‫هویی‌جیه
‫یعنی چقدر بیشتر باید ادامه بدم؟
‫هر از گاهی صدای جیک‌جیک پر زمستونی‌ها رو می‌شنوم. آیا معنی خاصی
‫پشتش هست؟ آیا به این معنیه که به زودی بهار می‌رسه؟ اینجا هنوز خیلی
‫‫سرده، اما نباید زیاد طول بکشه تا گرم بشه.
‫‫‫سه هفته گذشته. بالاخره تونستیم دو تا روستا رو پیدا کنیم که حاضر به داد و
‫‫‫‫ستد با مبتلایان هستن. ما داخل یک اقامتگاه متروکه در فاصله‌ی چند کیلومتری
‫‫‫‫‫از اونا اتراق کردیم. اینجا به اندازه کافی سوخت هست که کفاف چند روز رو بده.
‫‫‫‫‫‫باورت نمیشه که پوسته‌ی درخت چه مزه‌ی بدی داره. هیچوقت نمی‌خوام دوباره
‫از آدمای کهن سال بشنوم که چقدر مغذی هستن.
‫‏‫اینو، ساشا، شما واقعا عاشق کتابین، مگه نه؟‬
‫‏‫هوم.‬
‫‏‫اینو باهوشه. کلی چیزا بهم یاد داده.‬
‫‏‫تالولا نه سان!‬
‫‏‫سلام.‬
‫‏‫زیاد پیش نمیاد که به مدرسه سر بزنی.‬
‫‏‫گفتم یه سر بیام.‬
‫‏‫از صورتت معلومه.‬
‫«تو دردسر افتادم. آلینا، به دادم برس!»
‫‏‫درسته؟‬
‫نمیشه چیزی رو ازت پنهون کرد.
باشد برای تمام جانان، محلی برای آرامیدن و خوابی ابدی
آن گل کوچکی که پایمال کردی
آیا شکست قلب تو را؟
آیا به راستی به درد آورد تو را؟
نه محلی که شدیم زاده
نه محلی که می‌شویم غبار
پس چیست که می‌توانیم انتخاب کنیم؟
هر چه می‌بینی
آنچه هست که می‌بینم
وجودم آتش گرفته
نور دوره از ما
آیا نمی‌بینی؟
چه دردناکه
رها کردیم
خطا کردیم
رنجیدیم
و رنجاندیم
پایان این روز‌ها
خواهشا، خواهشا
بده ندای پایان را
To all the lives, a place of peace, a tranquil sleep
Fumitsuketa chiisai hana
Kokoro wa kizutsukimashita ka?
Chanto itai desu ka?
Umareru basho sae
Chiriyuku basho sae
Ja nani ga eraberu no desu ka?
That you see
What I see
Inochi moeteru
Tooku hikari
Don't you see?
Kurushii yo
Ushinatte
Machigatte
Kizutsuke
Kizutsuite
End of days
Douka douka
Owari o
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
آرکنایتز
برخاستن از اخگر
‫حس خوبی داره که این شکلی زندگی روزمره‌ی بقیه رو تماشا کنی.
‫‏‫بله، این وظیفه‌ی منه.‬
‫‏‫اون دو تا چطورن؟‬
‫براشون سخته که بین بقیه جا بیفتن، اما بچه‌های خوبی‌ان.
‫از وقتی که اومدن اینجا خیلی سرحال‌ترن.
‫‏‫که اینطور.‬
‫‏‫بخشید که یهویی به زحمت انداختمت.‬
‫‏‫مشکلی نیست.‬
‫‏‫این مال یلناست؟‬
‫‏‫آره، سر تمرین زدم سوزوندمش.
‫مصیبتی شد. اون حسابی از کوره در رفته بود.
‫نزدیک بود باهام دوئل راه بندازه.
‫‏‫زیاد سرحال نیستی.‬
‫‏‫به خاطر برژوکاستیه؟‬
‫‏‫اون هنوز منو قبول نکرده.‬
‫دلیل ادامه همکاری چریک‌ها با ما هم
‫صرفا به خاطر تعداد بالای مبتلایان غیر مسلحی هست که اینجا سکونت دارن.
‫کی فکرشو می‌کرد روزی برسه که تالولا بی‌اعتماد به نفس باشه؟
‫از وقتی که یلنا رو دیدی دو سالی می‌گذره، درسته؟
‫زندگیمون از اون موقع خیلی بهتر شده.
‫وقتی که بچه‌ها تو رو می‌بینن، چشماشون برق می‌زنه.
‫‏‫برق می‌زنه؟‬
‫بعضیا «فراست‌نوای مبارز» رو الگوی خودشون قرار میدن؛
‫اما خیلی از بچه‌ها هم دوست دارن مثل «تالولای قهرمان» بشن.
‫‏‫بیخیال. دوست ندارم اینطوری صدام کنن.‬
‫این نشون میده مسیری که انتخاب کردی اشتباه نبوده.
‫‏‫آره.
‫اما ما نمی‌تونیم تا ابد اینجا زندگی کنیم.
‫‏‫باید بریم جنوب.‬
‫‏‫نمی‌تونیم.‬
‫هنوز مبتلایان زیادی تو دشت‌های برفی هستن که دارن زجر می‌کشن.
‫منم قصد ندارم اونا رو رها کنم.
‫اما اگه همین جا باقی بمونیم، هیچی تغییر نمی‌کنه.
‫باید با مبتلایان بیشتری ارتباط برقرار کنیم.
‫باید بهشون بگیم «شما تنها نیستین».
‫اینجا موندن صرفا ما رو فرسایش میده و انرژیمون رو-
‫‏‫تالولا.‬
‫بیرون دشت‌های برفی، قدرت نظامی عظیم اورسوس انتظار ما رو می‌کشه.
‫‏‫واحد گشت در مقایسه با اونا هیچی نیست.
‫من نمی‌خوام برادرا و خواهرام رو بیهوده به کشتن بدم.
‫عمر مبتلایان کوتاهه.
‫کی می‌دونه چقدر طول می‌کشه تا متحد-
‫‏‫دقیقا برای همین میگم.‬
‫تو جنوب، زمین‌های حاصلخیز و منابع زیادی وجود داره.
‫به لطف شرایط بهتر می‌تونیم آینده رو رقم بزنیم.
‫آینده‌ی مبتلایان و آینده‌ی مردم پس از ما.
‫حتی اگه به قدر کافی زنده نمونیم تا نتیجه‌اش رو ببینیم،
‫می‌تونیم امید رو برای آیندگان به جا بذاریم.
‫بیا تا جایی که بهش تعلق داریم رو پیدا کنیم.
‫جایی که داخلش بتونیم تا لحظه‌ی آخر مثل آدمیزاد زندگی کنیم.
‫‏‫بابا؟‬
‫‏‫وقتشه.‬
‫‏‫بریم.‬
‫از دستورات پیروی کنید و تخلیه کنید!
‫‏‫زودتر!‬
‫‏‫تا کی می‌خوای اونجا بشینی؟‬
‫‏‫خرگوش سفیده‌ی لعنتی...‬
‫‏‫بدون مکث زدی منجمدم کردی.
‫نشون میده که چقدر به شعله‌هات اعتماد دارم.
‫بابا، ما دشمن رو بیرون کشیدیم و اهداف رو تخلیه کردیم.
‫‏‫لعنتی... اون مبتلا‌ها...‬
‫شوخی می‌کنی؟ اون...
‫‏‫تا حالا جادوی بابام رو به چشم دیده بودی؟‬
‫‏‫از پشتیبانی‌تون ممنونم.‬
‫من الان میرم تا دنبال بازمانده‌ها بگردم.
‫‏‫با اجازه.‬
‫‏‫تالولا.‬
‫قبول دارم که نقشه‌ات ارزش‌های خودش رو داره.
‫اما... تنها مرگ همه رو تسریع خواهد کرد.
‫اگه با مبتلایان جنوب متحد شیم، قدرتمون بیشتر میشه.
‫وقتی که توجه امپراتوری به ما جلب بشه، تو متحمل بیشترین ضربه خواهی شد.
‫من قرار نیست اونا رو تحت فرمانم متحد کنم.
‫می‌خوام اونا به یک فلسفه‌ی واحد پایبند بشن.
‫‏‫فلسفه؟‬
‫تا زمانی که به مرحله‌ی عمل نرسه، صرفا خیالاته.
‫ما به لطف معادن دشت‌های برفی،
‫و این پادگان به منابع دسترسی خواهیم داشت.
‫با رفتن به جنوب، همه چیز رو رها می‌کنیم و صرفا زیر زره آهنین اورسوس له خواهیم شد.
‫‏‫منابع اینجا رو به اتمام هستن.‬
‫دیر یا زود هم توجه امپراتوری به ما جلب خواهد شد.
‫تو دشت‌های برفی آینده‌ای نداریم.
‫پس به دنبال یک جبهه‌ی نبرد جدیدی؟
‫نخیر، چیزی که دنبالشم یک شانس پیروزیه.
‫وضع الانمون، چیزی جز یک خودکشی آهسته نیست.
‫شما هم حتما متوجه هستین-
‫‏‫من...‬
‫به کسی که تا به حال ناامیدی رو نچشیده
‫و صرفا تئوری‌های تو‌خالی و غیرعملی در می‌کنه، اعتماد نمی‌کنم.
‫‏‫تالولا؟ کجا میری؟‬
‫بـ- ببخشید.
‫نزدیک نشو!
‫جلو بیای، شلیک می‌کنم!
‫چند روزه که غذا نخوردین؟
‫ساکت! زودتر گمشو!
‫‏‫دارین می‌لرزین.‬
‫‏‫اون یه مبتلاست.‬
‫با آرت‌هام می‌تونم...
‫‏‫نه!‬
‫از آرت استفاده... نکن...
‫یه ذره گرم شدین، درسته؟
‫‏‫تو کی هستی؟‬
‫یک مبتلا مثل شما دو تا.
‫‏‫گرمه.‬
‫پس اون موقع بود که جفتشون رو دیدی.
‫گمونم تنها نکته‌ی مثبت اون روز همین بود.
‫میگم، آلینا، به جوخه‌هامون ملحق نمیشی؟
‫شاید تو بتونی پاتریوت رو متقاعد-
‫بهت که گفتم...
‫آرت‌‌های من تو نبرد به کار نمیان.
‫من نمی‌خوام به کسی آسیب بزنم.
‫از این که با من روستا رو ترک کردی پشیمون نیستی؟
‫من خودم همراهت رفتم.
‫‏‫تنها یک دلیل داشتم.‬
‫یادت میاد که می‌خواستی چیکار کنی؟
‫من همیشه برای آینده‌ی مبتلایان تلاش می‌کردم.
‫این حرفی نیست که اون اوایل می‌زدی.
‫ببین، تالولا...
‫وقتی تونستی خونه‌ای برای مبتلایان بسازی،
‫اونایی که مبتلا نیستن چی میشن؟
‫اونا رو قرنطینه می‌کنی؟
‫همه رو مبتلا می‌کنی؟
‫‏‫خب...‬
‫برعکس، اگه اوریپاتی درمان شد و همه دیگه مبتلا نبودن،
‫برخی‌ها دوران مبتلا بودن یادشون می‌مونه و برخی هم فراموش می‌کنن، درسته؟
‫‏‫آره.
‫‏‫پس اگه اوریپاتی از بین رفت، ما واقعا می‌تونیم به زندگی عادی برگردیم؟‬
‫‏‫احتمالا نه.
‫نمی‌تونیم به زندگی قبل از مبتلا شدنمون برگردیم.
‫این که مبتلایان به دنبال برابری باشن، مسئله‌ای طبیعیه.
‫اگه این سرزمین اونو به ما نمیده،
‫پس باید با دستای خودمون به دستش بیاریم.
‫‏‫چه شجاعانه.‬
‫‏‫مسخره‌ام نکن.‬
‫‏‫قصدم این نبود.‬
‫‏‫اما حق با توئه.‬
‫تمام اونایی که علیه تقدیر تحمیل شده می‌جنگن، شجاع به حساب میان.
‫داری میگی تقدیر چیز بدیه؟
‫درسته.
‫اما می‌دونی، من الان می‌تونم این شکلی باهات حرف بزنم و به بچه‌ها درس بدم.
‫فکر می‌کنم تقدیر به من بدی نکرده.
‫‏‫تمومش کن.‬
‫‏‫تقدیر خیلی حسوده.‬
‫ممکنه بیاد و همه چیز رو ازت بدزده.
‫من واقعا به تقدیر اعتقاد ندارم.
‫ما فقط به اونچه که می‌بینیم و می‌تونیم لمس کنیم تکیه می‌کنیم.
‫مثل برفی که روی درخت‌ها نشسته.
‫لبخند بچه‌ها.
‫این شنل و نور شمع.
‫حتی این سوزن و نخ.
‫‏‫اما، خب...‬
‫اگه تمام اینا از جلوی چشمات غیب بشن
‫تو باز هم می‌تونی به تنهایی با تقدیر مبارزه کنی؟
‫من هرگز سر خم نمی‌کنم.
‫این یکی از چیزایی هست که از پاتریوت یاد گرفتم.
‫نادون نباش، این سبک زندگی اونه.
‫تالولا، تو باید یاد بگیری فراموش کنی، کوتاه بیای، خودت رو ببخشی و به جلو ادامه بدی.
‫اگه آدم اینقدر بیخیال باشه، چطور می‌تونه به چیزی برسه؟
‫به نظرم تو تبدیل به رهبر فوق‌العاده‌ای شدی،
‫اما نسبت به اون موقع، حرف‌هات خیلی سطحی‌تر شدن.
‫اون موقع؟
‫«عدالتی که نیاز به قربانی داشته باشه، واقعا اسمش عدالته؟»
‫همیشه بهش فکر می‌کنم.
‫ببین، تالولا.
‫تو فکر می‌کنی اگه تمام دشمنان جلوی چشمت رو شکست بدی، به پیروزی می‌رسی؟
‫اشتباهه. تازه وقتی که با دشمنانی که نمی‌بینی مبارزه کنی، نبرد واقعیت شروع میشه.
‫نبردی علیه بدخواهی و خباثتی که تو این سرزمین ریشه کرده؟
‫درسته. ممکنه تا ابد نشه شکستشون داد.
‫با این حال، باید به نبرد ادامه داد؟
‫شاید بشه گفت این مشابه ایستادگی در برابر تقدیره.
‫در نهایت، جنگ تنها زمانی به پایان می‌رسه که همه سلاح خودشون رو زمین بذارن.
‫اما دست بردن به سلاح برای مبارزه با تبعیض و نابرابری هم نوعی از عدالته.
‫‏‫«جنگ ما، جنگی علیه نفس است.»‬
‫این جمله رو داخل کتابی خوندم.
من ‫این جمله رو دوست دارم.
‫انتخاب این که افراد با سلاح در دستشون چیکار می‌کنن، بر عهده‌ی نفسشونه.
‫برای همین، همونطور که تو هیچوقت از اون شمشیر دست نمی‌کشی...
‫تو هم سوزن و نخ رو زمین نمی‌ذاری؟
‫درسته. منم نبرد خودم رو دارم.
‫‏‫خب، درس امروز به پایان رسید!‬
‫‏‫حاضر شد.‬
‫‏‫نجاتم دادی.‬
‫حتما خیلی براش عزیزه.
‫البته فکر نمی‌کنم اندازه‌اش باشه.
‫بهش می‌خوره یه لباس نظامی باشه.
‫‏‫اوه...‬
‫گمونم یکی از دلایل جناب پاتریوت برای ادامه‌ی نبرد رو پیدا کردیم.
‫‏‫آره.‬
‫پس میرم پسش بدم. ممنون.
‫‏‫به نظرم تو و برژوکاستی خیلی شبیه به همین.
‫بیش از حد به عقاید خودتون باور دارین.
‫من نمی‌تونم کاری که بهش باور ندارم رو انجام بدم.
‫اینم یکی از عقایدی هست که کوشچی تو ذهنت کاشته.
‫‏‫اما من کمی به خودم اطمینان دارم.
‫شاید نشه این عقیده رو کاملا پاک کرد؛
‫اما تا وقتی که کنارت باشم، ‫می‌دونم که می‌تونم تو رو سر عقل بیارم.
‫‏‫آلینا...‬
‫جنگمون علیه نفس، از کلمات و حرف‌هامون آغاز میشه.
‫برای شکست نخوردن، باید به یادگیری ادامه بدیم.
‫من اطمینان دارم که می‌تونی برژوکاستی رو متقاعد کنی.
‫‏‫آره.‬
‫واقعا دلت نمی‌خواد با مبارز‌ها آشنا بشی؟
‫وقتی نقشه‌ات به ثمر نشست، خود‌ به خود آشنا می‌شیم.
‫ما همگی مبارزیم. تنها میدون نبردمون متفاوته، مگه نه؟
‫درسته.
‫‏‫«آلینای مبارز».
‫هنوز در مرحله‌ی آزمایشه، ولی...
‫سـ- سمی نیستا!
‫‏‫ببین!‬
‫‏‫هی!‬
‫تنده...
‫‏‫دیدی؟‬
‫گرمم می‌کنه.
‫‏‫ممنون. برشون می‌دارم.‬
‫باشه.‬
‫‏‫خوبی؟
‫گمونم واقعا تنده.
‫‏یه ذره استراحت کن.
‫دشمن در حال عقب‌نشینیه!
‫همگی کارتون خوب بود!
‫حالا وضعیت شهر رو بررسی می‌کنیم!
‫مدتی غیرفعال بوده، اما ظاهرا سیستم محرکه هنوز کار می‌کنه.
‫کلی دارو و آذوقه هم جا گذاشتن.
‫ما قراره به اینجا نقل مکان کنیم؟
‫آره، برای اولین بار قراره تو یک شهر متحرک زندگی کنیم.
‫‏‫تالولا.
‫می‌تونیم یه لحظه صحبت کنیم؟‬
‫‏‫خیلی خود خواهین!‬
‫می‌گین که اجازه بدیم شما و گروهتون به همراه این شهر از ما جدا شین؟
‫با این شهر، ما به تنهایی می‌تونیم از دشمن دوری کنیم.
‫ما مبارز نیستیم، اما سعی کردیم در نبردتون مشارکت داشته باشیم.
‫ولی دیگه به حد خودمون رسیدیم.
‫شاید شمایی که خونتون سرده از مرگ نترسین...
‫عوضی!
‫‏‫شهر رو به شما می‌دیم.
‫‏‫هی، تالولا!‬
‫اما بی‌حرمتی به دوستانم رو نمی‌بخشم.
‫بـ- ببخشید.
‫ما سهم بیشتری از آذوقه رو بر می‌داریم، متوجهین؟
‫‏‫بله، ممنون.‬
اون ‫‏‫پایانه ارتباطی که از ارتش اورسوس تصاحب کردیم... روشنش کنید.‬
‫برای حفظ نظم، باید پاکسازی می‌شدن.
‫‏‫نمی‌تونستم.‬
‫‏‫این مسئولیت توئه.‬
‫اونا می‌دونن که اون شهر زیاد دوام نمیاره.
‫می‌خوان با دستای خودشون مسیری برای نجات پیدا کنن.
‫نمی‌خواستم این امید رو ازشون بگیرم.
‫رابطه‌ی ما بر اساس همکاری بود، نه ارباب رعیتی.
‫اینطور نیست که همه برای هدفی واحد در تلاش باشن.
‫اگه با توسل به زور اونا رو به خدمت در بیاریم، از اصل خود دورشون می‌کنیم.
‫پس برای حفظ خلوص نیروهاست؟
‫‏‫من دوست ندارم این شکلی بیانش کنم.‬
‫‏‫تو شخص درستکاری هستی.
‫‏‫تالولا، حق با تو بود!
‫اونا موقعیتمون رو به نیرو‌های اورسوس لو دادن!
‫‏‫روستا هم در خطره.‬
‫‏‫اونجا رو رها می‌کنیم.‬
‫‏‫به اهالی بگین که آماده شن.‬
‫‏‫ما دشمن رو عقب نگه می‌داریم.
‫‏‫فهمیدم!
‫‏‫ناامید شدی؟‬
‫‏‫نخیر.
‫تو ظاهرا مفهوم قربانی کردن رو درک نمی‌کنی.
‫نقشه‌ات برای رفتن به جنوب هم جنگ رو به دنبال خواهد داشت.
‫‏‫حتما خونریزی خواهد شد.‬
‫یا شاید قصد داری از طریق جنگی بین کشوری منفعت به دست بیاری؟
‫‏‫من هیچکس رو قربانی نمی‌کنم.‬
‫دلیلی برای ریختن خون همنوعانم برای برقراری نظم نمی‌بینم.
‫مبتلایان باید متوجه بشن... این که جونشون ارزشمنده.
‫آیا عزم کافی برای تحمل رنجی عظیم رو داری؟
‫‏‫نیازی نیست.
‫برای برآورده شدن هر هدفی، رنج کشیدن لازمه.
‫اشخاص متعددی تا به حال به خاطر قدرت و صداقتشون احترام من رو به دست آوردن.
‫باشد که تو نیز چنین باشی.
‫یادم خواهد موند، جناب.
‫عاقبت روستا رو خودت تعیین کن.
‫‏‫من بردم.‬
‫چی شده؟‬
‫‏‫هیچی.‬
‫راستی...
‫دیگه وقتشه که شما دو تا هم اسم‌های جدیدی داشته باشین.
‫‏‫اسم؟‬
‫اسم‌های مستعار از شما محافظت می‌کنن.
‫مثل یلنا که اسمش فراست‌نواست؟
‫‏‫آره.‬
‫‏‫اما خودت که فقط یک اسم داری.‬
‫اگه من داشته باشم که فایده نداره.
‫همین تازه داشتی یه حرف دیگه می‌زدی.
‫درسته.
‫نمی‌خوام تبدیل به نمادی بشه که بقیه کور‌کورانه دنبالش می‌کنن.
‫لازم نیست کسی اسم منو به خاطر بسپاره.
‫‏‫پس چی باید صدات کنیم؟‬
‫ببخشید. ببخشید.
‫‏‫تالولا صدام کنید.‬
‫این اسمی بین من و دوستامه.
‫من می‌خوام دوستتون باشم.
‫دوست دارم منو به خاطر روز‌هایی که با هم سپری کردیم به خاطر بیارین.
‫می‌خوانم این لالایی را برای تو
‫سر به خواب بگذار به آرامی
‫این که با چیزی جز لالایی خوابشون نمی‌بره، نشون میده که چقدر بهشون سخت گذشته.
‫درسته.
‫‏‫شنیدم تمرین رو شروع کردن.
‫‏‫آره.‬
‫فکر می‌کنم کمان زنبورکی برای ساشا خوب باشه.
‫‏‫خودت چیکار کردی؟‬
‫‏‫باهاشون تماس گرفتم.‬
‫‏‫لیودمیلا و الکس.‬
‫هنوز جوونن، اما اراده‌شون قویه.
‫از چرنوبوگ هم شناخت خوبی دارن.
‫همون شهر بزرگ، هان؟
‫چندین سال طول می‌کشه تا به اونجا برسیم.
‫‏‫نخیر.‬
‫چند بار که بخوابیم، رسیدیم اونجا.
‫‏‫فردا درست جلوی چشم ماست.‬
‫‏‫حرف قشنگیه.‬
‫تدارکات کافی برای ادامه‌ی جابه‌جایی رو نداریم.
‫نمی‌تونیم تمام افراد اینجا رو به جنوب ببریم، درسته؟
‫‏ناچارم بهش اعتراف کنم.
‫‏‫تالولا سان، ما اینجا می‌مونیم.‬
‫مبتلایانی هم هستن که همنوعانشون رو لو میدن.
‫دشمن ما فقط واحد گشت و ارتش نیستن.
‫‏‫دشت‌های برفی رو به ما بسپارین.‬
‫ما هم تا محقق شدن آرمان‌هاتون به مبارزه ادامه می‌دیم.
‫مطمئنم که از پسش بر میاین.
‫‏‫البته. بالاخره ما بهترین افراد جوخه‌ی شما هستیم.
‫درسته.
‫‏‫دوستان.‬
‫غذا حاضره-
‫هوی! مشروب داریم!
‫بریم بنوشیم!
‫بیش از حد داری می‌نوشی.
‫گمونم این شام آخری هست که همگی با هم می‌خوریم.
‫می‌بینم که هنوز برای خواهرت نامه می‌نویسی.
‫* متن کامل این نامه در 11:28
‫نامه‌هایی که نمی‌فرستی چیزی جز خاطره نویسی نیستن.
‫دوست دارم یه روز باهاش ملاقات کنم.
‫‏‫آلینا.‬
‫این مال بعد هاست، ولی دارم به تشکیل یه گروه آموزشی فکر می‌کنم.
‫خیلی فکر خوبیه!
‫می‌خوام که تو رهبرش باشی.
‫مطمئنی که می‌خوای من انجامش بدم؟
‫تو که از من خیلی محبوب‌تری.
‫آشنا کردنت با مبارزها هم راحت میشه.
‫درسته. البته تا زمانی که لازم نباشه برای معارفه سخنرانی کنم.
‫اوه؟ از الان دارم صدای تشویق همه رو می‌شنوم.
‫آه... اذیتم نکن.
‫میری بیرون؟
‫میرم روستای شرقی. اونا هنوز حاضرن با ما غذا مبادله کنن.
‫باهات همراه می‌فرستم.
‫نمی‌خوام احساس نگرانی کنن. تنهایی میرم.
‫ولی...
‫‏‫نگران نباش.‬
‫‏‫تا وقت ناهار برمی‌گردم.‬
‫‏‫مراقب باش.‬
‫‏‫باشه.‬
‫‏‫اعدامشون کن.‬
‫‏‫صبر کنید!‬
‫‏‫تقصیر منه که نتونستم نیازهاشون رو برطرف کنم.‬
‫اگه بهشون بهونه بدی، باز هم غذا می‌دزدن.
‫‏‫در این صورت... تبعیدشون کنیم.‬
‫‏‫خیلی خب.‬
‫به اندازه یک هفته بهشون جیره بدیم.
‫انتظار داری قبول کنیم؟!
‫‏‫ببریدشون!‬
‫‏‫تالولا! واحد گشت!‬
‫‏‫دارن روستای غربی که باهامون معامله کرده بود رو بازرسی می‌کنن.
‫بهتره تا وقتی که پاتریوت و بقیه برگردن، بریم به مقر ثانویه.
‫‏‫فقط غیرنظامی‌ها رو ببرین.‬
‫ما دشمن رو به سمت خودمون می‌کشونیم و از پا در میاریم.
‫ده کیلومتر اون طرف‌تر، ارتش چهارم هم مستقره!
‫‏‫باید عقب‌نشینی کنیم!‬
‫اون روستا مکان ما رو لو نداد، درسته؟
‫‏‫احتمالا نه.
‫اگه به خاطر کمک به مبتلایان غارت بشن،
‫‏‫دیگه کسی جرات معامله با ما رو نخواهد داشت.‬
‫‏‫فهمیدم.‬
‫‏‫برای نبرد آماده شین!‬
‫‏‫شما اینجا آماده باش بمونید.‬
‫دریافت شد.
‫‏‫همه سالمن؟‬
‫آره، خوشبختانه. فقط...
‫بچه‌ها دارن سروصدا می‌کنن و میگن معلمشون بر‌نگشته.
‫‏‫تالولا.‬
‫بازمانده‌های واحد گشت رو پیدا-
‫‏‫کجا؟!‬
‫‏‫به سمت روستای شرقی.‬
‫هـ- ‫‏‫هـوی!‬
‫‏‫تا...لولا...
‫‏‫آلینا...‬
‫‏‫طاقت بیار! الان خونریزی رو بند میارم.‬
‫نمی‌خواستم... منو این شکلی ببینی...
‫لازم نیست حرف بزنی!
‫با این که... این همه... رفتم و معامله کردم...
‫ببخشید...
‫کار کی بود؟
‫واحد گشت؟! اهالی روستا؟!
‫نمیگم...
‫اونایی که تبعید کردیم؟!
‫‏‫اون کثافتا! زنده‌ زنده می‌سوزونمشون!‬
‫‏‫تالولا... تو به هیچکس... نفرت نمی‌ورزی... مگه نه...؟
‫الان دیگه غیر‌ممکنه!
‫اسیر... کینه... نشو...
‫کوشچی... تو رو... می‌بلعه...
‫نگرانم...
‫‏‫اگه من نباشم... کی قراره مراقبت-
‫‏‫نه! نمی‌خوام از دستت بدم!‬
‫«ملاقات می‌کنیم... تا از نو... جدا شویم»... درسته...؟
‫من اینو نمی‌خوام.
‫اون بچه‌ها... مخصوصا اینو...
‫‏‫با هم ازشون مراقبت می‌کنیم.‬
‫‏‫گرمه...‬
‫برف چقدر گرمه.
‫‏‫نه، آلینا! نباید چشماتو ببندی!
‫‏‫داغه...‬
‫‏‫آلینا... آلینا!‬
‫داغه... تالولا...
‫چیزی نمونده.
‫الان... می‌رسیم.
‫‏‫نمی‌خوام... بمیرم...‬
‫من...
‫هنوز... نمی‌خوام بمیرم...
‫‏‫آلینا!‬
‫‏‫آلـیـنـا!‬!
‫‏‫تالولا... لطفا...‬
‫زنده...
‫بمون...
‫‏‫هوی، تالولا برگشته!‬
‫زخمی رو مداوا کنید.
‫‏‫هوی، تالولا! وایسا!‬
‫کافیه.
‫بذارید بره.
باتلاق
آن شب، همراه با نوری به رنگ امید
تابیدی تو در برابر تیرگی
دیشب، چه شعله‌ی روشنی بود در چشمانت
حال ‌جویند به سوی آسمان آن‌ها
چرا باید تقدیر نویسد دفتر را به سرخی
خشکیده به دمی که ریختند ستارگان
فردا که رسد
دعا کن تا اندوه
از میانمان رود نیز
و به آغوش کشیم حقیقت را
That night, with a hope colored light
Shone you against the bleak
Last night, how your eyes burned so bright
Now to the sky they seek
Why must fate write in scarlet
Cured by blood that the stars let
In the morrow
Pray let sorrow
Part us too
Embrace the truth
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.