..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫[خانه جنگلی]
‫برج ایفل رو ببین! ‫خیلی بزرگه، مگه نه؟
‫- می‌دونی چقدر ارتفاع داره؟ ‫- سیصد متره.
‫خیلی بلنده.
‫هنوز در عجبم انسان ‫تونسته چنین بنایی بسازه.
‫- فامیلتون هم میاد اونجا؟ ‫- آره.
‫- خودش مترو رو ساخته بود؟ ‫- نه، باباش ساخته بود.
‫- کی پیاده‌روی می‌کنیم؟ ‫- وقتی هوا بهتر بشه.
‫حوصله صبر کردن ندارم.
‫عزیزم، کلاهت که فرفره نیست.
‫خرابش می‌کنی‌ها.
‫- خوشت اومد؟ ‫- خیلی دوستش دارم.
‫شاید نتونم یکی دیگه برات بگیرم.
‫پس همون خوبه.
‫چرا امروز نمی‌ریم؟
‫- خیلی کله‌شقی‌ها. ‫- می‌خوام باغ سبز رو ببینم.
‫می‌دونم خسته می‌شی، ‫ولی آدم باید به فامیل‌هاش سر بزنه.
‫باز شروع کرد. ‫این چه عادت اشتباهیه؟
‫- بیاین بچه‌ها. ‫- سلام.
‫بارون گرفته.
‫سلام گامبرت.
‫- حالت چطوره؟ ‫- سلام پال.
‫- پال عزیزم، حالت چطوره؟ ‫- بد نیستم. مرسی.
‫- سلام هلن. ‫- حالت چطوره؟
‫داشتیم آهنگ می‌زدیم.
‫هر از گاهی می‌شینیم ‫دور هم آهنگ می‌زنیم.
‫آره، می‌دونم.
‫کاش مارگارت برامون آواز بخونه.
‫هنوز هم صداش فوق‌العاده است.
‫- الان که نمی‌شه. ‫- افتخار بده دیگه.
‫بیا هروی.
‫واقعا قشنگ بود.
‫خیلی آهنگ قشنگی بود.
‫می‌شه بریم تو باغ بازی کنیم؟
‫بیا بریم تو باغچه بازی کنیم.
‫یادم رفت یه چیزی رو ‫از تو جیب کتم در بیارم.
‫می‌تونی ضربدری طناب بزنی؟
‫یک میلیارد و دو میلیون چغندر...
‫بچه‌ها، بیاین چای بخورین.
‫اومدیم.
‫خب پال عزیزم، ‫کار و بار چطوره؟
‫- همه‌چی خوبه؟ ‫- بدک نیست.
‫هنوز تو فکر این هستی ‫که شرکت خودت رو راه بندازی؟
‫حالا اونقدر که آسون نیست. ‫اول باید بودجه جور کنم.
‫واقعا درک می‌کنم. ‫از من هم کمک خاصی بر نمیاد.
‫جدای از حقوق بازنشستگیم...
‫من هم که از تو انتظار نداشتم.
‫شاید فرانسیا بتونه کمکت کنه.
‫با هم آشنا شدین.
‫می‌خواد بگه...
‫که هلن لباس می‌خواد، ‫تو هم ماشین می‌خوای...
‫تازه عاشق هروی هم هست.
‫اصلا عجیبه که بچه‌ای ببینه ‫و عاشقش نشه.
‫راستش شرایط بحرانیه. به نظرم...
‫مبلمان استاندارد در آینده ‫صنایع دستی رو از بین می‌بره.
‫گوش کنین، ‫پال دنبال سرمایه می‌گرده.
‫اگه بتونین بهش کمک کنین ‫تا چند تا اوراقش رو بفروشه...
‫چند روز پیش که داشتم ‫زیرشیروانی رو مرتب می‌کردم...
‫یه دفتر استفاده نشده پیدا کردم...
‫که گفتم شاید...
‫- پسرتون بتونه استفاده کنه. ‫- مرسی، ولی لوازم مورد نیازش رو داره.
‫البته می‌تونستم فورا برات ‫یه کار تو راه‌آهن پاریس‌مارسی پیدا کنم.
‫دستمزدش که تعریفی نداره،
‫ولی شامل طرح بازنشستگی می‌شه.
‫من که اندازه تو درس نخوندم.
‫من هم از صفر شروع کردم ‫و زندگیم رو بالا کشیدم.
‫ولی وقتی شروع کردی جوان بودی.
‫با هروی کنار میای؟
‫زیاد دعواتون نمی‌شه؟
‫- کدومتون شاگرد بهتریه؟ ‫- من یه‌خرده بهترم.
‫ساکت‌تری، مودب‌تری.
‫- مگه نه؟ ‫- یه‌خرده.
‫- ازش خوشت میاد؟ ‫- آره، پسر خوبیه.
‫- این کیه؟ ‫- این بابامه.
‫- این چیه؟ ‫- این هم مادربزرگمه.
‫این مامانمه. ‫این هم بچگی‌های خودمه.
‫این خاله فرانسیاست.
‫هروی! این چه کاریه؟!
‫کمکم کن جمعش کنم.
‫پسرت هیچ‌وقت کم نمیاره.
‫سی سال دیگه براشون خاطره می‌شه.
‫اون زمان که عموت جوان بود ‫حسابی بهش افتخار می‌کردم.
‫همه کارنامه‌هاش رو نگه داشتم.
‫بذار نشونت بدم ‫چقدر بچه خوبی بود.
‫این رو ببین.
‫کارنامه تحصیلات دینیشه.
‫همیشه شاگرد اول بود.
‫این کارنامه ابتداییشه.
‫تو شهرستان معدلش ‫از همه بیشتر بود.
‫این هم کارنامه رفتارش تو ارتشه.
‫حالا فهمیدی چرا ‫انقدر بهش افتخار می‌کنم؟
‫ازت می‌خوام از عموت یاد بگیری...
‫تا به تو هم افتخار کنیم.
‫- قول می‌دی پسر خوبی باشی؟ ‫- آره.
‫چه خوب. بذار ماچت کنم.
‫- ممنون خاله ماری. ‫- خداحافظ عزیزم.
‫- خداحافظ هلن. ‫- زودی می‌بینمت.
‫امیدوارم. خداحافظ بریژیت.
‫خداحافظ قربونت برم.
‫خداحافظ قند عسل.
‫- حالت خوبه؟ ‫- چرا خوب نباشم؟
‫- همیشه ته قلمت رو می‌خوری؟ ‫- خوشمزه است.
‫اینجاهات قرمز شده.
‫تو هم اینجات و اینجات و... ‫همه‌جات رنگی شده.
‫مامانت رو دوست داشتی؟ ‫ازش برام تعریف کن.
‫زیاد نمی‌شناختمش.
‫خیلی بچه بودم.
‫همیشه برام عروسک خرسم رو می‌آورد.
‫تو هم عروسک خرس داشتی؟
‫آره، ولی چند تا بیشتر نبودن.
‫- دوستشون نداشتی؟ ‫- نه.
‫مادرم برام یادگاری گذاشته بود، ‫بهم نشونش داد.
‫یه دندون کوچولو بود.
‫- خیلی ریز بود. ‫- اولین دندون خودت بود که افتاد؟
‫چیز دیگه‌ای ازش نداری؟
‫نه زیاد.
‫تو از بابات تعریف کن.
‫موهای تیره، قد بلند... ‫از بابای تو که خیلی خوش‌تیپ‌تر.
‫از کجا می‌دونی خوش‌تیپ‌تره؟
‫چون دیدمش.
‫- دیدیش؟ ‫- معلومه.
‫- بابای من که خوش‌تیپ‌تره. ‫- تو که بابای من رو ندیدی.
‫اگه دیده بودمش ‫همچنان نظرم همین بود...
‫من بابای خودم رو ترجیح می‌دم.
‫من هم بابای خودم رو ترجیح می‌دم.
‫ولی دیگه نمی‌تونی ‫بابای من رو ببینی چون مرده.
‫مرده؟
‫- کی؟ ‫- تو جنگ.
‫این لیموئه؟
‫چند تا گل و پرنده است.
‫اگه مامانم برگرده باهاش می‌رم.
‫اگه بابام هم بیاد می‌رم.
‫- برات مهم نیست؟ ‫- اصلا و ابدا.
‫پیش مادر ژان و...
‫پدر آلبرت که بودم، ‫هیچ غم و غصه‌ای نداشتم.
‫پاریس خیلی مسخره است.
‫لطف داری.
‫اولا که مامانت باید برگرده.
‫که مطمئنم برنمی‌گرده.
‫بگذریم، نه که برام مهم باشه.
‫اذیتم نکن.
‫بسه!
‫- برو صورتت رو بشور. ‫- خیلی‌خب.
‫سرت تلافی می‌کنم.
‫اون زمان که شاگرد صاحبکارم بودم، ‫بابت هر چیزی سرکوفت می‌خوردم.
‫- چرا؟ ‫- ناسلامتی خطکشه‌ها،
‫ابزار نقاشی که نیست.
‫بیا اینجا هروی.
‫- بیایم تو؟ ‫- عه، روح دیدم.
‫ایشون ژولیته.
‫قبلا همدیگه رو دیده بودیم.
‫شما تو سالن چهارده نبودی؟
‫من دوست لوسی بودم.
‫یادت نمیاد؟ با همدیگه رقصیده بودیم.
‫- بیا سلام کن. ‫- سلام پسرم.
‫پسرته؟
‫چشم‌هاش به مامانش رفته.
‫تدی، تو بهم سلام نمی‌کنی؟
‫چقدر خوشگل شدی.
‫- چیکار می‌کنی؟ ‫- تخته‌ها رو آماده می‌کنم.
‫- اتاق‌خواب من چی می‌شه؟ ‫- ردیفش می‌کنیم.
‫منظورت چیه؟ ‫آپارتمان من خیلی کوچیکه‌ها.
‫- تو آپارتمان من بذارش. ‫- مشکل فقط این نیست.
‫- هنوز دنبال کار می‌گردی؟ ‫- آره، ولی زیاد وقت ندارم.
‫- بریم نوشیدنی بخوریم؟ ‫- اگه پایه‌ای که بریم.
‫پنج دقیقه دیگه می‌بینمت.
‫- من وقت ندارم. ‫- پس بعدا می‌بینیمت.
‫خداحافظ هروی.
‫- این خانمه کی بود؟ ‫- دوستم.
‫- نمی‌شناختمش. ‫- دوست مامانت بود.
‫یادته قوطی ورنی رو ‫روی میز ریخته بودی و...
‫از دستت عصبانی شدم؟
‫نه.
‫خیلی کوچیک‌تر که بودی ‫مامانت تو رو می‌آورد اینجا.
‫عین بچه‌های مودب یه گوشه ‫با چوب‌ها بازی می‌کردی.
‫مامانت رو می‌شناختم. ‫خانم خوشگلی بود.
‫از سر بابات زیادی بود. ‫همیشه فکرش پیش کارش بود.
‫همیشه پشت میز کارش ‫داشت چوب‌بری می‌کرد.
‫نه قهوه می‌خورد، ‫نه هیچ کاری می‌کرد.
‫حتی وقتی مامانت رفت ‫بابات اصلا متوجه نشد.
‫چون اصلا براش مهم نبود.
‫یادمه اولین قدم‌هات رو ‫اینجا برداشته بودی.
‫با پسرت مشکلی داری؟
‫نه، راستش نه. چطور مگه؟
‫عجیبه. اینجا دو تا زن می‌بینم...
‫قراره سفر دور و درازی بری! ‫البته مطمئن نیستم.
‫- تو زندگیم رو براش تعریف کردی؟ ‫- نه بابا.
‫بُر بزن.
‫- عشق. ‫- خیلی هم عشق داره.
‫واقعیه؟
‫یعنی کارت‌ها بهت ‫عشق و عاشقی رو نشون می‌دن؟
‫یه خانم شیفته‌ات شده.
‫- الان کجاست؟ ‫- اینجا.
‫سبزه است؟
‫نه لزوما.
‫- ترمبلی میای؟ ‫- الان؟
‫- می‌تونیم به مسابقه دوم برسیم. ‫- حتما بیا.
‫آخه الان سر و وضعم کثیفه. ‫وقت نمی‌شه برم خونه لباس عوض کنم.
‫- اشکال نداره. ‫- هفته بعد میام. الان نمی‌شه.
‫نمی‌تونم.
‫من و خانواده‌ام قراره ‫مسافرت سه ماهه بریم.
‫می‌ریم کُرس.
‫ژولیت هم هست. ‫کمابیش ازت خوشش میاد.
‫با کسی نیست، خیلی تنهاست.
‫اگه یه سر تا کارگاه بیاد...
‫تو مشکلی نداری؟
‫نه بابا، اصلا چه عالی.
‫ادموند، یکی دیگه بیار.
‫کاسه نمی‌خوام.
‫- تو چرا غذا نمی‌خوری؟ ‫- گرسنه‌ام نیست، صبر می‌کنم.
‫اونقدر بزرگ شده ‫که خودش تنها غذا بخوره.
‫اگه قرار نبود بیاد ‫فرق نداشت صبر کنی یا نه.
‫اگه جات بودم غذام رو سریع می‌خوردم. ‫احتمالا مست برگرده خونه.
‫اینطوری نمی‌تونه ‫سر کسی داد و بیداد کنه.
‫انقدر وراجی نکن. ‫فقط تو که نیستی.
‫سیب‌زمینی‌ها خیلی خوشمزه شدن.
‫اومد.
‫روز به خیر.
‫براتون سورپرایز دارم. ‫بگیر بریژیت.
‫این هم واسه تو هروی.
‫تو بخت‌آزمایی برنده شدم.
‫- قهوه می‌خوری؟ ‫- یه‌کم سوپ می‌خورم.
‫قشنگه، نه؟
‫مرسی. شربتش رو خودم می‌ریزم.
‫سوپ با شراب خوشمزه می‌شه؟
‫- این شربته. خوشمزه است. ‫- قطعا خیلی خوب می‌شه.
‫ترکیب عجیبی به نظر میاد.
‫اولین بار که خوردمش ‫تقریبا همسن خودت بودم.
‫البته خودم که نخوردم، ‫پسرعموم لئون بهم داد.
‫هنوز ندیدیش.
‫خیلی بامزه است. پسر خوبیه.
‫بعد سه روز بهش معتاد شدم.
‫- خوشمزه است؟ ‫- قطعا. مثلا...
‫کسایی که زندگی روستایی دارن، ‫زیاد الکل خوراکی نمی‌خورن.
‫ساعت چهار که می‌شه، ‫مثلا سوپ دارن...
‫که یه‌خرده شراب توش می‌ریزن.
‫وقتی هوا سرده آدم رو گرم می‌کنه.
‫- سرده؟ ‫- اصلا و ابدا.
‫ولی اگه یه پارچ کامل توش بریزی...
‫بریژیت، تو می‌خوای امتحان کنی؟
‫نه، خوشم نمیاد.
‫- چه جالب. ‫- نمک کم داره.
‫تو که هیچ‌وقت راضی نیستی.
‫بچه‌ها هم این رو فهمیدن.
‫الان زیاد شور شد.
‫- آقای گاردی رو دیدین؟ ‫- خیلی وقته نیست.
‫- با آقای هامون بود؟ ‫- دقت نکردم.
‫مرسی. بیا بریم.
‫- ببخشید، شما آقای گاردی رو دیدین؟ ‫- نه، ندیدم.
‫- می‌خواین بیاین تو؟ ‫- نه، مرسی.
‫نوشیدنی میل دارین خانم؟ ‫عه، چه حیف شد.
‫ببخشید دیروقت مزاحم می‌شم. ‫بیا بریم هروی.
‫چقدر جغرافیا بلدی؟
‫مثلا در مورد آردن می‌دونم...
‫که فرانسه بخشی ازش رو داره.
‫بخش دیگه‌اش مال بلژیکه.
‫فلات بزرگیه. ارتفاعش سیصد متره.
‫کلی جنگل داره و وسطش ‫دره میوز واقع شده.
‫- همین. ‫- همینش هم خیلی زیاده‌ها.
‫دیگه چی بلدی؟
‫در مورد توده‌کوه آرموریکن هم بلد بودم، ‫ولی الان یادم نمیاد.
‫در مورد کوهستان ووژ، ‫توده‌کوه مرکزی...
‫چی از توده‌کوه مرکزی بلدی؟
‫یادت نمیاد؟
‫می‌دونم مرتفع‌ترین کوه پیک‌دوسانسیه.
‫- هشتصد و هشتاد و شیش متره. ‫- آفرین.
‫پس خیلی بلدی. ‫می‌تونی شعر هم بخونی؟
‫از لامارتین؟
‫اینجاست.
‫«چنین است که تا به ابد ‫به سوی سواحل تازه رانده می‌شوم،»
‫«متولد در شب جاودان ‫و هرگز دور از آن،»
‫«در دریای اعصار شناور می‌مانم، ‫آیا نمی‌توانیم...»
‫«برای یک روز لنگر بیندازیم؟»
‫«ای دریاچه! این سال به سختی ‫مسیر خود را طی می‌کند.»
‫«اکنون، بر موج هایی که او ‫باید دوباره دیده باشد،»
‫«تنها بر این سنگی که آنگاه او را ‫بر آن دیدی، نشسته‌ام.»
‫«همان گونه که زیر این پرتگاه‌های ‫پرشتاب فرو می‌ریزی،»
‫«همان گونه که اکنون، ‫بر پهلوی شکافته آن‌ها می‌شکنی،»
‫«همان گونه که اکنون، باد، ‫عطر تو را...»
‫«به سوی پاهایی که تو را ‫مزین می‌کند، پرتاب می‌کند.»
‫«شبی بود که ما دو نفر ‫در سکوت قدم می‌زدیم.»
‫«بر روی موج‌ها و در آسمان، ‫دور و پهناور،»
‫«هیچ صدایی جز ریتم جالب کشیدن آرام ‫پاروها در جریان آب تو شنیده نمی‌شد.»
‫«سپس صداهایی ناشناخته و شگفت‌آور،»
‫«بر ساحل طنین انداختند،»
‫«جزر و مد خود را نشان داد،»
‫«من این کلمات را ‫از آن صدایی که عاشقش هستم شنیدم:»
‫«ای زمان، از سفر پرهیز کن، ‫از پرواز پرهیز کن.»
‫«بگذار لحظه‌ای توقف کنیم ‫و از روز پرشتاب و عزیزمان لذت ببریم.»
‫آفرین عزیز دلم.
‫- چیکار می‌کنی؟ ‫- خط‌خطی می‌کنم.
‫همینطوری خط‌خطی کن.
‫نباید خط‌خطی کنی. ‫درست بنویس.
‫روز به خیر.
‫- بوی سیگار می‌دی. ‫- زیر بوی شراب گم می‌شه.
‫ساکت! حالا دو نفر شدین؟
‫- حتی سه نفر. ‫- برین بخوابین بچه‌ها.
‫برین کنار.
‫این خونه جهنمه.
‫دیگه تحمل ندارم. ‫تحمل این زندگی رو ندارم.
‫فکر کردی هر کاری ‫دلت بخواد می‌تونی بکنی؟
‫فکر کردی بدون اینکه به ما ‫احترام بذاری هر ساعت می‌تونی برگردی؟
‫مثلا قول داده بودی عوض بشی، ‫ولی هیچ فرقی نکردی.
‫دیگه تحملت رو ندارم. ‫نمی‌خوام ریختت رو ببینم.
‫- نمی‌خوام ببینمت، شنیدی؟! ‫- تو که نون‌آور خونه نیستی.
‫من و دخترم اصلا ‫به نون‌آوری جنابعالی نیاز نداشتیم.
‫محض اطلاعت باید بگم ‫من هم خسته شدم.
‫دیگه به اینجام رسیده.
‫پس برو. هر جا که راحتی بمون.
‫اینطوری لازم نیست ‫به کسی جواب پس بدی.
‫اصلا خودم کمکت می‌کنم ‫وسایلت رو جمع کنی.
‫وسایلم جمع شده.
‫اگه بری دیگه نباید ‫پشت سرت هم نگاه کنی.
‫- تحمل این رفتارت رو ندارم. ‫- ولم کن!
‫- نمی‌ذارم! ‫- ولم کن!
‫- اینجا نباشین! ‫- چی شده؟
‫برین، برین!
بلبل جان ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫احساس خوشبختی نمی‌کنم.
‫امیدم به این بود ‫که با تو خوش‌بخت بشم.
‫قبلا که هیچ‌وقت نبودم.
‫اگه مدام از عشق سابقم می‌گفتم، ‫تو می‌تونستی تحمل کنی؟
‫پنج سال پیش از پیشت رفت.
‫هنوز بهش فکر می‌کنی ‫و حتی بلد نیستی قایمش کنی.
‫اگه اوضاع قراره اینطوری باشه...
‫به نظرم بهتره راهمون رو ‫از هم جدا کنیم.
‫آره، می‌دونم بعدش چی می‌شه.
‫یه روز مهربونی، عاشقمی.
‫یادت می‌ره اذیتم کردی.
‫ولی دوباره روز از نو، روزی از نو...
‫گفتی یاد گرفتی چطور باید ‫با زنت رفتار کنی.
‫واسه نگه داشتن من چه تلاشی می‌کنی؟
‫وقتی خونه‌ای نمی‌تونم ‫یه نفس راحت بکشم.
‫وقتی نیستی دارم می‌خندم، ‫زندگیم عادی می‌شه.
‫بهم خوش می‌گذره. ‫همیشه می‌خندم.
‫وقتی خونه‌ای همیشه نگرانم ‫که حال و هوات یهو عوض بشه.
‫کاش وقتی باهات آشنا شدم...
‫- بهت می‌گفتم کمی بهم وقت بدی. ‫- آره، می‌دونم. وقت می‌خوای.
‫از صبح داریم با هم دعوا می‌کنیم.
‫بعد از غذا بهش گفتم...
‫«خسته‌ام کردی. ‫می‌رم قدم بزنم.»
‫همین که داشتم می‌رفتم ‫فهمیدم اونجاست.
‫پشت‌سرمه، جلوی در خونه است.
‫تا حالا اینطوری نشده بود.
‫خیلی به این جریان فکر می‌کنم.
‫من هم راهم رو کشیدم.
‫راهی باستیل شدم تا اینکه یهو...
‫حس کردم می‌خوام ببینمش.
‫برگشتم خونه، بهش زنگ زدم.
‫فورا خودش رو رسوند. داشت می‌خندید.
‫گفت: «من رو ببوس.»
‫ولی جرئتش رو نداشتم. ‫خجالت می‌کشیدم.
‫کنار هم قدم زدیم.
‫خوشم می‌اومد کنارش قدم بزنم.
‫خیلی قشنگ بود...
‫به یه شام کاری ‫با یکی از دوست‌هام اشاره کردم.
‫می‌دونستم از طرف بدش میاد.
‫«انقدر فکر کارت نباش.»
‫من یه‌خرده اصرار کردم، ‫بعد برگشت گفت:
‫«اگه هی بخوایم این بحث رو بکنیم، ‫پس چه فایده‌ای داره؟»
‫به میدان سن‌میشل رسیدیم.
‫اون رفت پی زندگیش، من هم رفتم.
‫بعد اون دیگه ندیدیش؟
‫فقط روز جمعه برگشت ‫لباس‌هاش رو جمع کنه و بره.
‫عاشق لباس‌هاش بود.
‫من هم خونه بودم.
‫فکر می‌کرد کارگاه باشم.
‫با اینکه دو هفته‌ای می‌شد ‫که دیگه کار نمی‌کردم.
‫مات و مبهوت مونده بودم. ‫هیچ کاری نکردم.
‫داشت گریه می‌کرد و می‌گفت:
‫«من بهش متعهدم. مثل تو که نیستم.»
‫«دوستت دارم.»
‫«تنها مردی هستی که می‌تونم ‫تا آخر عمرم کنارش بمونم.»
‫«حتی حاضر بودم کنارت بمیرم.»
‫عین بارون بهار اشک ریختیم.
‫تا مجبور نباشیم صحبت کنیم.
‫باید بیشتر مواظب می‌بودم.
‫قبل اینکه باهاش آشنا بشم پیداش کرد.
‫رفتارت باهاش خوب نبود. ‫همه‌اش سرش داد می‌زدی.
‫- یادت میادش؟ ‫- همیشه ماچم می‌کرد.
‫همون امروز رفتم یه سر ‫به مامان‌بزرگ و بابابزرگت زدم.
‫ولی رفته بودین.
‫دیگه هم نمی‌تونستم پیداتون کنم.
‫نمی‌تونستم بفهمم...
‫چندین هفته دنبالت گشتم.
‫هیچی بهم نگفتن.
‫بعدش هم جنگ شد.
‫مرگ رو حس می‌کردم.
‫با خودم می‌گفتم ‫مرگ به این زندگی شرف داره.
‫ولی دیدم همه آدم‌ها دارن ‫با تمام وجود تلاش می‌کنن زنده بمونن...
‫ته دلم همیشه بهش فکر می‌کنم.
‫می‌دونم یه روز...
‫بگذریم.
‫تا اینکه بالاخره بهم نشونی ‫اونجا رو دادن.
‫اینطوری بود که پیدات کردم.
‫بعد با هلن آشنا شدم.
‫چی شده؟ خواب بد دیدی؟
‫کابوس دیدم.
‫کابوس؟
‫- چی دیدی؟ ‫- یکی می‌خواست من رو بکشه.
‫تو هم ترسیده بودی کمکم کنی. ‫در رو روم قفل کردی.
‫با چاقو بهم حمله کرد.
‫بگیر بخواب.
‫کنارم بمون دستم رو بگیر.
‫بعدازظهر واسه جشنواره می‌ریم؟
‫هوم؟ چی گفتی؟
‫جشنواره بعدازظهر رو می‌ریم؟
‫امروز که جشنواره نداریم.
‫- پس کیه؟ ‫- نمی‌دونم، یه ماه دیگه است.
‫مگه نگفته بودم تو تخت من نیای؟
‫حموم رفتی؟ بیا اینجا ببینم.
‫گوش‌هات رو ببینم.
‫هنوز که کثیفی.
‫- سورپرایز! ‫- مواظب باش.
‫مرسی.
‫تو هم میای هروی؟
‫واسه مراسم میای؟
‫مادر ژان هم هست. ‫همه می‌خوان بیان.
‫آلبرت هم میاد؟
‫آره، آلبرت هم میاد.
‫خانواده‌ها بچه‌هاشون رو می‌فرستن، ‫ولی خودشون اصلا نمیان.
‫پول شیرینی رو برداشتی؟
‫- چی بگیرم؟ ‫- چی می‌خوای؟
‫- یه سنت‌اونوره بزرگ بگیر. ‫- نه، از اون نمی‌گیرم.
‫پای کشمشی با کلی خامه می‌گیرم.
‫پس پای کشمشی بگیر.
‫سنت‌اونوره هم کنارش بگیر.
‫- تو میای؟ ‫- بریم مراسم.
‫- خوبی؟ ‫- بد دراز کشیدم.
‫- وایستا. خوب شد. ‫- ببخشید.
‫عادت ندارم تو تخت صبحانه بخورم.
‫- گرسنه‌ای؟ ‫- آره. چرا که نه؟
‫یه‌خرده دست و پا چلفتی‌ام. ‫ترجیح می‌دم پشت میز بخورم.
‫سنتی صبحونه بخورم.
‫- ترجیح می‌دی پشت میز باشی؟ ‫- آره، آخه اینطوری...
‫باشه، پس دیگه برات ‫صبحونه تو تخت نمیارم.
‫خوشم میاد پاهام از صندلی آویزون باشه.
‫اگه زانوهام اینطوری باشه...
‫برام عجیبه دیگه.
‫چرا؟ تنبلیه دیگه.
‫قشنگ دارم لوست می‌کنم.
‫دقیقا.
‫- پس خوبه. ‫- می‌ترسم تخت رو کثیف کنم.
‫- ببرمش؟ ‫- شبیه احمق‌ها شدم.
‫بابا زیاد اذیتت نمی‌کرد، نه؟
‫انگار اشتباه یادته.
‫فکر نکنم.
‫راستی... مدرسه چطور بود؟
‫خوب بود. جغرافیا داشتیم.
‫- دیگه چی؟ ‫- ریاضی و املا داشتیم.
‫این بشقابه یه‌خرده کثیفه.
‫بذار پارچه بیارم.
‫اون دختره که ازش ‫خوشت می‌اومد چی؟
‫- رفتن یه شهر دیگه. ‫- چه بد.
‫پنج تا بچه بودن. ‫خونه‌شون خیلی کوچیک بود.
‫لابد بهتر بوده دیگه.
‫سلام عزیز دلم.
‫نه، اینجا نذار.
‫- خوبی؟ ‫- آره.
‫- این چیه؟ ‫- نمی‌بینی کادوئه؟
‫- واسه کیه؟ بابا؟ ‫- آره.
‫- توش چیه؟ ‫- می‌شه بهش بگم؟
‫- بگو. ‫- جعبه سیگاره.
‫- چقدر سنگینه. ‫- نقره است.
‫نمی‌تونه تو جیبش بذارش.
‫- جعبه‌اش سنگینه. ‫- نه، این سنگینی جعبه‌اش نیست.
‫دست‌هات رو ببینم. ‫زود برو دست‌هات رو بشور.
‫بیا یه ماچ بده.
‫قربونت برم. چه دختر خوبی هستی.
‫- آقای پیکارد، خوشحالمون کردین! ‫- سلام خانم گاردی.
‫- بفرمایید. ‫- متشکرم.
‫کسی که خونه نیست. ‫هروی با باباش رفته.
‫- مزاحم که نشدم؟ ‫- ابدا. بفرمایید بشینید.
‫- حالتون چطوره؟ ‫- خوبم، ممنون.
‫- چیزی میل دارین بیارم؟ ‫- نه، نمی‌تونم زیاد بمونم.
‫حتما صبر کنین آقایون برگردن. ‫هروی خیلی ناراحت می‌شه‌ها.
‫- متاسفانه نمی‌تونم، عجله دارم. ‫- خواهشا تعارف نکنین.
‫باید زود برگردم خونه ‫ژان خیلی مریضه.
‫- چی شده؟ ‫- اومدم شهر دنبال دکتر بگردم.
‫از آخرین بار که دیدینش... ‫خیلی حالش عوض شده.
‫انگار این زن... ‫عملا دیگه زندگی نمی‌کنه.
‫از وقتی هروی رفته نابود شده.
‫غذا که نمی‌خوره. دل درد شدید داره.
‫خیلی اذیت می‌شه.
‫مارگارت چطور؟
‫مارگارت؟ داره ازدواج می‌کنه.
‫چه خوب. خوشحال شدم.
‫آره، ولی...
‫- قراره از خونه بره. ‫- باز برمی‌گرده سر می‌زنه.
‫- امیدوارم شما هم بهمون سر بزنین. ‫- حتما می‌زنیم.
‫- وقتی ژان بهتر شد. ‫- هروی هم خیلی خوشحال می‌شه.
‫ولی اگه شما رو امروز نبینه، ‫خیلی ناراحت می‌شه.
‫راستش اینجا خیلی خوشحاله.
‫- به همه‌چیش می‌رسه. ‫- خیلی پسر خوبیه.
‫درسش هم خوب می‌خونه.
‫کلی پیشرفت کرده. ‫فقط اولش براش سخت بود.
‫ما که نمی‌تونستیم زیاد ‫تو درس و مشقش کمک کنیم.
‫آخه من و ژان مدرسه نرفتیم.
‫نه، حتی مدارس پاریس و روستاها...
‫خیلی با هم از لحاظ سطحی فرق دارن.
‫ما اصلا هیچ سخت‌گیری‌ای ‫واسه این بچه نداشتیم.
‫من و پال سعی کردیم ‫بهش درس بدیم.
‫- شک ندارم کار سختی بوده. ‫- اونقدر هم بد نبود.
‫پسر مودب و حرف‌گوش‌کنیه.
‫تازه دخترم هم خیلی دوست داره.
‫عین خواهر و برادر شدن.
‫وقتی از یکیشون عصبانی می‌شم، ‫از همدیگه حمایت می‌کنن.
‫کاش وقتی ژان بهتر شد ‫بیاید بهمون سر بزنید.
‫یه شب شام بیاین. ‫کوچولو رو هم بیارین.
‫- اینطوری حالش بهتر می‌شه. ‫- خیلی خوشحال می‌شه.
‫از وقتی هروی رفته... ‫ژان خیلی احساس تنهایی می‌کنه.
‫امیدوارم سلامتش برگرده.
‫متشکرم.
‫من هم دیگه برم.
‫لطف کردین بهمون سر زدین.
‫- خداحافظ خانم گاردی. ‫- خداحافظ آقای پیکارد.
‫- آلبرت! ‫- هروی، قربونت برم!
‫- منتظر نموندی برگردم؟ ‫- نه، باید زود برگردم خونه.
‫سلام. ناهار پیش ما نمی‌مونین؟
‫نه، مادر ژان خیلی مریضه. تنهاست.
‫مادر ژان خونه است؟
‫کلاهت چه قشنگه.
‫عین آدم‌های تحصیل‌کرده شدی. ‫نمی‌دونستم چنین کلاهی داری.
‫- وقتی میام تو شهر می‌پوشمش. ‫- نوشیدنی هم نمی‌خوری؟
‫نه، ولی شما به اتفاق خانواده ‫حتما بهمون سر بزنید.
‫شام دور هم باشیم. ‫اصلا شب رو هم پیش ما بمونین.
‫البته... جای خالی که زیاد نداریم.
‫الان؟ نه خیر، الان باید بری مدرسه.
‫باید عین آقایون تحصیل‌کرده ‫خوندن و نوشتن یاد بگیری.
‫اینطوری پدر آلبرت رو خوشحال می‌کنی.
‫مادر ژان رو از طرفم ماچ کن.
‫- کی می‌ریم بابا؟ ‫- زود می‌ریم.
‫اینجا می‌شه. ‫راحت پیداش می‌کنی.
‫دوباره می‌بینمت؟
‫آلبرت؟
‫ساعت چنده؟
‫تازه چهار شده.
‫مگالی برگشته؟
‫فکرش رو نکن. وقت داریم.
‫باید به خانواده‌اش بگیم که دنبالش بیان.
‫گفتم فکرش رو نکن. ‫فعلا وقت هست.
‫بعد از مرگم...
‫مارگارت و شوهرش باید ‫بیان اینجا زندگی کنن.
‫تو که نمی‌تونی تنها بمونی.
‫گوش کن...
‫اگه همینطوری صحبت کنی ‫الکی خودت بیشتر خسته می‌شی.
‫راست می‌گی.
‫پس ساکت می‌مونم.
‫میشل امروز دوازده سالش می‌شه.
‫- بس کن. ‫- زمان چقدر زود می‌گذره.
‫مارسل تقریبا عاقل و بالغ شده.
‫گوش کن... ‫فکر این‌ها رو نکن.
‫می‌رم هیزم بیارم.
‫راستش...
‫خواب دیدم هروی برگشته.
‫خیلی دوست داشتم دوباره ببینمش.
‫تمومش کن.
‫سلام آلبرت.
‫ژان چطوره؟
‫- دیگه نمی‌شه کاریش کرد. ‫- تا وقتی زنده است...
‫اوضاع که دیگه از این بدتر نمی‌شه.
‫از پاریس بهمون پیام رسیده، ‫دنبال کوچولو می‌گردن.
‫- کدوم؟ ‫- هروی گاردی.
‫از خونه باباش فرار کرده.
‫همین رو کم داشتیم.
‫- خانواده‌اش فکر می‌کنن اومده اینجا. ‫- نه، نیومده.
‫- داری راستش رو می‌گی؟ ‫- من خودم کم دغدغه ندارم.
‫الان نگرانی‌های بزرگتر از ‫مخفی کردن این بچه دارم.
‫این رو که خودمون می‌دونیم.
‫قانونا موظفیم خونه‌تون رو بگردیم.
‫تو این شرایط می‌خواین ‫مزاحم ژان بشین؟
‫بیا بریم. باید ازت استشهادیه بگیریم.
‫ولی زود برگردیم. ‫نمی‌شه تنهاش بذارم.
‫سلام گارسه.
‫تویی هروی؟ اینجا چیکار می‌کنی؟
‫- چی شده؟ ‫- هیچی.
‫- تنها اومدی؟ ‫- آره.
‫- بدون مامان و بابات؟ ‫- فرار کردم.
‫بیا اینجا ببینم.
‫اتفاق بدی افتاده؟
‫از زندگی پیش بابات راضی نیستی؟
‫- اذیتت می‌کنه؟ ‫- مهربونه.
‫همیشه برام کادو می‌گیره.
‫بگو ببینم... ‫مامان جدیدت اذیتت می‌کنه؟
‫اون هم خیلی مهربونه. ‫ولی با هم زیاد دعواشون می‌شه.
‫پدر آلبرت اومده بود پاریس، ‫ولی من رو برنگردوند اینجا.
‫آلبرت می‌دونه اینجایی؟
‫اومدم مادر ژان رو ببینم. ‫گفته بود خونه تنهاست و مریضه.
‫از وقتی مارسل فوت کرد ‫خیلی حالش بد شد.
‫گوش کن هروی. ‫باید برگردی خونه، خب؟
‫- مامان و بابات نگرانت شدن. ‫- دلم نمی‌خواد.
‫می‌فهمی این کاری که کردی چیه؟
‫آره، می‌فهمم.
‫باید بری خونه...
‫مادر ژان رو ماچ کنی. ‫خانواده‌ات هم اونجا میان دنبالت.
‫شاید حتی پلیس اونجا باشه.
‫دلم نمی‌خواد.
‫اصلا بیا خودم ببرمت.
‫قول می‌دم کسی دعوات نکنه.
‫آدم واسه ناراحت بودن ‫که نباید سرزنش بشه.
‫دلم نمی‌خواد برم.
‫ببین پسر جون.
‫تو هم مثل خیلی‌ها ‫شانس باهات یار نبوده،
‫ولی پیش ژان و آلبرت ‫حس خوشبختی داشتی، نه؟
‫واسه همین درک می‌کنم...
‫که بعد از اینهمه سال ‫آزادانه توی روستا گشتن...
‫دلت نخواد بری تو شهر بزرگ...
‫با خانواده جدیدت زندگی کنی.
‫یا حتی مدرسه جدید بری. ‫این‌ها همه زمان می‌بره.
‫واسه بابات هم سخت بود.
‫باید دوباره با زندگی‌ای ‫که از دست داده بود کنار می‌اومد.
‫باید با بچه‌ای که از نوزادیش ‫دیگه ندیده بودش و باهاش...
‫غریبه شده بود آشنا می‌شد و زندگی می‌کرد. ‫این مسائل رو درک کن.
‫نمی‌خوام.
‫متوجهی که بابات هم ممکنه ‫اندازه تو ناراحت باشه؟
‫گوش کن، می‌خوام با همدیگه ‫عین آدم‌های بالغ حرف بزنیم.
‫مطمئنم درک می‌کنی.
‫و از این به بعد قراره ‫دید متفاوتی به زندگیت داشته باشی.
‫پس برو مادر ژان رو ماچ کن،
‫بعد برگرد پیش پدرت زندگی کن.
‫- متوجه منظورم شدی؟ ‫- آره.
‫پس قوی باش.
‫خیلی هم خوشحال می‌شم ‫هرازگاهی برام نامه بنویسی.
‫باشه.
‫- قول می‌دی؟ ‫- آره.
‫پس برو دیگه! زود باش!
‫پدر آلبرت بهت گفت برگردی خونه؟
‫- مریض شدی؟ ‫- یه‌خرده. ولی زود می‌گذره.
‫فکر می‌کردم دیگه نمی‌بینمت.
‫- یا اینکه فراموشم کردی. ‫- نکردم.
‫- قد کشیدی. ‫- دو و نیم سانت بلند شدم.
‫زیاد برام نامه ننوشتی.
‫هر روز بهت فکر می‌کردم.
‫دلم برات تنگ شده بود فرشته نازم.
‫وقتی خیلی ناراحت بودم،
‫به تو و مارسل فکر می‌کردم.
‫اون زمان رو یادته؟
‫تو رو سوار دوچرخه‌اش می‌کرد.
‫چون من دوچرخه‌سواری بلد نبودم.
‫همیشه دلت می‌خواست ‫تو رو همه‌جا ببره.
‫حالا خودم دوچرخه‌سواری یاد گرفتم.
‫زمان چه زود می‌گذره.
‫همه‌تون بزرگ شدین.
‫- من و پدر پیر شدیم. ‫- نگو مادر ژان.
‫- تو ژولیت رو پیش نره گذاشتی؟ ‫- آره.
‫همیشه از دو نفر دیگه ‫شیطون‌تر بودی.
‫ولی عزیز دل همه بودی.
‫چشم‌هات رو باز کن مادر ژان.
‫دیگه نمی‌تونم.
‫احساس خستگی دارم.
‫بیا ماچم کن. بعدش هم برو.
‫خداحافظ قربونت برم.
‫پسر خوبی باش.
‫بیا پسرم.
‫مامان و بابات اومدن.
‫قرار نیست دعوات کنن.
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.