‫یک روز دیگر، دوشیزه‌هایی که ‫در باغ شاه دانش جمع شده‌اند
‫از رودخانه‌ی تاما با لبخند‌هایی ‫پاک در حد نیروهای شینسنگومی رد می‌شوند.
‫آن‌هایی که با تن و دلی پاکیزه، ‫لباس‌های سفید به تن کرده‌اند.
‫دامن‌هایشان بی چین و چروک،
‫شال‌های ملوانی آبیشان ‫بی حرکت، حتی با وجود باد.
‫با تمانینه، همانطور که باید، راه می‌روند.
‫باغی که این دوشیزه‌ها در آنند: ‫دبیرستان دولتی هی نو مینامی.
‫(مدرسه‌ای مختلط)
‫صبحتون بخیر باشه، بینندگان عزیز!
‫شیکا! شیکا، شیکا، شیکا! شیکا!
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫دختر با گوزن آشنا می‌شود
‫هنوزم خییییییلی سرده!
‫دیروزم بارون بارید!
‫لیزه،‌باید مراقب باشین. ‫حالت خوبه؟
‫آم... خیلی ممنونم!
‫خواهش می‌کنم.
‫توراکو کوشی، دانش آموز سال دومی ‫در دبیرستان دولتی هی نو مینامی،
‫رئیس شورای دانش‌آموزی، ‫و همچنین نماینده‌ی کلاس 2-ب.
‫و در ضمن جذاب، استثنایی در ‫مدرسه و ورزشکاری قدرتمند.
‫نه تنها در مدرسه، بلکه توی ‫محله هم به عنوان دختری بی‌نقص شناخته می‌شه.
‫فوق‌العاده‌س!
‫طبق نقشه پیش رفت!
‫ولی توراکو کوشی، که در ظاهر ‫زندگی مدرسه‌ایش عالی پیش می‌ره،
‫رازی داره که نمی‌تونه به کسی بگه.
‫اون در واقع... یه لات سابقه!
‫من هیولای وحشی ‫توکیو هینو ام!
‫گذشته‌ی تاریکم که سر ‫زیاد مانگای شونن خوندن لات شدم!
‫اگه این موضوع رو بشه،
‫تمام تلاشی که بعد کنار گذاشتن ‫زندگی لات برای دانش‌آموز نمونه شدم کردم
‫به هدر می‌ره!
‫نه که حالا کسی بتونه ‫پشت این ظاهر بی نقصمو ببینه.
‫چنین فکر می‌کرد... ‫تا اینکه امروز فرا رسید.
‫داری شوخی می‌کنی؟ قسمت اولی ‫یکی خودشو دار زده کشته؟!
‫یعنی زمان پخشمونو ‫باید برای آخر شب تنظیم می‌کردیم؟
‫هرچند اوضاع بهتر نمی‌شد!
‫زنگ بزنم پلیس؟ به دکتر؟
‫به کارآگاه کونـ- نه، هاجیمــــــــه!
‫زنده‌ست؟ چی؟ اگه خودکشی نکرده، ‫چرا از همچین جایی آویزونه؟
‫شاخ داره؟
‫آها، ازون چیزاست که توی ‫توکیو، که نه، موزلند چیبا می‌فروشن...
‫ولی اونا درمیومدن، ‫و میفتاد دیگه، نه؟!
‫پس یعنی اونا شاخای واقعین؟!
‫و احتمالا شاخای گوزنن... ‫ولی این کجاش گوزنه آخه؟!
‫و اصلا! مگه فقط گوزنای ‫نر شاخ ندارن؟!
‫یه جور موجود فضایی جدیده؟
‫یا یه موجود جهش یافته ‫که مال یه سازمان شیطانیه؟!
‫راستی ها، چقدر آب دماغش زیاده...
‫دما: 12 درجه‌ی سانتی‌گراد
‫چندش!
‫یه مشت کفتارم فکر کردن مرده ‫اومدن دورش جمع شدن!
‫کونتون می‌خاره؟
‫دعوا می‌خواین پس، ها؟! بیاین دیگه!
‫چرا داره دعوا راه میندازه توی این وضعیت؟
‫کمکش کنم اصلا؟
‫بدجوووور بهم زل زده!
‫تنش نگاهش!
‫اگه درگیرش بشم، دیرم می‌شه!
‫ولی من یه دانش‌آموز نمونه‌ام، ‫نباید دیر کنم!
‫بهترین کاری که می‌شه کرد
‫اینه که وانمود کنم چیزی ‫ندیدم و عجله کنم...
‫منو اینجا ول کردی...
‫واقعا می‌خوای منو توی این ‫موقعیت ولم کنی...
‫نـ- نـ- نـ- نـ- نه، البته که همچین کاری...
‫خب، با تصمیم خودت از اونجا ‫آویزون شدی دیگه، درسته؟
‫و منم خیلی عجله دارم. ‫وقت بازی کردن ندارم...
‫فردا توی اخبار می‌گن:
‫یه دانش‌آموز دبیرستانی از شهر هینو ‫به کابل برق گیر کرد و مرد...
‫از الان، هر صبح، وقتی ‫از این کوچه رد می‌شی،
‫قیافه‌م میاد جلوی چشمات. ‫هر روز بهش فکر می‌کنی
‫و از تصمیمت احساس پشیمونی می‌کنی، و میگی: ‫«باید بهش کمک می‌کردم بیاد پایین»...
‫باشه فهمیدم!
‫زنده‌ام!
‫چقدر سنگین بود!
‫هوی سلیطـ- عه، اهمم،
‫ببخشید، چرا اون بالا بودی؟
‫وقتی صبح بیدار شدم، ‫اونجا بودم. چراشو نمی‌دونم...
‫نه جدی بگو ببینم!
‫مرسی که بهم کمک کردی، ‫بدون کمک تو هم می‌تونستم،
‫لات خانم.
‫نه، حرفشم نزن...
‫الان گفتی لات خانم؟!
‫ها؟ کی لاته؟!
‫شما خانم.
‫چـ- چـ- چی زدی؟!
‫من؟ با این ظاهر زنونه و مرتبم؟
‫یه لات؟! چـ- چـ-چرنده!
‫عه، جدا؟ هممم، ولی بوش میاد...
‫بوی چی؟!
‫شاخامم بهت واکنش نشون دادن.
‫وایسا،‌ این دیگه چجور حس‌گریه؟!
‫بیشتر از این پیش این ‫بمونم خطرناکه.
‫شـ- شاید فقط حسته؟ ‫شاید داری با کسی اشتباه می‌گیریم...
‫اوه، باید برم دیگه! ‫مراقب باش باز گیر نکنی، باشه؟
‫اوه، نزدیک بود. ‫خیلی از ظاهرم مطمئن بودم...
‫چطور...؟
‫اون دختره چش بود؟
‫خیلی خب، بشینین!
‫یه دانش‌آموز انتقالی داریم.
‫دانش آموز انتقالی؟ ‫اصلا حس خوبی ندارم نسبت بهش...
‫بفرما داخل.
‫چـــشـــــم!
‫میدونستــــــم!
‫چـ- چرا باز گیر کردی؟ ‫یکم یاد بگیر دیگه!
‫داری شوخی می‌کنی دیگه؟!
‫خب، شیکانکو-سان، خودتونو معرفی کنین.
‫نیوشش! من شیکانوکو نوکو هستم، ‫ولی می‌تونین نوکوتان صدام کنین!
‫نوکوتان!
‫چه دختر جالبی.
‫یه گوزنه!
‫چرا همه دارن خیلی عادی بهش ‫خوش‌آمد می‌گن؟ اونی که عجیبه منم؟
‫صندلیتم... می‌تونی ‫پیش کوشی-سان بشینی!
‫این یکی از عناصر معمول انیمه هاست: ‫صندلی خالی که برای دانش‌آموزای انتقالی آماده شده.
‫ای وای! اگه حرف اضافی بزنه،
‫زندگی دبیرستانیم تموم می‌شه!
‫باید حرکت اولو من بزنم.
‫صـ- صبح بخیر!
‫عه، تو اون دختره‌ای!
‫پس دانش‌آموز انتقالی بودی، ها؟
‫من توراکو کوشی ام. اگه سوالی ‫داشتی، ازم حتما بپرس!
‫مرسی!
‫ها؟ انگار که همه چیز رو به راهه.
‫خب، ظاهرا لازم نبود ‫خیلی نگران باشم!
‫هرجور دوست داشتی صدام کن.
‫واقعا؟
‫داشتم زیادی فکر می‌کردم...
‫باشه! لات خانم!
‫لات خانم! لات خانم!
بلبل جان ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫از آشنایی باهات خوشبختم، ‫لات خانم!
‫کوشی-سان یه لاته؟!
‫اونم کی، کوشی...؟!
‫اشتباهی شنیدیم دیگه؟!
‫هوی! هیچ واکنشی به گوزن ‫نداشتین، سر چی دارین الان سورپرایز می‌شین؟!
‫یه لـ- لـ- لـ- لات، من؟ ‫راجع به چی حرف می‌زنی؟
‫می‌شه تهمت نزنی؟
‫غریزه‌هام بهم می‌گن که تو یه لاتی، خانم.
‫حیوون وحشی‌ای؟
‫و باکره هم هستی، مگه نه؟
‫آخه شاخام دارن واکنش نشون می‌دن.
‫چجور سیستمیه این آخه؟!
‫پس کوشی-سان یه باکره‌س؟
‫می‌دونستم کوشی-سان...!
‫واقعا؟!
‫خفه شین دیگه!!!
‫ا- ا- از کجا می‌گی که من باکره‌ام...؟
‫ها؟ پس باکره نیستی؟
‫خب، این... آم...
‫باکرگی تایید شد.
‫کوشی-سان ـه!
‫مثل همیشه زیباست!
‫یکوچولو پیش نزدیک بود ‫گذشته‌ی شرم‌آورم رو بشه...
‫ولی الان خوبه...
‫ولی نمی‌تونم شل کنم!
‫باید اطمینان حاصل کنم که ‫گوزنه لات سابق بودنمو جهانی نکنه!
‫برای رسیدن به این هدف،
‫باید قبل اینکه دهنشو باز کنه ‫یه حرکت بزنم...
‫چرا رو میزم با شیرینی کوه درست کردن؟
‫نه، وایسا! این بسته بندی صلیب شکل... ‫بیسکوییت گوزنین!
‫بیسکوییتای گوزنی.
‫همونطور که می‌دونین، غذای ‫اصلی مردم نارا هستش.
‫برای دلیلش نظریه‌هایی وجود دارن.
‫بعضی دانش‌آموزا توی سفر ‫فارغ‌التحصیلیشون صرف خنده امتحان می‌کنن ولی،
‫دقیقا مثل مزه‌شون، این حرکت ‫بی‌مزه‌ست و معمولا کسی نمی‌خنده.
‫تنها کسی که این کارو میکنه...
‫قطعا کار خودشه!
‫آب دهنش واس چی می‌ریزه؟ ‫مرلیونه مگه؟!
‫آم، شیکانوکو-سان...؟ ‫این دقیقا چی هست؟
‫هم؟ جبران لطف.
‫قیافه‌ت که لطفی توش نیست!
‫امروز صبح نجاتم دادی دیگه خانم.
‫تشکر بابت اونه.
‫نه، کار خاصی نکردم! ‫نیازی به تشکر نیست...
‫بیسکوییت گوزنی دوست نداری؟
‫مشکل این نیست الان...
‫اصلا چرا یهو انقدر از خودراضی شدی؟
‫پس این یه بار رو چطوره ‫یکی از شاخامو بدم بهت؟
‫می‌تونی درشون بیاری؟!
‫بیا.
‫نمی‌خوام!
‫راستی، می‌تونی بخوریشون.
‫مـ-مزه‌شون خوبه؟ ‫البته نه که دلم بخواد بخورمشون.
‫مزه و بو ندارن که هیچ، سفتم هستن.
‫پس یعنی باید خودتو مجبور کنی بخوریشون؟!
‫ای بابا، حالا که این‌طوره... ‫بیا بگیر.
‫گفتم که نمی‌خوام!
‫و اصلا، حالا مزه‌شون به‌کنار،
‫با این‌کار هویتتو از دست نمیدی؟
‫اگه شاخ‌هاتو نداشته باشی فقط یه دختر ‫مدرسه‌ای ساده‌ای.
‫به‌خاطر کسی که جونمو نجات داده...
‫حتی اگه کل شخصیتم هم عوض بشه ‫برام اهمیتی نداره!!
‫نه این زیادیه! ‫و هنوز خیلی زوده که بخوای عوض بشی!
‫هنوز قسمت اولیم ها، می‌دونی دیگه؟
‫بیسکوییت‌هام رو که نمی‌خوای... ‫شاخ‌هام رو هم که نمی‌خوای...
‫چسبوندشون...
‫اوه! یعنی ممکنه که...
‫خودمو می‌خوای؟!
‫«من=گوشت»
‫چرا انقدر رو قضیه گوزن بودنت گیری؟
‫باشه، فهمیدم، می‌تونی منو بخوری...!
‫قرار نیست بخورمت! ‫اینا کین با خودت آوردی؟؟
‫آخه، هیچ چیز دیگه‌ای ندارم ‫که بتونم بهت بدم!
‫همون‌طور که می‌بینی هیچ پولی ندارم.
‫با این وجود این همه بیسکوییت داری؟
‫لطفا مجبورم نکن بیشتر از این ‫بهت چیزی بدم...
‫چرا یه جوری رفتار می‌کنی انگار ‫من دارم به‌زور ازت چیزی می‌گیرم؟
‫تازه اونم واس یه مشت بیسکوییت!
‫اوه نه! افکار واقعیم از دهنم در رفت!
‫هی، نوکوتان! با کوشی-سان از قبل آشنایی داری؟
‫به‌نظر دوستای نزدیکی میاین!
‫هی! صبر کن ببینم، نوکوتان؟
‫اسم مستعار منه! خیلی بامزه‌اس مگه نه؟
‫رو اعصاب!
‫ببینین، من امروز روی تیر چراغ برق ‫گیر کرده بودم که این لات خانم--
‫شیکانوکو-سان! همین الان یادم اومد ‫که معلممون باهات کار داره!
‫«داخل راهروی مدرسه ندویین!»
‫ای وای من،‌ کوشیتان... ‫یعنی چرا منو یهویی آوردی این‌جا؟
‫چقدر گستاخی.
‫داری با خودت چی فکر می‌کنی؟!
‫اینو من باید بپرسم، تو داری ‫به چیا فکر می‌کنی مگه کوشیتان؟
‫و-واس خودت چی داری میگی... خب...
‫کوشیتان...
‫خیلی ضایع‌اس که باکره‌ای!
‫خفه شو بابا!
‫و چرا منو «کوشیتان» صدا می‌زنی؟
‫اسم مستعاره.
‫باهم میشیم نوکوتان و کوشیتان، ‫عالی نیست؟
‫مگه قراره باهم برنامه کمدی اجرا کنیم؟!
‫تازشم، کی گفته تو می‌تونی ‫برام اسم مستعار انتخاب کنی؟
‫خب پس، همون می‌چسبم به همون لات خانم...
‫«کوشیتان» خیلیم خوبه.
‫خب پس انگار دیگه مشکلی نداریم.
‫اون خیلیم چیز مهمی نیست.
‫حالا بیا درباره هویت واقعی من حرف بزنیم.
‫قول میدی تحت هیچ شرایطی ‫درباره‌اش به کسی چیزی نگی؟
‫از اون‌جایی که من به‌عنوان دانش‌آموز ‫افتخاری وارد این مدرسه شدم
‫خیلی برام بد میشه اگه کسی درباره ‫هویت واقعیم چیزی بفهمه.
‫اگه بفهمم به کسی چیزی گفتی... ‫برات اتفاقای خوبی نمیفته.
‫گرفتی؟
‫یعنی میگی...
‫هویت واقعیت اینه که باکره‌ای؟
‫نه... البته اشتباه که نمیگی ‫ولی منظورم اون نبود!
‫لعنتی... ‫با اذیت کردن من چی گیرت میاد...
‫گوش کن، امیدوارم تنها مسخره بازیت ‫همون شاخای رو سرت باشن!
‫راست میگی... ‫شاخام خیلی عجیبن، مگه نه؟
‫
‫امم.. اممم... نه...
‫آخه مشخصه، یه دختر با شاخ رو سرش ‫خیلی حال به هم زن میشه، مگه نه؟
‫انگار همه می‌خوان ازم بپرسن «تو دیگه چه موجودی هستی؟» ‫«اصلا مطمئنی گوزنی؟»
‫خیلی ببخشید اگه باعث ناراحتیت شدم.
‫که این‌طور... احتمالا تا الان به‌خاطر ظاهرش ‫خیلی حرف‌های ناجوری شنیده،
‫و من...
‫دانش‌آموز افتخاری بودن رو بی‌خیال، ‫من حتی نتونستم یه آدم خوب باشم!
‫مـ-معذرت می‌خوام! ‫من هیچ مشکلی با شاخ‌هات ندارم!
‫خب؟ پس یعنی دیگه باهم مشکلی نداریم؟
‫کوشیتان دلش می‌خواست درباره ‫شاخ‌هاش بازم سوال بپرسه،
‫اما از جوابی که قرار بود بگیره می‌ترسید.
‫امروز چقدر خسته‌کننده بود...
‫تازه خونه که برسم باید برای کلاس‌های ‫فردا هم آماده بشم.
‫اون چه صدایی بود؟
‫از اون‌جا اومد؟
‫ببخشید! کسی این‌جاست؟
‫یه صدای خیلی بلندی شنیدم، ‫اتفاق بدی که نیفتاده...
‫«گوزن»
‫بـ-به پلیس زنگ بزنم؟ یا دکتر؟ شایدم کارآگاه کونا... نه، هاجیمه-چان!
‫اع، کوشیتان!
‫شـ-شیکانوکو، اون خـ-خـ-خونه؟ ‫اتفاقی افتاده؟
‫اوه، تقصیر خودم بود!
‫از اون نردبون افتادم و زانوم زخم شد!
‫سرت چی؟ سرتو دیدی؟
‫چه چسب زخم بامزه‌ای!
‫ساکت شو! اصلا توی این انبار متروکه چی‌کار می‌کردی؟
‫داشتم تمیزش می‌کردم!
‫تمیزش می‌کردی؟ تنهایی؟
‫آره! بازم ممنون کوشیتان!
‫خیلی خب، برگردم سر کارم!
‫وایسا، منم کمکت می‌کنم!
‫چی؟ جدی؟
‫خـ-خب، تو که زخمی شدی،
‫و معلوم نیست اگه تنهات بذارم ‫دوباره چه بلایی سر خودت میاری.
‫ایول! ممنون!
‫بی‌شک سوندره‌ي خالصه.
‫تمیز کردن خیلی کار رو مخیه، ‫ولی انگار به تو داره خوش می‌گذره، ها؟
‫آخه دارم با تو انجامش میدم کوشیتان!
‫و-واس خودت چی میگی؟! ‫داریم یه اتاق تمیز می‌کنیم دیگه!
‫حتی تمیزکاری هم وقتی با یکی دیگه ‫انجامش میدی می‌تونه کار جذابی باشه!
‫اوه ببین همین الانشم چقدر تر و تمیز شده!
‫خانم اوکای؟
‫سلوم اوکای خانم!
‫سلوم به شما!
‫خب پس داشتی بهش کمک می‌کردی کوشی-سان؟
‫خیلی ممنون! مطمئنم کار آسونی نبوده.
‫اوه نه اصلا! ‫اتفاقا راحت بود!
‫حالا که فهمیدم تو هم قراره عضو ‫باشگاه گوزن بشی خیالم خیلی راحت شد کوشی-سان!
‫معلومه... ها؟ باشگاه گوزن؟
‫خب پس، همون‌طور که قولشو دادم، ‫از این به بعد می‌تونی از این‌جا هرطوری که می‌خوای استفاده کنی.
‫ایول!
‫صبر کن ببینم، باشگاه گوزن دیگه چیه؟! ‫و من چرا دارم عضوش میشم؟
‫چی؟ ازش خبر نداری؟
‫من قراره این‌جا باشگاه گوزن رو افتتاح کنم!
‫این دیگه چجور باشگاهیه؟
‫بهش قول دادم اگه این‌جا رو تمیز کنه ‫می‌تونه ازش به‌عنوان اتاق باشگاهش استفاده کنه.
‫- مگه نـــه؟! ‫- مگه نـــه؟!
‫«مگه نـــه؟!» و زهر مار!
‫اگه گیر همچین باشگاه مزخرفی ‫بیفتم خیلی برام بد میشه!
‫خیالم راحت شد،
‫می‌بینم که خوب همه چیو جمع و جور ‫کردی و حواستم که به همه چیز هست کوشی-سان.
‫مثل خواهر بزرگ‌تراست!
‫از اون‌جایی که خیلی مهربون و شادابی، ‫مطمئنم این‌جا تبدیل به یه باشگاه خیلی خوب میشه!
‫برامون مثل خونه دوم میشه!
‫تازه خیلیم باهوشی، مطمئنم باهم دیگه ‫می‌تونین جایزه‌ای چیزی هم ببرین!
‫شاید حتی بریم مسابقات بین‌المللی!
‫اگه عضو بشی،‌ مطمئنم باشگاه گوزن ‫می‌تونه دستاوردهای خارق‌العاده‌ای داشته باشه!
‫بسپرینش به من!
‫گول زدن کوشیتان کار راحتیه.
‫خیلی خب کوشیتان-سان، حتما فرم عضویتت رو پر کن.
‫نام باشگاه: باشگاه گوزن.
‫رئیس باشگاه« توراکو کوشی.
‫فعالیت‌ها: عمدتا شامل نگه‌داری از گوزن.
‫یه دقیقه صبر کن! ‫چرا رئیس باشگاه من شدم؟
‫- رئیس تویی دیگه کوشیتان. ‫- رئیس تویی دیگه کوشی-سان.
‫همینو پرسیدم، چرا من؟ خیلی عجیبه که!
‫مگه این‌جا باشگاه گوزن نیست؟
‫اگه شیکانوکو که عملا یه دختر گوزنیه ‫قرار نیست رئیس این‌جا باشه پس کی می‌خواد رئیس بشه؟!
‫آها پس منظورت این بود؟!
‫ولی ببین، این‌جا نوشته شده که فعالیت اصلی ‫این باشگاه «نگه‌داری از گوزن»ـه، درسته؟
‫ها؟ آره...
‫و من قراره ساکن گوزنی باشگاه گوزن بشم...
‫ساکن گوزنی دیگه چیه؟
‫و رئیس باشگاه هم ازش مراقبت می‌کنه!
‫که اون تویی کوشیتان!
‫ولی من اصلا پایه این نیستم!
‫اصلا این چه باشگاهیه که قراره ‫از گوزن نگه‌داری کنه؟ مگه این‌جا مدرسه دامداریه؟!
‫خب، اینم از این.
‫۱۰۰٪ مورد قبول واقع میشه.
‫ماشالا چقدر زود تمومش کردی!
‫خب پس، رئیس، من روت حساب باز کردم ‫که مواظب شیکانوکو-سان باشی.
‫قربون دستت!
‫باشه.
‫از اون‌جایی خودش با یه لبخند بزرگ گفته بود ‫«بسپرینش به من»،
‫الان دیگه نمی‌تونست عقب بکشه.
‫باشگاه گوزن آماده شد! ایول!
‫احساس می‌کنم با این‌که فقط یه روز ‫گذشته ولی همه چیز از کنترلم خارج شده...
‫از فردا کلی بیسکوییت گوزنی میارم!
‫دیگه کاریش نمیشه کرد.
‫خب پس، نظرت چیه با یه برس کشیدن ‫مشتی فعالیتمونو شروع کنیم؟
‫شوخی می‌کنی دیگه؟
‫بعدشم این دیگه چه برسیه؟!
‫مال حیووناست.
‫باشه، مثل این‌که چاره دیگه‌ای ندارم!
‫
‫لعنتی، چرا من آخه...؟
‫ای خدا، قراره توی هر جلسه مجبورم کنی ‫این‌کارو انجام بدم، مگه نه؟
‫لعنت بهت زنیکه موذی!
‫چـ-چه ترسناک!
‫نمی‌دونم چه خبره،
‫ولی به‌نظر میاد مبارزه باشگاه گوزن ‫تازه داره شروع میشه!
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.