‫عالی نمی‌شد اگر یکی از ابرها
می‌تونست در زمان غروب خورشید
به بالای سر یک گودال برسه...؟
‫این ها فکرهایی هستند که موقع ناراحتی به ذهنم می‌رسن
‫درسته که توانی برای گشودن درهای بسته ندارم،
‫اما توان تاب آوردن دارم چون که می‌دونم تنها نیستم
‫همه‌ی ما از درون کودکان معصومی گریانیم
‫که روی پله‌های آرزوهامون در حال بازیگوشی هستیم
‫نگاه کن!
‫ما داریم از کودکی خودمون لذت می‌بریم.
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫میمی، الان کی داخله؟
‫بانو ماریا رو صدا زدن، رفت داخل.
‫آه، خب پس بعدش نوبت منه.
‫بله.
‫چون که شروع کارتون از وسط ماه بوده،
‫حقوقتون نصفه پرداخت میشه، ‫ یعنی 100 شیلینگ.
‫چی؟ 100 شیلینگ؟ اونم فقط برای نصف ماه؟
‫ها؟ راضی نیستی؟
‫اوه، نه! منظورم این نیست.
‫اومم، جناب ترپ...
‫بله؟
‫حالا که غذا رو اینجا می‌خورم،
‫اشکالی نداره که حقوق انقدر زیادی بهم بدین؟
‫وقتی که مسئولیت ماریا و یوهانا به عهده‌ی شماست،
‫معلومه که حقوقتون هم باید همین اندازه باشه.
‫لطفا سخت تلاش کنید، بانو ماریا.
‫واو! ازتون خیلی ممنونم.
‫ماه دیگه دوبرابر میشه، ‫ پس حواستون باشه درست خرجش کنید.
‫بله! حواسم هست.
‫خب پس، دیگه مرخص میشم.
‫آه، بانو ماریا.
‫بله، چیشده؟
‫در مورد اتاقتون،
‫چرا به اتاق مهمان برنمی‌گردین؟
‫تا حالا نشنیده بودم کسایی که حقوق ‫میگیرن هم مهمان اند.
‫ به علاوه، اون اتاق برای من زیادی بزرگه.
‫من فقط چندتا کتاب و یه گیتار دارم.
‫معلم‌های قبلی که اینجا بودن، ‫ با خوشحالی از اون اتاق استفاده می‌کردن.
‫ اون دختر بنظر خاص میاد، اینطور فکر نمی‌کنید؟
‫خاص؟
‫خب، چون که از صومعه اومده.
‫بله، بله.
‫رزی، بیا داخل.
‫بله!
‫خب، انشاتونو نوشتین؟
‫ها؟
‫ماریا یوهانا، دارین چی کار می‌کنین؟
‫این دیگه چیه؟
‫خب، تا الان داشتین چیکار می‌کردین؟ ‫ برگرد سر جای خودت.
‫بله.
‫بهتون نگفته بودم تا برمیگردم اشنا بنویسین؟
‫خب یوهانا، موضوع تو چی بود؟
‫" دوست داشتنی ترین خاطره‌ی من"
‫این بود؟ خب میشه نشونم بدی چی نوشتی؟
‫خب....
‫ها؟ هیچ چیزی ننوشتی؟
‫پس یعنی، تو هیچ خاطره‌ی خوبی نداری که در موردش بنویسی؟
‫و...ماریا چی؟
‫" فکر کردن به خاطرات دوست داشتنی من، منو..."
‫"خیلی ناراحت میکنه،"
‫"چون که هر جایی که تا به الان خاطره ی خوبی داشتم، ‫ جایی بوده که مادرم حضور داشته"
‫" خاطرات خوب من همه غم انگیزاند."
‫ماریا...
‫برای همین جعبه‌ی ربان مادرتو آوردی بیرون؟
‫بیا یوهانا، بذار صورت تورو هم پاک کنم.
‫این رژ لب هم برای مادرته؟
‫اوهوم.
‫که اینطور.
‫اوه، نه، نه! نباید گریه کنی!
‫خیله‌خب، بیاید با صدای بلند آواز بخونیم و ‫ غم غصه هارو بفرستیم اون دور دورا.
‫اینجاست.
‫حالا که بهم حقوق دادن ‫ تصمیم گرفتم این کار رو بکنم.
‫آره اگه خودت لباساتو بدوزی، خیلی ارزون تر میشه.
‫ولی نمیدونم، اون چیزی که می‌خوای اینجا پیدا بشه یا نه؟
!خودشه
‫اگه یکم روغن کاریش کنم، ‫ خیلی عالی میشه ازش استفاده کرد.
‫ولی باید از هر جفت،
‫مادام ماتیلدا و ارباب اجازه بگیری.
‫بله، ممنونم! ‫میدونم که سرت شلوغ بود.
‫اوه، حواست باشه وسایل این جا رو زیاد بهم نریزی.
‫بله.
‫ها؟
‫یعنی کی ویلن میزده؟
‫اومم، چه صدای قشنگی.
‫همینه!
‫ببخشید، من رفتم توی اتاق مطالعه،
‫ولی انگار جناب ترپ اون جا نبودن.
‫ارباب همین چند لحظه‌ی پیش رفتن بیرون.
‫اوه، پس یعنی خونه نیستن؟
‫هانس-سان...
‫بله؟
‫من اینو از توی انبار پیدا کردم.
‫شما احیانا نمی‌دونین مال کیه؟
‫خب، مطمئن نیستم.
‫که اینطور.
‫چی گفتی؟ میخوای به ماریا ویلن یاد بدی؟
‫بله. میخوام یه سرگرمی داشته باشه.
‫اگه اینکارو نکنیم،
‫اون بچه همیشه می‌شینه به مادر مرحومش ‫ فکر میکنه و گریه می‌کنه.
‫و این بنظرم چیز خوبی نیست.
‫اونو از کجا پیدا کردی؟
‫از انباری.
‫انباری؟
‫اگه اینطوره، مشکلی نیست میتونه استفاده کنه.
‫ازتون خیلی ممنونم.
‫اومم، و یه چیز دیگه!
چیه؟
‫میشه با ماریا و یوهانا،
‫برم خرید؟
‫بری خرید؟ ولی من نگران سلامتی ماریا هستم!
‫واقعا نمی‌خوام بیرون بره.
‫ولی اینکه چطوری خرید کنی هم، ‫ بخشی از علم حساب و ریاضیاته که من بهشون یاد میدم.
‫گفتی خرید کردن؟ واقعا اونم جز درساست؟
‫بله، هست!
‫ماریا بیا از این به بعد زیاد بریم بیرون و کلی خوش بگذرونیم.
‫اینطوری برای توان بدنی و سلامتیت هم خوب، نه؟
‫-بله، ماریا-سنسی. ‫ -اوهوم
‫اوه راستی، تو احیانا میدونی...
‫این ویلن برای کیه؟
‫- نمیدونم. ‫ - نه.
‫عجب...
‫خیله‌خب، وقت تمرین ریاضیه، بزنید بریم.
‫اوه، صبر کن!
‫بله، لطفا اونی که سمت راسته رو برام بیارید.
‫اوم...خب، همینو می‌برم.
‫و یکمم نخ چرخ خیاطی لطفا.
‫بله، چند لحظه.
‫یوهانا، لطفا چهار متر از اون پارچه برام بخر.
‫ها؟ من بخرم؟
‫درسته، خرید کردنم قسمتی از درس ریاضیتونه.
‫آره.
‫ببخشید که منتظرتون گذاشتم.
‫اومم،
‫میشه 4 متر از اون لباس رو برام بذارید، لطفا؟
‫چهار متر؟
بلبل جان ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫خب؛ حالا نوبت توئه ماریا!
‫میشه این ویلن رو برام سرویس کنی؟
‫بله.
‫سلام.
‫بله، چطور می@تونم کمکتون کنم؟
‫ماریا.
‫بله.
‫میشه لطفا این رو تعمیر کنید؟
‫هممم؟ بذار ببینم...
‫اوه! این خیلی ویلن خوبیه،
‫اگه سیماشو عوض کنم، ‫ دوباره می‌تونین ازش استفاده کنید.
‫بله، ممنون میشم.
‫این ساز برای شماست؟
‫نه، نیست..
‫صحیح.
‫ها؟ اسم صاحب ساز پشتش نوشته شده.
‫ها؟
‫اسم؟
‫آگاتا....
‫آگاتا؟ این اسم مادرمه.
‫واقعا؟
‫خب، پس یعنی ساز مادر مرحومشه؟
‫اشکالی نداره که؛
‫سازو بدون اجازه‌ی جناب ترپ بیرون آوردم؟
‫
‫موتزارت.
‫اوه، تحت تاثیر قرار گرفتم که تشخیص دادی.
‫چون مادرم دوستش داشت.
‫صحیح، ولی معلومه که خیلی وقته ‫ که کسی از این ساز استفاده نکرده.
‫باید ازش مراقبت کنید.
‫ اگه ازش درست مراقبت نکنید، ‫ صدای خوبی تولید نمی‌کنه.
‫حتی ویلن ها هم زندگی دارن.
‫درست مثل شما، بانوی کوچک.
‫زندگی دارن...
‫درسته، بانوی کوچک.
‫زندگی؟
‫خب الان میخوام ببرمش.
‫آره.
‫اگه اشتباه کنی چی میشه؟
‫خب، خودمم نمیدونم.
‫واو.
‫ببین، نیازی نیست ازش بترسی.
‫تنها کاری که باید بکنی اینه که ‫ دقیق و نرم قیچی کنی!
‫حالا که تعمیرش کردیم، ‫ چرا سعی نمی‌کنی یکمی یاد بگیری؟
‫من؟
‫ولی این ساز مامانمه.
فکر نمی‌کنی مامانت خوشحال میشه اگه از سازش استفاده کنی؟
‫خودت لباساتو میدوزی؟
‫صرفه‌جویی واقعا چیز خوبیه.
‫اگه منظورتون پوله، حتی یه شیلینگ دیگه هم ندارم.
‫چی؟ ولی تازه امروز صبح دستمزد گرفتی.
‫زودی همشو استفاد کردی؟
‫بله.
!هااه
‫این پارچه‌هارو خریدم، سیم ویلن رو تعمیر کردم.
‫و بقیه‌شو برای صومعه‌ی نونبرگ فرستادم ‫ تا بتونن استفاده‌ی درستی ازش بکنن...
هاا
‫ها؟
‫اوه، میمی جناب ترپ رسیدن،
‫ -بیا زودتر جمع و جور کنیم و یکمی قهوه آماده کن. ‫-بله.
‫خب، فکر کنم دیگه ماهم باید جمع و جور کنیم.
‫ها؟
‫بسته دریافت شد، توی اتاق مطالعه گذاشتمش.
‫بله، ممنونم.
‫پدر، این برای مادره؟
‫این دست تو چی کار میکنه؟
‫ماریا-سنسی پیداش کرد.
‫به خونه خوش اومدی پدر!
‫آره، ...اومدم.
‫به خونه خوش اومدین، جناب ترپ.
‫چرا این ویلن رو بیرون آوردین؟
‫آخه توی انباری پیداش کردم و ‫ نمی‌دونستم برای کیه؟
‫درست نیست که این کارها رو بدون اجازه انجام بدید.
‫متاسفم.
‫بدش به من ماریا.
‫یه لحظه صبر کنید.
‫اشتباه من بود که کاری رو بدون اجازه انجام دادم.
‫ولی حالا که ماریا کم کم داره خودشو پیدا می‌کنه،
‫من خودم دنبال چیزی بودم که توجه ماریا رو جلب کنه،
‫این کاری بود که همسرم خیلی دوست داشت با بچه‌ها انجام بده.
‫وقتی که دوتا بچه‌ی اولم همسن ماریا بودن،
‫همسرم سعی کرد که،
‫بهشون ویلن زدن رو یاد بده.
‫ولی چون بچه‌ها علاقه‌ی چندانی نشون ندادن،
‫همسرم منصرف شد.
‫حالا که این ویلن مورد علاقه‌ی ایشون بوده،
‫مطمئنم که ماریا دلش میخواد که یادش بگیره.
‫اگر...اگر این خواست خود ماریا باشه، ‫ اجازه نمی‌دین ازش استفاده کنه؟
‫نه، خاطرات قدرت خیلی زیادی دارن.
‫ولی اون بچه باید یه چیزی رو
‫برای یادآوری مادرش داشته باشه.
‫پس...
‫برای ماریا حتما خیلی سخته که...
‫مادرش رو فراموش کنه.
‫فراموش کنه؟ واقعا اینطور فکر می‌کنید؟
‫میدونی ماریا، اون ویلن برای پدرت،
‫یادآوری کننده‌ی خاطرات مادرته.
‫اوه.
‫می‌دونی ماریا، خیلی خوب میشه اگر که...
‫اجازه بدی مادرت توی قلبت زندگی کنه.
‫از طرفی...
‫اینکه همیشه غمگین افسرده باشی .به نظرم اصلا چیز خوبی نیست
‫مطمئنم مادرت هم همچین چیزی رو نمی‌خواد.
‫در هر صورت تو هنور زنده‌ای، درست میگم؟
‫برای همین ازت میخوام که دوباره سعی کنی خوش بگذرونی.
‫و کارایی رو پیدا کنی که بهشون علاقه‌مندی.
‫تو از چه جور کارهایی خوشت میاد؟
‫از چی خوشم میاد؟
‫به خونه خوش اومدین، پدر.
‫بله، ممنونم.
‫هدویگ، مدرسه چطوره؟
‫مثل همیشه.
‫اوه، خوبه.
‫ها؟ پس ماریا و یوهانا کجان؟
‫اونا زودتر رفتن،
‫گفتن میخوان برن لباسی که ‫ بانو ماریا در حال دوختنه رو ببینن.
‫لباس؟
‫بله.
‫اه؟
‫بیاید داخل.
‫بانو ماریا،
...قصدتون اینه که همه‌ی خاطرات
‫همسرمو زنده کنید، نه؟
‫اولش که ویلن بود و حالا هم چرخ خیاطی؟
‫این چرخ خیاطی؟
‫ولی من از مادام ماتیلدا اجازه گرفتم...
‫نباید ازش استفاده می‌کردم؟
‫اون چرخ خیاطی هدیه‌ی ازدواج پدرم به همسرم بود.
‫و همه تلاش داشتن فراموشش کنن!
‫لطفا کاری نکنید که ‫ خاطرات بیشتری زنده بشه!
‫جناب ترپ!
‫فکر نمی‌کنید اگر به جای فراموش کردن کسی که فوت شده،
‫سعی کنید گاهی به یادش بیارید، باعث میشه روحش شاد بشه؟
‫غم از دست دادن کسی که براتون عزیزه؛ خیلی طبیعیه.
‫هرچند،
‫فکر نمیکنم درست باشه که همه‌ی ‫ خاطراتش روی توی انباری خفه کنید.
‫فکر نمی‌کنید اگر با ماریا ‫ به راحتی در مورد همسرتون حرف بزنیم،
‫باعث میشه که اون دیگه تنهایی ‫ با یادآوری خاطرات مادرش گریه نکنه؟
‫خب حالا، چی فکر می‌کنید؟
‫بیا داخل.
‫چیشده، ماریا؟
‫پدر، من ازتون یه خواهش دارم....
‫چیه ماریا، بهم بگو...
‫من می‌خوام ویلن زدن یاد بگیرم.
‫میخوام ویلن بزنم، ویلن مامانو!
‫که اینطور...
‫شما نمی‌خواین که من خاطرات مامانو به یاد بیارم؟
‫ماریا...
‫میدونی مادرت، ارزش زیادی...
‫برای این ویلن قائل بود.
‫اوه، واو!
‫واو! عالیه، ماریا-سنسی. ‫ چقدر ماهرید.
‫هاهاها، واقعا اینطور فکر می‌کنی؟
‫بعدش همه بچه‌ها زدن زیر خنده، ها؟
‫عالی بود پدر، نمی‌دونستم بلدید ویولون بزنید.
‫این ساز مامان نیست؟
‫خودشه، همون سازیه که بچه بودیم بهمون یاد می‌داد.
‫فکر نمی‌کردم دیگه هیچوقت ویلن بزنم.
‫ماریا،
‫اگه دوست داری، ‫می‌تونی از ساز مادرت استفاده کنی.
‫واقعا پدر؟
‫هرچند، حالا که این خواست خودت بوده،
.هیچوقت به راحتی ازش دست نکش
‫چشم!
‫بانو ماریا.
‫بله.
‫همون طور که گفتین،
‫شاید من زیادی داشتم به خودم سخت می‌گرفتم.
‫پدر پدر!
‫ماریا-سنسی خودش این لباسارو دوخته!
‫خیلی بهتون میاد.
‫آه...واقعا؟
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫عمارت ترپ یه باغ بزرگ داره.
‫با این همه، جناب ترپ به بچه‌ها ‫اجازه نمی‌ده که اون جا بازی کنن.
‫خیلی دلم براشون می‌سوزه.
‫ولی،
‫یه فکر خیلی عالی به ذهن ماریا کوچولو رسید!
‫قسمت بعدی:" بازی کردن توی خاک و گل فوق العاده‌ست!"
‫در حالی که از تپه بالا میرم، نفس عمیقی می‌کشم.
من نمی‌تونم در روزهای سخت لبخند بزنم
این ویژگی مشترک همه‌ی ترسوهاست
اما می‌خوام به بالهای فردا ایمان داشته باشم
هر دو اونها (غم و شادی) نوای مخصوص به خودشون رو می‌نوازنن
زمانی که اشک می‌ریزیم، درسهای خوشحالی رو یاد می‌گیریم
حالا دستهات رو جوری که من باز میکنم، باز کن و
!آهنگ من رو بخون