‫موضوع چیه؟
‫خودت می‌دونی.
‫بله.
‫این درخت نارونی‌ـه که دیروز ‫ری زیرش منتظرت بود.
‫بعدش هم خیس خیس شد و تب کرد.
‫همه‌ی این اتفاقایی که برای ری میفته برات اهمیتی نداره؟
‫به من ارتباطی نداره.
‫اما ری...
‫اما ری خواهر کوچیکترته!
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫داستان خود‌کشی دو‌نفره
‫قسمت سیزدهم
‫کی اون‌جاست؟
‫صبر کن لطفاً.
‫حرفام تموم نشده!
‫نیازی نمی‌بینم وقتم رو با گوش دادن به این چیزا هدر بدم.
‫ری...
‫ری تو رو فرستاده؟
‫مطمئنم اون هیچ‌وقت از تو نمی‌خواد همچین کاری بکنی.
‫جدای از اون...تو یه غریبه‌ای، .و باید از این موضوع بیرون وایسی
‫صرف‌نظر از دوستیت و احساسی که داری.
‫روز خوش.
‫خواهرش؟
‫سن‌ژوست-ساما خواهر میا-ساماست؟
‫امکان نداره...ممکنه حقیقت داشته باشه؟
‫اوه، اونی-ساما...
‫چیگوسا-چو..1-17-15 مزون ادوارد.
‫اتاق 507.
‫یه اتاق سرد پر شده از آینه...
‫...یه چراغ توی آشپزخونه که روشن نمی‌شه...
‫...اون‌جا اتاق سن‌ژوست...اتاق اونه...
‫اتاق تنهای اونه...دنیای کوچیک تنهای اونه.
‫اونی-ساما...ساندویچ‌هایی که براش گذاشته بودم...
‫ساندویچ‌ها همون‌طور پشت در دست‌نخورده باقی مونده بودن.
‫خب الان...توی اتاقتی؟ یا بیرونی؟
‫تماس‌هایی که می‌گیرم، تنهای چیزیه ‫که می‌تونه به دنیای تو نفوذ کنه.
‫خودم نمی‌تونم وارد دنیای تو بشم.
‫فقط می‌تونم امیدوار باشم که تو به خواسته ‫خودت درهای دنیات رو به روی من باز کنی...
‫...و با روی خندان بگی «سلام»...
‫...از دنیای عمیق، تاریک و مرموزت پدیدار بشی.
‫از دنیای خصوصی‌ـت.
‫امروز شنیدم تو خواهر کوچیکتر میا-ساما هستی.
‫هر دو تون فامیلی‌های متفاوتی دارین.
‫چطور ممکنه؟ یعنی چی؟
‫اما، اینا به کنار، خوب غذا می‌خوری؟
‫تبت چطوره؟
‫من نگرانتم...
‫اما ری...
‫ری خواهر کوچیکترته!
‫همه جا رو دنبالت گشتم ری!
‫با این تبت بیرون چیکار می‌کنی!؟
‫تنهام بذار.
‫بیا بریم خونه.
‫باید استراحت کنی.
‫لطفاً...بگو که رفتی پیش درخت نارون!
‫آره.
‫منتظرم بود، نه؟
‫اومم.
‫بهش گفتی چرا اون‌جا نبودم؟
‫همه چیزو توضیح دادی؟
‫مزخرف گفتن رو تمومش کن.
‫چرا یکمی منطقی رفتار نمی‌کنی!
‫ببخشید...سلام؟ آساکا...
‫سـ-سن‌ژوست‌-ساما!
‫حالت چطوره؟ چطوری؟ چیزی خوردی؟
‫یکمی سوپ.
‫خودم براش یکم درست می‌کنم.
‫کائورونوکیمی!
‫اوه، خداروشکر پیششی!
‫خیالم خیلی راحت شد! سن‌ژوست‌-ساما تنها نیست!
‫الان خوابیده.
‫هنوز یکمی تب داره، ‫اما چیز نگران کننده‌ای نیست.
‫من الان میام اون‌جا!
‫نمی‌بینی ساعت چنده؟
‫حسابی از زمانی که سال‌اولی‌ها بتونن بیرون باشن گذشته.
‫می‌رم سورپرمارکت...و یه عالمه غذای خوب میارم...
‫نه، نمی‌خواد...دیگه قطع می‌کنم.
‫می‌گم...سن‌ژوست‌-ساما...چه غذایی دوست داره؟
‫ها؟ نمی‌دونم...
‫حالا که بهش فکر می‌کنم...یادم نمیاد ‫دیده باشم از غذا خوردن لذت ببره...
‫به هرحال، من میام!
‫می‌خوام دوش بگیرم.
‫اجازه نمی‌دم، بخصوص با اون تبت.
‫ری، چی شده؟
‫ری!
‫اگه می‌تونستم بشورمش...
‫....می‌خوام همه‌ش رو بشورم!
‫سردمه.
‫تعجبی نداره.
‫بیا...اینا...
‫قهوه چطوره؟ یکمی درست می‌کنم.
‫قبل از این که اون کار رو بکنی، ‫شاید بهتره کمکم کنی لباس تنش کنیم.
‫کل زمانی که من پیش سن‌ژوست‌-ساما ‫توی اتاق‌ـش بودم، خوابیده بود.
‫همین‌جا خوبه.
‫از خیابون اصلی تاکسی می‌گیرم.
‫مطمئنی که مشکلی پیش نمیاد؟
‫بهتره حالا که کل شب رو بیدار موندی مدرسه نیای.
‫مشکلی پیش نمیاد. خوب می‌تونم .شرایط سخت رو تحمل کنم
‫ما فقط می‌تونیم منتظرش بمونیم...
‫ها؟
‫وقتی از تنهایی جنگیدن دست بکشه،
‫...اون موقع برای کمک میاد پیشمون.
‫اینطوری می‌تونه ازش عبور کنه.
‫اون وقت می‌تونه از این عذاب عبور کنه و ‫دوباره شروع به زندگی کنه.
‫این‌که بیرون منتظرش بمونم، یه نوع امتحان برای دوستی‌ـمه.
‫ولی اون گاهی خیلی تقلا می‌کنه...
‫مراقب باش.
‫ممنونم.
‫اونی-ساما...
‫این چیزی که این دونفر رو انقدر نزدیک به هم وصل می‌کنه...
‫...این دوستی واقعی‌ـه؟
‫اگه دوستی واقعی اینطوری‌ عمل می‌کنه، ‫ پس چیزی که بین من و توموکوـه خیلی فرق داره.
‫ما در مورد دوستی‌ـمون خودخواهی بیشتری داریم.
‫ما به دوستی به عنوان چیزی ‫نگاه می‌کنیم، که بهمون «حق» می‌ده...
‫نه به عنوان چیزی که ما رو «متعهد» می‌کنه.
‫اون‌ها فقط یه سال از ما بزرگترن...
‫...ولی نسبت‌ به همدیگه از ما خیلی ‫مهربون‌ترن، خیلی صبورترن...
‫فهم اینکه چرا و چطور همچین چیزی ممکنه، سخته.
‫مگه اینکه این چیزی فراتر از صرفاً دوستی باشه.
‫مگه اینکه پیوندی عمیق‌تر بر پایه‌ی ‫احساسی باشه که عاقبتی نداره...
‫آه...خورشید داره می‌تابه، همه چیز سرسبزه!
‫این‌جا بهشت پرندگان رقاص، آب درخشان، ‫ و گل‌های آوازخوانـه...
‫...که همگی به من می‌گن: «شاد باش»!
‫اما با وجود همه‌ی این چیزهای ‫دوست‌داشتنی، عذابی در انتظارمونه.
‫یک عذاب وحشتناک! که با نام «میان ترم» شناخته می‌شه...
‫توموکو-سان!
‫بهتره تا قبل از شروع شدن ‫کلاس‌های بعدازظهر یه چیزی بخوری!
‫نه ممنونم...برای اشتها داشتن زیادی افسرده‌م.
‫اما اما اما!
.راه من برای مبارزه کردن، خوردن‌ـه
‫به هر حال باعث می‌شه روحیه ی مثبتم رو نگه دارم.
‫من به شما اعضای سوروریتی حسودیم می‌شه!
‫شماها خیلی با ما فرق دارید... ‫خیلی با اعتماد به نفس به نظر می‌رسید.
‫هی، من اعتماد بنفس ندارم!
‫از کلاسای فوق‌برنامه‌تون خبر دارم.
‫خواهرای سوروریتی‌ـتون بهتون ‫می‌گن چه چیزایی توی امتحان میاد!
‫بله، ولی همه‌ی چیزایی که میاد نیست.
‫لطفاً، ناناکو، تو دوستمی!
‫حالا می‌تونی دوستیت رو ثابت کنی!
‫ثابت کنم؟
‫دفتر کلاسای فوق‌برنامه‌ت رو بهم قرض بده! ‫ من از روشون کپی می‌کنم و بهت برمی‌گردونم!
‫اوه! لطفاً؟ ماریکو، تو هم همینطور، لطفاً؟
بلبل جان ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫بعدازظهر بعد از ناهار بود...
‫...که اون شایعات عجیب شروع شدن.
‫اولی این بود که از سالن موسیقی صدای پیانو میاد...
‫...ولی کسی داخل سالن نبود.
‫یکی دیگه برای زنگ چهارم بود،
‫...از ساختمان متروکه‌ی طبقه‌ی پنجم صدای پا میومد،
‫...از پله‌ها می‌رفتن بالا و پایین.
‫شنیدی؟
‫وای، خیلی ترسناکه!
‫حقیقت داره؟
‫و بعد شایعه‌ی سوم بود.
‫که منو یکمی ترسوند.
می‌گفتن از درخت نارون،
‫همراه باد یه صدای عمیق، غم‌انگیز گریه میاد،
‫که حتی از فاصله‌ی کتابخونه هم به گوش می‌رسید.
‫به موادی که مواد دیگر رو اکسید می‌کنند، اکسیدان می‌گن.
‫با اکسید شدن مواد دیگه، اکسیدان‌ها ‫در طی پوسه کم می‌شوند.
‫چیه؟
‫ناناکو-سان، تو خیلی ساده‌ای!
‫ما همیشه قبل از امتحانا از این قبیل شایعات می‌شنویم.
‫قبل از امتحان؟
‫آره...همه خیلی مضطرب و نگران می‌شن!
‫برای همین خیال و واقعیت رو با هم قاطی می‌کنن...
‫اوم...فهمیدم.
‫شاید بتونی بگی یه رسم قدیمی توی سه‌رانه...
‫‫شایعات قبل از امتحانای پارسال حتی ترسناک‌تر بود!
‫داستان این بود که یه نفر پشت پیانوی ‫توی سالن موسیقی دیده شده.
‫چیزی که ترسناکش می‌کرد، این بود که در واقع دو نفر بودن.
‫یکی یه زن باشکوه، با لباس مردونه، یه کت‌وشلوار سفید،
‫و اون یکی یه دختر که هاکاما پوشیده.
‫هر روز بعد از ظهر می‌دیدنشون که،
‫از پله‌ها بالا‌ی ساختمان شمالی، بالا و پایین می‌رن،
‫...توی نور کم‌جون غروب آفتاب.
‫می‌گن ارشدهای سه‌ران از اوایل دوره‌ی شووآ...
‫و یه زوج عاشق محکوم به فنا بودن.
‫آخرش هم، مچ دست خودشون رو با تیغ بریدن،...
‫همراه با هم، زیر درخت نارون، توی بارون...
‫یه جورایی اون دو نفر همیشه موقع .امتحان سروکله‌شون پیدا می‌شه
‫راستش، به نظر من یه داستان عاشقانه‌ی لذت‌بخشه...
‫هوم...اون درخت نارون...توی حیاط ‫همچین داستانی داره.
‫چرا؟
‫چی؟
‫چرا باید می‌مردن؟
‫نمی‌دونم.
‫اما...حتماً اینطوری خوشحال بودن...
‫...که تونستن با کسی که عاشقشن بمیرن...
‫می‌گم! منظوری داری؟
‫خب، ناناکو-سان، بریم خونه‌ی سوروریتی!
‫الان کلاسای فوق‌برنامه‌مون شروع می‌شه.
‫خب، من رفتم. بعداً می‌بینمت، توموکو-سان.
‫آه..خب ...اوه!
‫موفق باشی! دفترات یادت نره!
‫ناناکو، موضو چیه؟
‫عه؟ هیچی...
‫تو دیشب نخوابیدی.
‫چی؟
‫گمونم چیزی نباشه.
‫خب! توی کلاس فوق‌برنامه‌ت خوب درس بخون.
‫خدافظ!
‫خدافظ، توموکو!
‫اوه، توموکو...
‫از سالن موسیقی میاد...
‫چیزی شده؟
‫شماها زودتر به خونه‌ی سوروریتی برید.
‫منم زود میام.
‫مطمئنم! این ملودی!
‫سن‌ژوست‌-ساما!
‫سلام.
‫پس اومدی این‌جا.
‫حالت خوبه؟
‫منتظرت موندم. تا ابد...
...تا ابد
‫...زیر درخت نارون.
‫شنیدم تب کردی.
‫خوب نیست.
‫خیلی بده. هنوزم یکمی تب داری.
‫ازت می‌خوام بری خونه، به اتاقت.
‫اون‌جا استراحت کن.
‫باشه.
‫سن‌ژوست‌-ساما!
‫اینجایی! سن‌ژوست‌-ساما، باید این‌جا باشی!
‫سن‌ژوست‌-ساما!
!فوکیکو-ساما
!‫منتظرت بودم
‫همه‌ی این مدت...همه‌ی این مدت...
‫می‌دونستم که یه روز قولی که بهم دادی رو نگه می‌داری!
‫فوکیکو-ساما!
‫نه! من اون نیستم!
‫همون‌طوریـه که اون موقع بهم گفتی...
‫...اومدی‌ اینجا تا بتونیم با همدیگه...بمیریم...
‫سن‌ژوست‌-ساما!
‫گفتی...می‌تونیم با همدیگه بمیریم...
‫دیوونه شده! دیگه کاملاً دیوونه شده!
‫اونی-ساما!
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫ری ناناکو رو در آغوش گرفت و اصرار ‫به این داشت که هر دو با هم بمیرن.
‫با اینکه ناناکو برای فرار از دست ری دیوانه تلاش می‌کرد...
‫در نهایت گوشه‌ی دیوار گیر افتاد.
‫ری خنجرش رو کشید...
‫این دیوانگی که در چشمانش می‌درخشد چیست؟
‫قسمت بعدی: در مخفی
‫اونی-ساما...اشکای من تمومی ندارن.