..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. .:: www.bolboljan.net ::.
.:: telegram: @bollbolljan ::. .:: instagram: @bollbolljan_Com ::.
‫کاترین. ‫اسمت چه لطافتی داره.
‫شاید اونقدرا هم تو دردسر نیفتی.
‫می‌تونی با حرف زدن ‫به داد خودت برسی.
‫اگه هم نزنی...
‫بهت آسیب می‌زنم.
‫تا وقتی هم که همه‌چی رو نگفتی
‫دست برنمی‌دارم.
‫هفتاد و دو ساعته که استراحت نکردی. ‫نمی‌خوای بخوابی؟
‫اگه زبون باز نکنی، ‫هیچوقت تموم نمیشه‌ها.
‫یه دانشجوی ششمی هم بود.
‫اسم‌شون رو بگو، ‫وگرنه برمی‌گردی تو یخ‌ها.
‫- هیچی ندارم بهت بگم! ‫- نه...
‫نه، نه. ‫جات امنه.
‫اینجا خونه‌اس.
‫نه، منم.
‫- منم. کریستین. ‫- خواهش می‌کنم!
‫گفتی ازشون شکایت می‌کنم، ‫اونا هم هیچی نگفتن؟
‫اما باید متوجه جریاناتی که ‫ شروع کردی باشی.
‫شروع کردم؟
‫من چیزی رو شروع نکردم. ‫می‌خوام نابودشون کنم.
‫- کوکو... ‫- پیِر و پاول با آوردن شنل شماره ۵
‫به آمریکا و بدون رضایت من، ‫قراردادم رو نقض کردن.
‫دور از چشم من.
‫این رو دادگاه باید تصمیم بگیره.
‫چندین حمله و ضدحمله ‫ در پیش داریم و...
‫لعنت بهش رنه. ‫کارت رو می‌کنی
‫یا باید برگردم خونه ‫و خودم انجامش بدم؟
‫پول لازمم.
‫با ثروتمندترین زنای سوئیس ‫یه قرار ناهار ترتیب دادم.
‫اگه ازت خوش‌شون بیاد، ‫کلی پول بهت میدن تا واسه‌شون لباس بدوزی.
‫سلام.
‫- سلام. ‫- خوشوقتم. - ‫همچنین.
‫- سلام. خوشوقتم. ‫- سلام. حال‌تون چطوره؟
‫- هنوز بهتون جا ندادن؟ ‫- نه هنوز.
‫شرمنده. ‫لطفاً همین حالا بهمون جا بدین.
‫حتماً دوشیزه. ‫فقط میشه یه صحبتی بکنیم؟
‫بله؟
‫دوشیزه، ‫حساب‌تون...
‫الان وقت ندارم چیزی بگم. ‫اما قول میدم. پولش رو میدم.
‫خواهش می‌کنم. ‫قرار ناهار مهمیه. برین کنار.
‫خب، چه‌خبر از آندره؟
‫چندروز پیش با گابریل رفتن پاریس. ‫درمانش شروع شده.
‫امید به خدا.
‫فقط همون دونفر برام موندن.
‫از خود دنیا بیشتر دوست‌شون دارم.
‫عکس ازشون دارین؟
‫این‌ها نوه‌هامن.
‫چقدر خوشگل.
‫بله، حتماً. ‫عکس‌هاشون رو دادم قاب کنن.
‫یه سوال، ‫اون خانم کی‌ هستن؟
‫کدوم خانم؟
‫خانمی که اون گوشه نشستن ‫و از وقتی اومدیم، به شما زل زدن.
‫کوکو، عزیزم. ‫سلام.
‫- دارن واسه‌تون دست تکون میدن. ‫- خیلی وقته ندیدمت.
‫اون؟
‫کوکوی عزیزم. ‫باورم نمیشه.
‫- کوکو! کوکو! ‫- انگار ول‌کن نیستن.
‫آره واقعاً.
‫همه دارن نگاه می‌کنن. ‫بهتره برین یه سلامی بکنین.
‫بدن کاترین خیلی خسته ‫و کم‌آب شده.
‫باید غذاهای ساده بهش بدین، ‫چون احتمالاً زخم معده داره.
‫بله ولی... ‫ولی یه موردی هست.
‫اکثراً من رو نمی‌شناسه ‫یا نمی‌دونه کجاس...
‫بله ولی گرسنگی و سوءتغذیه ‫تاثیرات پیچیده‌ای داره.
‫کسایی که از اردوگاه‌ها برگشتن ‫علائم مختلفی نشون دادن
‫و تو بعضی موارد، ‫به‌خاطر ضربه‌های روحی، دچار فراموشی شدن.
- ‫اما حافظه‌اش برمی‌گرده دیگه؟ - ‫به احتمال زیاد.
‫این رو هم باید بدونین ‫که نباید بهش فشاری وارد شه.
‫حتماً باید استراحت کنه.
‫آقای دیور،
‫کاترین درد زیادی کشیده.
‫گرسنگی می‌تونه آدم‌ها رو دیوونه کنه.
‫درد طاقت‌فرسائیه.
‫نه تنها به بدن، ‫بلکه به ذهن و روح هم آسیب می‌زنه.
‫چه کاری از دستم برمیاد؟
‫فقط بهش زمان بدین.
‫لطفاً اصلاً هم عجله نکنین.
‫هرچند روز یک‌بار ‫بهش سر می‌زنم.
‫نباید ملاقات‌کنندۀ زیادی داشته باشه. ‫کلاً کسی هم نیاد که بهتر.
‫نباید نگرانیم رو ببینه.
‫فعلاً با ویگوروکس ملاقات داری.
‫نمی‌تونم برم. .به هیچ‌وجه
‫من حواسم بهش هست.
‫نه. اگه می‌دونستم ‫این کار رو نمی‌‌کردم.
‫اگه می‌دونستم که برمی‌گرده. ‫واقعاً‌ معجزه بود.
‫آره.
‫این که آقای بوساک هم ‫ این فرصت رو بهت داده یه معجزه‌اس.
‫کریستین، ‫حرومش نکن.
‫کاترین که خونه‌اس..
‫فقط همینه که مهمه.
‫باید به خودت افتخار کنی.
‫پس لطفاً برو.
‫- باید کاری که به صلاحته رو بکنی. ‫- آره.
‫برو.
‫- سلام. ‫- اینجا منزلِ... - ‫کریستین دیوره؟
‫- بله. منزل دیوره. ‫- کاترین برگشته؟
‫- جانم؟ کاترین؟ ‫- بله،
‫- می‌خواستم اگه میشه باهاش حرف بزنم. ‫- نه، نمیشه.
‫- مطمئنین؟ ‫- بله، شرمنده.
‫باورت نمیشه با چه بدبختی‌ای ‫ از مادرید زدم بیرون.
‫اینایی که تو سفارت‌خونۀ انگلیسی‌ها بودن
‫فقط براشون مهم بودن که ‫ کجا بودم و از چیا خبر داشتم.
‫کلی سوال کردن. ‫واقعاً خسته‌کننده بود.
‫چه حوصله‌سربر.
‫حوصله‌سربر؟ ‫نه، عذاب واقعی بود.
‫آره خب، ‫حالا خداروشکر تنت سالمه.
‫فقط همینه که مهمه.
‫بگو ببینم، ‫اینجا چی‌کار می‌کنی؟
- ‫خب وقت ناهاره. - ‫با خودم گفتم
‫حقته که سری هم به لندن بزنی.
‫آخه بعد از رقص تانگوی کوتاهی که ‫ توی مادرید داشتیم، انگ خیانت بهم زدن.
‫خونوادم‌ هم توی انگلیس ‫طردم کردن.
‫حالا هم که در خدمت جنابعالی‌ام.
‫خوش به حال من.
‫اینجا چطوریه؟
‫این سوئیسی‌ها بهشون می‌خوره خیلی...
‫پول‌دار باشن.
‫فکرش هم نکن السا.
‫چه فکری؟
‫نمی‌خوام جلب توجه کنم. ‫تو هم نباید بکنی.
‫فعلاً خطرناکه.
‫حکومت فرانسه دنبالته؟
‫آروم حرف بزن.
‫شرمنده.
‫کوکو.
‫اگه خیلی دلت می‌خواد ‫صدام رو بلند نکنم،
‫نظرت چیه که ‫به قولی که بهم دادی عمل کنی؟
‫شروع شد. ‫همش به‌خاطر پوله.
‫عزیزم، خودت تو مادرید گفتی ‫که همش به‌خاطر پوله.
‫وقتی اشپاتز داشت ‫ پول خرج می‌کرد گفتی.
‫گفتی که، «باز هم می‌تونم در بیارم.» ‫بعدش هم...
‫بعدش هم قلب و روحم رو ‫با یه رومیزی مقایسه کردی.
‫منظوری نداشتم.
‫فقط مراقبم باش، خب؟
‫می‌تونی با یه بوس ‫به در دهنم چفت و قفل بزنی.
‫اول از همه باید بهت تبریک بگم.
‫به‌خاطر این سرمایه‌گذاری ‫و شرکتت...
‫نمی‌دونم که دقیقاً ‫چی به آقای بوساک گفتی،
‫اما دفعه اوله که روی یه نفر ‫همچین پولی رو سرمایه‌گذاری می‌کنه.
- ‫باعث افتخاره. - ‫به له‌لانگ گفتی؟
‫حتماً بابت رفتنت خیلی ناراحت میشه.
- ‫هنوز نگفتم. ‫اما میگم. - ‫باید زودتر بگی.
‫کریستین، ‫باید کاغذکاری‌ها رو هم بکنیم.
‫باید خیاط و مدل و دستیار استخدام کنیم.
‫یه مکان پیدا کنیم. ‫مکان خیلی مهمه.
‫بوساک یه چیز معمولی نمی‌خواد.
‫بیشتر دنبال یه چیز خودمونی‌تر ‫و شخصی‌ترم،
‫چیزی که بتونه تمایلم به طراحی ‫ لباس‌های ظریف زنانه رو توصیف کنه.
‫البته. اما با این‌حال ‫ باید مقیاس بزرگی داشته باشه.
‫بوساک هم فقط دنبال لباس ‫واسه یکی دوتا زن نیست.
‫مطمئنم که خبر داری.
‫اما یکم دیگه وقت می‌خوام.
‫- نمی‌دونم خبر داری یا نه ولی... ‫- خواهرت برگشته.
‫آره، خبر معرکه‌ایه کریستین. ‫حالش چطوره؟
‫داره با شرایط کنار میاد ‫ولی یکم طول می‌کشه.
‫خبر خیلی خوبیه.
‫برو خونه و هرچقدر که می‌تونی ‫مراقب کاترین باش.
‫ممنون ژرژ.
‫اما به‌عنوان شریک تجاریت میگم،
‫باید بدونی که بوساک ‫مرد خیلی صبوری نیست.
‫اون هم جدول زمانی خودش رو داره.
‫متوجهم، ‫واقعاً قدردانش هم هستم.
‫نگران نباش.
‫خب نگران رو که نمیشه نباشم.
‫راسته؟ ‫اینجاس؟
‫آره، ‫اینجاس.
‫ممنون.
‫باید ببینمش.
‫اروه، خیلی ضعیف شده. ‫بهتری منتظر بمونی.
‫نه. ‫باید باهاش حرف بزنم.
‫به‌زودی می‌زنی.
‫اما نه امروز. ‫خیلی سردرگمه.
سراغ من رو نگرفته؟
‫فراموشی گرفته.
‫ببخشید. ‫باید ببینمش.
‫کاترین.
‫فکر می‌کردم از دستت دادم.
‫خیلی...
‫خیلی احمقانه‌اس که چیزی بگم.
‫خب دیگه، ‫بهتره بذاریم استراحت کنه.
‫خواهش می‌کنم.
‫فقط یه لحظه
‫باید بدونه اینجام.
‫فکر می‌کردم از دستت دادم.
‫ببین، تا ۷۲ ساعت آینده ‫نباید آفتابی شیم.
‫نگران هم نباش. ‫بعدش زودی میریم.
‫بعد این که هوا تاریک شد ‫ژان رو می‌بریم بیرون،
‫بعدش هم همه‌مون میریم.
‫فردا برمی‌گردم.
‫خب؟
‫دستم رو بگیر کاترین.
‫اسم اون یکی دانشجو هم بگو،
‫تا همش تموم شه.
‫دستم رو بگیر.
‫- الو؟ بله؟ ‫- خبرای خوبی دارم آقای دیور.
‫ببخشید. ‫شما؟
‫سرنوشتت باهات تماس گرفته.
‫یه جای بی‌نقص واسه آتلیه‌ات درنظر گرفتم.
‫ژرژ ویگوروکس بعداً بهت زنگ می‌زنه ‫و یه قرار می‌ذاره
‫تا جای آتلیه رو ببینی.
‫سلام آقای بوساک. ‫به ژرژ گفتم که یکی دو روز دیگه درگیرم.
‫آقای دیور،
‫مصمم شدم تا ‫ رویات رو به واقعیت تبدیل کنم،
‫اما شما هم باید یه گوشۀ کار رو بگیرین.
‫بالاخره همش کسب و کاره دیگه.
‫بله می‌دونم. ‫باور کنین واقعاً سپاسگزارم.
‫خوبه. ‫پس همه گفتنی‌ها رو گفتیم.
‫جنگ داره تموم میشه آقای دیور.
‫وقتش رسیده تا زندگی ‫از نو شروع شه.
‫راستش، برای من عجیبه ‫که حس امیدواری داشته باشم،
‫با این حال تو ممکنش کردی.
‫خبری از خونوادۀ ورتایمر نشد؟
‫- نه هنوز. ‫- مسخره‌اس.
‫نابودشون می‌کنم.
‫باید یه چیزی رو بدونی.
‫- نباید بذاریم اتفاقات گذشته آزارمون بدن. ‫- منظورت چیه؟
‫اگه قرار باشه با خونوادۀ ورتایمر ‫وارد جنگ بشی،
‫همه رازها برملا میشن.
‫حالا چیزی هست ‫که هنوز بهم نگفته باشی؟
‫نه. نه. ‫چیزی نیست.
‫رازی هست که ازش خبر نداشته باشم؟
‫اینقدر سوال تکراری نپرس.
‫اگه امروز بهشون زنگ نزنی ‫و نفهمی جواب‌شون چیه، خودم می‌زنم.
‫وای عزیزم. ‫انگار تو بد دردسری افتادی.
‫شروع نکن السا.
‫هرچیزی که تو زندگیم دارم، ‫خودم به دست‌شون آوردم.
‫شرکت شنل رو از هیچی ساختم.
‫شنل شمارۀ ۵ هم خودم ساختم. ‫خودم بهشون دادم.
‫فکر کردن می‌تونن ازم بدزدنش ‫و قسر در برن.
‫کی می‌خواد ازت بدزدتش؟
‫پیِر ورتایمر و برادر احمقش پاول.
‫نمی‌تونن قسر در برن. ‫حقم رو پس می‌گیرم.
‫خوبه. من هم همیشه سمت کساییم ‫که می‌خوان به حق‌شون برسن.
‫از جمله خودم.
‫انگار امشب قراره ‫مهمونی بزرگی برگزار شه.
‫بهت دعوتنامه دادن؟
‫دعوتنامه؟ ‫نه. واسه چی؟
‫تموم مهمون‌های هتل دعوتن. ‫دم پذیرش بهم دادن.
‫قرار نیست بریم مهمونی.
‫واسه چی؟ ‫اصلاً بذار ببینیم چی توش نوشته، خب؟
‫«میهمانان گرامی ‫و دوستان جدید...»
‫چه قشنگ. ‫چه چاپلوسی‌ای کردن.
‫«بعد از گذر چندین سال ‫که چیزی برای جشن گرفتن وجود نداشت...»
‫راست میگه.
‫«صمیمانه از شما دعوت می‌کنیم ‫که از ۴ عصر امروز تا پاسی از شب
‫به سلامتی زندگی بنوشیم.»
‫ما که اینا رو نمی‌شناسیم.
‫راستش فکر کنم تو بشناسی.
‫چی؟
‫«مشتاقِ دیدار با شما،
‫آقا و خانم پیر ورث‌هایمر»
‫خیلی خنده‌دار بود.
‫این‌جا که این‌طوری نوشته!
‫تصادفی نیست کـه.
‫واسه همینه که جواب نداده.
‫می‌دونی، می‌خواد بازی‌مون بده ‫ولی ما الان وسط جنگیم!
‫راهنمایی نیاز دارم.
‫یه‌چیزی این وسط درست نیست.
‫یعنی خب...کاترین به‌کل عوض شده.
‫می‌دونستم بلاخره یه‌تغییرهایی می‌کنه، ‫اما نکنه اصلاٌ نشه بشناسیش!
‫- برای کی؟ ‫- برای من.
‫واقعاً نمی‌دونم چیکار کنم.
‫همه‌ش به بلاهایی که اون‌جا ‫سرش آوردن فکر می‌کنم؛
‫و...
‫توی ذهـنم برای خودم ‫داستان می‌سازم...
‫اون‌ها واقعاً بی‌رحم و عوضی‌ان.
‫به‌نظرت اون تو رو مقصر می‌دونه؟
‫خودم، خودم ‫رو مقصر می‌دونم
‫نبود من به نفع شماست.
‫می‌تونم پیش بقیه دانش‌آموزها بمونم.
‫اینطوری به نفع همه‌همونه.
‫گزارشات ما تائید کردن که...
‫تمامی 5 دانش آموزش در میدان تیر بالارد ‫اعدام خواهند شد.
‫کاترین؛ ازت می‌خوام یه پیغامی ‫رو به گوش‌شون برسونی؛ باشه؟
‫توروخدا اون رو نفرست!
‫باید سعی‌مون رو بکنیم.
‫درکت می‌کنم...
‫من رو ببر پیش کاترین.
‫ممنونم.
‫وقتی وارد مهمونی شدیم ‫کنترل اوضاع رو بسپر به خودم.
‫برام مهم نیست.
‫هرچقدر دلت می‌خواد با پیر حرف بزن؛ ‫اون متاهله.
‫من دنبال یکی بهترـم.
‫سلام.
‫نوشیدنی می‌خوای؟
- ‫نـه؟ - ‫خیلی ممنونم.
‫اگه کسی پرسید من و تو ‫چطور هم رو می‌شناسیم
‫بگو دوست‌های قدیمی هستیم.
‫قبلِ جنگ با هم آشنا شدیم.
‫هر کاری می‌کنی فقط از اون ‫ماجراهای پردردسری که داشتیم چیزی نگو.
‫منظورم مادرید این‌هاست.
‫- می‌گیری که چی می‌گم دیگه؟ ‫- آره فهمیدم.
‫فقط اومدم این‌جا تا دوستِ ‫عزیزم رو ملاقات کنم.
‫جز این که چیزی نیست.
‫اسم‌تون؟
‫من‌که مشخصه کی‌ام، ‫برو کنار.
‫عذرخواهی می‌کنم خانم اما باید ‫اسامی تمام مهمان‌ها رو بررسی کنیم.
‫کوکو شنل.
‫متاسفم خانم اما اسم‌تون توی لیست نیست.
‫من دعوت‌نامه‌ام باهامه.
‫خانم السا لوم‌باردی.
‫بله. اسم‌تون اینجاست.
‫- خوشحالم می‌بینم‌تون. ‫- همچنین.
‫- لطفاً از این سمت. ‫- ممنونم.
‫خب ایشون چی؟ مگه همه مهمانان هتل دعوت نیستن؟
‫تقریباً همه دعوت هستن.
‫آقای ورث‌هایمر خودشون شخصاً ‫لیست رو تائید کردن.
‫خب حتماً اشتباهی چیزی شده.
‫می‌بینمت عزیزم.
‫اصلاً قابل‌قبول نیست؛ ‫می‌رم داخل.
‫نـه!
‫شما نمی‌تونید. دعوت‌نامه ندارین.
‫ببین چی می‌گم...
‫خانم ازتون خواهش می‌کنم!
‫دلم نمی‌خواد نگهبان‌ها رو صدا کنم.
‫به من دست نزن مرتیکه‌ی ‫بی‌شخصیتِ بی‌شعور.
‫خانم؛ این یه مهمونی خصوصیه!
‫می‌تونین همراه بقیه مهمانانی که دعوت ‫نشدن توی سالن غذاخوری شام میل کنید.
‫به‌خاطر این کارت اخراج می‌شی!
‫ارزشش رو داره.
‫اینم از این.
‫بگیر. ‫تلاش‌ام رو می‌کنم.
‫تاسف‌بارـه!
‫همگی خوش اومدین! من پیر ورث‌هایمر هستم.
‫خیلی خوشحالم همه ‫این‌جا در کنار هم جمع شدیم
‫تا آغازِ فصلِ جدید صلح و آزادی‌مون ‫رو جشن بگیریم.
‫همگی می‌نوشیم به افتخار ‫کسی که ما رو این‌جا دور هم جمع کرده.
‫به‌سلامتی!
‫پیر!
‫چه حیف که نتونستی به مهمونی‌ام بیای.
‫راه‌ت ندادن؟
‫منظورت همین مهمونی باشکوهـته که
‫رهاش کردی تا بیای با من حرف بزنی؟
‫آره؛ همون. ‫ببخشید که تو رو دعوت نکردیم.
‫خب راستش اون نامه‌ی کوچیکت ‫به دست من و برادرم رسید.
‫همونی که گفته بودی ‫ازتون شکایت می‌کنم!
‫کاملاً حرفه‌ای و واضح نوشته شده بود.
‫مطمئن باش چیزی که ‫بهم بدهکاری رو ازت می‌گیرم!
‫خب بعید می‌دونم.
‫اون شیرین‌کاری کوچیکی که برای ‫بیرون کردن ما راه انداختی رو یادته؟
‫هرموقع که دل‌مون بخواد می‌تونیم
‫قضیه‌ش رو کامل برای بقیه تعریف کنیم
‫اون شب‌هایی که توی هتل ریـتز مشغولِ
‫عیاشی با اون دلقک‌ها بودی ‫هم که بمـانـد.
‫چقدر ترسیدم.
‫وقتی دارم باهات صحبت می‌کنم ‫بشین سر جات!
‫پس صحبت نکن!
‫ازت شکایت می‌کنم.
‫با استفاده از اسم و عطر من ‫کُلی پول واسه خودت درآوردی!
‫بیست سال با هم شریک بودیم،
‫فکرکردی اینقدر راحت ‫می‌تونی ازم دزدی کنی؟
‫توی دادگاه می‌بینمتون.
‫تو و اون داداش روانی‌ت رو!
‫دادگاهی درکار نیست؛ ‫نمی‌ذاریم به اون‌جا بکشه!
‫تو بهم بدهکاری مرتیکه عوضی!
‫ما یه قراری داشتیم. من و تو و داداشم. ‫قرار خوبی هم بود.
‫خودت می‌دونستی قراره چی بشه ‫ما هم معامله رو جوش دادیم.
‫تو هم سهم 10 درصدت رو گرفتی. ‫دیگه نمی‌دونم چرا اینقدر غر می‌زنی؟
‫- چون من رو گول زدی! ‫- منظورت با حمایت و اعتماد کردن بهتـه؟
‫توروخدا یکم جدی باش.
‫حقیقت اینه که تو نمی‌تونستی ‫پتانسیلِ کسب و کارـت رو ببینی!
‫البته که الان واسه‌ش سینه سپر می‌کنی؛
‫ولی اون موقع دائماً کارها رو ‫از سر خودت وا می‌کردی
‫تا بری با دوست‌های احمقت ‫مهمونی بگیری!
‫دروغ‌گو! مرتیکه‌ی عوضیِ دروغ‌گو.
‫اعتراف کن که همینطور بوده. ‫اعتراف کن.
‫کس و کارـت رو سپردی به دوتا یهودی، ‫چون می‌دونستی ما پول‌دارت می‌کنیم.
‫شما یهودی‌ها فقط تو همین مورد خوبیـن!
‫چی گفتی؟
‫واضح بود!
‫پول؛ پول؛ پول. ‫فقط پول براتون مهمه.
‫ببخشید!
‫صحبت‌مون هنوز تموم نشده.
‫تو هیچوقت حرف من رو متوجه نشدی پیر! ‫هیچوقت هم متوجه نخواهی شد.
‫از مهمونی‌ت لذت ببر.
‫تو برگشتی!
‫برگشتی خونه.
‫الان این‌جایی...
‫ولی روح‌ت یه‌جای دیگه‌ست.
‫- دلم نمی‌خواد ادامه بدم... ‫- منم همچین حسی داشتم. برای منم اتفاق افتاد.
‫خانم دلایـه تو رو توی خواب‌ش دیده بود.
‫- من رو دیده بود؟ ‫- آره.
‫اون می‌دونست برمی‌گردی!
‫ممکن نیست.
‫همچین چیزی غیرمنطقیه! ممکن نیست.
‫هنوز هم اونجایی!
‫داری درد می‌کشی.
‫همه اون‌جا درد می‌کشیدن.
‫اما مال تو فرق می‌کنه.
‫جدا، جدا شکنجه‌مون می‌دادن.
‫اما این چیزی نیست که ‫من دارم توی حمام می‌بینم!
‫تو از کجا قضیه حمام رو می‌دونی؟
- ‫دست‌ش رو گرفتی! - ‫دستم رو بگیر.
‫کمکت کردن زنده بمونی!
‫تنهایی...
‫- اما اون‌جا... ‫- کافیه!
‫برادرت تو رو آورده پیش من
‫تا به قلب آسیب دیده‌ت کمک کنم خوب بشه!
‫یکی اون‌جا پیشت بوده؛ ‫کمکت کرده!
‫کریستین!
‫از این‌جا ببرش!
‫- واقعاً بابت چیزهایی که پشت سر گذاشتی متاسفم ‫- خانم دلایه بیاین بریم.
‫- عزیزم... ‫- یه وقت دیگه دوباره ملاقات می‌کنیم.
‫کریستین از این‌جا ببرش!
‫واقعاً ببخشید.
‫سوفی!
‫سوفی؟
‫جانم؟
‫آقای دیور امروز نمیان؟ ‫قرار بود با هم بریم خونه بازدید کنیم!
‫بعید می‌دونم بیان.
‫- قرارمون رو لغو کن. ‫- چشم قربان.
‫آقای بوساک اصلاً از این ‫قضیه خوشحال نمی‌شه.
‫کاترین.
‫اون فقط می‌خواست بهت کمک کنه؛ ‫ما می‌خوایم بهت کمک کنیم.
‫به من کمک کنین؟
‫شماها نمی‌تونین به من کمک کنین.
‫اما تو الان دیگه خونه‌ای.
‫پیش مایی؛ باید این رو ‫حس کنی که این‌جایی.
‫لطفاً بذار کمکت کنیم.
‫اتفاقی که برای ژان افتاد تقصیر منه.
‫نباید بهش می‌گفتم از این‌جا برـه!
‫این‌جا جاش امن بود.
‫باید خودت رو ببخشی! ‫کاری از دستت برنمی‌اومد.
‫آقا؟ خانم؟
‫گفتم یه‌سر بیام ببینم‌تون. ‫شنیده بودم حال‌تون زیاد خوب نیست.
‫- یکم پیش تماس گرفتم. ‫- نه
‫- می‌خواستم باهاتون حرف بزنم. ‫- نه. فعلاً نمی‌خوایم کسی رو ببینیم.
‫الان وقت‌ش نیست مرد جوان. خواهش می‌کنم!
‫قبلاً تو رو یه‌جایی دیدم!
‫چرا چهره‌ت اینقدر آشناست؟
‫من دوستِ ژانم. ‫شنیدم که برگشتین.
‫می‌شه لطفاً با من بیاین؟
‫باید یه‌چیزی رو به‌تون نشون بدم.
‫کاترین؛ الان شرایط مناسبی نیست.
‫قربان خیلی مهمه!
‫باشه.
‫این‌جاست.
‫اون‌ها همین‌جـان.
‫اون‌ها؟
‫آره. ژان و بقیه.
‫جمعاً شش نفر بودیم.
‫اول با راه‌اندازی یه چاپ‌خانه کوچیک ‫تو خونه‌ی مادربزرگم شروع کردیم
‫و اعلامیه‌های ضد نازی پخش می‌کردیم.
‫اون اوایل زیاد این چیزها به چشم نمی‌اومد.
‫اما یهو رشد کرد. نهضت بزرگ‌تر شد.
‫توجه همتایان نازی رو حسابی ‫به خودش جلب کرد.
‫وقتی که نازی پنج‌تاشون رو دستگیر کردن؛
‫همه‌ش می‌گفتم بزودی ‫سراغ منم میان.
‫اما هیچ خبری نشد.
‫هیچ اتفاقی برام نیفتاد.
‫هیچ اتفاقی برای خانواده‌ام نیفتاد.
‫تا الان هیچ اتفاقی برامون نیفتاد.
‫این‌جا بود که فهمیدم دوست‌هـام ‫هیچ اسمی از من نبردن!
‫دوست‌های من هیچکس رو لو ندادن؛ ‫شما هم کسی رو لو ندادین!
‫نمی‌دونم چطور می‌شه با ‫وجود اون همه شکنجه، همچنان سکوت کرد.
‫می‌خوام ازتون تشکر کنم.
‫من زندگی‌ام رو مدیون شما هستم.
‫شما به من یه شانس دوباره ‫برای زندگی بخشیدین.
‫هرموقع خواستی برمی‌گردیم خونه.
‫یادم اومد.
‫الان یادم اومد.
‫توی کمپ، مردم می‌گفتن این دختره چقدر شجاعه ‫که از این همه شکنجه جون سالم به‌در برده.
‫اما شجاعت چیزی نبود که ‫من رو زنده نگه داشت.
‫شهامت من رو نجات نداد.
‫اما الان یادم میاد.
‫به‌خاطر تو تحمل کردم کریستین!
‫چیزی نیست.
‫خیلی خستمه...
‫ای کاش من رو می‌کشتن.
‫مُردن که کاری نداره!
‫فقط خودت می‌دونی که ‫باید چیکار کنی.
‫صدام رو می‌شنوی؟ ‫داری با کدوم خری حرف می‌زنی؟
‫من هیچی نمی‌گم!
‫ببریدش! ببریدش!
‫نـه!
‫ببخشید که مزاحم شدم.
‫مراحمی کریستین.
‫اومدم بابت بابت این‌که ‫دیروز نتونستم بیام عذرخواهی کنم
‫اما فردا حتماً هستم؛ ‫و روزهای بعدش.
‫- می‌خوام با خیال راحت روت حساب باز کنم. ‫- نا اُمیدت نمی‌کنم.
‫با هم یه‌چیز باشکوه خلق می‌کنیم؛ ‫من و بوساک.
‫همچین چیزی واقعاً کم‌ پیش میاد
‫چی کم‌ پیش میاد؟
‫این‌که شانس دیگه‌ای ‫برای زندگی بهت داده بشه.
‫شانس دیگه؟
‫آره. شانس دیگه‌ای ‫برای زندگی کردن بهم داده شده.
‫یعنی به همه‌مون...
‫برو تو اتاق خودت الیسا.
‫حوصله‌ی چرت و پرت ندارم.
‫محض رضای خدا!
‫- چی می‌خوای؟ ‫- کاملاً حق با توئـه
‫من هیچوقت درکت نکردم.
‫- پیر... ‫- اما می‌خوام درکت کنم
‫امشب...
‫زانـو بزن.
‫کوکو خواهش می‌کنم
‫تقصیر من نیست؛ تقصیر اونه.
‫پس پسر خوبی باش.
‫و پولم رو بهم بده!
بلبل جان مرجع دانلود رايگان فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده .:: www.bolboljan.net ::.