‫ببخشید، سنسه.
‫بله؟
‫درمورد این فرمول سؤال داشتم...
‫آه، اونو می‌گی.
‫داری درست پیش می‌ری. فقط...
‫ناتسوکی-سان!
‫جدی باید پیش‌تون بمونم!
‫بدون کمک من‌ـــــ
‫بهت که گفتم. دارم به بچه‌ها درس می‌دم، چیزی نمی‌شه.
‫برگرد اون‌یکی کلاس.
‫خودتم وسط کلاست پاشدی اومدی،‌ نه؟
‫ولی...
‫آتری-چان...
‫چند دفعه باید بهت بگم؟
‫دانش‌آموزهای ابتدایی توی کلاس بغلی‌ان!
‫بـ ـــ بله...
‫حقیقتش... انتظار نداشتم ناتسو-کون قبول کنه معلم شه.
‫تازه اونم برای دانش‌آموزهای دبیرستانی. اساساً باهامون هم‌سنه.
‫به‌خاطر اینکه باهوشه!
‫ناتسو-کون به آکادمی رفته!
‫برای همین، قطعاً محبوبه.
‫هــــــــه؟
‫مردم شهر راجع‌بهش حرف می‌زنن.
‫می‌گن تازگی‌ها یه معلم جدید خوش‌تیپ و جوون ‫داره توی این مدرسه تدریس می‌کنه.
‫شرط می‌بندم تو هم برای همینه اومدی اینجا.
‫حالا می‌شه چون قبل از من توی این مدرسه بودی، طاقچه بالا نذاری؟
‫راست می‌گم، مگه نه؟
‫نه خیر! من صرفاً چون شنیدم اینجا برق هست،
‫کنجکاو شدم و تصمیم گرفتم بیام!
‫باید برای درس‌خوندن می‌اومدی...
‫خودتو چی فرض کردی؟
‫هــــا، خب حالا. از دیدنت خوش‌وقتم. یوکو اَم.
‫آه... اوهوم. به همچنین.
‫شنیدم برای بازسازی این مدرسه، ‫دست‌تنها حسابی زحمت کشیدی.
‫من خیلی به‌دردبخورتر از اونم، پس ‫اگه کمکی خواستی بهم بگو.
‫صرف جهت اطلاع جنابعالی می‌گم، کسایی که ‫اون مولد برق رو ساختن، من و ناتسو بودیم.
‫آره جون خودت.
‫تو فقط به ناتسوکی سنسه کمک کردی.
‫نه‌خیرم!
‫مطمئنی؟
‫تو هم فکر می‌کنی من خنگولم؟
‫چی؟ خنگول؟
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫یکم جلوتر.
‫صدبار گفتم وقتی زیر آبی حرف نزن.
‫کابل... مطمئنم همونیه که یه‌مدته اینجاست،
‫و برای تماسی چیزی استفاده می‌شد.
‫بجنب، کار داریم.
‫یه چهارراه جلوتر... باید یه خونه با یه دودکش ببینی.
‫دریافت شد.
‫ولی هیچ‌وقت فکرشو نمی‌کردیم بزنیم تو کار بازیابی.
‫خیلی‌ها توی این جزیره هستن که می‌خوان وسایل مهم‌شون رو...
‫از خونه‌هاشون که توی اقیانوس غرق شده، نجات بدن.
‫مهم‌تر از اون، الان وقتشه، نیست؟
‫الان؟
‫منظورم ناتسوـــه!
‫هـــــــه؟!
‫واقعاً فکر کردی متوجه نمی‌شم؟
‫اگه بیشتر از این وقتو تلف کنی، یکی دیگه تورش می‌کنه!
‫اون‌طور که یوکو می‌گه، از هفته‌ی دیگه ‫دانش‌آموزهای دختر بیشتری میان مدرسه.
‫مایه‌ی خوش‌حالیه که دانش‌آموزهای بیشتری داشته باشیم.
‫الانم هانا-چان سنسه به دانش‌آموزهای ابتدایی درس می‌ده.
‫حرفم این نیست!
‫هـــــــــه؟
‫نمی‌خوای کنار ناتسو بمونی؟
‫تا ابد؟
‫آه... آره، احتمالاً خودشه.
‫مگه نمی‌گم حتی اگه حرف‌ــــ
‫حق با توـــه. خوش‌مزه برابره با خوش‌حال.
‫اوه. بله خودشه.
‫خیلی ممنونم.
‫چیز زیادی نیست ولی... این‌ها رو به‌عنوان تشکر ازم قبول کنید.
‫با کالا پرداخت می‌کنید؟
‫آه، چیزه، خدمات بازیابی ما هزینه‌های نقدی تعیین کرده...
‫خیلی ازتون ممنونیم.
‫آتری، می‌تونی این‌ها رو با خودت بیاری؟
‫چشم!
‫ای بابا.
‫این‌همه مهربونی کار دستش می‌ده.
‫قضیه بوداره.
‫هــــا؟ کدوم قضیه؟
‫ناتسوکی-سان... لبخند زد.
‫همین‌الان... و وقتی زیر آب بودیم.
‫و این به‌نظرت عجیبه؟
‫عجیبه!
‫قبلاً هر اتفاقی هم میفتاد، به‌ندرت لبخند می‌زد.
‫خب،‌ بالأخره یهو معلم شده و...
‫دورش شده پر شده با دخترهایی که براش سرودست می‌شکونن.
‫معلومه که جوگیر می‌شه.
‫عملاً یه حرمسرا داره.
‫حرمسرا...؟
‫جست‌وجو... جست‌وجو...
‫جست‌وجو...
‫هــــــه؟! آتری-چان، صبر کن‌ـــــــ
‫نـ ــ نـ ــ نـ ــ ناتسوکی-سانِ هیز!
‫وقت مشت موشکی‌ـــه!
‫هــــــــان؟!
‫وایسا!
‫نه! اشتباه برداشت کردی!
‫مطمئنی؟
‫ریو-چان!
‫از کجا معلوم؟ شایدم درست برداشت کرده.
‫هــــــــه؟
‫وقتی یه پسر این‌طوری هوایی شده، ‫خیلی راحت‌تر می‌تونی دلشو بدزدی.
‫بدزدم؟
‫ناتسو معمولاً هیچ علاقه‌ای به اینجور چیزها نداره، نه؟
‫این احتمالاً یه فرصت تکرارنشدنی‌ــه.
‫می‌خوای برای مجازات ناتسوکی-سان، قلبشو از بدنش بدزدم؟
‫به‌نظرم این یه‌نموره خشنه.
‫به‌هرحال ناتسوکی-سان بدون قلب‌شون نمی‌تونن زندگی کنن.
‫آتری.
‫بیا باهم چندتا هندونه برای ریریکا و بقیه‌ی بچه‌ها ببریم.
‫نه‌خیر.
‫از دست تو...
‫نمی‌تونم ناتسوکی-سان رو تنها بذارم.
‫هی، ناتسو!
‫می‌تونم از آتری برای هندونه بردن واسه ریریکا و بقیه کمک بخوام؟
‫آره! آتری، باهاش برو!
‫هــــه؟ ولی آخه...
‫این یه دستوره!
‫بیا، راه بیفت بریم.
‫چاره‌ای نیست. از ریریکا و بقیه بدم نمیاد، پس اشکال نداره.
‫باید دست بجنبونم و بعضی از بخش‌های ‫دریچه رو عوض کنم وگرنه توی دردسر میفتیم.
‫ناتسو-کون... تاوقتی آتری برنگشته، شام درست کنم؟
‫واقعاً؟ دستت درد نکنه!
‫ولی یه‌روز بهش اجازه بده برات یه غذای مفصل درست کنه.
‫داره ازم آشپزی یاد می‌گیره.
‫آتری؟
‫آره. گمونم واقعاً دلش می‌خواد ازش تعریف کنی.
‫اون‌روز بهش یاد دادم چجوری گوشت و سیب‌زمینی بپزه.
‫اون؟ گوشت و سیب‌زمینی بپزه؟
‫می‌گما.
‫درمورد آتری چه فکری می‌کنی؟
‫چه فکری می‌کنم؟
‫به‌نظرم دختر خوبیه... و نازه.
‫نه، منظورم این نیست.
‫مینامو، یادته...
‫...گفتی شبیه یه ربات نیست؟
‫آه... آره.
‫آخه، لبخندش به‌نظر واقعی میاد.
‫و وقتی خوش‌حاله، حس می‌کنم این شادی از ته دله.
‫شاید... واقعاً قلب داره.
‫اولین انسان‌نمایی که هوش‌مصنوعی همراه با ‫عواطف انسانی روش نصب شده...
‫آتری-چان؟
‫نمی‌دونم.
‫و هیچ‌جوره نمی‌تونم ثابتش کنم.
‫ولی اگه قضیه این باشه، همه‌چی با عقل جور درمیاد.
‫این حقیقت که مادربزرگم اون رو با احتیاط ‫توی یه کپسول نگه می‌داشت،
‫و این حقیقت که تولیدشم متوقف شده.
‫یادته اون‌روز توی مدرسه برق رو برگردوندیم؟
‫اون‌لحظه لبخندش رو دیدم و پیش خودم فکر کردم...
‫اگه واقعاً خوش‌حال بود و مثل یه انسان ‫از ته دل لبخند می‌زد...
‫...باید با آتری مثل یه انسان رفتار کنم.
‫ناتسو-کون...
‫اوهوم.
‫بفرمایید، ببخشید منتظرتون گذاشتم!
‫زود باشید تاوقتی هنوز سرده، بخوریدشون.
‫چـــــشـــــــم!
‫چقدر شیرینه!
‫خیلی خوش‌مزه‌ست!
‫خیلی سرده!
‫واسه چی با دهن باز زل زدی؟ برو بخور تو هم.
‫خوش‌مزه‌ست!
‫دستت طلا، مینامو. خیلی خوش‌مزه‌ست!
‫با اینکه نیاز نداری غذا بخوری، ولی همیشه‌ی خدا گشنته.
‫من طعم رو درک می‌کنم و سعی می‌کنم ‫هرچقدر می‌تونم چیزهای خوش‌مزه بخورم.
‫حقیقتاً، کارآمد بودنم رو ثابت می‌کنه!
‫ای‌کاش می‌تونستی از این ویژگی ‫درجهت بهبود آشپزی خودت استفاده کنی.
‫ناتسوکی-سان توقعاتی ازم داره...
‫چشم! همه‌ی تلاشمو می‌کنم!
‫توقعی ندارم والا.
‫هــــــــــه؟!
‫اشتباه می‌کردم؟
‫آره. دلیل اینکه ناتسو-کون به‌نظر خیلی شاد و شنگول می‌اومد،
‫این نیست که چندتا دختر براش سرودست می‌شکونن.
‫پس دلیلش چیه؟
‫گویا دلیلش... آتری-چان بوده.
‫آتری؟!
‫یعنی... نگو که ناتسو واقعاً...
‫صبر کن بابا! آخه اون که یه انسان‌نماست!
‫یه رباته!
‫نـــــــه!
‫این‌طور نیست که دوستش اینا داشته باشه!
‫پس چی؟
‫هوم... چطوری توضیح بدم؟
‫فکر نکنم... ناتسو-کون درحال‌حاضر ‫علاقه‌ای به اونجور چیزها داشته باشه.
‫هوم؟
‫چی داری می‌نویسی؟
‫نه! نگاه نکنین!
‫دفتر یادداشتته، نه؟
‫مطمئنم اربابت اجازه داره نگاهش کنه.
‫بهم گفتن کسی نباید توی دفتر خاطرات یه دختر سرک بکشه!
‫باشه حالا، فاقد اهمیته.
‫«وقتی به ناتسوکی-سان گفتم ‫اجازه ندارن نگاه کنن، لب‌ولوچه‌شون آویزون شد.»
‫هــــــا؟ چیزهای عجیب‌وغریب ننویس!
‫عجیب‌وغریب نیست. به‌هرحال دارم ‫اتفاقاتی که امروز افتادن رو می‌نویسم!
‫هــ ــ هیچ‌ معلوم هست داری چیکار می‌کنی؟!
‫از اونجایی که خیلی مهمه، اینجا نگه‌ش می‌دارم.
‫بندازش پایین!
‫چرا انقدر خجالت کشیدین؟
‫وقتی باهم می‌خوابیم، اینو تمام‌مدت می‌بینین.
‫محتوا بسته به جوری که نمایش داده می‌شه، تغییر می‌کنه!
‫یه‌چیز جدید یاد گرفتم.
‫ای بابا... این یعنی واقعاً احساسی نداره؟
‫نه، احساس شرم چیزیه که انسان‌ها ‫با ورود به سنین بزرگسالی به‌دست میارن...
‫شاید فقط بی‌تجربه‌ست... هوم؟
‫چیکار داری می‌کنی؟
‫خب، مثل لبو سرخ شدین و ناز به‌نظر می‌اومدین، پس...
‫یالا برو حموم دیگه!
‫هی! این آزارواذیت رباته! آزارواذیت رباتـــــــــه!
بلبل جان ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫ناتسوکی سنسه؟
‫آره. مینامو می‌گه تو فاز عشق‌وعاشقی نیست، نظر تو چیه؟
‫خب...
‫من تاحالا بیشتر از چندکلمه ‫باهاش حرف نزدم، پس نظر خاصی ندارم.
‫اگر قرار باشه کسی بدونه...
‫اون پسربچه و عشق‌وعاشقی؟!
‫آره، به‌عنوان یه زن بالغ، چه فکری می‌کنین؟
‫والا... بچه‌ی باهوشیه، ولی گمونم ‫گمونم توی این زمینه بلوغ دیررس داشته باشه.
‫پس با حرف میانو که می‌گه تو این فازها نیست، موافقید؟
‫لزوماً نه.
‫هـــــــه؟
‫معمولاً آدم‌ها وقتی دل‌شون پیش کس دیگه‌ایه، این‌طوری رفتار می‌کنن!
‫هــــــــه؟
‫اون به آکادمی رفته، نه؟
‫شاید اونجا با کسی ملاقات سرنوشت‌سازی داشته.
‫باتوجه به اینکه چقدر آرومه، احتمالاً قضیه همین باشه.
‫شاید بهتر باشه از خودش بپرسیم.
‫می‌خوای ازش بپرسی؟
‫عمراً، عمراً! امکان نداره صرفاً چون تو ازش پرسیدی، به حرف بیاد!
‫چرا مثلاً؟!
‫خب... احتمالاً حرف‌زدن راجع‌به این مسائل با جنس مخالف راحت‌تر باشه.
‫که یعنی...
‫چاره‌ای نیست. اگرچه مطمئن نیستم فضولی‌کردن یه معلم ‫توی زندگی عاشقانه‌ی دانش‌آموزهاش کار درستیه یا نه...
‫اما اون گمونم همکارم به حساب میاد.
‫راست می‌گین؟
‫ولی از کجا می‌خواین سر دربیارین؟
‫خیلی ساده‌ست...
‫یه‌لحظه گوشتو بیار.
‫چــــــــی؟! مــــــــن؟!
‫خوب گوش کن. باید یه‌کاری کنی که فکر کنه کاملاً جدی هستی.
‫باید تا یک‌شنبه‌ی بعدی تمرین کنی.
‫ای وای...
‫آه، بدتر از این نمی‌شه...
‫خب... گمونم باید بسپارمش به تو.
‫این تا-کون نیســــــــــت!
‫ببخشیــــد! توی یه‌‌چشم به‌هم زدن دوباره به تا-کون تبدیلش می‌کنیم!
‫متأسفانه بدجور داغون شده.
‫احتمالاً باید بندازینش دور.
‫این‌طوری نگو!
‫واقعاً بابتش متأسفم!
‫گمونم اداره‌ی یه مغازه‌ی بازیابی چندان کار آسونی هم نیست.
‫هرچیزی بعد مدت طولانی زیر آب موندن، مثل سابق نمی‌شه.
‫قیمت‌ها رو ببریم بالا؟
‫با درنظر گرفتن اینکه چقدر زحمت داره، ‫با نرخ‌های فعلی خیلی طول نمی‌کشه ورشکسته شیم.
‫نه... طوری نیست.
‫تاوقتی که بتونیم کسی رو توی جزیره خوش‌حال کنیم،
‫دلیل کافی داریم به‌ این‌کار ادامه بدیم.
‫با این‌حال، این‌طور نیست که موجودی سوخت‌مون پایان‌ناپذیر باشه...
‫سنسه!
‫ناتسوکی سنسه هستید دیگه... نه؟
‫جنابعالی؟
‫مــ ــ من یوکو اَم! از دانش‌آموزهای کلاس‌تون.
‫اوه، همون که تازگی‌ها ثبت‌نام کرده.
‫بله... حقیقتش، یه‌سؤالی ازتون داشتم...
‫گفتم شاید مزاحم‌تون باشم، ولی...
‫اوه، معادله‌ی اون‌روز؟
‫اول باید معادله رو تجزیه کنی‌ وــــ
‫اینو نمی‌گم!
‫سنسه... من دوست‌تون دارم.
‫سنســــــــه! شما کسی رو دوست دارین؟
‫مینامو-چان رو؟ می‌دونستم.
‫مینامو؟
‫اشتباه می‌کنم؟
‫پس اون دختر عینکی؟
‫چطوری به این نتیجه رسیدی؟
‫پس حتماً...
‫...آتری-چان‌ــه؟
‫هـــــــان؟!
‫البته که نه! آتری یه انسان‌نماست! و شکل‌وشمایلش رو ببین!
‫ولی شنیدم شب‌ها اون رو بغل می‌کنین و می‌خوابین.
‫از آتری شنیدی؟!
‫پشماـــــ! آه، پس حقیقت داره؟
‫نــ ــ‌ نه! این‌طور نیست!
‫ا ــ‌ ا ــ ا ــ البته که نه!
‫جدی می‌فرمایید؟
‫پس کیه؟
‫به‌عنوان ارشدت توی دنیای معلمی، بذار تو رو یه نصیحتی بکنم...
‫باید به اینجور سؤالات صادقانه جواب بدی.
‫اولین عشقش یه دختر بزرگ‌تر از خودش بود؟
‫پس ناتسو-کون اون رو دوست داره؟
‫گویا.
‫گفت نتونسته از فکرش دربیاد.
‫وای خدا! سربه‌زیرتر از چیزیه که فکر می‌کردم.
‫ولی اون عشق اولش بود؟
‫فکر کنم گفت اون ‌موقع نُه سالش بوده.
‫که می‌شه حدوداً زمانی که ناتسوکی-سنسه تصادف کرد،
‫پس داشته اوضاع سختی رو از سر می‌گذرونده.
‫گویا اون‌موقع یه دختر زندگی‌اش رو نجات داده.
‫اصلاً نمی‌دونستم...
‫گمونم گفت تقریباً پنج‌سال ازش بزرگ‌تر بوده.
‫اسمش چیه؟ الان کجاست؟
‫گفت نه اسمشو می‌دونه نه چیزی.
‫یعنی چی؟
‫هیچ ویژگی متمایزی نداشته؟
‫مثلاً موهاش یا لباسش؟
‫تقریباً پنج‌سال ازش بزرگ‌تره، موهاش کاملاً لخت بوده،
‫و چشم‌هاش به قرمزی یاقوت سرخ بوده.
‫اون‌موقع ناتسو نُه سالش بوده، ‫پس اگه پنج‌سال ازش بزرگ‌تره،
‫الان باید بالاتر از بیست‌سال باشه.
‫موهای لخت و چشم‌های قرمز. همچین کسی واقعاً...
‫صبح بخیر!
‫موضوع چیه؟
‫موهای لخت...
‫...و چشم‌های قرمز.
‫ولی قطعاً بیست‌سالش نیست.
‫اما یه انسان‌نماست!
‫چــ ــ چیه؟
‫باید برم پیش ناتسوکی-سان.
‫لطفاً، صادقانه به این سؤالم جواب بده.
‫درگذشته با ناتسو ملاقات کردی؟
‫با ناتسوکی-سان؟
‫آره. وقتی ناتسو-کون هنوز بچه بود.
‫ظاهراً بخشی از حافظه‌ام هنوز برنگشته.
‫راست می‌گی؟
‫ولی من کارآمدم.
‫اگه این‌طور باشه که می‌گید، بالأخره باید به خاطر بیارم...
‫پیانو؟
‫آتری-چان؟
‫ممنونم. بازم باید بیشتر تمرین کنم.
‫راستش، این تنها آهنگی‌ــه که بلدم با پیانو بزنم.
‫آهنگ قشنگی‌ــه.
‫آره. آهنگ‌ موردعلاقه‌ی کسی‌ـــه که خیلی برام عزیزه.
‫خیلی‌خب، نیمکت‌هاتونو بزارید سرجاشون.
‫می‌خوایم کلاس رو شروع کنیم.
‫چــــــشـــــم!
‫کجا رفته بودی؟
‫باید درس بخونی.
‫ناتسوکی-سان...
‫این یه دستوره.
‫ناتسو-کون!
‫ممکنه عشق اولت...
‫هــ ــ‌ هی! بهشون گفتی...
‫آه، خب، چیزه...
‫ممکنه اون شخصی که توی گذشته دیدی، آتری-چان باشه؟
‫آتری؟
‫معلومه که نه.
‫ولی...
‫شخصی که اون‌موقع باهاش آشنا شدم هیچ شباهتی به آتری نداشت.
‫خیلی متین‌تر و مؤدب‌تر و مهربون‌تر بود.
‫انگار که می‌تونست تمام وجودم رو در بر بگیره...
‫بریم. وقتشه کلاس رو شروع کنیم.
‫فعلاً!
‫بعداً براتون شام میارم!
‫هرشب تا دیروقت کتاب می‌خونه، نه؟
‫مثل اینکه ناتسو رو الگو قرار داده.
‫گفت می‌خواد بره آکادمی.
‫ولی من از اونجا اومدم بیرون...
‫بازم، همیشه کسی باش که بتونه الگو قرارش بده.
‫همین‌طور به‌خاطر ریریکا.
‫خیلی‌خب، فردا همو می‌بینیم.
‫آره.
‫مشکلی پیش اومده؟ حتی خداحافظی هم نکردی.
‫نه...
‫ناتسوکی-سان.
‫من...
‫آتری؟!
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫روی طاقچه‌ی پنجره‌ای خیس از باران،
‫نجوای آهنگی خاطره‌انگیز،
‫به تو که پیدایم کردی،
‫رساندن تشکرم،
‫بدرود
‫مشتاق دیدار، ناتسوکی-سان.
مغازه‌ی بازیابی
بزرگ
متوسط
کوچک
‫20 کیلوگرم 1000 ین
‫10 کیلوگرم 700 ین
‫5 کیلوگرم 400 ین
مغازه‌ی بازیابی
بزرگ
متوسط
کوچک
‫20 کیلوگرم 1000 ین
‫5 کیلوگرم 400 ین
‫10 کیلوگرم 700 ین
حساب 1
کلاس دوره ابتدایــی