..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫واو! چه کوه بزرگی!
‫واقعاً! اسمش چیه، فکر می‌کنی؟
‫کوه بنداییه.
‫۱۸۱۶ متر بلنده و جزو صد کوه معروف ژاپنه.
‫وای، رئیس! خیلی حالیته!
‫راستش تو گوشیم سرچ کردم.
‫هی، استاد! یه نگاه به کوه بنداز.
‫خفه شو! به یه جای خوب فیلم رسیده بودم. اوه! بیخیال...
‫مسافرت خانوادگیمون امسال خیلی شلوغه!
‫خیلی ریلکسی، مامان.
‫فکر می‌کنی؟
‫اون ساختمان اون‌ور چیه؟
‫آره، چه شکل عجیبی داره!
‫چه شکل مسخره‌ای!
‫چی؟!
‫شما دوتا یه مدت می رید؟
‫ما همیشه این موقع سال میریم خونه‌ی مامان بزرگ.
‫پس یه مدت نمی‌شه با هم باشیم.
‫ولی...
‫باشه.
‫هی، چرا لیلی‌چان با ما نمیای؟
‫ها؟
‫میشه؟
‫چه کار می‌کنی؟!
‫یه جور مسافرت با دوستاس دیگه! فقط باید از مامان باباش اجازه بگیریم، نه؟
‫فکر کنم... آره؟
‫خیلی ممنون که مارو هم دعوت کردید.
‫هی، کاگا سان. تشکر کن.
‫ممنون.
‫خواهش می‌کنه.
‫در واقع باید از مامان لیلی‌چان تشکر کنی.
‫اوکی!
‫به خاطر اومدن به تولد،
‫با همه‌ی پدر و مادراتون حرف زد و کلی وقتمو صرفه جویی کرد.
‫جمع بیشتر باشه، همیشه بهتره دیگه!
‫ولی خب حیف شد بعضیا نتونستن بیان.
‫ببخشید! نمیتونم بیام!
‫متاسفم!
‫باید به جای اون دوتا هم حسابی خوش بگذرونیم!
‫رنجی، این مسافرت بزرگه ماست! یه کم بیشتر سعی کن خوش بگذره!
‫بیشتر خوش بگذره؟
‫داداش، الان که کاری نداری، رسیدن که رسیدیم، حتما با هم بازی میکنیم.
‫آره دیگه.
‫هوم. خود سفر که هیچی،
‫ولی خیلی نگرانم بابای لیلی هیچی نفهمه!
‫چرا بهم نگفتی؟!
‫تا حالا تو همچین قطار کوچیکی سوار نشده بودم.
‫خب، اینجا روستا که!
‫وای...
‫آهو! شیکا! اونجا یه شیکا هست!
‫هوم؟
‫آره بابا، اینجا از آدم نمی‌ترسن.
‫واقعا؟
‫آره. بعضیا وقتا تا دم خونه هم میان.
‫بعضی وقتا خرس و اینجور چیزا هم میان.
‫خرس؟
‫وای... نگران نباش لیلی جان، اینجور چیزا خیلی کمه.
‫قطار در ایستگاه بعدی یه توقف موقت داره...
‫تا قطار سریع‌السیر رد بشه.
‫بابت... خیلی معذرت می‌خوایم...
‫اوه...
‫عجیبه اینجا ایستگاه داره.
‫وای!
‫چی؟!
‫ها؟
‫وای! چه باحاله!
‫واقعی!
‫هی! هی!
‫عجب! تا حالا ندیده بودم!
‫من هم اولین بارمه!
‫اوه! صبر کن!
‫وای! عجله کن!
‫امم، لیلی جان؟
‫رنجی! دریا! دریا!
‫درسته!
‫رسیدیم؟
‫کاگا سان...
‫کمی طول کشید، ولی رسیدیم.
‫رسیدیم خونه!
‫مامان؟ هستی؟
‫قفل نیست؟
‫نه. روستا یه وقتا در و قفل نمی‌کنن.
‫ولی بازم خوش اومدیم.
‫اگه اینطوره.
‫ببخشید لطفا.
‫آره آره آره! چه خبره؟
‫انگار کل شهر رو با خودت آوردی!
‫رنزی و آئویی، چقدر بزرگ شدین!
‫خیالم راحت میشه برم دنیای دیگه.
‫ما تازه رسیدیم! انقدر غمگین نباش!
‫شیش ماه پیشم همینو گفتی، مامان بزرگ.
‫خب... میشه؟
‫مامان ببین، آئویی چندتا دوستشم باهاش آوردن.
‫سلام.
‫ممنون که پذیرایی میکنین.
‫وای چه خوشگلای نازی!
‫دخترهای توکیو چه لباسای شیکی میپوشن!
‫ها؟
‫چی؟
‫میگه همتون خیلی نازی.
‫به چه زبونی حرف میزنه؟
‫ام...
‫اوه! مادربزرگ!
‫ها؟
‫خیلی ممنون که بهمون جا دادین. چیز خاصی نیست، اما...
‫خدا خیرت بده عزیزم.
‫رنزی، این همون دختر خارجیِ که میگن باهاش چت می‌کنی؟
‫اینو شنیدی؟!
‫ولی خیلی خوشگله ها.
‫این موضوعش نیست!
‫پس موضوع چیه؟
‫خب، یه کم سخته که...
‫خب، چرا همتون نمیاین تو و یه کم بشینین؟
‫آه! رنجی، خیلی وقته ندیدمت!
‫هی!
‫هیماری چان!
‫اوه...
‫اسم من هیماریه! خوشبختم!
‫هیماری چان دختر خاله منه.
‫تابستون‌ها دوست داره بیاد خونه‌ی مادربزرگ.
‫سال اول راهنماییه، یه سال از ما کوچیکتره.
‫هم.
‫واقعا؟
‫رن کون، خیلی دلم برات تنگ شده بود.
‫بیخی، عید دیدمت که.
‫چرا این جا زندگی نمیکنی؟
‫شوخی میکنی؟
‫دخترهای روستا خیلی پررو هستن.
‫اوه، راستی، دگا شی دو بازی‌های جدید آورده.
‫بازی؟
‫هنوز هوا روشنِ، بریم بازی کنیم!
‫لـ
‫بریم رنجی!
‫داشگاهی دُو
‫وای، اینجا واقعا یه شهربازیِ؟
‫نه بابا، یه قنادیِ فقط.
‫ببخشید!
‫میام!
‫خب، اینم که رنجی کون و آویی چان نیستن!
‫خیلی وقته ندیدمتون.
‫خوش اومدین.
‫خیلی خوش اومدین.
‫با یه عالمه آدم اومدین.
‫خوشبختم.
‫سلام.
‫خاله، هنوز اون... چیزه رو داری؟
‫اوه. خب معلومه.
‫میخوای امتحان کنی؟
‫حتما.
‫وای.
‫وای! اینووردرز؟ تا حالا یه دونه واقعیشو ندیده بودم!
‫کار می‌کنه؟
‫آره، هنوز کار می‌کنه. مثل خودم.
‫دقیقا همون جوریه که تو ذهنم تصور می‌کردم!
‫سنگ، کاغذ، قیچی!
‫رنجی، جِنکنه!
‫ها؟ اوه...
‫آره. اینا تیله‌ی چرخانن.
‫تیله‌ی چرخان؟
‫میخوای امتحان کنی؟
‫آره، خیلی دوست دارم!
‫یا!
‫آخ! معذرت میخوام!
‫خُب، اشکال نداره، لیلی‌چان.
‫به جای پرتاب کردنش، فقط سعی کن بچرخونیش.
‫اینجوری!
‫وای!
‫باز! دوباره نشونم بده!
‫حتما. یه بار دیگه.
‫رن‌کون، میشه به منم یاد بدی؟
‫چی؟ تو که خیلی خوب تیله‌ی چرخان بازی می‌کنی.
‫داداشم خیلی محبوبه ها!
‫پس به جای این، اون بازی جدیدو به من یاد بده!
‫اوتوکُگی کوآلا فایترز!!!
‫اوکی‌اف؟!
‫فکر نمی‌کردم تو روستا پیداش کنم.
‫نمی‌فهمم چجوری باید حرکاتشو انجام بدم.
‫خُب، می‌تونم یه کم راجع بهش بهت یاد بدم.
‫من یادش میدم.
‫ها؟ واقعا می‌تونی بازی کنی؟
‫به نظر نمی‌رسه تو بازی خیلی خوب باشی.
‫خب، با من بازی کن ببین چی میشه!
‫وای چه خوب! برنده با رن کون قرار می‌ذاره.
‫هااا؟!
‫عه! خوبه که!
‫خیلی خودشو گرفته ولی خیلی نزدیک بود.
‫خوشبختانه تو مسابقات اخیر خوب تمرین کرده بود.
‫راستی... یادم رفت بگم...
‫سه تا بازی داریم و بعدی منکو کارته!
‫باشه! بیا جلو!
‫کاپیتان کر یمسون
‫خب... اونقدرم بد نیستی.
‫من... منم نه.
‫انگار داره به دوستی تبدیل میشه.
‫خواهش کن، خودتو راحت کن.
‫وای! چه سفره ای چیده مامان!
‫خب پس، اشکالی نداره.
‫ولی ببینم، الان لیلی داره حال می‌کنه؟
‫آره. فقط امیدوارم زیادی شیطونی نکنه و برای رنجی کون دردسر درست نکنه.
‫رنجی... کون؟
‫داری میگی لیلی با دوستاش مسافرت نیست؟
‫داری میگی اون پسر باهاشه؟
‫ام... خب ببینید...
‫قابل قبول نیست!
‫دارم میام دنبالت لیلی!
‫آها، صبر کن!
‫وای خدایا.
‫عالیه! امروز هوا برای صید خرچنگ خیلی خوبه!
‫وای، خرچنگ!
‫اینجا هم میشه خرچنگ صید کرد؟
‫آره. بچگی کلی ماهیگیری میکردم.
‫اون روزا چه روزایی بود!
‫اون دفعه که آویی یه دونه رو تور انداخت...
‫و سر از آب درآورد، حسابی عرق کردم!
‫هوی! خاطرات مسخرتو واسه خودت نگه دار!
‫باشه. پس طعمه رو بنداز رو یکی از این چوب ماهیگیریا.
‫طعمه؟
‫معمولا یه چیزی مثل کرم یا لارو مگس.
‫ها؟
‫از اینا استفاده می‌کنیم. دیروز از قنادی گرفتم.
‫اوووه.
‫اینم واسه لیلی چان.
‫ممنون.
‫اینم واسه آویی چان.
‫م-ممنون.
‫پس مال من کو؟
‫نگران نباش!
‫لعنتی! جی پی اس لعنتی خراب شده!
‫مامان، باید راهنماییم کنی.
‫اشکالی نداره. همه چی خوبه.
‫باشه. فقط صبر کن لیلی!
‫خروج بعدی پیاده شو، اولیور.
‫آها، باشه.
‫یکی گرفتم!
‫وای چه جالب!
‫این خیلی راحت‌تر از بازیای جرثقیله!
‫شاید راست بگی.
‫وای! اینا خیلی خوشمزه‌ان!
‫واقعا خوشمزن.
‫چجوری درستشون کردی؟
‫ساندویچای معمولی ان.
‫حتما به خاطر هوای تازه روستا خوشمزه‌ترن.
‫هوای روستا؟ آهان...
‫آره، شاید راست بگی.
‫هی، میخوام یه کلبه بسازیم!
‫کلبه؟
‫اول یه اسکلت درست کن واسه قلعه‌ات
‫آها! پس یه لونه مثل یه کمپ اضطراریه.
‫یا همون چیزی که تو ژاپن بهش میگن پایگاه مخفی.
‫آره، هر کشوری که باشه، بچه‌ها همه یه فکرای مشابه دارن.
‫خودتم هنوز بچه‌ای، میدونی.
‫بابام یادم داده بود چجوری بسازمش،
‫ولی هیچوقت واقعا نساخته بودم و همیشه دلم میخواست امتحان کنم.
‫چه جالب! بریم بسازیمش!
‫اگه لیلی‌سان بخواد، من مخالفتی ندارم.
‫چه جالب!
‫خب، ولش کن. فکر کنم کمک کنم.
‫اوکی!
‫اگه میخوایم بسازیمش، ‫حالا درست و حسابی بسازیمش!
‫باشه؟
‫رنجی...
‫بله!
‫خب، بریم یه لونه بسازیم!
‫آره!
‫ها؟
‫بیا بریم!
‫اِ؟ اِ، آره...
‫چی شده؟
‫هیچی.
‫اولیور، این اولین باره که از وقتی رسیدیم اینجا، تنها با هم بیرون میریم، نه؟
‫آره؟
‫آره!
‫درسته. بریم، وگرنه هوا تاریک میشه!
‫صبر کن، شرلی!
‫شرلی!
‫تموم شد!
‫اوو!
‫واقعا خوب شده!
‫حتما!
‫ولی فقط دوتا آدم با زحمت توش جا میشن.
‫شرط میبندم یه نفر دیگه هم جا میشه!
‫منم میخوام برم داخل.
‫نه بابا! نمی‌شه!
‫بیخیال بابا، اشکال نداره!
‫یه کم جا باز کنین میشه؟
‫خیلی شلوغه...
‫فکر میکنی جا برای یکی دیگه هم باشه؟
‫نه، نمی‌شه!
‫ای بابا!
‫چه باحال بود!
‫نمیدونم سال دیگه اون لونه هنوز هست یا نه.
‫خب، روش حساب نکن.
‫آدم نمیدونه چی میشه! سال دیگه دوباره بیاین ببینیم.
‫کگا سان، اولش خیلی ذوق نداشتی ها!
‫خفه شو!
‫مامان بزرگ!
‫یهویی همه با هم درستش کردیم!
‫خب، این که چیزی نیست!
‫اینو میگی لونه؟
‫آره!
‫اونقدر بزرگ نبود که دوتا جا بشه، ولی اون خودشو جا کرد...
‫ولی خوب بود، نه؟
‫هوم؟ حالت خوبه؟
‫اینا چیَن؟
‫هوم. نمیدونم.
‫اوه، واسه ماتسوری!
‫ماتسوری...
‫جشنواره؟
‫آره، آره. یه فستیوال! یه نمایشگاه خیابونی و حتی یه نمایش آتش بازی!
‫نمایش آتش بازی؟ این که خیلی باحاله!
‫باید همه با هم بریم!
‫استاد؟
‫اوه، ولش کن. فکر کنم بتونم بیام.
‫میدونی، تو این اطراف یه ضرب المثل قدیمیه درباره نمایش‌های آتش بازی داریم.
‫میخوای بشنوی؟
‫آره!
‫باشه.
‫خیلی خیلی وقت پیش، یه دختر و پسر جوون بودن که تو این نزدیکیا زندگی میکردن.
‫و خیلی هم عاشق هم بودن.
‫تو روستاهای مختلف زندگی میکردن، واسه همین هر ماه یه بار پنهونی میومدن همدیگرو ببینن.
‫شبیه تناباتا میمونه.
‫تناباتا رو میشناسی؟
‫اوریحیمه و هیکوبوشی!
‫وای چه باهوش! ‫لیلی چان، خیلی زرنگی!
‫ولی این دقیقا داستان اوریحیمه و هیکوبوشی نیست.
‫اوه؟
‫خلاصه این دوتا پنهونی همدیگرو میدیدن، بعدش، شب جشنواره...
‫وقتی آخرین آتش بازی آسمونو روشن کرد، همه فهمیدن که با همن.
‫بعدش چی شد؟
‫خلاصه، به خاطر این موضوع،
‫دو تا روستا شدن یه روستا.
‫زن و مرد ازدواج کردن و یه زندگی طولانی و خوشگل با هم داشتن.
‫خب تموم شد.
‫پس تو این "داستان طولانی" چی شد؟
‫چه داستان قشنگی!
‫به خاطر همین، اینجا میگن وقتی آخرین ترقه‌ی نمایش منفجر میشه،
‫اگه یه زن و مرد دست همو بگیرن، قراره تا همیشه با هم باشن!
‫وای چه رمانتیک! فکر کنم به این میگن افسانه‌ی محلی.
‫افسانه‌های محلی خیلی رمانتیکن.
‫مامان بزرگ، اینا رو از کوه چیدی؟
‫آره. کنار جوب فقط ریز و کوچولو بودن، واسه همین رفتم تو عمق جنگل.
‫سالم بودی؟ خرس ندیدی؟
‫خب، شاید خرس بوده باشه.
‫هی، چرا یهو وایسادی؟
‫خرس دیدی؟
‫نگران نباش، لیلی‌چان. این موقع سال، خرسا...
‫نه بابا!
‫هی!
‫اولیور!
‫ها؟
‫مامان! بابا!
‫لیلی!
‫بابا!
‫لیلی! دلم برات تنگ شده بود!
‫خب... چجوری اومدی اینجا؟
‫جی پی اس خراب شد تو راه گم شدیم.
‫نمی‌فهمم ولی خیلی خوشحالم که سـالمین.
‫من از تو ترحم نخواستم، بیشعور!
‫هاااا؟!
‫بس کن بابا!
‫اینا کین؟
‫اونا پدر و مادر لیلی‌چانن.
‫آها.
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.