..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. .:: www.bolboljan.net ::.
‫رسیدن کسانی که منتظرشون بودیم.
‫روز قبل از راهی شدن کو شوره به ساشو بود!
‫عجیبه که با من کار داشتی باشی، سه‌ران.
‫قراره جایی دعوتم کنی، یا میخوای باهام بری بیرون؟
‫امکان نداره.
‫اینو بگیر.
‫کانشو؟
‫شمشیر عالی کانشو، از همان سنگ معدنی ‫ ساخته شده، که شمشیر امپراتور، باکویا ساخته شده.
‫این دو جفت شمشیری هستن که ریوکی ‫ یکی از اون‌ها رو به سه‌ران داده بود.
‫لطفاً وقتی به ساشو رفتی اینو به انسه بده.
‫به انسه-دونو؟
‫بله.
‫عجب، چقدر خوش‌شانسه که انقدر برات مهمه.
‫اون برای من مهم نیست، فقط...
‫هرچی، وقتی بهش بدی می‌فهمی.
‫باشه، حواسم بهش هست.
‫صحیح و سالم به دست انسه-دونو می‌رسونمش.
‫خب، با توجهه به شناختی که ازش دارم، ‫ لابد فقط میگه " لعنت" و اصلا هم تشکر نمی‌کنه.
‫گمونم آره.
‫کانشو و شوره-دونو رو به سلامت می‌رسونم.
‫می‌سپرمش به خودت.
‫ران شوئه شمشیر رو سالم به دست انسه رسوند.
‫ها؟ این همون شمشیری‌ـه که از امپراتور گرفته!
‫بله. کانشوـه.
‫چی تو سرش چی بوده؟
‫من نمی‌تونم از این شمشیر استفاده کنم.
‫خودشم باید بدونه...
‫در همین حین، شوره انسه رو دید و اون رو از تصمیمش مطلع کرد.
‫لطفاً، انسه.
‫اگه چیزی که اون‌ها می‌خوان سر منه...
‫پس بدون معطلی سرم رو بزن.
‫این بیماری خیلی وقت قبل از این‌که تو به دنیا اومده باشی وجود داشته.
‫خودت هم خوب می‌دونی مرگ تو یه مریض رو هم در مان نمی‌کنه، مگه نه؟
‫بله.
.تو دقیقاً ازم می‌خوای کاری که جاسن-کیو می‌خواد رو انجام بدم
‫و این دقیقاً خواسته‌ی همون احمقایی هست که می‌گن بیماری تقصیر توـه.
‫اگه هرج‌ومرج بشه و درمان به‌خاطر من به تأخیر بیفته، همه‌ی تلاش‌هامون به هدر میره.
‫باید درمان رو نسبت به همه‌چیز توی اولویت قرار بدیم.
‫خب، آره...
‫من تا آخرین لحظه، برای مردم توضیح میدم و سعی می‌کنم متقاعدشون کنم.
‫ولی احتمالاً گوش ندن، چون باور دارن من باعث بیماری‌ام.
‫ممکنه لحظه‌ای پیش بیاد که تنها ‫ درمانی به اسم کو شوره کفایت کنه...
‫سه‌ران نمی‌تونست این کار رو بکنه، ولی شاید انسه بتونه.
‫اولین اولویتت محافظت از من که نیست، درسته؟
‫تو یه افسر ساشوای.
‫داری می‌گی بکشمت، هیمه-سان؟
‫یعنی می‌گی بعد از کشتن تو با بار نفرت
‫شوکا، سه‌ران و بقیه‌ی کسایی که دوستت دارن، زندگی کنم؟
‫لطفاً، در حال حاضر از کسی جز تو نمی‌تونم اینو بخوام.
‫سه‌ران نمی‌تونه این کار رو بکنه، پس من باید بکنم؟
‫هیمه-سان، بهترین شرایطی که انتظارش رو داری چیه؟
‫بهترین شرایط؟
‫آره.
‫آدمایی هستن که بهم اعتماد دارن و منتظرمن.
‫نمی‌تونم با بیخیالی از زندگیم بگذرم.
‫از همه چیز محافظت می‌کنم، به علاوه‌ی خودم.
‫برای همین هم، هر کاری می‌کنم، زنده برمیگردم خونه.
.گرفتم
‫منم نمی‌تونم به رئیسی که از همون اول به مردن فکر می‌کنه اعتماد کنم.
‫نمی‌دونی کی ممکنه خودشو بکشه تا از زیر مسئولیت‌هاش فرار کنه.
‫اما خب، اگه همچین لحظه‌ای برسه، یعنی چاره‌ی دیگه‌ای نداریم، درسته؟
‫اگه همچین لحظه‌ای برسه، اجازه نمیدم کسی جلومو بگیره.
‫اون‌وقت خودم مسئولیت زندگیت رو به عهده می‌گیرم.
‫انسه!
‫حتی اگه سه‌ران ازم متنفر بشه و تا آخر عمرم دنبالم بیاد،
‫سرتو می‌فرستم برای امپراتور و شوکا-سان.
‫چی؟ چقدر بد گفتی!
‫خودت اول گفتی، هیمه-سان.
‫" در بدترین حالت، لطفاً مسئولیتشو به عهده بگیر، ‫ نمی‌تونم از کس دیگه‌ای بخوام" همین بود دیگه؟
‫د- درسته، ولی...
‫حالا که بهش فکر می‌کنم می‌بینم باورنکردنیه!
‫این نشون نمی‌ده محبتت به من بیشتر از سه‌رانه؟
‫خب، سه‌ران احتمالاً منو مینداخت رو کولش و فرار می‌کرد.
‫آره آره، دقیقاً همین‌ کار رو می‌کرد.
‫اما...
‫اون اینو سپرده به من.
‫این نشون میده داره میفهمه.
‫ها؟
‫هیچی...
‫راستی هیمه-سان، در مورد اگتسو شنیدی؟
‫تصمیم داشتم قبل از هر اقدامی هر راه ممکنی رو ‫برای درمان این بیماری در نظر بگیرم...
‫دیگه وقتشه بریم سراغ اگتسو-کون، انسه!
‫آره!
‫یوگتسو...
‫جاسن-کیو تو رو می‌خواد، یوگتسو..
‫به خاطر تو هم که شده، نه بخاطر خودم...
‫باید زنده بمونم!
‫کورین-سان....
‫من همیشه باعث شدم اوقات سختی داشته باشی.
‫لطفاً...زندگی شادی داشته باش...
‫هنوز هم با یه قیافه‌ی وحشتناک بهم خوش آمد می‌گی، اگتسو...
‫بچه‌‌ی دوست‌داشتنیِ من.
‫اونان؟
‫بله، قربان!
‫ریو، ببین!
‫زود باش!
‫صبر کنید، صبر کنید!
‫دکترهایی هستن که برای مداوای بیمارها به روستای ما میان.
‫شما میدونین الان کجان؟
‫نکنه شما این همه راه از روستای سکی اومدین؟
‫بله، می‌خواستیم مریض‌ها رو نجات بدیم.
‫در کمال تعجب، همه زنده موندن.
‫امکان نداره...یعنی همه‌ی بیمارها رو از روستا تا اینجا آوردین؟
‫بله.
‫احمقا! اگه بیماری رو توی این منطقه شایع کنین چی؟
‫شون! چند بار بهت بگم این بیماری مسری نیست؟
‫آه، بله، ولی اگه...
‫خیله‌خب. ما همه‌ی شما رو تا قلعه‌ی کورین همراهی می‌کنیم.
‫شهردار! ما ‌نمی‌تونیم اجازه بدیم بیمارا وارد شهرمون بشن!
‫ساکنای اطراف قلعه هم حتماً مخالف این قضیه‌ان!
‫خفه شو!
‫توی شهر من، هر کسی که بیماری عجیبی داشت رو از شهر بیرون انداختن.
‫بهتره که کل روستا رو با همه‌ی اهالیش بسوزو...
‫اون برکنار و از کورینگون تبعید میشه.
‫شهردار هی نباید دستش رو به خون کثیف این آدم آلوده کنه.
‫شهردار، من این اخلاق شما رو تحسین می‌کنم،
‫ولی مردم شهر همین الانش هم بخاطر فرماندار تحت فشارن.
‫اگه این بیمارها رو هم راه بدیم، اوضاع ممکنه از این هم خطرناک‌تر بشه.
‫خیلی از شهروندا، مثل شون، هر چقدر هم که براشون توضیح بدی نمی‌فهمن.
‫شغل ما دقیقاً چیه؟ وظیفه‌ی ما چیه؟
‫ما باید از چی محافظت کنیم؟
‫یه بار دیگه بهتون دستور میدم، ما راهشون میدیم، همه‌شون رو!
‫اونا هم اهالی کورینگون هستن!
‫مادر من رو بخاطر یه بیماری توی کوهستان رها کردن.
‫به عنوان یه بچه، وقتی تونستم بهش برسم که...
‫شما این کار رو دارین از روی دلایل شخصی انجام میدین، ‫ ولی من بابت تصمیمتون ازتون ممنونم.
‫من فروتنانه هرکاری بگید می‌کنم.
‫هیچوقت فکر نمی‌کردم این اتفاق بیفته.
‫شکم حیوونا رو بدریم و بیرون کمپ بزینم...
‫مادرم اگه خبردار بشه لابد کلی گریه می‌کنه.
‫ولی می‌تونیم با دستای خودمون کسایی که ‫ از بابت بیماری رنج می‌کشن رو نجات بدیم.
‫بیا همه‌ی تلاشمون رو بکنیم.
‫هنوز حالا حالاها باید تمرین کنید.
‫آه؛ یو-سنسی.
‫با این حال، به نظر من همه خیلی پیشرفت کردند.
‫همه چیز دیگه خیلی تمیزتر بریده می‌شن، پختنشون راحت‌تر شده.
‫اینطور فکر می‌کنی؟
‫در واقع، بیشتر باید روی بخیه زدن تمرین کنن.
‫بخیه ها انقدر از هم باز شدن که طاقت دید‌نشون رو ندارم.
‫همم، ولی باز هم برش خیلی مهم‌تر از بخیه‌ست.
‫تا وقتی که محتویات داخل، بیرون نریزه، ‫ اشکالی نداره اگه بخیه‌ها یکم نامنظم باشن.
‫واقعاً؟
‫درسته! اگه بتونی آدمای توی مهمونی رو با بخیه‌هات بخندونی، امتیاز می‌گیری.
‫اوم، هیمه-سان، این پیرمرد همون دکتر خفنه‌ست مثلاً؟
‫قلابی که نیست؟
‫کرّه بـــز! منظورت از قلابی چیه؟
‫برای بخیه‌ها برنامه دارم.
‫مشکل اصلی اینه که اکثرشون نمی‌دونن تو واقعیت چه شکلی میشه.
‫من اولویت رو استقامت گذاشتم و فقط جوونا رو انتخاب کردم.
‫به علاوه، بیشترشون از خانواده‌های خوبی هستن.
‫تئوری و عملی واقعاً با هم فرق دارن.
‫اگه با شجاعت به این موضوع نپردازند،
‫نه تنها فقط مزاحم کار ما میشن، ممکنه عقلشونم از دست بدن.
‫خب، سعی کردم خوشبین‌ها رو بیارم.
‫فرماندار کو، افسر رو.
‫یه سری اطلاعات به‌دست آوردیم، ولی...
‫رین-سان؟
‫اول از همه، این از طرف شونکی-دونو‌ـه.
‫کورین-دونو به تنهایی از روستای سکی رفتن تا دنبال اگتسو-دونو بگردن.
‫تنهایی؟
‫توی مدتی که شونکی-دونو از دفترشون دور بودن ‫تا برای کورین-دونو یه سرباز ماهر به عنوان محافظ پیدا کنن.
‫کورین-دونو وسایلشون رو جمع کردن و تنهایی رفتن.
‫چرا انقدر عجله داشته؟
‫اگتسو که نرفته اونجا بمیره.
‫می‌تونست صبر کنه تا محافظ بیاد.
‫اونجا بمیره....
‫در آینده‌ای نه‌چندان دور، تو اگتسو از این دنیا محو میشه...
‫اگتسو-کون...
‫تا جایی که من سر درمیارم،
‫کورین-دونو به عنوان آشپز با کالسکه‌ی انجمن بازرگانی به طرف روستای سکی رفته.
‫این همون کاریه که تو قبلا کردی، از تو یاد گرفته.
‫کورین-دونو برای کارش دلیل داره، پس فعلاً نگرانش نباشید.
‫اما...
‫ولی ما ممکنه بتونیم ایشونو توی قلعه ی کورین ببینیم.
‫چرا؟
‫چون الان هیچکسی توی روستای سکی نیست.
‫همه‌ی روستایی‌ها به اضافه‌ی بیمارها الان دیگه به قلعه‌ی کورین رسیدن.
‫اون‌ها از کوه پایین اومدن تا هرچه سریع‌تر درمان بشن.
‫حتی کالسکه‌های انجمن بازرگانی هم به قلعه‌ی کورینگون میرن،
‫پس باید به همین زودی‌ها بتونیم ایشونو ببینیم.
‫ها؟ صبر کن، صبر کن!
‫هی، چی شده؟
‫لطفاً با من کاری نداشته باشید و به راهتون ادامه بدید!
‫چی؟
‫بابت همه چیز ممنونم.
‫هی! الان دیگه هیچکسی توی روستای سکی نیست!
‫اینطور نیست!
‫توی راه شایعات رو شنیدم.
‫یه پسر 13 14 ساله توی روستای سکی،
‫که بین دکترها کار می‌کرده گم شده.
‫باید خودم برم و ...
‫دنبالش بگردم.
‫شهردار هی، اعتراض‌ ‌همه‌ی اهالی قلعه رو ‫ نادیده گرفت و همه‌ی روستایی‌ها رو به قلعه راه داد.
‫الان هم منتظر رسیدن ماست، پیام اینه.
‫انسه، چقدر طول می‌کشه تا به قلعه‌ی کورین برسیم؟
‫اگه یه رژه‌ی اجباری راه بنداریم، تا سحر می‌رسیم.
.هرچه‌ سریعتر همه‌ی قسمت‌های خوردنی رو جمع می‌کنیم و با خودمون می‌بریم
‫اگر مسئله استقامت خودمون باشه، نمی‌تونیم .‫ بذاریم گوشت‌ها همینطوری این‌جا بمونه
‫همینه! الان یکمی سر ذوقم آوردی!
‫خب، پس من هم آماده‌ی رفتن می‌شم.
‫ساعت چهار و نیم راه میفتیم!
‫فردا صبح...
‫واقعاً؟
‫چی شده؟ یه جوری نگاه می‌کنین انگار قبض روح شدین.
‫خب دیگه باهاش کنار بیاین!
‫میدونین که باید چیکار کنین، نه؟
‫ببخشید...یو-سنسی...
‫عـــه! خفه شو! انقدر غر نزن!
‫وقت واسه این کارا نداریم! ‫ فکر کردن رو بذارید کنار و راه بیفتین!
‫بله!
‫وقتی با خود بیمارها روبه‌رو بشین چیکار می‌کنین؟
‫اینکه اون لحظه آماده باشین یا نه بستگی به خودتون داره.
‫باید بدون لحظه‌ای معطلی راه بیفتم.
‫کسایی هستن که منتظر کمک ما ان.
‫فرمانده زنه رو بکشیم؟
‫درسته.
‫شهردار بهمون دستور داد در کمال احترام به استقبالش بریم.
‫از اون گذشته، تو از کورینگون تبعید شدی، اینطور نیست؟
‫می‌خوای از شهردار انتقام بگیری؟
‫قضیه یه انتقام جزئی نیست.
‫چی؟
‫این فرماندار زن باعث شیوع این بیماری شد.
‫و قصد داره بیماری رو توی کورین هم پخش کنه.
‫شهردار گفت فرماندار زن باعث این بیماری نیست.
‫پس چی باعثشه؟
‫این بیماری به محض اینکه اون فرماندار شد، شیوع پیدا کرد.
‫ولی ما نمی‌تونیم از دستور شهردار سرپیچی کنیم..
‫آره.
‫اون زنی‌ـه که می‌تونه این بیماری رو شایع کنه.
‫اگه قدرت اینو داشته باشه که همیچن کاری بکنه، ‫ پس اینکه مقام شهردار رو بگیره هم براش مثل آب خوردنه.
‫منظورت اینه اون داره از جادوگری استفاده می‌کنه؟
‫اینطوری‌ـه که همه چی با عقل جور در میاد.
‫اون فرماندار زن باید کشته شه!
‫اینطوری ما می‌تونیم از شهردار و کورین محافظت کنیم!
‫مگه نه؟
‫فهمیدم!
‫پرچم اعلام ورودشون، علامت‌ـمون میشه!
‫بعد همه با هم بهشون حمله می‌کنیم!
‫ها!
‫کسی اینجا نیست...
‫نه! منتظر نمی‌مونم.
‫دیگه هیچ چیزی ازش نمی‌خوام.
‫دوستت دارم.
‫پس، لطفاً من رو فراموش کن و زندگی شادی داشته باش.
‫همیشه هر چی دلش می ‌خواد رو میگه.
‫حتی ازم نخواست باهاش برم.
‫چیزی که می‌خوام رو با دستای خودم به دست میارم.
‫دنبالت می‌گردم!
‫تو حتماً همون فرماندار زنی!
‫بالاخره رسیدیم.
‫آره.
‫کل شب رو سوارکاری کردیم، حالت خوبه، هیمه-سان؟
‫آره.
‫مشکل چیه، انسه؟
‫انگاری قراره یکم مشکلات داشته باشیم.
‫شهردار هی!
‫موضوع جدیه!
‫چی شده؟
‫اسب من رو بیارید! همین الان!
‫چـ -چشم.
‫دروازه!
‫رین! پیری! شما همینجا بمونین!
‫هیمه-سان، منو محکم بگیر!
‫دارن بهمون می‌گن برگردیم.
‫یا اینکه بهمون حمله می‌کنن.
‫وقت این مسخره‌بازی‌ها نیست، ما برنمی‌گردیم!
‫هیمه-سان خودمونی، پر از انرژی!
‫اوه اوه، خیلی نزدیک میشه!
‫انسه! اگه موفق نشیم، امشب از شام خبری نیست!
‫همه‌ی تلاشمو می‌کنم!
‫ها؟ از سرعتش کم شد؟
‫آماده!
‫ها؟ اون پیری هی اینجاست؟
‫هوی..صبر کن! داری شوخی می‌کنی!
‫شلیک! شـ-شهردار؟!
‫صبر کنید! صبر کنید! صبر کنید!
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: telegram: @bollbolljan ::. .:: instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال بدون سانسور .:: www.bolboljan.net ::.
‫انسه، بیا وارد قلعه‌ی کورین بشیم.
‫حتی اگه رو سرمون تیر بباره، می‌تونیم فرار کنیم!
.به راهت ادامه بده
‫ها؟ یه نفر داره از قلعه‌ی کورین میاد؟
‫چی؟شهردار هی؟
‫Hajimari no kaze yo todoke message
‫اولین نفس باد، پیامی برای من به همراه داره
‫"Itsudemo anata wo shijiteiru kara."
‫"من همیشه بهت باور دارم"
‫داستان‌های سائیونکوکو
‫Ano toki yume ni miteita sekai ni tatteiru no ni
‫قبلا اون رویا رو توی این دنیا می‌دیدم
‫miwatsu keshiki ni ashi wo sukoshi sukumase
‫اما حالا که به ‌این منظره نگاه می‌کنم، دچار تردید می‌شم!
‫dakedo ushiro furimukanaide
‫ولی من نباید به عقب نگاه کنم
‫aruite yuku koto kimeta kara
‫تصمیمم رو گرفتم که رو به جلو قدم بردارم
‫Miageta sora nanairo no niji
‫وقتی به آسمون نگاه می‌کنم، رنگین کمانی می‌بینم
‫anata mo mitemasu ka?
‫تو هم می‌تونی ببینیش؟
‫Hajimari no kaze yo todoke message
‫اولین نفس باد، پیامی برای من به همراه داره
‫yume ni kakedashita senaka mimamoru kara
‫چون من همیشه وقتی به سمت رویاهات میری از پشت سر بدرقه‌ات می‌کنم
‫Maiagaru kaze yo hi no hikari matoi
‫طوفان نور خورشید رو هدایت می‌کنه تا بالای سر ما بتابه
‫jiyuu no tsubasa de tsuyoku tobitatou
‫و بال‌های آزادی به من فرصت پرواز برفراز آسمون‌ها رو می‌دن
‫Tooku de uta ga kikoeru
‫صدای آوازی از دور به گوشم می‌خوره
‫Yozora ni ukabu omoi
‫افکارم غرق در آسمون شبانگاهی می‌شن...
‫Toki no yukue ni
‫و همراه با قلب سرکشم
‫aragau kokoro
‫ ...از زمان هم فراتر می‌رن
‫Taisetsu na hito to asu no yume wo
‫در کنار کسی که برام ارزشمنده سعی دارم رویاهام رو درک کنم
‫mirareru youni
‫اینطوری شاید بتونم پیداشون کنم.
‫ikiru yorokobi wo
‫من زندگی شادی خواهم داشت.
‫mune ni fumidasu yo ima
‫و حالا با همین تصمیم توی ذهنم زندگی جدیدی رو شروع می‌کنم.
‫Kurushimi wo koe
‫از پس غم و غصه‌ها برمیام
‫subarashii hi e
‫و به امی‌د روزهای شادتر ادامه می‌دم.
‫فــــقـــــــط شـــوهــــران بـــــی‌خــــبرنــــد