‫از این به بعد با چه جور آدم هایی زندگی خواهم کرد؟
‫کاتبرت ها، یه خواهر و برادر.
‫مزرعه شون اسمش "گرین گیبلز"ه و اطرافش رو درختای بزرگ احاطه کردن.
‫چه عالی! من عاشق درختم.
‫نگران نباش.
‫دختر خوبی باش، مطمئنم نگهت میدارن.
‫نمیخوای دوباره برگردی یتیم خونه، مگه نه؟
‫نه.
‫"گرین گیبلز" تو جزیره ی پرنس ادوارد هست!
‫شنیدم قشنگ ترین جای دنیاست!
‫داری چیکار می کنی؟
‫زود باش!
‫اوه، ببخشید!
‫باورم نمیشه!
‫من واقعاً قراره تو یه جزیره پر از گل زندگی کنم!
‫فصل 1 ‫چه دنیای جالبیه
‫ببخشید آقا! رئیس ایستگاه!
‫چطور میتونم کمکتون کنم خانم؟
‫ممکنه این بچه تو ساختمون ایستگاه منتظر بمونه؟ آقای کاتبرت به زودی میان دنبالش.
‫بله، مشکلی نیست.
‫دختر خوبی باش و منتظر بمون.
‫اوه، خانم اسپنسر، من چطوری می تونم ازتون تشکر کنم؟
‫میتونی تو سالن انتظار بشینی.
‫اگه ناراحت نمیشی...
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫رئیس ایستگاه.
‫اوه، متیو.
‫قطار کو؟
‫اومد و رفت.
‫مهم‌تر از اون، این دختره خیلی وقته منتظرته.
‫بهش گفتم می‌تونه تو سالن انتظار بشینه،
‫ولی گفت بیرون "بیشتر فضا برای تخیل" داره.
‫به نظرم یه جورایی عجیبه.
‫ببخشید!
‫شما آقای کاتبرت هستید؟
‫من... من هستم. ‫از دیدنتون خیلی خوشحالم!
‫می‌ترسیدم نیاید،
‫و بعدش تصور کردم چه اتفاقی ممکنه افتاده باشه!
‫تصمیم گرفتم اگه امروز نیاید، شب رو توی اون درخت گیلاس بزرگ بگذرونم.
‫اصلاً نمی‌ترسیدم،
‫و خیلی دوست داشتنی می‌شد که بخوابم
‫تو یه درخت گیلاس وحشی که زیر نور مهتاب سفید پوش شده، اینطور فکر نمی‌کنید؟
‫و کاملاً مطمئن بودم اگه امروز نیومدید، فردا حتماً میاید دنبالم!
‫متاسفم که دیر کردم.
‫کالسکه اونجاست...
‫اوه، من کیفتون رو برمی‌دارم.
‫اشکالی نداره. خودم می‌تونم ببرمش.
‫همه دار و ندارم توشه، ولی سنگین نیست!
‫اوه، از این به بعد با شما زندگی می‌کنم، مگه نه؟
‫آه، ریچل.
‫دیدم متیو داشت میرفت بیرون.
‫اون داره میره دکتر؟
‫نه، داره میره ایستگاه.
‫ما داریم یه پسر کوچولو از یه پرورشگاه میاریم.
‫جدی میگی ماریلا؟
‫تو که تا حالا بچه بزرگ نکردی!
‫ما یه مدتیه که داریم بهش فکر می‌کنیم.
‫متیو داره پا به سن میذاره، و پیدا کردن کارگر خیلی سخته.
‫ماریلا! فکرش رو بکن چه کار احمقانه بزرگی می‌خوای بکنی،
‫که یه بچه غریبه رو بیاری تو خونه‌ت!
‫با تربیت درست، به نظرم آدم خوبی میشه.
‫یه دختر پرورشگاهی تو چاه سم ریخته بود. تو روزنامه خوندم!
‫از این خبرا نیست!
‫ما داریم یه پسر میاریم،
‫نه دختر.
‫آقای کاتبرت، آقای کاتبرت.
‫اون درخت... اون درخت سفید و توری که از ساحل بیرون اومده... تو رو یاد چی میندازه؟
‫نمیدونم.
‫یه عروس، البته!
‫یه عروس تماماً سفید با یه تور قشنگ و مه آلود.
‫این جاده ها جالب نیستن؟
‫چرا اینقدر قرمزن؟
‫خب، راستش رو بخوای نمیدونم.
‫خب، این یکی از چیزاییه که باید یه روزی بفهمیم.
‫فوق العاده نیست که به همه چیزهایی که میشه دونست فکر کنیم؟
‫این حس خیلی خوبی بهم میده که زنده ام.
‫دنیای خیلی جالبیه.
‫اگه همه چیز رو می‌دونستیم، اصلا اینقدر جالب نمی‌شد.
‫دیگه مجالی برای تخیل باقی نمی‌موند.
‫زیادی حرف می‌زنم؟
‫هر وقت اراده کنم می‌تونم ساکت شم.
‫من که ناراحت نمی‌شم.
‫اوه، می‌دونم من و شما قراره خیلی خوب با هم کنار بیایم!
‫مردم بهم می‌خندن ‫چون از کلمات قلمبه سلمبه استفاده می‌کنم.
‫ولی وقتی ایده‌های بزرگ داشته باشی، باید از کلمات بزرگ برای بیانشون استفاده کنی، اینطور فکر نمی‌کنی؟
‫منطقیه به نظر میاد.
‫شنیدم اسم خونتون گرین گیبلزِ.
‫نزدیکش رودخونه‌ای هم هست؟
‫یه رودخونه درست زیر خونه‌ست.
‫چه عالی! همیشه یکی از آرزوهام زندگی کردن کنار یه رودخونه بوده.
‫الان حس می‌کنم تقریبا کاملا خوشبختم.
‫اما هیچ وقت نمی‌تونم دقیقا کاملا خوشبخت باشم.
‫اسمش رو چی میذارین؟
‫قرمزِ، مگه نه؟
‫آره. حالا دیدی؟
‫می‌تونم لاغریم رو تصور کنم که دیگه نیست، اما نه این موهای قرمز رو.
‫به خودم می‌گم: «الان موهام مشکیِ خوش‌رنگ و مواجِ!»...
‫ولی می‌دونم که فقط یه قرمز سادست.
‫آقای کاتبرت؟
‫آقای کاتبرت! آقای کاتبرت!
‫فکر کنم داری کم‌کم احساس گرسنگی می‌کنی.
‫آقای کاتبرت، اون جای سفیدی که ازش رد شدیم، چی بود؟
‫منظورتون باید خیابون باشه.
‫یه جورایی قشنگه.
‫اوه، "قشنگ" اصلا حق مطلب رو ادا نمیکنه.
‫"زیبا" هم همینطور.
‫این اولین چیزیه که دیدم که تخیل هم نمیتونه از این بهترش کنه.
‫نباید اسم اون جای دوست‌داشتنی رو خیابون بذارن.
‫راه سفید لذت چطوره؟
‫اسم قشنگ و شاعرانه‌ای نیست؟
‫آره.
‫شاید بقیه به اونجا بگن خیابون،
‫ولی من همیشه بهش میگم راه سفید لذت.
‫اون چیه؟
‫اون برکه‌ی بَریه.
‫من بهش میگم...
‫دریاچه‌ی آب‌های درخشان.
‫چه صدای شادی‌بخشی.
‫عاشق اینم که چرخ‌ها چه جوری صدا میدن.
‫عالی نیست که اینقدر چیزهای زیادی هست که آدم دوست داشته باشه؟
‫خونه درست اونور این تپه‌ست.
‫وای، خیلی خوشحالم، ولی ناراحتم هم.
‫گردش فوق‌العاده‌ی ما داره تموم میشه.
‫اونجا. الان میتونی ببینیش.
‫اونجا گرین گیبلز هستش...
‫صبر کن! بذار حدس بزنم.
‫اوناهاش!
‫همونه، درسته؟
‫آره، درست حدس زدی.
‫همین که دیدمش، حس کردم خونمه.
‫وای، انگار دارم خواب می‌بینم!
‫اونجا قراره خونه‌ی من بشه، مگه نه؟
‫پسره کجاست؟
‫این کیه؟
‫متیو!
‫هیچ پسری در کار نبود.
‫فقط اون بود.
‫ولی چرا؟
‫نمی‌دونم. یه اشتباهی یه جایی رخ داده.
‫ولی نمی‌تونستم همونجا ولش کنم، حتی اگه یه اشتباه بود.
‫خدای من.
‫منو نمی‌خواین!
‫باید همچین چیزی رو حدس می‌زدم!
‫همه‌ش به خاطر اینه که پسر نیستم.
‫همه چیز خیلی قشنگ بود.
‫می‌دونستم که دووم نمیاره.
‫هیچ‌وقت هیچ‌کس منو نخواسته.
‫هیچ‌وقت کسی منتظرم نبوده.
‫وای، حالا چیکار کنم؟
‫خب، خب، دیگه لازم نیست گریه کنی.
‫نه، لازمه!
‫اگه تو یتیم بودی و اومده بودی یه جایی که فکر می‌کردی قراره خونت بشه،
‫بعد اونا بگن، "این کیه؟ ما اونو نمی‌خوایم چون پسر نیست."
‫تو هم گریه می‌کردی!
‫خب، دیگه گریه نکن.
‫ما امشب نمی‌تونیم بیرونت کنیم.
‫اسمت چیه؟
‫میشه لطفا من رو کوردلیا صدا کنید؟
‫کوردلیا؟ اسمت اینه؟
‫نه، ولی خیلی دوست دارم کوردلیا صدام کنن.
‫چه اسم شیک و بی‌نظیریه.
‫نمی‌فهمم منظورت چیه.
‫لطفا من رو کوردلیا صدا کنید!
‫اسم اصلیت چیه؟
‫اَن.
‫اَن شرلی.
‫اَن. اسم خوب، ساده و معقولیه.
‫خیلی غیر رمانتیکه.
‫اگه قراره من رو اَن صدا کنید،
‫لطفا اَن رو با یه "ای" آخرش صدا کنید.
‫چه فرقی داره چجوری نوشته بشه؟
‫خیلی فرق داره. خیلی باکلاس‌تر به نظر میاد.
‫پس، بهم بگو، اَن با "ای" آخرش.
‫مگه تو پرورشگاه پسر نبود؟
‫بود، ولی خانم اسپنسر گفتن که شما یه دختر می‌خواستید.
‫چرا تو ایستگاه بهم نگفتین که من رو نمی‌خواین؟
‫اگه راه سفید لذت رو ندیده بودم، انقدر سخت نبود
‫و دریاچه آب‌های درخشان!
‫این دیگه راجع به چی داره حرف میزنه؟
‫اون... اون فقط داره به یه سری حرفایی که تو راه زدیم اشاره می‌کنه.
‫حتما گرسنشه. شام رو آماده می‌کنی؟
‫تو هیچی نمیخوری.
‫من تو اعماق یأس و ناامیدی‌ام.
‫مگه میشه وقتی تو اعماق یأس و ناامیدی هستی چیزی خورد؟
‫نمیتونم بگم.
‫من هیچ وقت تو اعماق یأس و ناامیدی نبودم.
‫هیچ وقت سعی کردی تصور کنی که هستی؟
‫نه.
‫پس فکر نمیکنم بتونی درک کنی چه حسی داره.
‫وقتی سعی میکنی غذا بخوری، یه چیزی تو گلوت گیر میکنه و...
‫فکر کنم یه لباس خواب داری، درسته؟
‫بـ بله.
‫خیلی کوتاهه.
‫ولی آدم تو هر لباس خوابی هم میتونه رویا ببینه.
‫این یه تسلی خاطره. ‫دیگه حرف نزن.
‫تا جایی که میتونی سریع لباسهات رو دربیار و برو تو تخت.
‫واقعا. فقط پرت کردشون رو زمین.
‫شب بخیر.
‫شب بخیر؟!
‫میدونی که این باید بدترین شبی باشه که تا حالا داشتم!
‫فکر کردم اینو ترک کردی.
‫نمیتونم اینو بدون اون تحمل کنم.
‫فردا میرم خونه خانم اسپنسر رو میبینم.
‫باید این دختر رو برگردونیم تیم خونه.
‫فکر کنم آره، اگرچه دختر کوچولوی واقعاً جالبیه.
‫متیو! نمیخوای بگی که فکر میکنی باید نگهش داریم!
‫اون به چه دردی می‌خوره؟
‫به هیچ دردی، اما شاید ما ‫به درد اون بخوریم.
‫متیو، باور دارم این بچه جادو کرده تورو!
‫خب، باید میشنیدی تو راه از ایستگاه چی میگفت.
‫میتونه یه همدم برات باشه.
‫من کمبود همدم ندارم!
‫و نمیخوام نگهش دارم.
‫تو همیشه منطقی حرف میزنی.
‫شب بخیر.
‫دیشب دنیا مثل یه بیابون وحشتناک به نظر می رسید.
‫خیلی خوشحالم که امروز یه صبح آفتابیه.
‫ولی من صبح های بارونی رو هم دوست دارم.
‫همه جور صبحی جالبه.
‫میشه تصور کرد چه اتفاقاتی قراره در طول روز بیفته.
‫به خاطر خدا زبونتو نگه دار و غذا بخور.
‫من ظرفا رو میشورم.
‫اوه؟ میتونی درست بشوری؟
‫تقریبا. البته تو مراقبت از بچه ها بهترم.
‫خیلی بده که شما اینجا بچه ندارید.
‫بچه های بیشتر؟ تو خودت یه عالمه مشکلی.
‫خیلی خب. برو بیرون خودتو سرگرم کن تا وقتی بریم.
‫ممنونم!
‫چی شده؟
‫جرات نمیکنم برم بیرون.
‫اگه نتونم اینجا بمونم، دیگه فایده نداره گرین گیبلز رو دوست داشته باشم.
‫اگه برم بیرون و با گل‌ها و جویبار و ملکه‌ی برفی آشنا بشم،
‫اون‌وقت دیگه نمی‌تونم دوستش نداشته باشم.
‫ملکه‌ی برفی دیگه چیه؟
‫همون درخت گیلاسی که بیرون پنجره‌ی اتاقمه. اسمشو گذاشتم.
‫چه معنی داره اسم گذاشتن روی یه درخت؟
‫معنی؟ هیچ معنی‌ای نداره.
‫فقط حس می‌کنم اینطوری بهتر می‌تونم باهاشون ارتباط برقرار کنم.
‫دوست داری همیشه فقط بهت بگن یه زن؟
‫یه جورایی جالبه.
‫دارم فکر می‌کنم ببینم بعدش چی می‌خواد بگه.
‫ولی نباید بذارم منم طلسم کنه.
‫متیو!
‫تصمیم گرفتم از این گردش لذت ببرم!
‫اگه تصمیم بگیرم، همیشه می‌تونم از چیزها لذت ببرم. یکی از خوبی‌هامه.
‫نگاه کن!
‫یه گل رز وحشی زودرس دراومده!
‫قشنگ نیست؟ مگه صورتی جادویی‌ترین رنگ دنیا نیست؟
‫اما خیلی بده! آدمای مو قرمز نمی‌تونن صورتی بپوشن.
‫تا حالا شده موهای یه دختر مو قرمز وقتی بزرگ می‌شه تغییر کنه؟
‫تا حالا نشنیدم.
‫خب، اینم یه امید دیگه که از بین رفت.
‫زندگی من یه قبرستون بی‌نقصه از امیدهای دفن شده.
‫امروز از کنار دریاچه‌ی آب‌های درخشان رد می‌شیم؟
‫از جاده‌ی ساحلی می‌ریم.
‫حالا که اینقدر میل به حرف زدن داری، خب از خودت برام بگو.
‫تاریخچه‌ی من ارزش تعریف کردن نداره.
‫از تصوراتت هم بهتره.
‫کجا به دنیا اومدی و چند سالته؟
‫آخر اسفند یازده سالم تموم شد.
‫من تو نووا اسکوشیا به دنیا اومدم.
‫اسم پدرم والتر شرلی بود و اسم مادرم برتا.
‫اون‌ها یه خونه کوچیک تو بولینگبروک داشتن.
‫مادر و پدرم خیلی زود بعد از به دنیا اومدنم فوت کردن، به خاطر همین یادم نمیاد.
‫اما هزاران بار تصورش کردم.
‫وقتی تو خونه خانم توماس ظرف می شستم،
‫وقتی از سه جفت دوقلوی خانم هاموند مراقبت می کردم...
‫هزاران بار.
‫هزاران.
‫اون خونه کوچیک حتماً درست دم درش ‫گل برف داشت،
‫با پیچ امین‌الدوله روی پنجره‌ها و ‫پرده‌های توری تو همه‌شون.
‫من تو اون خونه به دنیا اومدم.
‫آقای هاموند فوت کرد و خانم ‫هاموند وسایل خونه‌شو جمع کرد.
‫بعد از اون دیگه کسی منو قبول نکرد، ‫برای همین مجبور شدم برم پرورشگاه.
‫اون زن‌ها—خانم توماس و خانم هاموند— ‫با تو خوب بودن؟
‫آره، ولی...
‫سخته که شوهر الکلی و بقیه چیزها رو تحمل کنی.
‫با این حال، می‌دونم که قصدشون ‫این بود که باهام خوب و مهربون باشن.
‫این مرغ‌های دریایی فوق‌العاده نیستن؟
‫اون مدلی که شیرجه می‌زنن و می‌رن بالای آب.
‫دوست داری یه مرغ دریایی باشی؟
‫فکر کنم دلم بخواد.
‫عزیز، عزیز. باورم نمیشه!
‫برادرم رابرت خبر رو با دخترش، ننسی، فرستاد،
‫و اون گفت که شما یه دختر میخواستین.
‫مگه نگفت، فلورا؟
‫اتفاقا گفت!
‫آخ از دست این ننسی!
‫هنوز میتونیم بچه رو پس بفرستیم به پرورشگاه؟
‫اوه، خانم بلوئت میگفتن که خیلی دوست دارن یه دختر کوچولو داشته باشن که بهشون کمک کنه.
‫آن دقیقا همون دختریه که به دردشون میخوره.
‫و خانم بلوئت امروز دوباره اینجان!
‫بفرمایید بشینید، خانم کاتبرت.
‫آن، تو اینجا بشین.
‫خانم بلوئت، ما دقیقا همون دختری رو که میخواستین براتون پیدا کردیم.
‫چند سالته؟
‫یازده سالمه.
‫اسمت چیه؟
‫آن شرلی.
‫هه. قیافت که نشون نمیده جون داشته باشی. ولی به نظر میای جون سخت باشی.
‫اگه تو رو ببرم، باید دختر خوبی باشی و باهوش و مودب.
‫من بهت غذا میدم،
‫پس انتظار دارم حقت رو ادا کنی.
‫خب، پس تمومه.
‫من اونو از دست شما میگیرم، خانم کاتبرت.
‫اگه بخواین، میتونم همین الان ببرمش خونه.
‫خب، نمیدونم.
‫من نگفتم که من و متیو تصمیم گرفتیم که نگهش نداریم.
‫من فقط اومدم ببینم این اشتباه چطور پیش اومده.
‫فکر کنم بهتره دوباره ببرمش خونه و با متیو دربارش صحبت کنم.
‫این به نظرتون خوبه، خانم بلوئت؟
‫ف... فکر کنم مجبورم قبول کنم.
‫واقعاً گفتین با آقای کاتبرت صحبت می‌کنین؟
‫یا فقط توهم زدم که گفتین؟
‫بهتره خیالاتت رو کنترل کنی اگه نمی‌تونی تشخیص بدی چی واقعیه و چی نیست.
‫بله، دقیقاً همین رو گفتم.
‫البته هنوز تصمیم قطعی گرفته نشده، حواست باشه.
‫من حتی سگی رو که دوست دارم هم به اون زنِ بلوئت نمی‌دم!
‫ولی یا باید این کارو بکنیم یا خودمون نگهش داریم.
‫من هیچوقت بچه بزرگ نکردم، مخصوصاً یه دختر.
‫درسته، ولی واقعاً دختربچه جالبیه.
‫ترجیح می‌دم یه دختربچه مفید باشه.
‫برعکس متوجه شدی.
‫ما قراره برای اون مفید باشیم.
‫ای پدر مهربان آسمانی،
‫من برای همه نعمت‌هایت از تو سپاسگزارم.
‫در مورد چیزهایی که می‌خواهم، فقط فرصت دارم دوتا رو نام ببرم.
‫اول، لطفاً بگذار وقتی بزرگ شدم خوشگل بشم،
‫و لطفاً بگذار اینجا در گرین گیبلز شگفت‌انگیز بمونم!
‫با احترام، آن شرلی.
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫قسمت بعدی ‫من عاشق چیزهای قشنگم