‫عالی نمی‌شد اگر یکی از ابرها
می‌تونست در زمان غروب خورشید
به بالای سر یک گودال برسه...؟
‫این ها فکرهایی هستند که موقع ناراحتی به ذهنم می‌رسن
‫درسته که توانی برای گشودن درهای بسته ندارم،
‫اما توان تاب آوردن دارم چون که می‌دونم تنها نیستم
‫همه‌ی ما از درون کودکان معصومی گریانیم
‫که روی پله‌های آرزوهامون در حال بازیگوشی هستیم
‫نگاه کن!
‫ما داریم از کودکی خودمون لذت می‌بریم.
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫میبینمت.
‫آره، تا فردا.
‫نه اینجوری نمیشه، ‫ باید بیشتر برم بالا.
‫ببین، می‌تونی پاتو بذاری اون جا.
‫باشه.
‫آخ، خیلی سنگینی.
‫خوبه ورنر، یکم دیگه فقط.
‫اوه، سنسی!
‫اون بالا چیکار می‌کنی؟
‫ورنر!
‫شلوارک ورنر؟
‫شلوارکش؟
‫که اینطور.
‫چی گفتین؟
‫با لباس ورزش میفرستینش خونه؟
‫سنسی، اینجا یه عمارت اشرافیه.
‫همین حالا براش شلوارک میفرستیم.
‫هانس، لطفا یه نفرو ..
‫به مدرسه‌ی ورنر بفرست تا براش شلوارک ببره.
‫گفتین...شلوارک؟
‫درسته، شلوارک ورنر.
‫اطاعت میشه.
‫چطور می‌تونن اجازه بدن ورنر با لباس ورزشی برگرده خونه؟
‫اون معلم،
‫با بچه‌های اشرافی و خانواده‌های تاجرِ
‫این اطراف یه طور رفتار می‌کنه.
‫این مشکل ساز میشه.
‫مشکل شلوارک ورنر چیه؟
‫مثل اینکه وقتی از درخت بالا میرفته پاره‌ش کرده.
‫از درخت بالا میرفته؟
‫از درخت، از درخت.
‫چقدر خجالت آور.
‫اصلا به فکر شخصیتش نیست.
‫رفتارش واقعا خجالت آوره.
‫موافقم، گئورگ اگه به اندازه‌ی کافی توی !تربیت ورنر سخت نگیری، مشکل ساز میشه
!هاا
‫مثل اینکه اون بچه،
‫اونقدر که باید حواسش نیست که یه اشراف زاده‌ست.
‫ورنر خیلی پرخوره، مگه نه؟
‫آره، خیلی!
‫از وقتی آگاتا مرده،
‫این بچه‌ها زیادی لوس شدن، ‫ اینطور فکر نمی‌کنی؟
‫وقتی آگاتا زنده بود، همه چیز خیلی...
‫اوممم!
‫چطور یه غذا انقدر خوشمزه‌ست؟
‫باید بخاطر این که می‌تونم
‫یه همچین زندگی پر بار و سالمی داشته باشه از خدا تشکر کنم.
‫حتما خیلی گرسنه‌ای نه؟
‫اوه راستی الان دیگه از ناهار هم محروم میشم.
‫این طور وقتها، بهترین کاری که می‌تونی بکنی،
‫اینه که عذر خواهی کنی.
‫باشه.
‫به خونه خوش اومدین.
‫من برگشتم.
‫او خدایا!
‫از خودت خجالت نمیکشی؟
‫ورنر، تو یه اشراف زاده‌ای.
‫اگه یه همیچن کارای شرم آوری انجام بدی،
‫نه تنها خودت، بلکه کل خاندان اشرافی،
‫نه نه کل اشراف زاده‌های اتریش خجالت زده میشن.
‫درست نمیگم، گئورگ؟
‫چرا از درخت بالا رفتی؟
‫یه لونه‌ی دارکوب پیدا کرده بودیم،
‫می‌خواستم توشو ببینم، واسه همین از درخت بالا رفتم.
‫لونه‌ی دارکوب....
‫چقدر احمقی!
‫خدا رحم کرده که آسیب ندیدی.
‫ورنر، از ناهار محرومی.
‫بله.
‫مادام ماتیلدا،
‫ورنر هنوز توی رشده.
‫من عموما باهاتون در موردِ
‫این طور موقعیت‌ها صحبت کردم،
‫امکانش هست این دفعه از تنبیهش چشم پوشی کنید؟
‫گئورگ، چی داری میگی؟
‫تو تو یه خانواده‌ی اشرافی به دنیا نیومدی، نه؟
‫بله، پدر من یه سرباز بودن و ‫ و هیچ ارتباطی با اشراف زاده ها نداشتن.
‫پس، با نظم واقعی یه خانواده‌ی
‫اشرافی آشنایی نداری، درست میگم؟
‫بله.
‫خیلی طبیعیه
‫در طی جنگ تو خدمات شایسته‌ای
‫بر اساس دستورات ارتش به انجام رسوندی
‫که باعث شدن بانو ماریا ترسا .بهت عنوان افتخاری بارون رو بدن
‫در نتیجه، من برای این به این عمارت اومدم تا
‫از اینکه بچه‌ها تربیت و تحصیل درستی دارن، اطمینان حاصل کنم.
‫درست میگم؟
‫خب فکر نمی‌کنم برای اینکه بخوای یه لونه‌ی دارکوب ببینی
‫اشکالی داشته باشه که از درخت بالا بری.
‫بخاطر این که تو اینطوری هستی،
‫ورنر هیچ وقت
‫قواعد و اصول اولیه‌ی اشراف زادگی رو یاد نمی‌گیره..
‫مشکلی نیست، ناهار نمی‌خورم.
‫معلومه!
‫لطفا منو ببخشید.
‫الان باید برم و به تاکستان سر بزنم.
‫این قواعد زیادی از حد اشرافی‌ها و بارون‌ها...
‫باعث یه دلم برای ورنر بسوزه...
....واقعا
‫پس من برای چی از جامعه‌ی اشرافی زده‌ی وین
‫فرار کردم و این جا یه عمارت خریدم؟
‫کاملا باهاتون موافقم، کاپیتان.
‫قصدت از این کارا چی بود؟
‫ها؟
‫پدرو عصبانی کردی!
‫تقصیر من نبود.
‫بخاطر تو، مادام ماتیلدا یه جوری ‫ رفتار کرد انگار پدر یه احمقه!
‫این طور نیست!
‫چرا هست!
‫به بابا گفت که چون واقعا
‫تو یه خانواده‌ی اشرافی به دنیا نیومده، پس اشرافی نیست.
‫همه ی اینا تقصیر توئه.
‫مامان منو هدویگ رو درست مثل
‫بچه‌های اشراف زاده بزرگ کرد.
‫ولی مادام ماتیلدا گفت تو و بقیه بچه‌ها
‫درست ترتبیت نشدین.
‫مگه من خودم می‌خواستم که بچه‌ی یه اشراف زاده باشم؟
‫هه، یکی مثل تو فقط بلده درد‌سر بسازه!
‫به عنوان خواهر بزرگترت، !از داشتن برداری مثل تو خجالت میکشم
‫ورنر، همونجا وایسا!
‫بذار بره.
‫بذار خودش بره و به کاری که کرده فکر کنه.
‫ورنر...
‫ورنر... تو عضوی از یه خانواده‌ی اشرافی هستی.
‫هه، یکی مثل تو فقط بلده درد‌سر بسازه!
‫به عنوان خواهر بزرگترت، از داشتن برداری مثل تو خجالت میکشم.
‫لعنتی، لعنتی!
‫من نمی‌خوام یه اشراف زاده باشم!
‫می‌خوام تو یه خانواده‌ی معمولی به دنیا میومدم...
‫خیلی بهتر میشد اگه بابا فقط یه کاپیتان نیرو دریایی بود،
‫و دیگه بیخیال لقب اشراف زادگی میشد.
بلبل جان ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫ها؟
‫هی، چیشده؟
‫زخمی شدی؟
‫بیا، آب بخور.
‫باید آب بخوری!
‫خوبه، الان زودی خوب میشی!
‫نه، تکون نخور!
‫ببین اگه نذاری برات دارو بزنم، ‫ پات خوب میشه.
‫می‌خوام برات دارو بزنم، باشه؟
‫بانو ماریا!
‫مثل زخم گازه!
‫زخم گاز؟
‫ورنر، محکم بگیرش تا تکون نخوره.
‫باشه.
‫آماده‌ای، محکم بگیرش.
‫باشه.
‫باید محکم تر بگیری.
‫درد می‌کنه؟ ‫ فقط یکم دیگه طاقت بیار...
‫اگه تحمل نکنی، حالت خوب نمیشه.
‫اینم از این، تموم شد.
!آفرین، آفرین
‫تو خیلی مهربونی.
‫نه، اینطور نیست.
‫خیلی بهم کمک کردی بانو ماریا.
‫خیلی توی کمک های اولیه واردی.
‫بچه که بودم توی خونه‌ی یه مادربزرگی بودم ‫ نزدیک اونجا یه جنگل بود.
‫من گاهی وقتا
‫پرنده‌ها و سنجابایی که آسیب دیده بودن رو میوردم خونه...
‫و عمو زیگفرید هم همیشه باهام دعوا می‌کرد.
‫وقت غذا که میشد، نونارو قایمکی میذاشتم توی جیبم،
‫و بعدش به پرنده‌های کوچیک غذا می‌دادم.
‫بعد یه جعبه‌ی غذای پرنده بود...
‫جعبه غذای پرنده؟
‫آره، من اسمشو گذاشته بودم جعبه غذای پرنده، ‫ یه قوطی اینقدری بود...
‫آه...این...
‫بده‌ش به من.
‫نه، نمیدم.
‫بده به من!
‫از از از
‫چیزای لزج بدم میاد!
‫راستی!
‫باید براش جای خواب درست کنیم.
‫آره
‫بانو ماریا،
‫همم؟
‫میشه به بابام چیزی نگی؟
‫منظورت جریان آهوئه؟
‫امروز کلی باهام دعوا کردن ‫ به نظرم وقت مناسبی نیست.
‫باشه متوجه‌م. ‫ پس بیا فعلا یه راز بین خودمون باشه.
‫واقعا؟
‫غذای امشب کباب گوزنه.
‫عالیه.
‫ا...اوم...
‫من یکم دلم درد می‌کنه.
‫همم؟
‫دوباره که به چیزی ناخونک نزدی ؟
‫نه، من از ظهر که تنبیهم کردین چیزی نخورم.
‫راستشو میگی دیگه؟
‫از درخت بالا نرفتی میوه نشسته هم بخوری؟
‫میشه برم بابا؟
‫باشه، ولی زود بخواب.
‫بله، پدر.
‫ورنر.
‫بعدا میام بهت سر میزنم ببینم خوابیدی یا نه؟
‫بله.
‫یعنی الان خوابش برده؟
‫ورنر!
‫ورنر، باید عجله کنی و زودی به مدرسه بری!
‫همه دارن دنبالت میگردن.
‫چی؟ وقت رفتن شده؟
‫باید مدرسه‌تو جدی بگیری!
‫وگرنه بابات بیشتر باهات دعوا می‌کنن.
‫درسته.
‫باشه، فهمیدم!
‫الان میرم.
‫میبینمت، زودی از مدرسه میام، باشه؟
‫بچه‌ی خوبی باش و منتظرم بمون.
‫خب، خب، بقیه رو بسپر به من.
‫زود باش! زود باش!
‫یک-دو، یک-دو، یک-دو.
‫ورنر، زود باش!
‫ماریا و یوهانا.
‫من یه لحظه میرم جایی کار دارم،
‫پس تا برگردم کاری که گفتمو بکنین، باشه؟
‫کجا داری میری ماریا-سنسی؟
‫باید برم به چیزی سر بزنم.
‫هو، حتما گرسنه‌ای، درسته؟
‫هرچقدر میخوای بخور!
‫دوست دارم بیشتر پیشت بمونم، ‫ ولی یه عالمه کار دارم.
‫مراقب خودت باش، باشه؟
‫اینجا چی کار می‌کنین، ماریا-سان؟
‫مادام ماتیلدا!
‫خب، میشه واضح توضیح بدی که جریان چیه؟
‫بله.
‫اون آهو زخمی شده بود،
‫و توی دشت سرگردون بود.
‫هنوز یه بچه آهوئه، ولی....
‫با خودم گفتم اگه به حال خودش بذارمش، ممکنه زنده نمونه.
‫برای همین پاشو پانسمان کردم.
‫کی این اتفاق افتاد؟
‫دیروز!
‫کی پیداش کرد؟
‫ها؟
‫مـ من بودم.
‫داری دروغ میگی.
‫تو نبودی، درست نمیگم؟
‫منظورتون چیه؟
‫دوباره کارای ورنره.
‫ورنر....؟
‫ماریا-سان، راستشو بهم بگو.
‫ماریا-سان!
‫بای بای ‫ فردا میبینمت، ورنر.
‫باشه، فردا میبینمتون.
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫همه از جریان آهو خبر دار شدن.
‫ورنر یکه و تنها میگه که میخواد ‫ تا همیشه مراقب آهو باشه.
‫هی، ورنر آدما نمی‌تونن حیوونا وحشی !رو به عنوان حیوون خونگی بزرگ کنند
‫قسمت بعدی:" همه مخلوق خدان، از بزرگ تا کوچیک."
‫در حالی که از تپه بالا میرم، نفس عمیقی می‌کشم.
من نمی‌تونم در روزهای سخت لبخند بزنم
این ویژگی مشترک همه‌ی ترسوهاست
اما می‌خوام به بالهای فردا ایمان داشته باشم
هر دو اونها (غم و شادی) نوای مخصوص به خودشون رو می‌نوازنن
زمانی که اشک می‌ریزیم، درسهای خوشحالی رو یاد می‌گیریم
حالا دستهات رو جوری که من باز می‌کنیم، باز کن و
!آهنگ من رو بخون