‫نمی‌دونم باهاش چیکار کنم.
‫بهت قول می‌دم که دیگه مدرسه نمی‌رم.
‫اگه یه چیزی تو کله‌ش بره، خیلی لجباز می‌شه.
‫من که ده تا بچه رو فرستادم مدرسه، می‌گم
‫اولش یه کم نازشو می‌کشیدم، همین.
‫پس واقعا فکر می‌کنی بهتره بذارم خونه بمونه؟
‫آره. یعنی، دیگه بهش نمی‌گفتم مدرسه
‫تا وقتی که خودش بگه.
‫یه هفته‌ای که بگذره، خودش خسته ‫می‌شه و دلش می‌خواد برگرده مدرسه.
‫فکر می‌کنی؟
‫ولی اگه مجبورش کنی همین الان برگرده،
‫خدا می‌دونه چه قشقرق و بلبشویی ‫به پا می‌کنه و بدتر از قبل می‌شه.
‫آن؟
‫چی شده حالا؟
‫من دیانا رو خیلی دوست دارم، ‫ماریلا. نمی‌تونم بدون اون زندگی کنم.
‫با هم دعواتون شده؟
‫نه.
‫اما وقتی بزرگ بشیم، دیانا ازدواج می‌کنه…
‫و می‌ره و منو تنها می‌ذاره.
‫وای، من چیکار کنم؟
‫از شوهرش متنفرم. خیلی ازش بدم میاد.
‫اگه می‌خوای غصه بخوری، لااقل یه چیزی ‫رو غصه بخور که به خودت نزدیک‌تر باشه.
‫آهان، آره. من فردا بعدازظهر می‌رم بیرون.
‫می‌تونی از دیانا بخوای بیاد اینجا با هم چای بخورین.
‫وای، ماریلا!
‫شربت تمشک رو از طبقه‌ی دوم کمد بردار.
‫می‌تونی کیک میوه‌ای و چند تا شیرینی و بیسکوییت هم بذاری.
‫چه عالی!
‫پس بالاخره می‌تونی یه چیزایی رو تصور کنی،
‫وگرنه نمی‌فهمیدی چقدر دلم می‌خواست همچون چیزی رو.
‫چه بزرگونه و باحال می‌شه!
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫فصل ۴ ‫تو همچین دنیای جالبی، آدم نمی‌تونه زیاد ناراحت بمونه
‫حالت چطوره؟
‫با اومدنت که خیلی بهتر شد.
‫چای میل داری؟
‫ماریلا گفت شربت تمشک تو طبقه‌ی دومه.
‫حتما همینه.
‫شربت تمشک معروف ماریلا!
‫بفرما، تعارف نکن.
‫مرسی. چه رنگ قشنگی داره.
‫چه عالی!
‫نمی‌دونستم شربت تمشک انقدر خوشمزه‌ست!
‫خوشحالم که دوست داری!
‫هرچقدر می‌خوای بخور. من می‌رم بیرون آتیش رو زیاد کنم.
‫واقعاً خیلی خوبه.
‫یه لیوان دیگه؟
‫بله، لطفا.
‫بهترین چیزی که تا حالا خوردم.
‫خیلی از مال مامانم بهتره.
‫ماریلا آشپز معروفی‌ایه.
‫ولی تو آشپزی جایی برای خیال‌پردازی ‫نیست. فقط باید طبق دستورالعمل بری جلو.
‫داره سعی می‌کنه آشپزی یادم بده، ولی ‫بهت قول می‌دم دایانا، کار خیلی سختیه.
‫چی شده دایانا؟
‫خیلی حالم بده.
‫چی؟
‫کجات درد می‌کنه؟
‫می‌خوای روی مبل دراز بکشی؟
‫باید برم خونه.
‫حتی فکرشم نکن که بدون خوردن چای بری خونه.
‫باید برم خونه.
‫باشه. باهات میام.
‫خانم لیند.
‫ماریلا خونست؟
‫رفته بیرون.
‫بیا تو. چای می‌ذارم.
‫نه، ممنون. فقط اومده بودم یه سری بزنم.
‫خداحافظ.
‫بگو ببینم، آن،
‫به دایانا چی دادی خورد؟
‫دایانارو مست کردی؟!
‫آخه چی بهش دادی؟
‫چیزی جز شربت تمشک بهش ندادم.
‫فکر نمی‌کردم شربت تمشک کسی رو مست کنه،
‫حتی اگه سه لیوان بزرگ مثل دایانا بخورن.
‫آن، تو واقعاً استعداد عجیبی تو دردسر درست کردن داری.
‫به جای شربت تمشک به دایانا شراب انگور فرنگی دادی.
‫شراب؟
‫من بطری شربتو گذاشتم تو زیرزمین.
‫نه تو انباری، مثل اونجایی که بهت گفتم.
‫چی؟!
‫خودت فرقشونو نمی‌دونستی؟
‫من هیچ‌وقت نچشیدمش. می‌خواستم ‫خیلی… خیلی… مهمون‌نواز باشم.
‫دایانا همین‌جوری الکی می‌خندید ‫وقتی مامانش ازش پرسید چی شده.
‫مامانش از بوی نفسش فهمید که مست کرده.
‫خانم بری خیلی عصبانیه.
‫دیگه هیچ‌وقت نمی‌ذاره با دایانا بازی کنم!
‫می‌دونم. می‌رم به خانم بری می‌گم چی شده.
‫وقتی بفهمه تقصیر تو نیست، نظرش عوض می‌شه.
‫ماریلا؟
‫از بین همه ی زن های غیرمنطقی ای ‫که دیدم، اون از همه بدتره!
‫بهش گفتم که همه اش یه اشتباه بوده و تو مقصر نیستی،
‫ولی اون اصلا حرف منو باور نکرد.
‫رک و پوست کنده بهش گفتم که شراب واسه ی ‫این نیست که یه هو سه لیوان سر بکشی!
‫چی می خوای؟
‫اوه، خانم بری، لطفا منو ببخشید!
‫منظورم این نبود که دایانا رو مست کنم!
‫یه لحظه فکر کن اگه تو کل دنیا فقط یه دوست صمیمی داشتی!
‫فکر می کنی عمدا مستش می کردی؟
‫اوه، لطفا نگو که دیگه نمی ذاری دایانا با من بازی کنه!
‫اگه این کارو بکنی، زندگی منو با ‫یه ابر سیاه از بدبختی می پوشونی!
‫چطور جرات می کنی با کلمات قلمبه سلمبه ‫و اداهای نمایشی بزرگترت رو مسخره کنی؟
‫من فکر نمی کنم تو دختر کوچولوی ‫مناسبی برای معاشرت با دایانا باشی.
‫بهتره بری خونه و درست رفتار کنی.
‫لطفا صبر کن!
‫اجازه نمی دی فقط یه بار دایانا ‫رو ببینم تا ازش خداحافظی کنم؟
‫دایانا خوابه. حالا برو!
‫اوه، ولی...
‫آخرین امیدم از بین رفت.
‫دایانا!
‫مادرت کوتاه نیومد؟
‫کلی گریه کردم و بهش گفتم که ‫تقصیر تو نبود، اما فایده ای نداشت.
‫کلی طول کشید تا راضیش کنم ‫بذاره ده دقیقه باهات خداحافظی کنم.
‫ده دقیقه برای یه خداحافظی ابدی خیلی کم نیست؟
‫اوه، دایانا، قول می دی هیچ وقت منو ‫فراموش نکنی، دوست دوران کودکیت،
‫هر چقدر هم که دوست های عزیزتر از من داشته باشی؟
‫حتما، و هیچ وقت دیگه دوست صمیمی ای نخواهم داشت.
‫نمی تونم هیچکس دیگه ای رو مثل تو دوست داشته باشم.
‫اوه، دایانا، دوستم داری؟
‫خب، معلومه که دوست دارم.
‫نمی دونستی؟
‫فکر می کردم که دوستم داری، البته، ولی ‫هیچ\وقت امید نداشتم که عاشق من باشی.
‫اوه، این عالیه!
‫اوه، دایانا، فقط یه بار دیگه بگو.
‫من از صمیم قلب دوست دارم، آن، و ‫همیشه هم دوست خواهم داشت، مطمئن باش.
‫و من همیشه دوستت خواهم داشت، دایانا.
‫یه تکه از گیسوی مشکی\ات رو به من ‫می\دی به یادگار نگه دارم برای همیشه؟
‫حاضری؟
‫بله.
‫خداحافظ، دوست عزیزم.
‫از این به بعد باید مثل غریبه\ها ‫باشیم، هرچند کنار هم زندگی می\کنیم.
‫اما قلب من همیشه به تو وفادار خواهد بود.
‫من برمی\گردم مدرسه.
‫فقط همین توی زندگی برام مونده،
‫حالا که دوستم بی\رحمانه از من جدا شده.
‫مدرسه که باشم، می‌تونم نگاهش ‫کنم و به روزهای گذشته فکر کنم.
‫امیدوارم دیگه از شکستن تخته سیاه ‫روی سر مردم و این کارها نشنویم.
‫سعی می‌کنم شاگرد نمونه‌ای باشم!
‫خداحافظ!
‫آن!
‫برگشتین!
‫بفرمایید.
‫بخورین.
‫به به، چه خوشمزه به نظر می‌رسه!
‫آن، بفرمایید.
‫این چیه؟
‫وای، چه خوشگله!
‫ممنون، الا.
‫آن، این از طرف منه.
‫و دوست دارم این رو هم داشته باشی.
‫از همه‌تون ممنونم. ازشون مثل گنج مراقبت می‌کنم.
‫چه خوبه که آدم رو تحسین می‌کنن.
‫خب، فک کنم همینطوره.
‫امیدوارم هر چی معلمتون می‌گه، گوش بدی.
‫معلومه که گوش می‌دم.
‫اما دایانا نگاهم نمی‌کنه.
‫فکر کنم یه بار بهم لبخند زد.
‫حالا، می‌خوام همه‌تون یه انشا درباره ‫مدرسه‌ای که توش درس می‌خونین، بنویسین.
‫طبق ترتیبی که روی تخته سیاه نوشتم شروع کنین.
‫آن عزیزم، مامانم می‌گه نباید باهات بازی ‫کنم یا حتی تو مدرسه باهات حرف بزنم.
‫خواهش می‌کنم ازم ناراحت نشو، ‫چون من هنوز همونقدر دوستت دارم.
‫و بنابراین،
‫بعضی‌هاتون خوب نوشتین و بعضی‌ها نه چندان خوب،
‫دایانا عزیزم:
‫معلومه که ازت ناراحت نیستم.
‫روح ما می‌تونه با هم ارتباط برقرار کنه.
‫امشب با نامه‌ات زیر بالشم می‌خوابم.
‫تا دم مرگ برای تو، آن یا کوردلیا شرلی.
‫کافیه.
‫آن شرلی.
‫می‌دونم تو املات خیلی خوبی.
‫میشه چند تا—
‫آن واقعا باهات حرف نمی‌زنه.
‫فکر کنم شما تو کلاس رقیب هم هستین.
‫امروز، بالاترین افتخار در ریاضی می‌رسه به... .
‫گیلبرت.
‫امروز، بالاترین افتخار در ریاضی می‌رسه به... .
‫آن.
‫امروز، گیلبرت و آن تو ریاضی نمره اول شدن، مساوی.
‫مطمئنم هیچ‌وقت از هندسه خوشم نمیاد.
‫اصلا جایی برای خیال‌پردازی نداره.
‫و گیل… منظورم اینه که بعضی‌ها خیلی توش خوبن.
‫حتی دایانا…
‫اما اشکالی نداره دایانا ازم جلو بزنه.
‫با اینکه الان مثل دو تا غریبه‌ایم
‫هنوزم یه عشق فرو نشونی بهش دارم.
‫خیلی ناراحتم که نمیتونم باهاش حرف بزنم.
‫اما واقعا
‫آدم تو یه دنیای به این جالبی، نمیتونه زیاد ناراحت بمونه،
‫میتونه؟
‫تو رو که میشناسم، از پس هرچی زندگی جلوت بذاره برمیای.
‫حالا غذاتو تموم کن.
‫باشه.
‫اون زمستون شاهد یه اتفاق مهم بود.
‫نخست وزیر کانادا تصمیم گرفت به جزیره پرنس ادوارد بیاد.
‫بیشتر بزرگترا تو اونلی رفتن حرفاشو بشنون.
‫اما این تنها اتفاق مهم نبود.
‫گاهی وقتا خوبه یه شب بدون ماریلا بگذره.
‫الو؟
‫چی شده دایانا؟!
‫بالاخره مامانت کوتاه اومد؟
‫نه!
‫آن، زود بیا!
‫مینی می خیلی مریضه!
‫فکر کنم خروسک گرفته!
‫مامان و بابام رفتن شهر
‫و مری جو نمیدونه چیکار کنه،
‫و آن، خیلی ترسیدم!
‫گریه نکن!
‫متیو رفته دنبال دکتر.
‫میدونم برای خروسک چیکار کنم.
‫یادته که من از بچه‌ها مراقبت کردم.
‫فقط صبر کن تا شیشه ایپکاک رو بیارم.
‫خب، آن؟
‫مینی می خروسک گرفته، مثل سه تا دوقلوها.
‫اما حالش خیلی بده.
‫یه لباس تمیز و پارچه نرم پیدا کن!
‫همین الان.
‫مری جو، به کلی آب داغ نیاز داریم.
‫باشه!
‫مینی می، اینو بخور.
‫آفرین دختر خوب.
‫فکر نمیکنی خفه بشه، نه؟
‫مینی می!
‫قوی باش، مینی می!
‫متیو!
‫ببخشید. مجبور شدم تمام راه رو تا اسپنسرویل برم.
‫بیمار کجاست؟
‫اینجاست.
‫می‌بینم که داره راحت می‌خوابه.
‫حالا دیگه حالش خوب می‌شه.
‫واقعاً داشتم از ناامیدی کم می‌آوردم.
‫واقعاً فکر کردم داره خفه می‌شه.
‫بهش دارو دادی؟
‫بهش ایپکاک دادم،
‫و وقتی آخرین دوز رو خورد، حالش سریع بهتر شد.
‫دکتر، باید خودت حدس بزنی چقدر خیالم ‫راحت شد، چون نمی‌تونم با کلمات بگم.
‫می‌دونی بعضی چیزا رو نمیشه با کلمات گفت.
‫چه صبح قشنگیه، نه؟
‫خیلی خوشحالم که تو دنیایی زندگی ‫می‌کنم که برفک‌های سفید داره.
‫خیلی خوابم میاد. نمی‌تونم برم مدرسه.
‫ولی از اینکه بخاطر گیل بمونم ‫خونه متنفرم - بعضی از بچه‌های دیگه
‫از من جلو می‌افتن تو کلاس.
‫خب، فکر کنم بتونی از پسش بربیای.
‫اون دختر کوچولوی موقرمزه‌ی خونه‌ی ‫کاتبرت جون اون بچه رو نجات داد.
‫اگه من می‌رسیدم دیگه خیلی دیر شده بود.
‫واقعاً؟
‫تا حالا همچین نگاهی تو چشماش ندیده بودم، ‫وقتی داشت ماجرا رو برام توضیح می‌داد.
‫نمی‌تونم با کلمات بگم.
‫به خونه خوش اومدی، ماریلا.
‫فکر کنم گرسنه‌ای.
‫سوپ تو قابلمه هست،
‫و می‌تونی از انبار یه کم مربای آلوچه‌ی آبی برداری.
‫متیو داشت از دیشب برام تعریف می‌کرد.
‫باید بگم خوشبختانه می‌دونستی باید چیکار کنی.
‫خودم اصلاً نمی‌دونستم چیکار کنم، ‫چون تا حالا مورد خروسک ندیده بودم.
‫ماریلا، من…
‫موقع غذا خوردن حرف نزن!
‫از قیافه‌ات معلومه که کلی حرف داری بزنی،
‫ولی می‌تونن صبر کنن.
‫خانم بری امروز بعدازظهر اینجا بود، آن.
‫گفت که تو جون مینی می رو نجات ‫دادی، و بخاطر ماجرای شراب متاسفه.
‫و امیدواره که دوباره با دایانا دوستای خوبی بشید.
‫وای، ماریلا، می‌تونم همین الان برم؟
‫وقتی برگشتم ظرفامو می‌شورم.
‫بله، بله، برو.
‫من کلاه و شالت رو میارم، پس…
‫انگار دارم با خودم حرف می‌زنم.
‫خدا رحم کنه سرما نخوره.
‫آن!
‫دایانا!
‫الان دیگه برام مهم نیست موهام قرمزه یا نه.
‫بزرگ شدن خیلی باید خوب باشه، ماریلا،
‫وقتی این‌جوری باهات رفتار می‌کنن، خیلی خوبه.
‫من که نمی‌دونم.
‫دایانا یه مدل قلاب بافی جدید بهم یاد داد.
‫یه کارت خوشگل با یه حلقه گل رز هم بهم داد،
‫با یه شعر قشنگ!
‫کیک میوه‌ای خوردیم و...
‫آن عزیزم،
‫اگر دوستم داری
‫همانطور که من دوستت دارم...
‫هیچ چیز جز مرگ
‫نمی‌تواند ما دو تا را از هم جدا کند.
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫دفعه بعد ‫بیایید به جنبه‌های روشن زندگی نگاه کنیم