‫برای چی منو کشوندی این‌جا؟
‫گفتم طبق قولمون جوابا رو با همدیگه طاق بزنیم.
‫فهمیدی یوکینو-چان می‌خواد چه رشته‌ای انتخاب کنه؟
‫فهمیدم، آره...
‫ولی درست نیست من اینو به تو بگم.
‫آه، چه وظیفه‌شناس.
‫اما بازم... اون درواقع به تو گفته.
‫یوکینو-چان جدی بهت اعتماد داره، ها؟
‫من اسمشو نمی‌ذارم اعتماد...
‫در مورد من موضوع این نیست.
‫اوه، پس خودت فهمیدی.
‫حق با توـه. اعتماد نیست.
‫یه‌چیز خیلی بی‌رحمانه‌تره...
‫چیزی تغییر نکرده.
‫و اونم فکر می‌کنه اینطوری مشکلی نیست.
‫اینم یکی از دلایل بانمک بودنشه، اما بازم...
‫همین اخلاقشه که نمی‌تونم تحملش کنم.
‫اگه اعتماد نیست، پس چیه؟
‫کی می‌دونه؟
‫اما حداقل، من بهش نمی‌گم یه‌چیز واقعی.
‫اینا حرفای تو بودن، درسته؟
‫اون «چیز واقعی» وجود داره؟
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫پسر...
‫من دلم یه‌چیز شیرین می‌خواد!
‫می‌دونی من چی می‌گم که؟
‫شماها یکمی شکلات نمی‌خواین؟
‫ها؟
‫گرفتی؟ یکمی شکلات؟
‫ها، کم‌کم وقتشه، نه؟
‫واسه تو مشکلی نیست، هایاتو-کون ‫ولی کار ما حسابی زاره.
‫آره، اما می‌دونی،
‫هایاتو-کون عموماً شکلات ولنتاین قبول نمی‌کنه.
‫واقعاً؟
‫چه حیف!
‫ولی شکلات گرفتن از کسی که نمی‌شناسیش ‫یه‌طورایی ترسناکه، نه؟
‫خب، آره، شکلات خونگی دادن یکم زیاده‌وریه...
‫نمی‌دونم چرا قبول نمی‌کنه.
‫زیاده‌روی؟
‫درسته...
‫یکمی شکلات؟
‫خونگی، ها...
‫چرا زودتر رفتی؟
‫نه، هیچ‌وقت نگفتم بیا با هم بریم.
‫فکر کردم منتظرم می‌مونی.
‫یکمی توی کلاس موندی آخه...
‫نه، داشتم نگاه می‌کردم ببینم ‫اوضاع هایاما و میورا چطوریه...
‫اوه... آره. به‌نظرم الآن اوضاعشون خوبه.
‫اینطور چیزا خوبه، نه؟
‫انگاری که ارزش خیلی زیادی به چیزی ‫که الآن دارن می‌دن.
‫مثلاً اینکه الآن بهترین موقع‌ست...
‫آره.
‫شاید زمان حال بهترین زمان باشه.
‫وای! عجیبه که تو خوشبین باشی!
‫یاد‌آوری گذشته پشیمونی‌هایی که باعث ‫می‌شن می‌خوام بمیرم رو نبش قبر می‌کنه،
‫و وقتی هم به آینده فکر می‌کنم، اضطراب ‫باعث می‌شه افسرده شم.
‫طبق قانون حذف گزینه، می‌تونی بگی ‫زمان حال شادترین زمانه.
‫آخرش هم بدبینی بود!
‫سریع این حرفا رو سر هم می‌کنی...
‫این روزا... وقت خالی داری؟
‫ا-آره... خب، شاید...
‫بیشتر اوقات وقتم خالیه... گمونم...
‫بـ-بذار درموردش فکر کنم.
‫بـ-باشه.
‫یاهالو!
‫سنپای، دیر کردی.
‫و دوباره، تو چرا اینجایی؟
‫راستی سنپای...
‫نه که اهمیتی داشته باشه، ‫ولی تو چیزای شیرین دوست داری؟
‫گمونم تو هرچی به هایاما بدی با خوشحالی می‌خوره.
‫ولی داشتن می‌گفتن هایاتو-کون شکلات قبول نمی‌کنه.
‫چی؟ چرا؟
‫نمی‌دونم...
‫معلومه برای اینکه باعث بحث می‌شه.
‫دبستانی که بودیم، فردای اون‌روز...
‫حال و هوای کلاس خیلی متشنج بود.
‫خب، تو که می‌گیری سنپای؟
‫سنپای تو چیزای شیرین دوست داری؟
‫اینطوری نمی‌پرسن‌ ها.
‫هیکی...
‫چیزای شیرین دوست داره.
‫آره، دوست داره.
‫الآن نمی‌دونم چرا شما دوتا جواب دادین، اما...
‫ولی خب خوبه!
‫اوه، چی؟
‫نمی‌دونستم چقدر شیرین باید باشن.
‫آدما مزاجای متفاوتی دارن، نه؟
‫چقدر شیرین؟ ایشیکی-سان می‌خوای خودت درست کنی؟
‫پشمانم.
‫چرا؟
‫من واقعاً توی شیرینی پختن کارم خوبه.
‫بگذریم، با خودم گفتم...
‫می‌تونم از تو به‌عنوان مرجع برای درست ‫کردن شکلات‌های الزامی استفاده کنم.
‫الزامی؟
‫اوه، تو از اون پسرایی هستی که هیچ‌وقت شکلات نگرفته؟
‫هیکی...
‫شکلات می‌گیره.
نه؟
‫ها؟ یعنی...
‫درسته.
‫من کوماچی رو دارم.
‫کوماچی؟ کی هست؟
‫برنج؟
‫برنج نیست.
‫اوه، کوماچی-چان خواهر کوچیکتر هیکیه.
‫سیسکونی؟
‫احمق! نه!
‫ولی قابل انکار هم نیست.
‫پس واقعاً دخترای کوچکتر دوست داری سنپای؟
‫اینطور نیست.
‫به‌علاوه، از اون‌جایی که تولدت توی آوریله، ‫کمتر از یه‌سال بینمون فاصله هست،
‫پس تو رو کوچکتر از خودم نمی‌بینم.
چیه؟
‫اوه، هیچی...
‫یکمی غافلگیر شدم.
‫وای چه ترسناک! چرا ‫تاریخ تولدشو می‌دونی؟
‫خیلی چندشه هیکی! واقعاً چندشه.
‫خیلی خوب می‌شناسیش.
‫نه، ایشیکی اون‌روز خودش گفت،
‫همون‌موقع که این مار کوچیک الکی ‫می‌خواست پیشم خودشیرینی کنه.
‫الکی؟ الکی نبود.
‫منم مار نیستم.
‫تو بیشتر از من یه‌ ماری.
‫چطور بگم؟
‫می‌خوام یکمی شکلات درست کنم.
‫سال دیگه قراره برای امتحانا درس بخونیم...
‫برای همین با خودم گفتم حداقل یه امتحانی بکنم.
‫یومیکو، تو نگفتی شکلات خونگی زیاده‌رویه؟
‫خـ-خب...
‫خب خب به‌نظر من شکلات خونگی خیلی خوبه.
‫هیکیتانی-کون، چرا تو هم برای ‫هایاتو-کون شکلات دوستی درست نمی‌کنی؟
‫عمراً.
‫بعدم اون‌که در هر صورت شکلات قبول نمی‌کنه، می‌کنه؟
‫اگه پسر باشی که اشکالی نداره.
‫پس دقیقاً چیه که اشکالی داره؟
‫درسته...
‫اگه بگه اصلاً قبول نمی‌کنه، سخت می‌شه.
‫آره به‌خدا...
‫یا خدا، چه ترسناک.
‫خب، چیزی احتیاج داری؟
‫عه... خب...
‫اوی، من هنوز حرفم تموم نشده بود.
‫ها؟ تو که داری چای می‌خوری.
‫ها؟
‫خب خب...
‫ساکی‌ساکی، چیزی می‌خواستی بگی؟
‫بگو بهمون.
‫خب... در مورد شکلاته...
‫می‌خوای به کسی شکلات بدی؟
‫چه خنده‌دار.
‫ها؟
‫ببین، می‌شه یه‌طور فاز برنداری انگار من شبیه توام؟
‫ها؟
‫نکنین! دوست باشین با هم!
‫و؟
‫شکلات چی شده؟
‫خواهر کوچکترم می‌خواد یکمی درست کنه.
‫مدلی هست که حتی یه بچه‌ی کوچیک هم بتونه درست کنه؟
‫که حتی بچه‌ی کوچیک هم بتونه درست کنه...
‫اما، ساکی‌ساکی، تو مگه توی خونه‌داری خوب نبودی؟
‫چیزایی که من درست می‌کنم یکمی ساده‌ن...
‫فکر نمی‌کنم یه‌ بچه‌ی کوچیک خوشش بیاد.
‫خب اصلاً چطور چیزایی بلدی درست کنی؟
‫تربـ....
‫تربچه‌ی...
‫تربچه‌ی پخته.
‫ساده‌ست.
‫به‌نظر من که خوبه.
‫آخه، من اصلاً نمی‌تونم آشپزی کنم، ‫پس به‌نظرم همون خیلی خوبه!
‫تو اینطور فکر نمی‌کنی، یوکینون؟
‫آره.
‫«نیکوگاراشی» همون تربچه‌ی پخته‌ست، و «نکوگاراشی» صرفا نکوی اولش به معنی گربه‌ست.
‫«نیکوگاراشی» یکمی شبیه «نکوگاراشی» تلفظ می‌شه،
‫برای همین با‌مزه به‌نظر میاد.
‫نظر خیلی عجیبی بود.
‫گربه الآن هیچ ربطی به اینجا نداشت.
‫ولی مشکلیه ها.
‫آره. مشکل بزرگیه که میورا-سنپای انقدر در موردش جدیه.
‫من منظورم تعداد درخواست‌هایی بود که ازمون شد.
‫هرچند من یه‌طورایی حس هایاتو-کون رو می‌فهمم.
‫خب، یعنی، می‌دونین...
‫آخه باید حواسش به خیلی چیزها باشه...
‫اوه... از تو بعید هم نیست یوئی-سنپای.
‫واقعاً؟
‫از من بعید نیست؟
‫خب، اینطوری فقط به یه بهونه احتیاج نداری؟
‫مثلاً، یه پوشش که هایامو رو متقاعد کنیم.
‫ها؟
‫اگه هیچ چاره‌ای جز قبول کردنشون نداشته باشه...
‫یا اینکه شرایط جوری باشه که قبول ‫کردنش طبیعی باشه،
‫داستان فرق می‌کنه، نه؟
‫به عبارتی،
‫منظورت اینه اون فقط به یه بهونه احتیاج داره؟
‫مثلاً، به‌جای اینکه بگی برای ولنتاینه،
‫اگه صرفاً ازش بخوای محض ‫امتحان مزه‌ش کنه، احتمالاً بخوره.
‫شاید، نمی‌دونم البته.
‫درسته! پس بیاید با همدیگه درست کنیم!
‫فکر خیلی خوبیه.
‫می‌شه مثل یه رویداد برای همه‌ی ماها ‫که از یوکینوشیتا-سنپای خواستیم...
‫بهمون یاد بده چطوری شکلات درست کنیم.
‫آ-آره... من مشکلی ندارم...
‫هی، معاون؟ یه طرح پیشنهادی برای پروژه می خوام.
‫من چی؟
‫یوئیگاهاما-سان...
‫تو هم می‌تونی با من درست کنی.
‫اعتمادت زیر خط فقره.
‫اوه، خب هیکی چیکار کنه؟
‫من آشپزی بلد نیستم.
‫مهم نیست.
‫می‌تونی مزه‌شون کنی و نظرت رو بگی.
‫اونو بسپر به خودم. راست کار خودمه.
‫باشه، مرسی.
‫خب بگذریم، جزئیاتش هم با من.
‫بیاید کلاس آشپزی بذاریم.
‫هی، بازخورد‌ها به رویداد قبلیمون خیلی خوب بود،
‫و باعث سروصدای زیادی شد.
‫امیدوارم از این به بعد هم بتونیم این همکاری رو ادامه بدیم.
‫منم.
‫شـ-شماها هم هستین؟
‫اوه، بهتون نگفته بودم؟
‫خب، فکر کنم توی ایمیل‌ها چیزی ذکر نشده بود...
‫یعنی چی؟ زیادی نازه.
‫هی رئیس، می‌خوایم شروع کنیم.
‫باشه، الآن.
‫این یه فرصت تجاری هم هست.
‫می‌تونیم از بودجه‌ی جمعی برای بالا بردن سرمایه‌مون استفاده کنیم.
‫چشونه اینا؟
‫خیلی بهتره که پروژه‌ رو به صورت اشتراکی ‫برگزار کنیم تا نصف بودجه رو از اونا بگیریم.
‫و خوشبختانه منم دیگه مجبور نیستم شکلات الزامی بدم!
‫اوه...
‫خب، ایده‌ش به‌کنار...
‫ولی تو جالب‌تر از تصورمی، ایشیکی-سان...
‫یاهالو!
‫نه-سان...
‫شرمنده دیر اومدم.
‫و دیگه اینکه، مربی اختصاصی امروزمون، هارو-سان-سنپای هستن.
‫سلام! من هارو-سان-سنپای هستم.
‫چرا ازش خواستی بیاد؟
‫خب، به‌نظر میومد توی این‌کارا حسابی خبره‌ باشن.
‫من خودم کافی بودم...
‫شکلات‌ها رو برش بدید و توی آب‌ گرم گرمشون کنید.
‫بعد بذارید خنک بشن و بریزیدشون توی قالب.
‫درسته؟
‫خب، اساساً آره.
‫ها... اینکه آسونه.
‫ساده‌ای یومیکو!
‫گرم کردنش با آب گرم به این ‫معنی نیست که بذاریش توی آب‌ گرم.
‫بیشتر اینطوری باید انجامش بدی! اینطوری!
‫واقعاً اشکالی نداره بیارمش؟
‫من که مشکلی نمی‌بینم.
‫عه؟
‫کی-چان، چه‌طور آب‌نباتی دوست داری؟
‫یه طور ماهیه
‫اوناگی!
‫اوه، واقعاً؟
‫شرمنده!
‫خانوادگی چند روز پیش اوناگی ‫خوردیم، خیلی دوست داشته...
‫توی کشور‌های دیگه، مرسومه که مرد‌ها هدیه بدن.
‫به‌نظرم باید روی اینطور جهانی‌کردن‌ها تمرکز کنیم.
‫فکر همه‌جاشو کردی ها.
‫اینطوری،
‫همه‌شون می‌تونن عادی رفتار کنن.
‫حتی توبه هم خوشحاله.
‫شکلات!
‫نه شکلات برام مهمه، نه توبه.
‫توبه که اصلاً.
‫خیلی بدجنسی.
‫هایاتو!
بلبل جان ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫تو واقعاً آشپزیت خوبه ها.
‫چیه؟ می‌خوای مخمو بزنی؟
‫اگه فکر کردی چون دارم شیرینی می‌پزم، ‫با گفتن حرفای شیرین دم گوشم می‌تونی...
‫مخمو بزنی، خیلی ساده‌ای. باید بیشتر تلاش کنی.
‫متأسفم.
‫بیا!
‫سنپای، چیزای شیرین اینطوری دوست نداری؟
‫به‌نظرم بتونید اسمشو بذارید تفاوت آگاهی بین ژاپن و کشورای دیگه.
‫هیکیگایا، قالب شکلات اضافه‌ای دارین؟
‫اوه، آره.
‫ممنون!
‫راستی، من تا حالا بهت شکلات دادم؟
‫نه، ندادی.
‫پس که‌اینطور.
‫پس امسال بهت می‌دم.
‫عه... اوه، واقعاً؟
‫راستی، هایاتو، یوکینو-چان به تو یه‌بار شکلات داد، نه؟
‫آره، داد.
‫درست قبل از اینکه بریم دبستان،
‫به جفتمون داد.
‫خب، تو شکلاتتو به کی‌ می‌دی یوکینو-چان؟
‫فکر نمی‌کنم به تو ارتباطی داشته باشه.
‫نگفتی به کسی نمی‌دی.
‫پس قصد داری به کسی بدی.
‫خب، خیلی‌ها هستن که می‌تونی بهشون شکلات بدی...
‫مسخره‌ست، هرچی می‌خوای بگو‌ـــ
‫شـ-شرمنده!
‫اشکالی نداره...
‫چرا اینقدر پریشونه؟
‫اینطوری دیدنش منم پریشون می‌کنه...
‫پریشون نشو...
‫هنوز اول راهی یوکینون.
‫من توی سروکله زدن با کاسه و ظروف استادم.
‫آره، توی الباقیشه که افتضاحی.
‫رویداد خیلی خوبی شد.
‫آره. هرچند رویدادیه که خودم چندان نمی‌فهممش.
‫اشکالی نداره.
‫آخه تو پسری هستی که چندان زیاد نمی‌فهمه.
‫آدمایی که باهاشون سروکله می‌زنی هم زیاد نمی‌فهمن.
‫طبیعیه که اینطوری بشه.
‫این‌که بگین من چیزی نمی‌فهمم یه‌ذره بدجنسیه...
‫خب، گمونم الآن یه‌ذره بیشتر از قبل می‌فهمی.
‫برداشتت از آدما تغییر کرده.
‫و باهاشون وقت می‌گذرونی...
‫بزرگ می‌شی، و بیشتر درک می‌کنی.
‫اصلاً حس بزرگ شدن ندارم ولی.
‫صرفاً دارم همون‌کارای همیشگی رو می کنم.
‫وقتی داری راه میری، برنمی‌گردی ‫به مسافتی که طی کردی نگاه کنی.
‫معلومه، از نقطه‌نظر کسی که دیگه راه نمی‌ره،
‫هرچقدر مسافت بیشتری طی کرده باشن، ‫احساس خیانت بیشتری می‌کنن.
‫من خوشحالم که تونستم همه‌ی اینا رو از نزدیک ببینم.
‫چون نمی‌تونم تا همیشه شماها رو تماشا کنم.
‫هیکی! از اینا بخور!
‫باشه. می‌خورم.
‫یه‌طوری هستی انگار داری برای ‫بدترین چیزا آماده می‌شی، نگران نباش.
‫با من درست کرده.
‫اوه، پس خدا رو شکر.
شماها الآن یه چیز خیلی بد گفتین؟
‫خب،...
‫ممنون.
‫اوهوم!
‫پس این اون «چیز واقعی» هست که در موردش حرف می‌زدی؟
‫این‌‌طور لحظه‌ها «چیز واقعی» هستن؟
‫نمی‌دونم...
‫هست؟
‫فکر نمی‌کنم تو از اون آدما باشی.
‫تو هم انقدر حوصله‌سر بری؟
‫اگه جالب بودم، الآن محبوب‌ترین پسر کلاسمون بودم.
‫این اخلاقت رو دوست دارم.
‫ولی این جوری که الآن هستین...
‫یه‌طورایی داره حوصله‌مو سر می‌بره.
‫من یوکینو-چان قبلی رو بیشتر دوست داشتم.
‫صرفاً بهش عادت ندارم.
‫تا حالا تجربه‌ش نکردم.
‫فکر می‌کردم به‌خاطرش یه‌ذره احساس ناخوشایندی دارم.
‫فکر کردم بهش عادت می‌کنم، و در نهایت قبولش می‌کنم.
‫اما نمی‌شد این حس معذب بودن رو نادیده گرفت.
‫بقیه‌ش با شورای دانش‌آموزی، شما نمی‌خواد نگرانش باشید.
‫ولی تا تموم بشه کمک می‌کنیم.
‫آره. زیاد حساس نشو.
‫واقعاً؟
‫باشه، پس با شما.
‫یوکینوشیتا هارونو با چیزایی بهم حمله می‌کنه...
‫که همیشه سعی داشتم بهشون فکر نکنم.
‫اعتماد نیست.
‫یه‌چیز بی‌رحمانه‌تره...
‫یه‌چیز نفرت‌آور.
‫مامان؟ تو اینجا چیکار می‌کنی؟
‫هارونو بهم در مورد رشته‌ای که انتخاب کردی گفت.
‫یوکینو، تا این ساعت بیرون چیکار می‌کردی؟
‫فکر می‌کردم بچه‌ای نیستی که از این‌کارا بکنی...
‫چون بهت اعتماد داشتم گذاشتم تنهایی زندگی کنی...
‫نه. این مسئولیت خودمه.
‫اشتباه از من بود.
‫اشتباه من بود؟
‫چیزه...
‫امروز شورای دانش‌آموزی یه رویداد داشت، ‫و ما هم... داشتیم کمک می‌کردیم...
‫که‌اینطور. الآن داشتین می‌رسوندینش خونه؟
‫ممنون.
‫اما اگه خیلی دیر کنی، حتماً خانواده‌ی تو هم نگران می‌شن.
‫نه؟
‫می‌خوام زندگی خودت رو داشته باشی، ‫و همونی بشی که باید.
‫اما نگرانم که مسیر اشتباهی رو انتخاب کردی.
‫همه‌چیز رو توضیح می‌دم.
‫پس لطفاً، الآن برید خونه.
‫اون کیه... من کی‌ام...
‫به‌نظرم یه تیکه از ما هست که ‫از قبل توسط بقیه تعیین شده،
‫و اون تیکه همیشه یه‌جای کارش می‌لنگه.
‫ما می‌خوایم کسی باشیم که هستیم،
‫اما دقیقاً کی تصمیم گرفته این «کسی» چطور باشه؟
‫خـ-خب، منم دیگه برم.
‫اوه... می‌رسونمت.
‫نمی‌خواد.
‫حس می‌کنم منصفانه نیست.
‫عجب.
‫اینکه ما «چه کسی هستیم» همیشه ‫به نوعی باهامون درگیره.
‫پس چیز واقعی کجاست؟
‫کجاست...
‫اون «ما»ی واقعی؟
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫یه چیزی هست که می‌خوام.
‫اما من باهوش و اینا نیستم،
‫پس منصفانه نمی‌شه.
‫برای من فقط یه جواب وجود داره.
‫اما مطمئنم جوابی نیست که همه می‌خوانش.
‫چیزی که من می‌خوام و چیزی که ازم می‌خوان خیلی شبیه‌ن،
‫پس اونا چرا انقدر فرق دارن؟
‫حقیقت اینه که، برام مهم نیست اگه یه دروغ باشه...