‫خب، قهرمانان عزیز، درمورد مسئله تراموا شنیدین؟
‫شما کنترلچی یه قطارید که ‫داره با سرعت به‌سوی اون خطوط می‌ره.
‫خطوط راه آهن جلوی شما تقسیم شدن،
‫یه خط پنج نفر داره درحالی که دیگری فقط یکی داره.
‫خب، به کدوم خط باید تغییر مسیر بدین ‫و با سرعت برید تا بیشتر مردم رو بخندونین؟
‫خب، پیش به جلو! قطار شلوغ پرسرعت!
‫محاله!
‫مردم سوارن؟!
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫قسمت 1۸: ‫هیچ‌چیز ابدی نیست
‫قطار رو نگه دار لطفا!
‫می‌خوای با این مردم چیکار کنی؟!
‫اه، لازم نیست اینقدر ترسناک بشی!
‫باید خوش بگذرونی!
‫ا-این خوش‌گذرونی نیست!
‫جون مردم در خطره!
‫شاید بخاطر همینه که...
‫شما قهرمانا به دلیل اینکه ‫واقعیت خیلی دردناکه، می‌میرید.
‫واقعیت؟
‫ترو-چان، اوضاع خوب نیست!
‫یه قطار دیگه اون جلو هست.
‫اگه همینطوری پیش برن، تصادف می‌کنن!
‫شما دوتا یجوری قطارو متوقف کنید.
‫من سعی می‌کنم مسیرها رو عوض کنم!
‫انگار سرتون شلوغه.
‫تو دقیقا می‌خوای چیکار کنی؟!
‫چیکار کنم؟
‫چه کاری غیر این؟
‫خوش‌گذرونی!
‫هی، لیدر؟! چیکار کنیم؟
‫بـ-باید اول این قطارو متوقف کنیم!
‫ولی چطوری؟!
‫ترو-سان!
‫مـ-متوقف نمی‌شه!
‫کله‌پوک!
‫اون طرف هم کلی آدم هست.
‫باید حداقل مسیر رو عوض کنیم تا به همدیگه نخورن.
‫الو!
‫واقعا؟ مطمئنی اون جوابشه؟
‫خب-خب. چیکار می‌خوای بکنی؟
‫دیگه نمی‌تونی وقت بیشتری بخری.
‫بالا الان تصمیم بگیری!
‫پیلتس-سان!
‫هان؟
‫آی-سان!
‫می‌خوای مرگ کدومشو تماشا کنی؟
‫می‌خوای بذاری هردوشون بخورن به هم ‫و مچاله‌ شدن هردوشونو تماشا کنی؟
‫یا اینکه یکیشو ول می‌کنی با سرعت بره، ‫و اون یکی رو زنده نگه می‌داری؟
‫ترجیح می‌دی قاطی این ماجرا نباشی؟
‫په‌په‌شا-سان!
‫مسیرو عوض کن لطفا!
‫ترو-چان؟!
‫این بکشین!
‫هر دوتون!
‫چشم!
‫چقدر...
‫چقدر بخاطرش احساس پشیمونی کردم؟
‫چند بار بهش فکر کردم؟
‫اگه اون موقع قوی‌تر بودم...
‫اگه یه نفر کنارم بود...
‫ولی...
‫ولی الان...
‫جواب قهرمان...
‫...از یه قرن پیش، «نجات دادن همه‌ست!»
‫اوهو؟
‫تو باختی!
‫ممنون که باهام بازی کردین؟
‫بازی؟
‫وایسا، این چیه دیگه؟
‫اونا فقط مانکن‌ان!
‫حتی کسی برای نجات دادن نبود، ‫و اینقدر وحشت کرده بودین!
‫به این می‌گن کمدی!
‫مسخره‌بازی درنیار لطفا!
‫هدفت از این کار چیه؟!
‫هدفی نیاز نیست.
‫خوش‌گذرونی که باشه، همیشه یه کمدی‌ـه.
‫راستش، من هیچ علاقه‌ای به اینجا ‫به اینجا یا رویاهای یه نفر دیگه ندارم!
‫تنها چیزی که می‌خوام چیزای سرگرم‌کننده و خندیدنه.
‫چی ریختی بیرون؟
‫این یه گونه-زنده ناکامله.
‫یه قلب کم داره.
‫چون قلبی نداره اینطوری به‌نظر میاد.
‫گناه نداره؟
‫برای همین می‌خوام یکی براش پیدا کنم!
‫قلبی خندان!
‫بس کن نیستی، نه؟!
‫حالت خوبه، په‌په‌شا-سان؟!
‫آره، من خوبم.
‫ولی اون... از آخرین باری که دیدمش، انگار بیشتر...
‫ازم محافظت کردی؟
‫آره... می‌دونستم.
‫تسوتا-چان باید اینجا باشه.
‫بس کن دیگه!
‫بلاخره پیدات کردم. دوباره همو دیدیم.
‫این دفعه مطمئن می‌شم که تو بخندی!
‫همیشه با همیم! خیلی کیف می‌ده!
‫حتی یه چیز غمگین هم وجود نداره!
‫این... چه احساسیه؟
‫تا وقتی که می‌خندیم، همه‌چی باحاله!
‫طوری نیست. بسپرش به من.
‫ترو-چان، تو زودتر برو.
‫من، وظیفه خودمو اینجا انجام می‌دم.
‫په‌په‌شا-سان...
‫باشه!
‫آی-سان، پیلتس-سان!
‫بیایین اینجا رو بسپریم به اسپریت ‫و مأموریتمونو در اولویت بذاریم!
‫و-وایسا!
‫مشکلی نداری که برن؟
‫رویاهای کس دیگه‌ای برام مهم نیست.
‫فقط به تو علاقمندم.
‫کسی که تسوتا-چان رو کشت...
‫تو بودی، نه؟
‫هی! مطمئنی مشکلی پیش نمیاد؟
‫همینطوری اسپریت رو اونجا ول کردیم... ‫اون دختره دیوونه‌ست!
‫مطمئنم که اون... فقط غمگین بود.
‫فکر می‌کنم که پشت لبخندش، اندوه عظیمی هست.
‫مطمئنم که په‌په‌شا-سان هم اینو احساس کرد.
‫برای همین تنها اونجا موند.
‫تا بتونه باهاش روبه‌رو بشه و اونجا کنارش باشه.
‫ولی عجیبه. جوریه که انگار دلت می‌خواد کمکشون کنی.
‫می‌تونیم نجاتشون بدیم؟ ‫حتی اونایی که در آماراریروکو ان؟
‫آ-آی-سان؟
‫من... بعد اینکه تا اینجا اومدم و ‫اعضای جوراجوری از آماراریروکو رو دیدم،
‫دیگه نمی‌دونم که چیکار کنم.
‫آماراریروکو باید دشمن جهان باشه.
‫ولی، اون دوتا شبیه بچه‌های بی‌گناه به‌نظر می‌رسیدن.
‫آی-سان...
‫می‌دونستم که تو...
‫می‌خوای کسی که در رأس اون برجه رو نجات بدی، درسته؟
‫اولش وقتی اومدم اینجا، آماده بودم ‫که اگه لازم شد بکشمش.
‫بـ-بکشیش؟ چی شده مگه؟
‫در دهکده من، دوتا کاتانا بود که ‫نسل‌ها دست‌به‌دست می‌شد.
‫اولی تیغه‌ایه که مردم رو به مسیر درست هدایت می‌کنه.
‫تیغه قلب، پاکی.
‫دومی تیغه‌ایه که مردم رو به مسیر خشم هدایت می‌کنه.
‫تیغه خدا، پوچی.
‫صلح و توازنی که توسط اون دو تیغه مخالف پابرجا بود
‫یه روز ناگهانی از بین رفت.
‫خسارات و تلفات زیادی به‌وجود اومد ‫که باعث شد مردم دهکده رو ترک کنن،
‫و تیغه خدا، پوچی هم ناپدید شد.
‫کسی که مسبب همه اینا شد ‫و صاحب پوچی‌ـه...
‫خواهر دوقلوی کوچیکم، تنوچی مای‌ـه.
‫شای.
‫چند سال قبل ‫دهکده سوگا
‫آی، و مای، تا الان تمرینات روحیتون رو خوب انجام دادید.
‫از اونجا که هردوتون رو به‌عنوان شینوبی واقعی ‫به‌رسمیت می‌شناسم، چیزی هست که باید بهتون بگم.
‫در دهکده من، دوتا کاتانا بود که ‫نسل‌ها دست‌به‌دست می‌شد.
‫تیغه‌ایه که مردم رو به مسیر درست هدایت می‌کنه:
‫تیغه قلب، پاکی.
‫تیغه‌ایه که مردم رو به مسیر خشم هدایت می‌کنه:
‫تیغه خدا، پوچی.
‫ببخشید، استاد!
‫می‌فهمم که چرا کاتانایی که به مسیر درست ‫هدایت می‌کنه دست به دست می‌شه.
‫ولی چرا کاتانایی که به مسیر غلط هدایت می‌کنه هنوز هست؟
‫سوال خیلی خوبیه، آی.
‫خیر و شر به‌مرور زمان عوض می‌شن.
‫تضمینی هم وجود نداره که مردم ‫همیشه بتونن مسیر درست رو انتخاب کنن.
‫این دو تیغه، روح شینوبی‌ها رو محک می‌زنن.
‫شمشیرهایی که نماد دهکده‌ان، ها؟
‫کنجکاوم چه قدرتایی دارن.
‫من که نمی‌تونم بگم که بهشون علاقمندم.
‫کاتاناها خیلی خشن به‌نظر میان.
‫بازم داری حرفایی می‌زنی ‫که درخور یه شینوبی نیست.
‫اینطوری هیچ‌وقت نمی‌تونی صدای قلب شمشیرها رو بشنوی.
‫به‌جای قلب یه شمشیر...
‫اگه می‌تونستم بشنوم که قلب حشرات ‫و پرندگان و حتی گیاهان چی برای گفتن دارن،
‫این منو خیلی خوشحال می‌کرد.
‫هه. فقط بخاطر اینکه توی تمرین کردن یکم از من بهتری...
‫مای ابله!
‫یه-یه-یه پرنده!
‫زدمش؟ متأسفم بهت آسیب رسوندم!
‫عه، چی؟
‫شوریکن من اونجاست؟
‫پس یه حیوون بهت حمله کرد؟
‫پس گمونم تقصیر من نیست...
‫مای!
‫کمکم کن!
‫طفلکی...
‫حتما خیلی دردش میاد...
‫اون لحظه، مای داشت گریه می‌کرد.
‫با فکر اینکه این پرنده کثیف و بی‌نام ‫چه دردی داشت حس می‌کرد، گریه می‌کرد.
‫راستش، من اصلا نمی‌تونستم بفهمم...
‫ولی یجورایی، اینطوری دیدنش باعث حسودیم شد.
‫چند روز بعد، اون پرنده ‫شاد و شنگول پرواز کرد رفت.
‫هی!
‫بچه‌ها، نرید با اون چوب‌ها حشرات رو بزنید.
‫باید باهاشون مهربون باشین.
‫بـ-ببخشید.
‫می‌گن حتی کوچیک‌ترین حشرات هم روح دارن.
‫حتی یه حشره نیم‌وجبی مثل اینم مثل ما زنده‌ست.
‫اینو اصلاً فراموش نکنیدا.
‫اوهوم...
‫به به!
‫تمرین رو پیچوندی و بقیه رو سرزنش می‌کنی!
‫چقدر به خودت مغروری!
‫آی-نه، ولی من کارم تموم شده.
‫آی-نه، تو تمرینت تموم شده؟
‫تمرینم تموم شده؟!
‫چرا یه‌جور می‌گی انگار فقط من موندم؟!
‫اصلاً قصد داری یه شینوبی درست و حسابی بشی؟
‫آی-نه، نیازی نیست نگران من باشی.
‫حتی اگه یه شینوبی درست و حسابی هم نشم، خیلی خوشحالم.
‫دیگه عصبانی شدم!
‫خواهر کوچیکم یه بی‌عرضه‌ست!
‫اگه می‌خوای تمرینو بپیچونی، خودم تمرینت می‌دم!
‫ها؟
‫اوه... آی-نه، متأسفم!
‫صدمه ندیدی؟
‫خـ-خفه شو!
‫فقط یه سر کوچولو خوردم!
‫آی-نه... ام...
‫دیگه می‌رم خونه!
‫یعنی چی؟
‫یعنی چی؟ اصلا سعی دارم چیکار...
‫استعداد ذاتی من به‌عنوان یه شینوبی
‫اصلا به پای مال مای نمی‌رسه.
‫چرا من خواهر بزرگ‌ترم؟
‫اینو جدی می‌گی، مای؟
‫این چیزیه که زمان زیادی بهش فکر کردم.
‫زمانه عوض شده.
‫شما اینو بهمون گفتین، استاد.
‫و حق با شماست. دیگه احتیاجی به شینوبی‌ها نیست.
‫به‌نظرم دهکده سوگا باید نابود بشه.
بلبل جان ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫مای!
‫واقعاً فکر می‌کنی دهکده‌مون باید نابود بشه؟
‫داشتی گوش می‌دادی؟
‫می‌خوای وجود ما شینوبی‌ها رو انکار کنی؟
‫شینوبی‌هایی که زندگی‌شونو وقف این دنیا کردن؟
‫می‌دونستی در دهکده کناری، یه آتیش عظیم بوده؟
‫ها؟
‫شینوبی‌ها دور از تمدن زندگی می‌کنن، ‫پس نمی‌تونن از بقیه درخواست کمک کنن.
‫و بخاطر این، خیلی از مردم، حیوانات، و حتی خود طبیعت
‫در اون آتیش فرو رفتن.
‫ما هم از دنیای بیرون غافلیم.
‫پس چون به‌ندرت با دنیای بیرون ارتباط داریم،
‫دهکده‌مون نباید وجود داشته باشه؟
‫زمانه... و مردم به چیزی متفاوت تغییر میابن.
‫یه روز تو هم متوجه این می‌شی.
‫مای...
‫اه، حس عجیبی دارم!
‫حتی نمی‌تونم روی تمرینم تمرکز کنم!
‫حالا حتی نمی‌دونم چطور با مای رفتار کنم!
‫حالتون خوبه؟
‫تو کی هستی؟!
‫متأسفم خودمو معرفی نکردم. ‫من توکیمارو ام.
‫بخاطر بی‌ادبی ناگهانیم، معذرت می‌خوام.
‫توکیمارو؟ تاحالا ندیدمت.
‫کی هستی؟
‫دیروز از دهکده کناری اومدم.
‫می‌خواستم به خانواده تنوجی خدمت کنم.
‫دهکده کناری؟ خونواده‌ات کجان؟
‫ندارم.
‫لطفاً بذارید بهتون خدمت کنم، آی-ساما.
‫آها، ولی... هنوز دارم تعلیم می‌بینم.
‫توکیمارو، تو چقدر نینجوتسو بلدی؟
‫عا... یکم.
‫خب، اگه شاگرد من بشی ‫و برای شینوبی شدن تعلیم ببینی،
‫گمونم بتونم بخاطرت با استادم صحبت کنم.
‫اوه!
‫ازتون ممنون می‌شم.
‫حیحیحی...
‫مامانت حالا بهتر شده؟
‫که اینطور. خوشحالم می‌شنوم!
‫زود باش، زود! یکم سرعت بگیر دیگه!
‫چشم!
‫آ-آی-نه؟ داری چیکار می‌کنی؟
‫به‌نظرت این چیکاره، مای؟ تمرین می‌کنم!
‫تو چیکار می‌کنی، به یه خرس از چای لذت می‌بری؟
‫وایسا، خرس؟!
‫معلومه چیکار می‌کنی؟! خطرناکه!
‫این کوچولو اصلاً خطرناک نیست.
‫راستی، اون کیه؟
‫این توکیماروـه! شاگرد منه که از دهکده کناری اومده.
‫عه، «شاگرد»؟
‫هی، فکرشم نکن!
‫توکیمارو شاگرد منه!
‫فقط من می‌تونم ازش استفاده کنم!
‫نه. اگه چیزی نیاز داشتین، ‫لطفاً بهم بگین، مای-ساما.
‫عا! بهم خیانت نکن!
‫پس چطوره باهم یکم چای بخوریم؟
‫با کمال میل.
‫یعـ—
‫یعنی چی آخه؟!
‫بعد اینکه توکیمارو اومده دهکده ما،
‫به‌طرز عجیبی، مای خوشحال‌تر از قبل به‌نظر می‌اومد.
‫قبل اینکه خودمم بفهمم، منم ‫دوباره داشتم باهاش عادی حرف می‌زدم.
‫ما سه‌تا همیشه با هم بازی‌های شینوبی رو می‌کردیم.
‫شینوبی
‫زمانی که ما سه‌تا با هم می‌گذروندیم
‫مثل به یاد آوردن اوقات خوشی بود ‫که خیلی وقت بود فراموش کرده بودیم.
‫واقعاً فکر می‌کردم تا ابد می‌تونیم ‫با خوشحالی زندگی کنیم.
‫دست‌کم... اینطور فکر می‌کردم.
‫آتیش! همه برید جای امن!
‫آتیش داره همه‌جا پخش می‌شه!
‫از دهکده خارج بشین!
‫شینوبی
‫چیکار... چیکار می‌کنی...
‫مای؟!
‫آی-نه.
‫شعله‌ها نماد خاکسپاری‌ها هستن.
‫زندگی‌ها تبدیل به خاکستر می‌شن ‫تا بتونن به نیستی برگردن.
‫این خاکسپاری تمام زندگی‌هاییه که گرفتیم.
‫چیکار...
‫ما—
‫ما...ی...
‫چـ-چرا؟
‫می‌گم، آی-نه.
‫اگه ما قلب نداشتیم...
‫و تمام رنج‌های این دنیا ناپدید می‌شدن...
‫شاید دیگه هیچ‌وقت از کسی متنفر نمی‌شدیم.
‫آی-ساما؟! آی-ساما!
‫آی-ساما!
‫راستشو بخوایین، هنوز نمی‌دونم مای چطور اونطوری شد.
‫اما، به‌عنوان یه قانون دهکده‌ام، ‫از وقتی که مای رفت، باید از بین ببرمش.
‫هنوز دارم سعی می‌کنم بفهمم راه دیگه‌ای هست آیا...
‫پس، بیا با هم یه راه‌حل دیگه پیدا کنیم.
‫خواهر کوچیکت... مای-سان... حتماً ‫کسیه که اندوه دیگران رو درک می‌کنه.
‫نمی‌تونم تصور کنم که یه نفر مثل اون ‫قلبش رو از دست بده.
‫من باور دارم که حتی بعضی از افراد ‫آماراریروکو هنوز یه‌جور قلب دارن.
‫ترو-سان...
‫حرف زدنتون تموم شد؟
‫یه دشمن جدید؟!
‫حالا بیایید یه رویا رو شروع کنیم!
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.