..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. .:: www.bolboljan.net ::.
‫میگم، میگم...
‫اسمت چیه؟
‫من میخائیلم، ولی می‌تونی بهم بگی میشا!
‫اسمت دیگه میخائیل نیست.
‫شماره‌ی 71‌ـه.
‫ما فقط موش‌های آزمایشگاهیِ موروییم!
‫درد داره!
«انقدر خودپسند نباش»
‫یا شایدم، «انقدر مضطرب نباش»
آینده‌ی این جهان درگیرِ کشمکش تضاد‌هاست
در میان باد‌های مخالف است که همه‌چیز شکوفا می‌شوند
اون چشم‌ها، اون صدا، به لرزه افتادن، دچار تردید شدن
عیبی نداره؟
روزهایی که در خاموشی از اعماق وجودشون فریاد سرمی‌دهند
با این وجود، این احساسات انباشته‌شده، به ذهنم تراوش می‌کنند
با دقت به این نشانه‌های امید گوش فرابده
باید چیزی بیشتر از یه میل و خواسته باشه
چیزی فراتر از یه عهد
برام سواله که معنای حقیقیِ عشق و همینطور عاشق بودن چی می‌تونه باشه؟
مطمئنم که اگه یه‌بارم، بتونم در قالب یه‌سری کلمه بیان‌شون کنم،
ممکنه که همین براش کافی باشه و همه‌چیز به این صورت حل بشه
سرگذشتِ من
‫ نـههههههههههه!
‫ دکتر مورد آزمایش زیادی جوونه.
‫اینطوری زیاد دووم نمیاره.
‫خب، اینطوری فقط می‌ریم سراغِ بچه‌ی بعدی.
‫خیلی به ساختن چیزی که می‌خوام نزدیک شدم.
‫انسان‌هایی که بشه به عنوان لینک ازشون استفاده کرد!
‫کمکم کن، داداشی!
‫کمک!
‫داداشی!
‫دکتر!
‫من انجامش میدم.
‫به جای اون بچه‌ی ننر از من استفاده کنید!
‫دکتر، اجازه بدین در رسیدن به این ‫هدف غرور‌آمیزتون کمک کنم.
‫فوق‌العاده‌‌س!
‫تا حالا یه بچه هم بوده که مثل تو...
‫با میل خودش در تحقیقات من مشارکت کنه؟!
‫نه، نبوده!
‫البته که چنین کسی هست، شماره‌ی 69! ‫ چه ایده‌ی شگفت‌آوری!
‫همراه با هم، یه قدم به دانش عظیمِ...
‫خون‌آشام‌ها و همینطور دنیا نزدیک‌تر می‌شیم!
‫ممنونم، داداشی.
‫می‌شه امشب رو کنارت بخوابم؟
‫چه گرمه!
‫تادا!
‫بالأخره، آزمایشم به فاز آخر رسید!
‫با استفاده از این، شما دوتا رو با کتابِ وانیتاس لینک می‌کنم.
‫کتاب وانیتاس؟
‫درسته، سؤال بسیار خوبی بود، شماره‌ی 69!
‫این کتاب‌ها رو خون‌آشام ماهِ آبی ساخته.
‫اما همینطوری که می‌بینین، این ساخته‌های افسانه‌ای ‫حتی از وجود اون خون‌آشام افسانه‌ای، افسانه‌ای ترن.
‫منشأ قدرت‌شون یه نوع خاص از آسترمایته.
‫اونا جادو، کیمیاگری و انواع دیگری از ‫تکنولوژی‌ها رو در یه ماشین کوچک جا دادن.
‫اونا موتورهای تحلیلی‌ای هستن که به فرم یک کتاب دراومدن.
‫انگاری، اونی که از این کتاب‌ها استفاده می‌کنه...
‫حتی می‌تونه فرمول جهانی رو هم تغییر بده!
انگاری؟
‫درسته! هر چقدر تلاش کردم، نتونستم بازشون کنم!
‫طبق اون چیزی که شنیدم، فقط اعضایِ ‫خاندان خون‌آشام ماهِ آبی می‌تونن بازش کنن.
‫ظالمانه‌‌س، نه؟!
‫بی‌انصافیه!
‫به‌خاطر همینم...
‫تصمیم گرفتم شما رو به صورت مصنوعی درست کنم و ‫شبیه اعضایِ خاندان ماهِ آبی، بکنم‌تون!
‫ها؟
‫می‌خوام شما رو به کلید‌های انسانی‌ای تبدیل کنم که، ‫تنها هدف وجودشون باز کردن این کتاب‌هاست.
‫اون مایع آبی رنگی که معمولاً بهتون ‫تزریق می‌کنم رو، یادتون میاد؟
‫می‌دونین چیه؟
‫تیک.
‫ببخشید، وقت دیگه تموم شد! سوختین!
‫آماده‌ی شگفت‌زده‌شدن باشین!
‫چیزی نیست جز...
‫خونِ خون‌آشام ماهِ آبی!
‫اوه، عزیزم، چیزی شده؟
‫انقدر جا خوردی که زبونت بند اومد؟!
‫می‌فهممت!
‫داداشی!
‫برای اینکه بدن‌تون پسش نزنه و پاسخ‌کشنده‌ای نداشته باشه،
‫به تدریج خونِ خون‌آشام رو همراه با...
‫داروهای خاص بهتون تزریق کردم.
‫داداشی!
‫متوجه نشدی زخم‌هاتون زودتر از قبل دارن خوب می‌شن؟
‫حالا دیگه شما یه قدم از مرز‌های انسانیت هم فراتر هستین!
‫الآن دیگه یه نوع خیلی خاص از موجوداتین!
‫می‌کشمت.
‫دو تا کتاب وانیتاس و شماها رو دارم.
‫خیلی خوبه، نه؟
‫نمی‌خوام!
‫درد داره!
‫نمی‌خوام!
‫می‌کشمت!
‫قسم می‌خورم تک‌تک‌تون رو می‌کشم!
‫به چه جرئتی اینکار رو با من می‌کنی؟!
‫اوه، راستی، یه چیزی رو یادم رفت بگم.
‫وقتی این ماشین رو فعال کنم،
‫شوک وارده به‌خاطر لینک‌کردن‌تون به این کتاب‌ها ‫ممکنه مغزتون رو نابود کنه.
‫پس بذارین توی این فرصت، ‫ازتون قدردانی کنم.
‫ممنونم ازتون، شماره‌ی 69 و 71.
‫هیچ‌وقت فراموش‌تون نمی‌کنم!
‫چی شده؟!
‫این شعله‌ها دیگه چی‌ان؟!
‫داداشی!
‫ای خدا.
‫بعضی انسان‌ها، ایده‌های بسیار مضحکی به ذهن‌شون می‌رسه.
‫خب حالا دیگه، گمونم به اندازه کافی خسارت به بار آوردم.
‫باید قبل از اومدن شکارچی‌ها برم.
‫وایسا، نرو!
‫ما رو هم با خودت ببر!
‫ما رو هم ببر.
‫عزیزکم.
‫اگه به‌خاطر من نبود، چنین اتفاقی نمیفتاد.
‫چطور ممکنه انقدر بی‌رحم باشه؟
‫اینا فقط بچه‌ن.
‫میخائیل.
‫خب، تو چیکار می‌کنی؟
‫تو هم...
‫... با من میای؟
‫داداشی.
‫به اندازه کافی دور شدیم. ‫حالا دیگه باید در امان باشیم.
‫هنوز از اون شهر خیلی دور نشدیم.
‫شکارچی‌ها میان دنبال‌مون...
‫اینطور نیست.
‫اون محققه... مورو بود، نه؟
‫اون در حال انجام اعمالی بود که، ‫برخلاف آموزه‌های کلیساست و ممنوع‌شده بود.
‫به محض اینکه شکارچی‌ها از راه برسن ‫و از کارهایی که کرده بویی ببرن-
‫سعی می‌کنن اول خسارت‌وارده رو تا جای ‫ممکن کاهش بدن، تا اینکه ما رو تعقیب کنن.
‫و اکثر اون محقق‌ها هم احتمالاً کشته می‌شن.
‫حالا که دیگه در خطر نیستیم، ‫می‌خوام که خودمون رو معرفی کنیم.
‫- می‌دونی! اسم من میخائیله! ‫می‌تونی میشا صدام بزنی.
‫- وایسا، میخائیل!
‫میشا؟
‫بله؟!
‫متأسفانه، اسمی ندارم که بتونم ‫خودم رو بهتون معرفی کنم.
‫شایدم بهتر باشه که اینطور بگم...
‫هنوز اسمی ندارم که ازش راضی باشم.
‫من خون‌آشام ماهِ آبی‌ام.
‫اطرافیانم هم منو وانیتاس صدا می‌زنن.
‫چقدر خوشگل.
‫خون‌آشام... ماهِ آبی؟
‫داداشی؟!
‫درست رفتی سراغ چشمام، ها.
‫اینطوریه پس. پس فرض رو بر این می‌ذارم که ‫از بچه‌هایی باشی که شکارچی‌ها تعلیم دادن.
‫ما رو آوردی تا بخوری‌مون؟
‫خونِ آبی؟
‫اشتباه می‌کنی.
‫خب پس چی؟
‫اومدی تا خونی رو که بهمون تزریق شده، پس بگیری؟
‫آوردم‌تون، چون...
‫... ازم کمک خواستی.
‫نـ-نه... من هیچ‌وقت...
‫ازت...
‫داداشی!
‫عزیزکم.
‫داداشم بیدار شده!
‫نگران نباش.
اینجا منزل انسانی‌ـه که مدت .زیادی هست باهاش آشنام
‫مزخرف نگو.
‫چرا یه خون‌آشام با یه انسان آشنا باشه؟
‫بی‌سابقه نیست.
‫خانواده‌های کیمیاگرها و ساحره‌ها
همیشه رابطه‌ی بهتری با .خون‌آشام‌ها داشتن تا با کلیسا
این اتفاق واسه این افتاد .که گارد خودت رو آوردی پایین
همیشه داشتی مقاومت می‌کردی تا توی لحظات حساس از میشا محافظت کنی، نه؟
‫ولی الان فقط باید استراحت کنی.
برات یه لالایی می‌خونم تا .راحت‌تر بتونی بخوابی
‫منم می‌خوام بخونم.
‫خیلی خب.
‫مادرت برات چه‌جور لالایی‌هایی می‌خوند؟
‫چی؟
‫همم؟ اوه...
‫بارها موقع هذیان‌گوییت، گفتی «مامان».
‫دروغ نگو.
‫نه، نمی‌گم.
‫دروغه.
‫امکان نداره بگم. آخه...
‫وقتی به‌دنیا اومدم، مادرم مُرد.
‫هیچ‌وقت صداش نمی‌کنم. هیچ‌وقت...
‫داداشی...
‫پس...
‫... تمام مدت تنهایی با پدرت زندگی کردی؟
‫فقط ما دو تا نبودیم.
‫همراه‌هامون هم بودن.
‫همراه‌هاتون؟
پدرم توی یه خانواده‌ی خوب .متولد، و بعداً یه پزشک شد
ولی بعد از اینکه مادرم با ،یه گروه بازیگر اومده بود سفر
‫پدرم اون رو دید و خانواده‌شو رو رها کرد.
‫چه حرکت خفنی.
‫گروه بازیگری چیه؟
‫انگار سیرکه.
‫اوضاع خیلی قابل احترامی هم نبود.
این حس بهم دست داد که .بابام خیلی هم از اونا خوشش نمی‌اومد
‫با اون گروه، همه‌جایی رفتیم.
‫عــــه؟
‫بهم گفتن خیلی شبیه مادرم هستم.
‫آها. پس خیلی زیبا بوده.
‫به‌نظر منم!
‫ولی اون به‌خاطر من مُرد.
‫بابام باید از من متنفر می‌شد، ولی...
‫وقتی خون‌آشام‌ها حمله کردن،
‫بابام ازم محافظت کرد و کشته شد!
‫چرا؟
‫می‌خوام ازش بپرسم ولی نمی‌تونم.
‫هیچ‌وقت جوابش رو نمی‌فهمم.
‫از خون‌آشام‌ها متنفری؟
‫معلومه که هستم!
می‌خوام همه‌شونو از این !جهان نیست و نابود کنم
‫می‌خوام این دنیا رو دوباره تمیز کنم!
واسه همین زندگیم رو پای !شکارچی شدن گذاشتم
‫من...
اونا معمولاً روی خون‌آشام‌هایی که آورده .بودن توی آزمایشگاه مورو، آزمایش می‌کردن
‫اولش حس کردم همه‌ی اینا حقشونه.
‫اما رفته‌رفته،
‫فهمیدم که انسان‌ها ترسناک‌ترین هیولاها هستن.
حتماً برای یکی مثل تو راحت بوده که بخواد از اونجور جایی فرار کنه، نه؟
‫پس چرا موندی؟
مورو کاری کرد که شکارچی‌ها .باور کنن من توی یه نبرد مُردم
یه فرد ناشناس رو کشت و .گفت جسدش مال منه
و بهم گفت اگه برم خیلی راحت .یه بچه‌ی دیگه رو هم گیر میاره
پس حس کردم هیچ چاره‌ای .جز اونجا موندن ندارم
نمی‌خواستم به هیچ‌کدوم .از اون چیزا فکر کنم
‫متوجه نشدم.
‫هنوزم متوجه نمی‌شم.
‫الان باید چیکار کنم؟
‫من یه چیزی رو فهمیدم.
‫واقعاً بچه‌ی مهربونی هستی.
‫نه، نیستم.
‫هستی.
‫نه، اصلاً اینجوری نیستم. نه...
‫داداشی؟
‫چیزی که گفتمو فراموش کن!
!هر چی که دیروز گفتم رو فراموش کن !کامل از اون کله‌ت پرتش کن بیرون
‫دیروز؟ از کِی تا کِی؟
‫از موقعی که از آزمایشگاه رفتیم؟
یا از اون موقعی که تب داشتی و هی داد می‌زدی و با چشم گریون می‌گفتی «نه، نــــــــه، نـــــــــــــه»؟
‫گفتم فراموشش کن کله‌پوک!
‫اوه، بیدار شدی؟ چه خوب موقع.
‫صبحونه رو الان حاضر کردم.
‫صبحونه؟ دارم از گشنگی می‌میرم!
بخور عزیزم! باید همه‌ی مواد .لازمه رو جذب بدنت کنی
واقعاً می‌خوای ما رو بکُشی، مگه نه؟
‫چرا آخه؟
این آشغالی که معلوم نیست توش زهرمار ریختی یا چی، چه کوفتیه دیگه؟
‫بهش می‌گن سوپ.
کلی گیاه‌های دارویی بهش اضافه .کردم تا واسه‌ت خوب باشه
‫این شیر رو هم تازه دوشیدم، خوشمزه‌ست.
چرا این شیر انقدر سیاه !و حال‌به‌هم‌زنه؟
!و این اتاق هم خیلی کثیفه !پر از عنکبوت و موشه
‫دیروز متوجه‌ش نشدم.
ولی اگه می‌خوای خونه‌ی یکی بمونی !تمیز نگه‌ش دار! باورم نمی‌شه
‫خیلی خب. همه‌ی کارا رو خودت بکن.
‫با من قهر نکن ببینما!
‫چطوره؟!
‫خوشمزه‌ست!
‫ای وای من، کامل شکستم دادی.
‫واقعاً بچه‌ی شگفت‌انگیزی هستی.
‫بازم می‌خوایم!
‫دلیلی برای مخفی کردنش نیست.
‫شما دو نفر خیلی زود می‌میرید.
‫شاید یک ماه دیگه، شش ماه دیگه،
‫یا حتی پنج سال دیگه. کی می‌دونه؟
‫ولی اون روز می‌رسه.
آزمایش‌های مورو بدن شما رو به .چیزی ورایِ انسان بودن تبدیل کرده
و حالا دارید بیشتر از قبل .به نژاد خون‌آشام‌ها شبیه می‌شید
ولی بدن‌تون به‌طور ناپایداری .لبه‌ی یه تیغ، متزلزله
و هر لحظه ممکنه این تعادل ...درهم‌بشکنه و رقابت بینِ
حالت فعلی و طبیعی‌تون ... .برای بدنتون قابل تحمل نباشه
‫و اینجوریه که بدنتون از هم می‌پاشه.
اگه جایی برای رفتن .ندارید، با من بیاید
باهمدیگه یه راهی پیدا .می‌کنیم تا نجاتتون بدیم
‫پدر، قراره بمیرم؟
‫یه راهی هست که بهش اشاره نکردم.
‫می‌تونم شماها رو بخشی از خاندانم کنم.
‫ولی...
این چیزی نیست که می‌خواستم .بهش متوسل بشم
می‌خوام بخشی از .خاندانت بشم، پدر
آخه یعنی اینجوری سه‌تایی‌مون می‌تونیم تا آخرش با هم باشیم، نه؟
‫هیچ‌وقت نمی‌خوام بخشی از خاندانت بشم،
‫حتی اگه فردا بمیرم هم نمی‌خوام.
‫می‌خوام تا‌ آخرش یه انسان بمونم.
بالأخره اومدی؛
‫داداشی!
‫باهاش چیکار کردی؟
‫خاطره‌ی بیست‌ودوم
دیدار - ماهِ آبی
‫قبل از دونستنش، متوجه شدم
‫فکر می‌کردم اراده‌ی خودمه، ولی این اراده چیزی جز یه چیز پیش‌ساخته‌‌شده نبود
‫مثل یه رژه که مقصد به خودش بی‌توجه‌‌ـه
‫در امتداد جاده‌ای که توسط ناخودآگاهم هموار شده بود، قدم زدم
‫با بینش من در یه افول کامل
‫دروغ گفتن درست مثل بقیه، حس خوبی داشت
‫استدلال‌های غلطی که به یک‌دیگر می‌رسند
‫چه موقع بود که قلبم به این صورت تکه‌تکه شد؟
‫با همین اشتباه‌های بی‌جامون، راهی به هم پیدا می‌کنیم
‫پشت این مسیرِ عاری از اشتیاق و رغبت ولی سرراست چه چیزی وجود داره؟
‫ارسال امواجی در این هوای آلوده
‫برای اولین بار نفس می‌کشیم، بدون دانستن قوانین، دوباره و دوباره به انجام یک کار می‌پردازیم
احساسات‌مون مشابه‌ان
‫این پیوند دقیقاً کجا می‌خواد ما رو به هم برسونه، در حالی که مدت‌هاست که از بین رفته؟
‫ارسال امواجی در این هوای آلوده
‫برای اولین بار نفس می‌کشیم، بدون دانستن قوانین، دوباره و دوباره به انجام یک کار می‌پردازیم
‫به روز رستگاری ایمان داشته باش
‫خاطره‌ی بیست‌وسوم
‫بارش - اشک‌هایی چون باران
بارش - اشک‌هایی چون باران