‫[برگرفته از یک داستان واقعی]
‫حتما وقتی برده‌تش توی ماشین ‫دیگه از خستگی نا نداشته.
‫تقریبا چهارتا دیگه، دیگه تمومه.
‫ایول. حالا شد. چندتا دیگه، خوبه.
‫دیگه نزدیکه.
‫همینه... تقریبا تمومه.
‫خاویر، داری چیکار می‌کنی؟
‫خوابم نبرد.
‫بذار یه چیزی ازت بپرسم.
‫- وزنت چقدره؟ ‫- چی؟
‫وزنت چقدره؟ تقریبا 60 کیلویی؟
‫- تقریبا 52 کیلوام. چطور مگه؟ ‫- بگیرش. بگیرش.
‫- نوه‌مون رو بیدار می‌کنی‌ها! ‫- ازت می‌خوام بهم بگی...
‫می‌تونی این رو بدون استفاده ‫از بندهاش از پله‌ها ببری پایین؟
‫خاویر، عزیزم دست از این کارهات بردار.
‫ببخشید.
‫حالا بریم بالا!
‫- بیارش پایین لطفا. ‫- گمونم بتونم بِکِشمش.
‫فقط بندهاش رو نگیر. ‫صبر کن... خیلی‌خب.
‫- خیلی‌خب، برو. ‫- نمی‌دونم می‌خوای به چی برسی
‫ولی باید پول فیزیوتراپیم رو بدی.
‫باید برم سرکار.
‫- الان؟ ‫- آره، الان. همین الان.
‫- هنوز حتی 6 صبح هم نشده. ‫- بعدا برات توضیح میدم.
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. .:: www.bolboljan.net ::.
‫کیه؟
‫چی؟
‫اینجا چیکار می‌کنی؟ چیزی شده؟
‫- خوبی؟ ‫- آره.
‫- آره؟ آره. ‫- میشه بیام تو؟
‫ساعت چند باید بری پیش دکتر؟ یادم رفته.
‫- چهار عصر. ‫- خب باشه. خیلی هم عالی.
‫سلام آنتونیو.
‫شیرینی می‌خورین؟ تازه گرفتم. ‫قهوه دارین؟ هنوز داغن. نظرتونه؟
‫- نه، مرسی. ولی... ‫- نمی‌خواین؟ ببخشین.
‫یه چیزی فهمیدم. باید نظر تو رو هم بدونم.
‫واقعا قهوه‌لازمم. میشه لطفا قهوه بهم بدی؟
‫کریستینا، شرمنده این موقع ‫اومدم ولی خوابم نمی‌برد.
‫خیلی‌خب.
‫خب داشتم فکر می‌کردم. ‫ما چی می‌دونیم؟ اینکه...
‫ببخشید. آثاری از لورازپام ‫توی موهاش پیدا شده.
‫سه ماه بوده که به دختره دارو می‌دادن.
‫که میشه کلِ تابستون، خب؟ ‫نهم ژوئیه چه اتفاقی افتاد؟
‫اولین باری که معلمش متوجه ‫شد یه مشکلی وجود داره.
‫اولین بار بود که سرگیجه داشت. ‫پیش کی زندگی می‌کرد؟
‫پیش باسترا. پیش پدرش، درسته؟
‫همه‌کاره باباش بود، اون داروها رو می‌خرید
‫و از دختره مراقبت می‌کرد و اینا.
‫البته.
‫حالا بیا فرض کنیم بنا به دلایلی، حالا ‫دلیلش مهم نیست، بنا به دلایل بی‌اهمیتی
‫در شب نهم ژوئیه
‫پدره می‌خواد از خونه بره ‫بیرون و یکمی تنها باشه.
‫به فکرش می‌رسه که آسونتا رو چیزخور ‫کنه ولی یه چیز از پیش تعیین شده نبوده.
‫همین‌جور یهویی به ذهنش می‌رسه، خب؟
‫بعد پورتو باخبر میشه. دعواشون میشه.
‫بچه رو دکتر نمی‌برن
‫چون دکتر می‌فهمیده باسترا چیکار کرده.
‫رزاریو با مردی که از دختره قول گرفته کل تابستون معشوقه ش رو نبینه
‫پیش همون معشوقه که مجبورش ‫کرده بود ارتباطش رو با وینسنته قطع کنه.
‫این زن دیگه به مرز جنون می‌رسه.
‫- متوجه‌ای؟ ‫- فشار همچنان بیشتر میشه.
‫درسته، تنش همین‌جور در طول تابستون
‫ بالا می‌گیره
‫طاقت نمیاره، دوباره میره پیش معشوقه ش
‫و می‌زنه زیر قولش به آلفونسو.
‫جمعه بیستم برمی‌گرده پیش آلفونسو
‫و فکر می‌کنه آلفونسو بی‌خبره ‫ولی آلفونسو متوجه میشه.
‫[21 سپتامبر 2013]
‫[وینسنته: خوشحال شدم دوباره دیدمت.]
‫[این دو ماه خیلی سخت گذشت.]
‫اومدم.
‫آسونتا، مامانت اومده.
‫چقدر هم خوشگل شده.
‫- نمایشگاه ویگو خوش گذشت؟ ‫- عالی بود.
‫مشخصه.
‫تو هم که عاشق موزه‌رفتنی ‫پس حسابی بهت خوش گذشته.
‫اوهوم. آره.
‫- مامانی! ‫- سلام عزیزم.
‫- ناهار چی داریم؟ ‫- املت قارچ.
‫- هوم... ‫- منظورت از «هوم» چیه؟
‫از بافت قارچ‌ها خوشم نمیاد.
‫میشه یه بازی کنیم؟
‫اول غذات رو بخور.
‫بعدا هم وقت برای بازی هست.
‫وقتی داریم غذا می‌خوریم ‫بازی‌کردن ممنوعه. خودتم می‌دونی.
‫به حرف پدرت گوش بده. ‫بعدا میریم بازی می‌کنیم.
‫هنوز مشق‌هات مونده واسه ‫همین نمی‌تونیم زیاد بمونیم. خب؟
‫بفرما، سکه‌های طلا.
‫تا حالا کسی رو ندیدم اینقدر خوب بازی ‫کنه. اصلا نمیشه شکستت دارد. عجب!
‫نکنه داری تقلب می‌کنی؟
‫- فکر کن یه درصد، بابا! ‫- هوم. ‫من فقط از تو باهوش‌ترم!
‫آره بابا، خیلی باهوش‌تر...
‫یالا.
‫مستقیم برو خونه، آسونتا. ‫مامان هم پشت سرت میاد.
‫ما باید صحبت کنیم. خب؟
‫- باشه. ‫- خیلی هم عالی. خداحافظ.
‫چی شده؟
‫بازم که دروغ گفتی.
‫- چی؟ ‫- همیشه دروغ میگی.
‫دوباره داری بهم دروغ میگی.
‫دیروز کجا بودی؟
‫ویگو، بهت که گفتم.
‫مطمئنم که اونجا نبودی. ‫نمایشگاه چی بود؟ هان؟ بگو ببینم.
‫من توی ویگو بودم.
‫یه درخواست.
‫فقط ازت یه درخواست داشتم.
‫در ازاش زندگیم رو بهت دادم.
‫که دیگه سراغِ اون عوضی نری.
‫زدی زیرِ قولت. چطور تونستی؟
‫- من قول دادم؟ ‫- یه درخواست داشتم و تو بهم نارو زدی!
‫- چه قولی آلفونسو؟ ‫- آره، آره.
‫من و تو از هم جدا شدیم.
‫کدوم قول؟
‫خودت رو به خریت نزن. خب؟
‫لطفا کلیدها رو بهم بده. آسونتا تنهاست.
‫الان برات مهم شده؟ دیروز هم تنها بود، خب؟
‫- کلیدها رو بهم بده لطفا. ‫- امشب هم میری اون پست‌فطرت رو ببینی؟ هان؟
‫عمرا. باید مراقب دخترت باشی.
‫- لطفا کلیدها رو بده به من. ‫- زنیکه موذی. چه مرگته؟
‫- کلیدها رو بده به من. ‫- آسونتا دخترمونه.
‫بچۀ من و توئه. همین ما رو پایبند هم می‌کنه.
‫من جایی نمیرم. عمرا بتونی از دستم خلاص بشی.
‫عمرا.
‫- کلیدهات رو می‌خوای؟ ‫- آره.
‫اینم از کلیدهای کوفتی.
‫نمی‌تونم پیداشون کنم، پرتشون کردی.
‫کجان؟
‫میشه کمکم کنی آلفونسو؟ ‫کلیدها کو؟
‫پیداشون نمی‌کنم.
‫وای!
‫دوباره داشتی دروغ می‌گفتی. ‫دوباره داشتی بهم دروغ می‌گفتی.
‫کی مثل ما مراقبته؟ ‫ من و آسونتا خانواده‌ت هستیم.
‫جایی برای کسی دیگه نیست. بهم نارو زدی.
‫دوباره بهم دروغ گفتی. زنیکه زناکار! همه‌جات رو دست‌مالی کرده؟
!اونم زیر گوش من؟ چطور روت شد زنیکه‌ی زناکار
تو خونه‌ی من؟ می‌گرفتی توی خونه‌ی من می‌کردیش؟
‫جوابِ منو بده عوضی!
‫مامانی؟
جفتتون به ریش من می‌خندیدین؟
تو به ما خیانت کردی زنک زناکار
بیا و اقرار کن، زناکار
گمشو، دروغگو
اون دخترمونه و ما رو تا ابد به هم وصل کرده، حرفش رو نزن زناکار
‫مامانی!
‫تشنه‌مـه. نوشیدنی نداریم؟
‫بیا عزیزم.
‫مرسی.
‫مامان، سرگیجه دارم.
‫سرگیجه داری؟
‫آره، فکر کنم مسموم شدم.
‫بیا بریم خونۀ ییلاقی.
‫- مونتوتو؟ ‫- آره.
‫میشه من خونه بمونم، مامان؟
‫یا برم خونۀ بابا؟
‫باید مشق‌هام رو تموم کنم.
‫هنوزم سرگیجه دارم.
‫اینم یه دلیل دیگه!
‫همراه مامانی بیا، من مراقبتم.
‫باشه.
‫باشه. یه لحظه.
‫ژاکتت رو یادت نره. مامان ‫باید بره وسایلش رو جمع کنه.
‫[سوپرمارکت شبانه‌روزی]
‫خسته‌م. میرم بالا.
‫سلام چارو. چطوری؟ ‫خیلی وقت بود ندیدمت.
‫- آره! ‫- سلام...
‫- آسونتا چطوره؟ حتما الان دیگه قد کشیده. ‫- خیلی سرمون شلوغ بوده.
‫حالش خوبه. خونه‌ست. ‫داره مشق‌هاش رو می‌نویسه.
‫عجله دارم، خوانچو. ببخشید.
‫مهم نیست. تو راه مراقب باش، جشنواره‌ست
‫- و خودت می‌دونی چه اوضاعی میشه. ‫- آره، آره، آره.
‫چارو! چراغ‌هات.
‫متی، مرقس، لوقا و یوحنا، تختی ‫که روش دراز می‌کشم را متبرک کنید.
‫متی، مرقس...
‫اکنون بر زمین می‌خوابم
‫به درگاه پروردگار دعا می‌کنم ‫تا روحم را محفوظ نگاه دارد.
‫[7 تماس از دست رفته از آلفونسو]
‫- چارو. ‫- آلفونسو.
‫- دختره... ‫- چی شده؟
‫بیا.
‫- تو رو خدا بیا. ‫- چارو، چی شده؟
‫بیا.
‫چارو!
‫چارو! چارو!
‫چارو!
‫آسـ... آسونتا؟
‫چارو؟
‫چارو!
‫چارو، باز کن. تو رو خدا در رو باز کن.
‫چارو، دختره کجاست؟ چی شده؟
‫داری منو می‌ترسونی! در رو باز کن! چی شده؟
‫چی شده؟
‫چیزی نیست. بگو چی شده؟ ‫آسونتا کجاست؟ چی شده؟
‫- همون کاری رو کردم که تو کردی. منو ببخش. ‫- الان کجاست؟
‫- آلفونسو، دخترمون رفته. ‫- کجا رفته؟
‫- اوضاع از کنترل خارج شد... ‫- کجاست؟ الان کجاست؟
‫- دخترمون کجاست؟ ‫- بهش قرص دادم.
‫یه عالمه قرص، آلفونسو
‫بهش قرص دادم و اول خوب بود
‫ولی کنترلم رو از دست دادم.
‫کجا ولش کردی؟ کجاست؟
‫کلی قرص به خوردش دادم.
‫واقعا متاسفم.
‫- الان کجاست؟ ‫- آلفونسو، اون رفته.
‫کجا رفته؟ الان کجاست؟
‫کنترلم رو از دست دادم.
‫- باید به پلیس گزارش بدیم. ‫- نه، نه، نه!
‫- لطفا این کار رو نکن! پلیسی در کار نباشه. ‫- چی؟
‫- التماست می‌کنم. ‫- کجاست؟
‫یه جایی حوالی...
‫یه جایی حوالی تئو رهاش کردم.
‫- حوالیِ... ‫- همین الان باید بریم دنبالش.
‫- نه، نه، نه. ‫- بعدشم به پلیس زنگ بزنیم.
‫- پلیس نه! پلیس نه! ‫- منظورت چیه؟
‫- پلیس نه! ‫- تو چیکار کردی؟
‫- درباره بقیه چیزها هم بهشون میگم‌ها. ‫- چارو، وایسا ببینم...
‫- منظورت چیه؟ ‫- به پلیسا میگم...
‫کجاست؟ حالش خوبه؟
‫چارو.
‫کنترلم رو از دست دادم.
‫خوابش برد. عزیزم، تو رو خدا.
‫منو ببخش. منو ببخش.
‫- تو چیکار کردی؟! ‫- منو ببخش.
‫کجاست؟
‫چیکار کردی؟!
ا‌را‌ئه‌ا‌ی ا‌ز وب‌‌گا‌ه ب‍ا‌‌م‍ا‌ب‍ی‍ن
‫آلفونسو...
‫باشه ولی اگه قضیه از این قرار ‫باشه چرا آلفونسو چیزی نگفته؟
‫چون مجبور می‌شده اعتراف کنه ‫که خودشم به دخترش دارو می‌داده.
‫از حرف مردم می‌ترسید.
‫بدتره که سالیانِ سال به خاطر ‫کشتنِ دخترت بیفتی زندان.
‫به نظرم همچین آدمی بیشتر براش ‫مهمه که مردم چی درباره‌ش فکر کنن.
‫نمی‌خواد وجهه‌ش خراب بشه. خب؟
‫این آدما پیش از هرچیزی به فکر آبروشونن.
‫حالا اگه نظریۀ دیگه‌ای ‫داری خوشحال میشم بشنوم.
‫خوشحال نمیشه ولی...
‫امیدوارم نقشه‌ای داشته باشی.
‫خب، من شیرینی آوردم.
‫خانم‌ها و آقایان، مشهورترین ‫پیانیست جهان آسونتا باسترا.
‫- و بهترین. ‫- مراقب باش.
‫- بابا، لبخند بزن ازت عکس بگیرم. ‫- باشه، لبخند می‌زنم.
‫خب امروز چه قطعه‌ای برامون می‌زنی؟
‫آماده‌ای؟ برو بریم.
‫این یکی جدیده؟ درسته؟
‫- هنوز داری نگاهش می‌کنی؟ ‫- آره باید تمومش کنم.
‫تو بدون من برو. خب؟
‫سعی کن قبل از دسر برسی، باشه؟
‫قول میدم، عزیزم.
‫باشه. راه بیفتین.
‫ژاکتت رو پوشیدی؟ خوبه.
‫به بوس بده.
‫زودی میام.
‫جی‌جی، منم.
‫ببین داشتم تمام شواهدی رو که تا الان ‫به‌دست آوردیم، دوباره بررسی می‌کردم.
‫هنوز هم یه سری جزئیات رو نمی‌فهمم.
‫فقط می‌ترسم که به نفع‌مون ‫نباشه دفاع مشترک انجام بدیم.
‫هیچ مدرک موثقی علیه آلفونسو نیست.
‫در واقع به اندازه مدارکی که ‫علیه رزاریوئه، موثق نیست.
‫آره.
‫چه جای باکلاسی.
‫نسیم اقیانوسی بهم کمک می‌کنه فکرم باز بشه.
‫به حرف‌هام فکر کردی؟
‫یادته وقتی اولین بار
‫خبرِ مرگِ دختره رو شنیدی کجا بودی؟
‫خونۀ اقوام شوهرم بودم و ‫ناهار می‌خوردم.
‫من توی رستوران کاسا دوناتو ‫بودم و یه بشقاب صدف جلوم بود.
‫بعد خبر از تلویزیون پخش شد.
‫و راستش باید بگم از اون لحظه به بعد
‫بنا به دلایلِ نامشخصی
‫ته دلم می‌دونستم اون دوتا بی‌گناهن.
‫هردوشون؟
‫آره، درسته که تا الان
‫تمام شواهد علیه‌شونه و اتهام‌برانگیزن.
‫ولی با این وجود هنوزم بعید ‫می‌دونم اونا دختره رو کشته باشن.
‫بی‌خیال النا. طبقِ شواهد
‫چه دلیلی می‌تونه داشته باشه ‫که ثابت کنه رزاریو دروغ میگه؟
‫قضیه اون نیست. در طول تحقیقات
‫رزاریو گفته یادش نمیاد ‫جسد دخترش رو کجا ول کرده.
‫خب من با روان‌پزشکش صحبت کردم.
‫گفت غیرعادی نیست که ‫آدم توی چنین شرایط پر استرسی
‫مغزش قفل کنه، طبیعیه.
‫و رزاریو هم دارو مصرف می‌کرده.
‫باشه ولی اگه داره راستش رو میگه
‫چرا دوربین تصویر بازگشت اون ‫و آسونتا رو به خونه ضبط نکرده؟
‫شاید نیومده خونه.
‫می‌دونی که این چیزها بی‌اهمیته.
‫بحث اینه که باید هیئت منصفه رو ‫متقاعد کنیم اون دوتا دارن راستش رو میگن.
‫و الان وضعیتِ رزاریو و ‫آلفونسو با هم فرق می‌کنه، جی‌جی.
‫پس ببین، اگه می‌خوای با دفاع مشترک پیش بریم
‫حرف‌هامون باید شبیه به هم و ‫تبرئه‌کننده باشه. الان این‌جوری نیست.
‫به نظرم الان اولویت ‫اینه که تمام تناقضاتی که
‫توی این تحقیقاتِ مغرضانه ‫وجود داره، مشخص بشه.
‫علاوه بر اون،
‫تمام تناقضات و ناهماهنگی‌هایی که وجود داره
‫توسط دادستان ناحیه‌ای ارائه شده.
‫هنوز خیلی چیزها بی‌جواب مونده.
‫- جناب قاضی ‫- می‌خواستیم دربارۀ
‫یه سری مسائل باهاتون صحبت کنیم.
‫چه مسائلی؟
‫میشه واضح‌تر بگین؟
‫چون به نظر میاد قراره ‫روزم رو به گند بکشین.
‫فقط یه دقیقه وقت‌تون رو می‌گیره.
‫شیرینی هم خریدم ولی سرد شدن، شرمنده.
‫[قاضی]
‫ریوس، ریوس، باید بیشتر ‫بخوابی و کمتر مشروب بخوری.
‫جناب قاضی ما یه دونه مدرک هم نداریم.
‫خب؟ که آلفونسو اون شب خونه رو ترک کرده
‫چه برسه به اینکه با دختره بره خونه ییلاقی.
‫- پس یعنی نرفته مونتوتو؟ ‫- ببخشید قربان ولی یه نگاه به حقایق بندازین.
آلارم دوباره ساعت 8:53 دقیقه ‫فعال میشه، مگه نه؟
‫و گوشی آلفونسو ساعت 8:47 شب ‫سیگنالی به آنتن سانتیاگو فرستاده. درسته؟
‫شش دقیقه قبل از اون.
‫اگه همونطور که میگین توی خونۀ ییلاقی بوده
‫چطور توی سانتیاگو هم بوده؟
‫- تصویر ماشینش توی هیچ‌کدوم از دوربین‌ها نبوده. ‫- هیچ‌کدوم.
‫بس کنین، بس کنین.
‫واضحه که همه‌چیز ‫برنامه‌ریزی‌شده و فکرشده بوده.
‫هیچ‌کدوم از دوربین‌ها تصویر ‫آلفونسو رو ضبط نکردن، درسته؟
‫شاید توی مسیر زیر صندلی‌های عقب ماشین بوده.
‫- ولی نمیشه اثباتش کرد. ‫- اون رو بده به من.
‫چیزی که ازش مطمئنیم اینه که امکان ‫نداره طرفین در جریانِ
‫دارو دادن به بچه نبوده باشن.
‫یا با اینم مخالفین؟
‫واقعا باورت میشه؟
‫که پدره متوجه نشده باشه دخترش ‫تمام مدت مثل زامبی‌ها راه میره؟
‫بهم بگو دیوونه
‫ولی اون دختربچه می‌دونسته ‫که پدر و مادرش تمام آخرهفته
‫داشتن با اون پودر سفید خوابش می‌کردن. هوم؟
‫فقط همینم نمی‌دونسته.
‫شاید پدربزرگ و مادربزرگش رو به خاطر ارث کشتن
‫یا بلایی سرش می‌آوردن.
‫پدر و مادرش می‌فهمن بچه قراره به حرف بیاد.
‫تصمیم می‌گیرن بکشنش.
‫باور کن. قضیه رو پیچیده نکن.
‫باسترا و پورتو می‌دونستن وقتشش ‫شده که از شر دختر‌شون خلاص بشن
‫چون دختره می‌خواسته گزارش‌شون کنه.
‫دختره از همه‌چی خبر داره.
‫ازم پرسیده بود ولی پیچوندمش.
‫یادشم نمیره.
‫می‌دونی که چه‌جوریه.
‫وبلاگش رو دیدی؟
‫متوجه منظورم میشی.
‫پس چیکار کنیم؟
‫چارو، اگه حرفی بزنه بیچاره میشیم.
‫کاش راه‌حل دیگه‌ای بود.
‫ولی باید یه راه دیگه باشه.
‫اگه مثل همیشه می‌خوای خودت رو ‫به اون را بزنی، اشکالی نداره.
‫ولی من نمی‌تونم.
حاضری مادرِ دختری بشی که ناپدید شده؟
‫یا به خاطر چیزی که قابل ‫اجتنابه توی زندان بپوسی؟
‫عمرا توی زندون دووم بیاری.
‫به پیشنهادم فکر کردی؟
‫هوم؟
‫خوبه.
‫ما دوازده سال زیبا براش ساختیم.
‫بهتر از زندگی‌ای که می‌تونست توی ‫اون یتیم‌خونۀ وحشتناک داشته باشه.
‫مامان هم پشت سرت میاد. ‫ما باید صحبت کنیم.
‫نگران نباش.
‫به قولِ سوفوکل
‫برای کسی که می‌ترسه، همه‌چیز خش‌خش می‌کنه.
‫[بارتلبی محرر]
‫[حالت هواپیما]
‫[فعالسازی حالت هواپیما]
‫[فعال]
‫بیرون پارک دوبل کن و منتظرمون بمون. یالا.
‫مراقب باش
‫میشه بیام تو؟
‫آره.
‫مامانی داره میره مونتوتو ‫که لباس شناش رو بیاره.
‫گفتم ما هم همراهش بریم تا تنها نمونه.
‫هنوزم مشق دارم‌ها.
‫امروز تازه شنبه‌ست.
‫کل تابستون هم سرگرم کارهات ‫بودی و اصلا نتونتسیم وقت بگذرونیم.
‫باید گوشیم رو شارژ کنم.
‫وقتی برگشتی می‌تونی ازش استفاده کنی.
‫بیا بریم هوا بخوریم، باشه؟
‫باید تا دوشنبه مشق‌هام رو تحویل بدم.
‫بیا دیگه، فردا تمومش می‌کنی.
‫بیا بریم.
‫یالا.
‫بیا، پاشو.
‫آسونتا، جلو بشین.
‫- جدی جلو بشینم؟ ‫- چرا که نه.
‫کمربندت رو ببند.
‫[سوپرمارکت شبانه‌روزی]
‫نمی‌تونم. نمی‌تونم. نه، نه، نه.
‫با هم انجامش میدیم.
‫تنها نیستی.
‫نه.
‫یالا. بیا بریم.
‫وایسا، من نمی‌تونم.
‫چاره‌ای نداریم.
‫چاره‌ای نداریم. بیا.
‫حالا چی میشه؟
‫صبر کن هوا تاریک بشه.
‫من میرم سانتیاگو و گوشیم رو روشن می‌کنم.
‫حداقل یه ساعت زمان نیاز دارم، فقط همین.
‫بعد از اون دوباره آلارم رو فعال کن.
‫- نه، نه، بهتر نیست باهم باشیم؟ ‫- همه‌چی درست میشه.
‫با خیال راحت برو و جسد رو ‫اونجایی که توافق کردیم بذار.
‫- باید برم. یادت نره. یه ساعت. ‫- باشه.
‫نگران نباش، عزیزم. نگران نباش.
‫وقتی رسیدی خونه بهم زنگ بزن. منتظرتم. باشه؟
‫- در رو باز کن. ‫- باشه.
‫[حالت هواپیما]
‫چطور پیش رفت؟
‫یه ایست بازرسی توی راه بود
‫مجبور شدم از یه مسیر دیگه برم.
‫یه جا که تونستم ولش کردم.
‫چاره‌ای نداشتم.
‫نگران نباش، عزیزم. کارت خوب بود.
‫آلفونسو، ما چیکار کردیم؟ چیکار کردیم؟
‫کاری که به نفع همه بود.
‫ما الان هنوز اینجاییم. همینه که مهمه.
‫منظورت چیه؟
‫- سختی‌ها باعث شد بیشتر بهم نزدیک بشیم، عزیزم. ‫- چی؟
‫- از همیشه متحدتریم. ‫- چی؟
‫- من و تو. ‫- چی؟
‫- لازم نیست تنهایی باهاش روبه‌رو بشی. ‫- نه.
‫یادت باشه به دوست‌هاش زنگ بزنی.
‫تا مدرک به جا بذاریم.
‫خیلی دوستت دارم، عزیزم.
‫طبق فرضیه شما پس آلفونسو ‫همه‌چی رو برنامه‌ریزی کرده.
‫رزاریو حتی تنهایی خرید هم نمی‌تونست بره.
‫تنهایی از پس هیچ کاری برنمیومد.
‫معلومه که آلفونسو پشت تمام قضایاست.
‫صبر کنین، جناب قاضی. ‫با نهایت احترام باید بگم
‫آلفونسو چطوری از خونۀ مونتوتو رفت سانتیاگو؟
‫خب با نهایت احترام باید بگم پایِ پیاده رفته.
‫و هیچ‌کس هم ندیدتش؟
‫چهرۀ غریبه‌هایی که امروز صبح
‫از کنارشون رد شدی رو یادته؟
‫بی‌خیال بابا.
‫تو چشم‌های من نگاه کن و ‫بگو یارو نباید توی زندان باشه.
جناب قاضی، حرف ما اینه که مدرکی نداریم.
‫یه دونه مدرک هم نداریم
‫که نشون بده اون روز آلفونسو ‫توی خیابونِ نزدیک مونتوتو بوده
‫- یا به شهر برگشته. ‫- هیچی. تصویری هم ثبت نشده.
‫هرچقدر هم بخواین فرضیه‌تون ‫درست باشه ولی پشتوانه‌ای نداره.
‫بیا اینجا.
‫- یه زن و دختر توی اتاق انتظارن. ‫- بیا تو.
‫بهشون بگو کی هستن.
‫همکلاسیِ کلاسِ فرانسۀ آسونتا و مادرش اومدن.
‫ادامه بده. لطفا بهشون بگو.
‫دختره میگه
‫که آسونتا و پدرش رو دیده که روز ‫بیست و یکم سپتامبر باهم قدم می‌زدن.
‫چند دقیقه قبل از اینکه بره مونتوتو.
‫مرسی. به بلاتگی زنگ بزن.
‫مدرک می‌خواستین دیگه؟
‫چرا این قضیه رو دو ماه بعد از قتل بهمون میگین
‫و نه وقتی که اولین بار ‫ از پرونده باخبر شدین؟
‫اون موقع به خاطر فضایی که مطبوعات ‫درست کرده بود نمی‌خواستم دخترم اذیت بشه.
‫نمی‌خواستم دخترم ‫توجه مطبوعات رو جلب کنه.
‫گفتم حتما یه نفر آلفونسو رو با آسونتا دیده.
‫ولی هرچی که گذشت کسی چیزی ‫نگفت و حس کردم باید پا پیش بذاریم.
‫موافقم. تصمیم درستی گرفتین که اومدین اینجا.
‫بگو ببینم لورا.
‫مطمئنی اون روز بیست و یکم سپتامبر بود؟
‫بله.
‫و کسایی که دیدی ‫آسونتا و آلفونسو باسترا بودن؟
‫- کاملا مطمئنی؟ ‫- کاملا.
‫مطمئنم. آسونتا توی کلاس فرانسه‌م بود.
‫سنش کمتر بود ولی همکلاسیم بود.
‫زیاد با پدرش می‌دیدمش که توی شهر می‌چرخن.
‫اون روز با دوست‌پسرم رفته بودیم کفش بخریم که
‫سر چهارراه جنرال پاردیناس و ‫جمهوری السالوادور دیدم‌شون.
‫که اینطور.
‫لورا، قضیه جدیه. مطمئنی همون تاریخ بود؟
‫مطمئنی یه روز دیگه ندیدی‌شون؟
‫چتد وقتی از اون روز گذشته.
‫آره چون روز بعدش که فهمیدم آسونتا کشته شده
‫به دوست‌پسرم و مامانم گفتم.
‫همون روز بود. آلفونسو ‫از خونه‌ش اومده بود بیرون.
‫حاضرین رسما شهادت بدین؟
‫ممکنه یکم سخت‌تر بشه.
‫مدرک مهمیه. من دیدم‌شون.
‫بسیار خب.
‫[شخصیت‌ها و صحنه‌ها ‫به صورت نمایشی در آمدند.]
‫[ماجراهای پلیس و دادگاه ‫برای جریان روایت تغییر داده شدند.]
بلبل جان مرجع دانلود رايگان فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده .:: www.bolboljan.net ::.