‫[خانه‌ی جنگلی]
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫ببین، سربازها!
‫بیا بریم.
‫بیا زود بریم تفنگ‌هاشون رو ببینیم.
‫از پشت هل بدین به چپ.
‫به چپ.
‫همون‌جا.
‫برو عقب، عقب!
‫جلو!
‫خیلی‌خب، بسه.
‫می‌شه ما هم بخوریم؟
‫شاید بعدتر.
‫اگه واسه همه کافی باشه.
‫مهمات هم دارین؟
‫آره، ولی کار من آماده کردن غذاست.
‫- بعدا نگاه می‌کنم ببینم هست یا نه. ‫- سوپ خوبه؟
‫- شام چیه؟ ‫- سوپ. ممکن بود بدتر باشه.
‫تمیز می‌شه.
‫- یکم می‌خوای؟ ‫- توی سوپ؟
‫مال بچگیته؟
‫قشنگن.
‫کی گرفتیشون؟
‫عکس داری بهم نشون بدی؟
‫مرسی.
‫دخترته؟ بامزه‌ست.
‫این هم زنمه.
‫خوشگلن.
‫- شنا بلدی؟ ‫- نه.
‫خیلی نزدیک نشو. ‫زمین سفت نیست.
‫- این‌طوری که مو براش نمی‌مونه. ‫- معلومه که می‌مونه.
‫خوبی بچه؟
‫- سوغاتی چیزی نداری؟ ‫- من چیزی ندارم ولی اون فشنگ داره.
‫- بهم فشنگ می‌ده. ‫- جدی؟
‫لطفا. فشنگ دوست دارم.
‫میشل زود بیا. بهم فشنگ داد.
‫یه چیزی بهت نشون می‌دم، ‫بیا.
‫به نوشته‌ روی عصا نگاه کن.
‫ببین. کارت پستال یه آلمانیه که کشتیمش.
‫- پیش معشوقشه. ‫- با سرنیزه کشتیش؟
‫- اسمش رو بلدی؟ ‫- کردی توی شکمش؟
‫- آره. کردم توی شکم آلمانیه. ‫- مراقب باش.
‫گروهبان، غیرنظامی‌های اردوگاه زیاد شده.
‫این‌ها مال خودت.
‫بیا.
‫برو خونه.
‫مامانت منتظره.
‫- اسمت چیه؟ ‫- هروی.
‫هروی چی؟ هروی خالی؟
‫چرا ناراحتی؟ ‫واسه چی گریه می‌کنی؟
‫بابام رفته جنگ. می‌میره.
‫من هم توی جنگم و بچه دارم.
‫همه بچه دارن.
‫اون‌ها هم مدتی طولانی بچه‌شون رو نمی‌بینن.
‫دخترها، کباب مرغ چی شد؟
‫- ایست! ‫- فقط اومدم برادرم رو ببینم.
‫- زود باش. ‫- پاسکال!
‫- واسمون تخم‌مرغ بفرست. ‫- واسه املت!
‫ژان کلاود، زود بیا اینجا.
‫برو خونه ببینم بچه.
‫- بمب! ‫- زود!
‫بمبارانشون کن!
‫کمک.
‫به پیش!
‫[نانوایی]
‫حالتون چطوره خانم لمار؟
‫خوبم.
‫هروی، می‌شه این‌ها رو ببری واسه خانم مورل؟
‫- کی هست؟ ‫- خانمی که توی میدانه.
‫هفته پیش اومده. واسش پرده دوختم.
‫خوب رفتار کن. برو.
‫- کیک‌ها رو بیار هروی. ‫- خفه شو!
‫بیا داخل.
‫سلام.
‫- چیه؟ ‫- از طرف مارگارته.
‫ممنون.
‫بوی خوبی میاد.
‫بره‌ست. داره می‌سوزه. ‫صبر کن.
‫- می‌خوای آهنگ بشنوی؟ ‫- آره.
‫- کدوم یکی؟ ‫- این.
‫- آهنگ دوست داری؟ ‫- بله خانم.
‫بیا.
‫وقتی بچه بودم مامانم یکی از این‌ها داشت.
‫همین‌شکلی بود ولی کار نمی‌کرد.
‫- قدیمی بود؟ ‫- آره. با رول کار می‌کرد.
‫این‌ها خیلی قدیمین.
‫اینجا خیلی خوبه.
‫- خوشت اومده؟ ‫- خیلی.
‫الان بهتر شده.
‫- مارگارت بهتون کمک کرد؟ ‫- توی همه کارها کمک کرد.
‫- قشنگه؟ ‫- خیلی قشنگه.
‫- چیز دیگه‌ای می‌خوای؟ ‫- نه ممنون.
‫می‌خوای با من ناهار بخوری؟
‫باید برم خونه. منتظرمن.
‫- برمی‌گردی؟ ‫- قول می‌دم.
‫پس خداحافظ.
‫می‌بینمت.
‫ولش کن خانم پیکارد. ‫من سیب‌ها رو ریز می‌کنم.
‫اگه دوست داری کمک کنی جلوت رو نمی‌گیرم.
‫سبد رو بذار این بالا.
‫- برش‌ها رو هم اینجا. ‫- کدوم‌ها؟
‫وقتی برششون دادی بذارشون روی میز.
‫بچه‌ها خیلی شیاطانن.
‫معلومه که هستن.
‫وقتی صداشون نمیاد شک ندارم ‫مشغول خراب‌کارین.
‫یعنی اصلا آرام و قرار ندارم.
‫- خمیر چطوره؟ ‫- خیلی خوب.
‫پسر من خوبه دیگه، مگه نه؟
‫آلبرت شما از بچه‌های مودبه.
‫- ولی دوست داره که بهش قلدری کنن. ‫- یعنی چی؟
‫انقدر حساسه که بقیه اذیتش می‌کنن.
‫- بچه من چی؟ ‫- بچه شما؟
‫خوبه، ولی داره بزرگ می‌شه.
‫- خیلی شیرینی دوست داره. ‫- امیدوارم به اندازه کافی بخوره.
‫نگران نباش. از بقیه بچه‌ها می‌دزده.
‫واسه همین گفتم از پاریس شیرینی بیارید.
‫توی پاریس هم اوضاع داره سخت می‌شه.
‫همین‌طوره.
‫جوش شیرین حاضره؟
‫- برم فر رو چک کنم؟ ‫- برو.
‫گند زدم.
‫واسه امرار و معاش...
‫یکی دو تا ساکن دیگه لازم دارم.
‫تخت مارسل خالی شده. ‫می‌شه ازش استفاده کرد.
‫اگه سرکار خبری شد...
‫خبر می‌دم. زن‌های زیادی هستن که ‫کار می‌کنن و نمی‌دونن بچه‌ها رو چیکار کنن.
‫اینجا مثل شاهزاده‌ان. توی جنگل دور می‌زنن.
‫مثل پاریس نیست.
‫اگه برتاهای بزرگ یا گوتاها نباشن، ‫زپلین‌ها هستن.
‫اون شب یک زپلین گنده ‫ رو کنار برج ایفل دیدم...
‫حتی زنگ خطری هم نبود.
‫- داری از خودت در میاری. ‫- سه روزه نخوابیدم.
‫ما توی زیرزمین بریج بازی می‌کردیم.
‫خب من انقدر از ترس می‌لرزم ‫که نمی‌تونم برم توی زیرزمین.
‫حتی نمی‌تونم جورابم رو بپوشم.
‫ایمان داشته باش. جنگ بالاخره تموم می‌شه.
‫یه سری دوست دارن که ادامه داشته باشه.
‫توی پاریس یه سری کلی پول در میارن.
‫اینجا هم در میارن.
‫حتی پول کثیف.
‫گریه و زاری کسب و کار خوبیه، مگه نه خانم؟
‫بیا دم مغازه بهت تخفیف می‌دم.
‫رفتارمون زشت بود. ‫ببخشید خانم پیکارد.
‫از مارسل خبری نشد؟
‫خوبه.
‫فکر نمی‌کردم هیچ‌وقت بره خط مقدم.
‫فکر می‌کردم قبلش جنگ تموم می‌شه.
‫و بعد رفت.
‫خبری هم نمیاد.
‫چه ناراحت‌کننده.
‫اون فقط یه بچه‌ست.
‫نمی‌تونم تصور کنم که توی سنگر باشه.
‫انگار همین دیروز بود که...
‫همسن بچه‌های شما بود.
‫اومدن.
‫بچه‌ها؟
‫- می‌شه اسکیت‌ها رو ببرم؟ ‫- ببر.
‫دعوا نکنین.
‫- غذا کی آماده می‌شه؟ ‫- زود.
‫مواظب باش لباست رو خراب نکنی.
‫کیکش خیلی بزرگ نیست.
‫- فرار کرد! ‫- چرا مراسم شلوغی بود.
‫ببین، لباسم پاره شد.
‫نگران نباش. می‌دوزیمش.
‫- لاغر شدی مارگارت. ‫- نگرانم.
‫دو ماه شده که از نامزدم خبری نشده.
‫حاضر بودم من به جای مارسل برم.
‫- بچه‌ها چی؟ ‫- مارگارت مواظبشون بود.
‫بچه‌های شمام که شما رو دارن.
‫فقط می‌مونه هروی...
‫- از والدینش خبری نشد؟ ‫- پدرش نامه نوشته.
‫می‌شه واسم آب بیاری؟
‫همون روزی که نامه شما نرسید ‫نامه پدرش رسیده بود.
‫اون روز رو فراموش نمی‌کنم.
‫می‌خواد به محض طلاقش دوباره ازدواج کنه.
‫- تا وقتی که زندست مشکلی نداره. ‫- اگه مُرده باشه چی؟
‫قضاوت نکن. ما همه‌ی داستان رو نمی‌دونیم.
‫آرد رو بده لطفا.
‫ولی... بهت پول می‌ده؟
‫خب، هر چی که می‌خواین رو باور کنین.
‫- ولی من از سال 1915 پول نگرفتم. ‫- حالا فکر کن ما پول نمی‌دادیم.
‫- پدرش چی؟ ‫- مگه چقدر در میاره؟
‫بیچاره هروی. یا باید پیش من بمونه ‫ یا باید ببرنش مرکز.
‫بذار ما کمکت کنیم.
‫من سیزده امتیاز دارم.
‫نه، دوازده امتیاز داری. ‫نُه امتیاز بگیرم می‌رسم.
‫خیال کردی زرنگی؟
‫- بردم! ‫- خنگه دیگه.
‫حالا باید از اول بچینیمشون.
‫وقتی هست نمی‌تونیم بازی کنیم.
‫نمی‌ایستن.
‫این‌طوری، ببین.
‫حالا شد.
‫مراقب باش. این یکی الان می‌افته.
‫خیلی‌خب، بیا بازی کنیم.
‫ببین اگه ازت جلو نزدم!
‫صاف بشین آلبرت. قوز نکن.
‫غذا می‌خوری عزیزم؟
‫هروی، بیا با ما شام بخور. ‫هر یکشنبه همینی.
‫- قبل این‌که سرد بشه بخور. ‫- رانه؟
‫خرگوش که شیش‌تا پا نداره!
‫- میای بعدش بریم قدم بزنیم؟ ‫- نمی‌دونم.
‫- گرسنه نیستی؟ ‫- به تو چه ربطی داره؟
‫- مشکلی پیش اومده؟ ‫- هروی!
‫هر یکشنبه که مامانم میاد حسودی می‌کنی.
‫عجب بچه‌ایه‌ها! سوختی عزیزم؟
‫گریه نکن. هیچی نیست.
‫خیلی بی‌ادبی!
‫بیچاره.
‫تمیز کن.
‫برو توی اتاقت ببینم!
‫تمیزش کن.
‫گریه نکن. چیزی نیست.
‫- مهمون داریم؟ ‫- آره، یکشنبه‌ست دیگه.
‫- سلام آقای پیکارد. ‫- سلام خانم‌ها.
‫- چی می‌خوری؟ ‫- ران می‌خوام.
‫ران نمانده.
‫حیف که خرگوش هزار تا پا نداره.
‫- از غذات لذت ببر. ‫- ممنون.
‫پس اومدین روستا رو ببینین؟
‫هوای تازه و به بچه‌ها سر بزنین؟
‫از شوهرتون خبری نشد؟
‫ترجیح می‌دم در موردش حرف نزنم.
‫تو اینجا چیکار می‌کنی؟
‫بیا. داره می‌کشه.
‫عصبانیه.
‫وای. ساعت چهار شد! ‫از قطار جا می‌مونیم.
‫مارگارت، گاری رو حاضر کن.
‫ممنون مارگارت.
‫می‌شه باهات تا ایستگاه بیام؟
‫- با گاری می‌ریم؟ ‫- اگه آلبرت اجازه بده.
‫هر چی دورتر بشن من خوشحال‌تر می‌شم.
‫- بیا. آمریکایین. ‫- ممنون، ولی من فقط باچی می‌کشم.
‫می‌فرستمشون واسه پسرم.
‫- خداحافظ. ژاکتت چی؟ ‫- توی باغه.
‫خداحافظ. سفر بخیر.
‫خداحافظ مادر ژان.
‫می‌بوسمت پدر آلبرت.
‫پر رفت توی چشمم.
‫یه یکشنبه دیگه هم گذشت.
‫آدم‌های خوبین، ولی بدرد ‫زندگی توی جنگل نمی‌خورن.
‫بیا اینجا ببینم.
‫- کجا رفته بودی؟ ‫- غذا هم نخورده.
‫تو بهش غذا بده تا من بزنم در کونش.
‫یعنی هر یکشنبه باید غیب بشی؟
‫- کجا بودی؟ ‫- اونجا.
‫خب الان هم برو اونجا.
‫امروز دو بار فرستایمش توی اتاقش.
‫استراحت می‌کنه دیگه.
‫هروی، هروی بیا اینجا!
‫مرسی.
‫اینجا نه، اون گوشه.
‫نخند وگرنه تنبیه می‌شی.
‫به صف.
‫زود!
‫یه کلمه هم نشنوم.
‫زود.
‫ساکت برید توی کلاس.
‫برید!
‫حواسم بهتون هست!
‫بلد نیستی درست انجامش بدی؟
‫[دیر اومدی رفیق]
بلبل جان ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫خیلی قشنگه.
‫کی این شاهکار رو خلق کرده؟
‫میشل.
‫خبرچینی؟
‫میشل خودش می‌تونست بگه.
‫تو اون گوشه بایست. میشل تخته رو تمیز کن.
‫از استعدادت خبر نداشتم هروی.
‫و درود چی؟
‫مارک امروز صبح نیومد مدره...
‫چون کمک کرد که...
‫سیب‌زمینی‌ها رو ببریم توی انباری.
‫برو و بشین.
‫کلاهت رو بذار سرجاش.
‫بشین هروی.
‫بیا اینجا متیو.
‫«بعد از نبرد»، اثر ویکتور هوگو.
‫پدرم قهرمانی بود که لبخند شیرینی داشت...
‫همراه با سربازی که بیش از ‫هرکسی دوستش داشت...
‫بخاطر شجاعت و قامت بلندش...
‫داشت عصر در میدان نبردی پرسه می‌زد...
‫در میدانی که پوشیده از جسد بود ‫ و شب فرا می‌رسید.
‫گمان کرد که صدای نازکی را در تاریکی شنیده.
‫یکی از اسپانیایی‌های شکست‌خورده بود...
‫که کنار جاده در خون می‌غلتید.
‫ساکت!
‫ناله می‌کرد و زخمی بود و ‫ با مرگ فاصله‌ای نداشت...
‫و می‌گفت...
‫چیزی بده بنوشم! لطفا رحم کن!
‫پدر رو به سرباز وفادارش کرد...
‫قمقمه‌ای از عرق نیشکر از زینش آویزان بود...
‫ناگهان به محض خم شدن سرباز...
‫مردی که از مورها بود...
‫تپانچه‌ای که در دست داشت را بیرون آورد...
‫و به سمت پیشانی پدر نشانه گرفت ‫و فریاد زد: لعنت به تو!
‫تیر آنقدر نزدیک خورد که کلاهش افتاد.
‫صبر کن. بیا اینجا آلبرت.
‫برو بشین متیو.
‫چی شده؟
‫قضیه چیه؟
‫این عکس‌ها رو کی بهت داده؟
‫- میشل. ‫- چی؟
‫بیا اینجا میشل.
‫مال بقیه رو هم داری؟
‫بیارشون اینجا.
‫زود بیار اینجا.
‫کی این‌ها رو آورده؟
‫آقا، می‌دونم کار بوردین بوده.
‫خبرچینی هم می‌کنی؟
‫بشین.
‫به نظرت دیدن این‌ها کار درستیه؟
‫مادرت چه فکری می‌کنه؟
‫مدرسه مذهبی می‌ری دیگه؟
‫مگه بهتون عفت یاد نمی‌دن؟
‫خیال کردی با نگاه کردن به ‫این‌ها به جایی می‌رسی؟
‫بیا اینجا بوردین.
‫برو سر جات بشین.
‫این عکس‌ها رو کی بهت داده؟
‫کجا پیداشون کردی؟
‫روی زمین؟ مطمئنی؟
‫چرا به همکلاسی‌هات نشون می‌دی؟
‫خب برو بشین.
‫بعد درس راجع به این حرف می‌زنیم.
‫- ادامه بده آلبرت. ‫- نوبت منه.
‫- معمولا برای سرگرمی... ‫- این چه شعریه؟
‫- آلباتروس. ‫- پس اسمش رو بگو.
‫- آلباتروس. ‫- اثر؟
‫اگه نمی‌دونی شاعرش کیه...
‫- آقا! ‫- نه، اون باید بگه.
‫- اثر؟ ‫- ویکتور هوگو؟
‫یه نفر گفت.
‫- کلاه تنبیه می‌ذاری سرت. ‫- نمی‌شنوه.
‫- شارل؟ ‫- د گودت.
‫- بله؟ ‫- شارل گودت.
‫شارد د گودت.
‫خب آقا...
‫ساکت لطفا! ساکت باشین.
‫آقای آلبرت پوا می‌خوان شعر آلباتروس ‫ از شارل د گودت رو بخونن.
‫معمولا برای سرگرمی اعضای خدمه...
‫آلباتروس می‌گیرند. ‫آن پرندگان دریایی بزرگ...
‫که کشتی‌ها را دنبال می‌کنند...
‫بلد نیستی بگی.
‫که با بی‌حوصلگی...
‫که با بی‌حوصلگی کشتی‌ها را...
‫حین مسیرشان...
‫- در دریای عمیق و... ‫- در دریای عمیق و شور دنبال می‌کنند.
‫اصلا بلد نیستی.
‫بلدم آقا.
‫می‌دونی کلاه تنبیه چیه دیگه؟
‫ولی کسی ندیدش. فقط توی عکس‌هاست.
‫من یکی درست کردم.
‫بد نیست، نه؟
‫بابت قرائت بدت باید سرت کنی.
‫اون گوشه با کلاه تنبیه وایستا.
‫می‌تونستم روش بنویسم «تنبیه».
‫چون شعرت رو یاد نگرفتی ‫با کلاه گوشه کلاس وایستا
‫برو.
‫تنبیه! تنبیه!
‫- آقا، من می‌خوام سرم کنم. ‫دفتر رو پس بده.
‫درش میارم.
‫کلاه شرم.
‫یه لبخند برامون بزن.
‫ببین، تا کلاه دراومد لبخند زد.
‫نشون بده.
‫لبخند می‌زنه.
‫بعد وقتی برمی‌گرده گریه می‌کنه.
‫نه؟
‫الان دیگه فقط لبخند می‌زنه. ‫دفتر رو پس بده.
‫دیگه تکرار نشه. جدی می‌گم.
‫ایست! خودتون رو معرفی کنید!
‫حمله کردید؟
‫به کجا حمله می‌کنید؟ فرودگاه؟
‫بیایید بچه‌ها، برید ساکت بازی کنید.
‫اعزام شدی؟
‫دارم نگهبانیم رو می‌دم. ببین.
‫یک، دو، سه، چهار...
‫به راست، راست! ‫یک، دو، سه.
‫سر راهم نباش!
‫آزاد.
‫یک، دو، سه.
‫پیش فنگ!
‫یک، دو، سه.
‫ببین. هروی اونجاست..
‫مطمئنم الان می‌پرسه می‌تونه ‫سوار هواپیما بشه یا نه.
‫- می‌شه بیام توی هواپیما؟ ‫- اگه بخوای آره.
‫- خیال کردی اینطوری جواب می‌ده؟ ‫- تو رو خدا لطفا.
‫- حداقل لباس گرم داری؟ ‫- آره.
‫- خوبی؟ ‫- آره.
‫- نمی‌ترسی؟ ‫- نه.
‫مطمئنی؟
‫خواهیم دید.
‫- دوست‌هات چی می‌گن؟ ‫- حسودی می‌کنن.
‫به نظرت می‌ذارن سوار هواپیما بشه؟
‫- قانونی نیست. ‫- شاید بتونه.
‫اگه آلمانی‌ها بیان تیر می‌خوره.
‫هواپیماهای ما هم مسلسل داره. ‫من بودم باهاشون شلیک می‌کردم!
‫آلمانی‌ها ضعیفن.
‫- از این یکی خوشت میاد؟ ‫- آره، قشنگه.
‫- می‌خوای بری توش؟ ‫- آره.
‫- به نظرت می‌تونه؟ ‫- نه، بذار مال خودم رو نشونت بدم.
‫- کجاست؟ ‫- اونجا، بیا، پیاده شو.
‫می‌بینی که مال من خیلی بهتره.
‫- می‌شه صبر کنی می‌شل؟ ‫- البته.
‫ببین چقدر بزرگه.
‫اون چیزهای گرد گنده اسمش سیلندره.
‫این یکی ده تا داره.
‫بهش می‌گن ده سیلندر ستاره‌ای.
‫اینطوری می‌تونی به دوست‌هات پز بدی.
‫از نزدیک ببین چه قشنگه.
‫- باحاله نه؟ ‫- روش روغنه.
‫آره. روی موتور همیشه روغنیه.
‫می‌دونی چقدر سریع می‌ره؟
‫صد کیلومتر در ساعتو
‫نمی‌ترسی؟
‫مال من 140 کیلومتر در ساعت می‌ره.
‫نمی‌ترسی؟
‫چرا من نمی‌تونم سوار بشم آلبرت؟
‫باید مثل هروی با زن یه افسر صمیمی باشی.
‫من عمرا بتونم سوار بشم.
‫- چرا؟ ‫- مامانم نگران می‌شه.
‫اگه مامان منه که سوار هواپیمای خاموش ‫ هم بشم نگران می‌شه...
‫خوشت اومد؟
‫عالی بود. کلی دور زدی.
‫- یکم حالم بده. ‫- میشل اومد.
‫- چطوری؟ ‫- خوبم.
‫- ترسیدی؟ خیلی؟ ‫- یکم. عالی بود.
‫- خوب خلبانی می‌شه. ‫- یه مرد دیدم که دوچرخه داشت.
‫دوست‌هات رو اذیت نکن.
‫- چطور بود بچه؟ ‫- عالی. دیدین دور زدیم؟
‫وقتی شیرجه زدین عالی بود.
‫من رو هم یه روز می‌بری؟ ‫دوست دارم برم.
‫- مادر ژان چی؟ ‫- می‌ترسه. نباید بهش بگین.
‫بریم خونه بچه‌ها.
‫خداحافظ.
‫- دوباره ممنون. ‫- خواهش می‌کنم.
‫- خداحافظ هروی. ‫- می‌بینمت.
‫ترسیدی؟
‫سرم گیج رفت. دیدی چیکار کردیم؟
‫- خیلی خفن دور زدین. ‫- آره، چرخش کامل بود.
‫یکم حالت تهوع گرفتم.
‫دوست داری یه روز پرواز کنی؟
‫یک، دو، سه، چهار...
‫من اومدم.
‫هنوز اینجایی هروی؟
‫این هم کمربندم.
‫من برگشتم.
‫دیگه خلبان شدم.
‫کلاه لازم داری.
‫- حالا یه خلبان واقعی شدی. ‫- یونیفرم هم لازم دارم.
‫اگه همه‌اش رو در بیارم که لخت می‌شم.
‫چه بچه‌ایه!
‫خیلی شیطونی!
‫یکم مشروب می‌خوای؟
‫فقط یکی.
‫خوشت اومد؟
‫همین؟
‫عجب بچه‌ای هستی.
‫توش سنگ ننداز. جای سوزنه.
‫بی‌سواده دیگه.
‫- توی هواپیما جنگیدی؟ ‫- معلومه.
‫- می‌شه موضوع رو عوض کنیم؟ ‫- اگه دوست داره بذار بپرسه.
‫می‌خوای از جنگم برات بگم؟
‫یه روز داشتیم اکتشاف می‌کردیم... ‫می‌دونی یعنی چی؟
‫یعنی وقتی که از بالای خطوط دشمن ‫ عکس می‌گیریم.
‫از اکتشاف برمی‌گشتیم و ‫ ابرهای بزرگی جلومون بود.
‫ابرهای بزرگ همیشه نزدیک زمینن.
‫ببخشید که مزاحم شدم ستوان. ‫به ماموریتی فوری اعزام شدید.
‫- عجله‌ای نیست. ‫- فوریه.
‫به من دستور دادن شما رو برسونم. ‫ماشین روشنه!
‫- قبل رفتن یه مشروب بخوریم. ‫- نه نمی‌گم.
‫- خوبه. ‫- الان داشتم از جنگ براش می‌گفتم.
‫خیلی واسه این داستان‌ها بچه‌ای. ‫این آخریشه.
‫ممنون. لطف کردین.
‫من باید برم هروی.
‫- خوشمزه بود! ‫- خوبه نه؟
‫- از شکمم معذرت می‌خوام. ‫- خداحافظ میشل.
‫- اوضاع داره خراب می‌شه. ‫- صبر کن، کلاهم.
‫خداحافظ هروی.
‫- می‌خوای ببینی دارم چیکار می‌کنم؟ ‫- چی بازی می‌کنی؟
‫تنها بازی می‌کنم. ولی اینجا گیر کردم.
‫می‌بینی؟
‫باید سه تا کارت یک‌شکل پیدا کنم؟
‫نه، صبر کن... ‫یک، دو، سه...
‫یه سرباز دیگه.
‫هواپیماها رو ببین، اون بالا!
‫هواپیمای آلمانیه!
‫هواپیمای آلمانی داره ‫فرانسوی رو تعقیب می‌کنه.
‫نه، برعکس.
‫نه، نه، فرانسویه.
‫الان می‌زنش.
‫- خطا زد. ‫- اینطور فکر می‌کنی؟
‫آره. داره برمی‌گرده.
‫مردم هم‌دیگه رو می‌کشن.
‫پرنده‌ها توی آسمان به هم شلیک می‌کنن.
‫آخر و عاقبتمون چی می‌شه؟
‫زدش!
‫- افتاد. ‫- زدش!
‫مال منه.
‫- آلمانیه. ‫- نه، فرانسویه.
‫رفتن. بالاخره راحت شدیم.
‫- چی شده؟ ‫- هواپیماها جنگیدن. یکی سقوط کرد.
‫کجا؟
‫میشل، هواپیما اونجا سقوط کرد.
‫مستقیم از اون سمت. ‫بیا راه رو نشونت می‌دم.
‫- هواپیمای فرانسویه. ‫- مطمئنی؟
‫ - زودتر. ‫- عجله کن!
‫- از این سمت؟ ‫- آره، عجله کن!
‫آلمانیه. صلیب سیاهش رو ببین.
‫- چرا گفتی فرانسویه؟ ‫- فکر کردم فرانسویه.
‫مُرده.
‫اینجا نمونید.
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.