین و اون ساحره باید، ‫به یه نحوی به هم مرتبط باشن.
‫هیچ‌کس نمی‌دونه.
‫همه چیزی که می‌تونم بگم، اینه که ممکنه یه ‫حامل نفرین اینجا باشه و به‌خاطرِ همینم من اینجام.
‫وای-ی-ی-ی-ی-ی، این صدایِ وحشتناک دیگه چیه؟!
‫باید پرنده باشه.
‫این عطرِ هوای جنگل،
‫منو برد به اون قدیما.
‫من و دومی عادت داشتیم، همیشه توی جنگل بازی کنیم.
‫آجیل درختی!
‫از کنارم جُم نخور.
‫نگاه کن، وانیتاس. ‫از اوناست که میشه بخوری‌شون!
‫همم، از اون چیزی هم که فکر می‌کردم، ‫داره بیشتر بهت خوش می‌گذره.
‫ها؟
‫کنار اون.
‫خود واقعیت هستی،
‫فکر می‌کردم، شما دوتا وقتی اوضاع خراب بشه، ‫هر کدوم راه خودتون رو می‌گیرین و می‌رین.
‫می‌خواستم، ولی اون احمق، کل شب رو ‫بیدار مونده بود و کمین کرده بود تا مچم رو بگیره.
‫این چیه دیگه؟
‫حاجیت خوب جیگر داره‌ها!
‫سرت رو می‌کنم، مرتیکه‌ی کچل!
‫هی، یوهان. ‫نداز نوئه از جلوی چشمات دور بشه.
‫یه لحظه نگاهت رو برداری، آب شده رفته توی زمین.
‫عه، واقعنی آب شد. ‫واقعاً عالیه.
‫خدا رو شکر پیداش کردم.
‫موور این کار رو نکن! باید پیش بقیه بمونیم!
‫جانم؟
‫همه‌شون نیستن، همینطوری.
‫نکنه قدرت اون ساحره‌س؟
‫ای خدا، نوئه‌ی قند عسلم رو هیچ جا پیداش نمی‌کنم.
‫برف؟
‫این دیگه چه کوفتیه؟! ‫دارم یخ می‌زنم!
‫هی دانته، وایسا. اوضاع اصلاً خوب نیست.
‫وانیتاس نفس نمی‌کشه!
‫هی، دکتر قلابی! به خودت بیا!
‫هیس! یکی داره میاد.
‫افراد مشکوک؟
‫بله، قربان.
‫اون(مؤنث) ادعا می‌کرد که با کلیساست، ‫ولی یه چیزی مشکوک می‌زد.
‫تو راهِ گزارشش به موسیو آنتوان هستم.
‫افراد مشکوک رو بی‌خیال شو.
‫زود باش و هیولا رو پیدا کن!
‫می‌ریم اون شیطان رو به درک واصل می‌کنیم و ‫جنازه‌ش رو به شخص اعلی‌حضرت پیشکش می‌کنیم!
‫اون مدل لباسا دیگه چیه؟
‫«اعلی‌حضرت» کیه؟
‫اژدها هستن.
‫حین حملات قرن 18اُم،
پادشاه لویی شانزدهم به اژدهایانش دستور .داد تا در مورد هیولا تحقیق و بررسی کنن
‫آنتوان، اسم اولین تفنگدار پادشاهه.
‫چی؟ صبر کن.
‫جوری میگی انگار توی زمان سفر کردیم.
انگار سرنوشت ما رو پرت کرده .یه جای پر دردسر
‫اون چیه؟
‫ازش بدم میاد!
‫اینجاست.
‫اینجاست!
‫هیولای ژِوودان!
‫چی چی؟! هیچکس نگفته بود انقدر بزرگه!
‫کُشتنش؟!
‫نه.
‫تفنگ نمی‌کُشتش؟
‫خیلی زود ترمیم می‌شه.
‫هیولای چشم سرخ.
‫جنگل چوبی.
‫کشتار قرن 18اُم.
‫برگشت زمان.
‫توی گذشته‌ایم؟
‫اگه نه، پس چی؟
‫یه اسم دگرگون‌شده؟ ولی کدومش؟!
‫لعنتی!
‫چرا باید الآن محو بشه آخه؟!
‫اون احمق کجاست؟!
‫جان؟
‫کـ-کمک!
‫این چیه؟
‫شما رو به‌خاطر دارم.
‫توی ایستگاه پاریس همدیگه رو ندیدیم؟
‫تو کی هستی؟
من آستولفو، دوازدهمین شوالیه هستم .که با سنگ آتشین آراسته شدم
‫از دیدار شما خرسندم، موسیو.
‫چرا کشتیش؟
‫تو یه شکارچی‌ای.
‫پس چرا انسان‌ها رو-
‫اون مردها من رو با یک خانم اشتباه گرفتن.
‫چی؟
‫علاوه بر این‌ها، به حرف‌های من گوش نمی‌دادن.
سه بار بهشون اخطار دادم، منتهی .هنوز هم بدن من رو لمس می‌کردن
‫به‌طور خلاصه، عمل من، دفاع از خود بود.
‫به‌علاوه، انگار شما هم اشتباه گرفتید.
‫وظیفه‌ی شکارچی، محافظت از انسان‌ها نیست.
‫ما خون‌آشام‌ها رو شکار می‌کنیم.
‫حرف‌هام واضح بود، موسیو؟
‫چشمان قرمز.
‫تا همین الآن مطمئن نبودم.
‫تو خون‌آشامـــی!
‫چی شده؟ چرا نمی‌جنگی؟
‫ازش لذت می‌بره.
‫از جنگ، از کشتار.
اون عین رولند و بقیه‌ی !شکارچی‌ها نیست
‫هنوز زنده‌ست.
‫ای بابا! پریدی وسط و کارِ منو عقب انداختی. کافی نبود؟
‫‫حالا هم می‌خوای جلوی خوش‌گذرونی منو بگیری؟
‫واسه همین نمی‌تونم ببخشمت.
‫حقته 10,000 بار دیگه هم بمیری.
‫چه...
‫چه مرگته؟!
‫حالا آماده‌ی جنگیدنی؟
‫بگیرش!
‫حالا لوئی‌ستِ من سرت رو می‌بُره!
‫لوئی‌ست اسم شمشیر آستولفو هست
‫نوئه!
‫حالت خوبه، رفیق؟
‫اینجا نوئه جون!
‫جان، صبر کن! فعلاً هیولا رو نکش!
‫باید این کار رو بکنم.
مدت‌ها پیش نتونستم تو .رو در ژِوودان سلاخی کنم
‫حالا بمیر!
‫جان؟! چرا اینجاست؟
‫هیولای ژِوودان.
‫و اون خون‌آشام. نکنه...
‫... ساحره‌ی جهنمی؟!
‫عجب روز باشکوهی!
‫ نه تنها تونستم شاهد دیدن هیولا باشم.
‫بلکه جلادِ لُرد روثون رو هم دیدم!
‫ثابت بمون نوئه جون. زخم‌هات-
‫مشکلی نیست. باید بجنگم.
‫کارم باهاش تموم نشده.
‫آروم بابا.
‫چی؟
‫اون کوتوله قوی‌ـه؟
‫حتی بیشتر از رولند؟
‫امکان نداره!
‫رولند ترسناک‌تر بود.
‫اون بچه در برابر اون هیچی نیست!
‫پس برای چی انقدر زخم و زیلی شدی؟
‫فکر کردی اینم مثل رولند، ‫می‌شینه به دلیل‌هات گوش می‌کنه؟
‫یا نکنه چون شبیه یه دخترِ کوچیکه، ‫جلوی خودت رو گرفتی؟
‫گوش بده، نوئه.
‫همه‌ی شما بیش از حد تحت فشارین و این ‫باعث شده که جلوی عملکرد طبیعی‌تون گرفته بشه.
‫فرد مناسب این کار منم.
‫حرکت درست اینه.
‫‫عــــــــــــــــه! یه شوالیه شکارچی اینجاست؟
‫‫‫نـ-نـ-نکنه که اون رولندِ یشم‌ـه؟
‫‫عــه؟ نیستش؟
‫‫‫آستولفو سنگِ آتشین؟
‫‫‫اون دیگه کیه؟
‫‫‫شرمنده، تا حالا یه بارم به گوش نخورده!
‫‫‫اما خوش به حال‌مون شد!
‫ا‫‫‫گه رولندِ یشم بود باید فقط دراز می‌کشیدیم و ‫غزل خداحافظی‌مون رو می‌خوندیم.
‫‫‫‫اما در مقابل یه دختر کوچولو شاید یه شانسی داشته باشیم!
‫‫‫‫واقعاً خوش به حال‌مون شد!
‫‫‫‫عــه؟ شوخی می‌کنی، نه؟
‫پسره؟ جانِ من؟ عمراً!
‫رولند؟
‫می‌خوای بگی اون دلقک از من بهتره؟
‫آب خوردن بود.
‫میگم، وانیتاس؟
‫این قدرت خاصم‌ـه.
‫تو برو جلوی جان رو بگیر.
‫اگه اون هیولا یه حامل نفرین باشه که تغییرِ شکل یافته باشه،
‫باید اسم دگرگون‌شده‌اش فهمیده بشه.
‫ممکن نیست کسی رو داشته باشیم که بتونه بکشتش، ‫چه یه شکارچی باشه یا یه جلاد.
‫من برای نجات خون‌آشام‌هاست که اینجام.
‫تو هم همینطور، نه؟
‫خودت که می‌دونی،
‫همینطوره!
‫کلوئه! می‌دونم که توئی!
‫کلوئه!
‫این دفعه می‌کشمت!
‫نباید این کار رو بکنی.
‫نوئه؟
‫ازت خواهش می‌کنم، جان.
‫اون هیولا رو هنوز نکش.
‫باید تا الآن فهمیده باشی.
‫وانیتاس ممکنه که بتونه اون حامل نفرین رو نجات بده.
‫‫‫‫نجاتش بده؟
‫عمراً بذارم.
‫من به عنوان یه جلاد اینجام. ‫این وظیفه‌ی منه که کار اون حامل نفرین رو بسازم.
‫اگه سعی کنی جلوی راهم قرار بگیری،
‫تو رو هم می‌کشم!
‫چی شد؟ این همه‌ی چیزیه که می‌تونی رو کنی؟
‫شکارچی‌ها باید خیلی لنگِ نیروی جدید باشن که،
‫چنین احمق‌هایی رو به جای شوالیه استخدام می‌کنن.
‫اما اینطوری نیست، نه؟
‫در این صورت باید ارتباطات خانوادگیت، ‫تو رو وارد کرده باشه.
‫آستولفو گراناتوم.
‫شنیدم روابط خوبی بین خاندان گراناتوم و کلیسا جریان داره.
‫باید حسابی التماسِ پدرت رو کرده باشی تا ‫به اینجایی که هستی، رسیده باشی.
‫«خواهش می‌کنم، باباجون. ‫من واقعاً می‌خوام یه شوالیه بشم.»
‫«یه کاری می‌تونی برام بکنی؟»
‫زود باش بگو، واقعاً می‌خوام بدونم.
‫این جایگاهت چقدر برای باباجونت آب خورد؟
‫چطور جرات می‌کنی اسم پدرم رو لکه‌دار کنی؟
‫چه خوب.
‫انگار خوب داره بهتون خوش می‌گذره!
‫عیبی نداره،
‫که منم بهتون توی این خوش‌گذرونی ملحق بشم؟
‫این دیگه چیه؟
‫‫‫‫‫شارلاتان.
‫پس، دو-با-ره هم-دیگه-رو دیدیم، نوئه.
‫نئنیا.
‫اینا دیگه چی‌ان؟
‫داداشی، کمکم کن.
‫داداشی.
‫دانته، به هیچ‌وجه به دنیاشون کشیده نشی!
‫هیولا نیست.
‫کجا می‌تونه رفته باشه؟
‫جان، دخترِ کاوایی‌مون.
‫می‌کشمت.
‫تو و هر خون‌آشامی که باقی‌مونده.
‫همه‌تون رو سلاخی می‌کنم!
‫حالم داره بهم میخوره از این اوضاع.
‫وقتشه به این نمایش منزجر‌کننده پایان بدیم.
‫پس اینجایی.
‫به قلعه برگردیم، کلوئه.
‫پام خیلی درد می‌کنه، نمی‌تونم راه برم.
‫کولم کن.
‫خاطره‌ی سیزدهم
‫جنگل نقره‌ای- رویارویی غیرمنتظره
جنگل نقره‌ای- رویارویی غیرمنتظره
بلبل جان مرجع دانلود رايگان فيلم و سريال و انيمه با زيرنويس چسبيده .:: www.bolboljan.net ::.
‫قبل از دونستنش، متوجه شدم
‫فکر می‌کردم اراده‌ی خودمه، ولی این اراده چیزی جز یه چیز پیش‌ساخته‌‌شده نبود
..:: کانال تلگرام و اينستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
‫مثل یه رژه که به مقصد خودش بی‌توجه‌‌ـه
‫در امتداد جاده‌ای که توسط ناخودآگاهم هموار شده بود، قدم زدم
‫با بینش من در یه افول کامل
‫دروغ گفتن درست مثل بقیه، حس خوبی داشت
‫استدلال‌های غلطی که به یک‌دیگر می‌رسند
‫چه موقع بود که قلبم به این صورت تکه‌تکه شد؟
‫با همین اشتباه‌های بی‌جامون، راهی به هم پیدا می‌کنیم
‫پشت این مسیرِ عاری از اشتیاق و رغبت ولی سرراست چه چیزی وجود داره؟
‫ارسال امواجی در این هوای آلوده
‫برای اولین بار نفس می‌کشیم، بدون دانستن قوانین، دوباره و دوباره به انجام یک کار می‌پردازیم
احساسات‌مون مشابه‌ان
‫این پیوند دقیقاً کجا می‌خواد ما رو به هم برسونه، در حالی که مدت‌هاست که از بین رفته؟
‫ارسال امواجی در این هوای آلوده
‫برای اولین بار نفس می‌کشیم، بدون دانستن قوانین، دوباره و دوباره به انجام یک کار می‌پردازیم
‫به روز رستگاری ایمان داشته باش
‫خاطره‌ی چهاردهم
قلعه‌ی ساحره - ساحره و مردِ جوان