‫آدمی نیازمند آن است که در طول زندگی خود ‫شکرگزار خطاهایش باشد،
‫و هرگز، هیچ مایه‌ی غروری نبوده که ‫در نهایت زخمی بر تن آدمی نباشد.
‫آفرین به اِمِرسون-سانِ بزرگ ‫بابت این سخن هوشمندانه.
‫ببخشید، سه تا بطری دام‌پِری ‫واسه اِمِرسون-سان لطف کنین!
‫وای... یه‌باره پنج‌تاش کنین!
‫عه! آبجیوه! ما الان قراره مثلاً کلاس سوم دبیرستان باشیم تو این انیمه!
‫لطفاً به حمایتاتون از انیمه کلاس سومِ زیِ گینپاچی-سنسه ادامه بدین، باشه؟
‫هی... ناموساً حمایت کنین.
‫کلاس سوم زی...
‫گینپاچی-سنسه!
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫هنوز انیمه شروع نشده، تازه قسمت دومیم ولی... ‫هیچی‌نشده براتون یه قسمت سه بخشی آوردیم.
آماده شین برای یه گینپاچی-سنسه 3 بخشی ‫که بخشاش هیچ دخل و ربطی به بخشای دیگه نداره.
قسمت دوم مردم می‌تونن قیافه‌شونو عوض کنن لی نمی‌تونن کسی که هستن رو تغییر بدن
‫دستور معلم: گینپاچی-سنسه، کلاس زی رو در روشنایی کامل و دور ‫ از صفحه‌ی مانیتور تماشا کنین. حتماً با mpv Player.
‫کلاس ما رو باش...
‫خفه‌ شین دیگه، مسخره‌ها!
‫اگه هنوز ادب یاد نگرفتین، بهتره برگردین ‫از کلاس اول دبستان شروع کنین!
چی شد؟
‫ا-اینجا چه خبره؟!
‫قِل، قِل، قِل، قِل.
‫هرچی بیشتر قِلِش بدم، نرم‌تر میشه.
‫پاک‌کن‌خمیری آماده‌ست!
‫هممم... ولی باید یکم براق‌تر بشه...
‫یکم مایونز قاطیش می‌کنم!
‫قِل، قِل، قاطی، قاطی.
‫هرچی مایونز بیشتر، پاک‌کن خمیری بهتر!
‫بیا امتحان کنیم ببینیم اگه چطوری تلنگر بزنیم، ‫پیشونیمون بیشتر درد می‌گیره.
‫باید شـــقّی نه ببخشید، شتَرَقّی باشه که خوب بچسبه!
‫مثلِ رعدِ آبی.
‫گفتی رعد آبی؟ بیشتر شبیه لوسیونِه که اون‌ورش پیداست!
‫باید سرعت شلّاق‌زدنشو بیشتر کنم.
‫وای، دوباره یک اومد.
‫باید برگردم از اول.
‫آماده؟! برو!
‫من برنده شدم! مالِ من سه‌سانت از مالِ تو جلوتره!
‫دام‌پریِ من زیرِ درخت آلبالو گم شده. ‫دام‌پری یا دوم پِری‌نیون یه شامپاین خیلی گرونه، چون اوتائه بعداً می‌ره تو بار، شعراش هم در مورد همینه.
‫ایش... بچه‌ها... شماها خیلی خیلی بچه‌ هستین. ‫خبر داری، نچ نُچ... بی‌خبری، نُچ نُچ!
‫وای! ساداهارو کارشو بساز!
‫ساداهارو، در نره‌ها!
‫تائه‌-چان! تائه‌چان! لاوین یو! بیا دکتربازی کنیم!
‫باشه... پس تو باید جسد باشی!
‫وای! کون مدیرو گاز گرفت!
‫وای! خدا بیامرزدت، مدیر!
‫ای‌ول! از الان من مدیرم!
‫هنوز نمردم!
‫بگیرش! بگیرش!
‫چرا این روانیا از داستان انیمه تو دبیرستان، ‫یهویی زدن تو فاز اول دبستان؟
‫اوی، عوضیا... یکم صداتونو بیارین پایین!
‫بیا... پاپّی هم باید اینو دیدن آرو! کاگورا به باباش می‌گفت پاپّی
‫تو حیاط یه جهنمی به‌پا شده که باید ببینی!
‫به کی می‌گی پاپّی؟!
‫نه... البته خیلی دبستانیه این کارت ‫که معلمتو مامان یا بابا صدا می‌کنی.
‫من خیلی گشنه آرو!
میشه من یکم بخوابم؟
عشق چه مزه‌ای داره، سنسه؟
‫من یه میلیارد ‫تا مایونز می‌خوام!
‫وقتی بزرگ شدم، دلم ‫می‌خواد لوسیون باشم!
‫کارگری ‫یعنی چی؟
‫شین-چان، ‫چرا اینقدر ساکتی؟ ‫من می‌خوام ‫وقتی بزرگ شدم، ‫با سنسه عروسی کنم!
‫دور شو شیطان! ‫دور شو شیطان!
‫سنسه، سنسه! ‫بگو دیگه!
‫چیکار کنم با این وضع؟!
‫حتی حیوونای تو باغِ وحشم از اینا رام‌ترن!
‫همه‌شون حیوون شدن!
‫تو حتی وقتی گرگ شدی هم داری خمیرو ورز می‌دی؟!
‫پلنگ سیاه؟!
‫حتی فکرای تو سرمم سیاهن.
‫از اینکه کاملاً خبر داریم، ‫نیازی نیست یادآوری کنی.
‫منقارکَفشی؟!
‫من نه به عنوان یه مرد زندگی می‌کنم، نه به ‫عنوان یه زن و نه به عنوان یه منقارکفشی!
‫اینقدر می‌گردم که آرمانمو پیدا کنم.
‫درسته... به عنوان یه اراده‌ی راسخ زندگی می‌کنم.
کل حرفات رو مخه، می‌دونی؟
‫مارمولکِ پرده‌دار؟! ‫چقدر بزرگم هست!
به نظرت این‌کارم وایرال میشه؟
‫میشه... بعد یه مدتم از یاد میره، زورا. یه مدت این نوع دوییدن باب شده بود
‫گزارشتو رد می‌کنما!
‫اوبا-کیو؟! ‫اشاره به شخصیت اوبا-کیو از انیمه اوباکه نو کیوتارو
‫الان چه فرقی کردی دقیقاً؟! ‫همون کوفتی که بودی، الانم هستی!
‫گاومیش؟! ‫اینم همون هیولاییه که بود!
‫سمندر غول‌پیکر؟!
یه اسلایم بوممون نَشه؟
‫گمشو بینم!
‫بعدشم، الان فقط خودتو تو لوسیون غرق کردی!
‫سنسه...؟
‫غافلگیر شدی؟! سوراچی هیده‌آکی: مانگاکای گینتاما
‫یعنی تو بگو حتی یه‌ذره!
غافلگیر شدی؟
‫پیش‌بینی می‌کردم!
‫وای... اینکه می‌تونم با اوتائه-سان گوریل باشم، خیلی حال می‌ده!
‫وای! اوتائه-سان، لاوین یو! ‫به خدا از ته دل، لاوین یو!
‫تو رو خدا از ته دل گه بخور!
من چطور هست؟
‫نه... تو باید حداقل گربه می‌شدی!
غافلگیر شدی؟
‫همه‌ی چارچشمامون، میمون چارچشم شدن!
‫نه! من میمون چارچشم نیستم، تنبلم!
‫میو میو!
‫خوب بخواب، خوب رُشد آرو!
ها؟ تو هنوزم آدمی؟
‫آدمام یه نوع حیوونن، آخه...
‫و-واضح‌ترین حقیقتو گفت!
‫شاید جمله‌ش خیلی عمیق به نظر بیاد...
‫ولی در کل خیلی هم سطحیه، ‫این یه حقیقته تو زندگی!
انسان‌ها هم حیوانند
حاوی شکر
‫ولی خودمونیم...
‫اون موقع که گفتم برگردین اول دبستان، برگشتن به اون موقع...
‫وقتی هم گفتم حیوونا رام‌ترن، ‫تبدیل به حیوون شدن.
‫درست نمی‌دونم چه منطقی پشتشه ‫ولی گینتاماست دیگه.
‫خیلی هم از معنای کوتوداما دور نیست. ‫کوتوداما یه مفهوم ژاپنیه که به قدرت جادویی یا معنوی کلمات اشاره داره؛ ‫یعنی کلمات می‌تونن تأثیر واقعی روی دنیا یا روح انسان بذارن.
‫خلاصه تو انیمه، هرچیزی ممکنه.
‫حالا که اینطور شد...
‫شماها از الان یه کاراکتر از یه بازی قدیمی میشین!
‫چقدر شلوغ کردین صفحه نمایشو.
‫خب... اینم از کلاس امروزمون.
‫خیلی خوش گذشت. ‫خب، تا فردا.
‫شماها... کاراکترای شونن‌جامپین؟!
‫راستیا... گینتاما هم تو جامپ بود.
دِ... چی شد؟
بازم قسمت دوم مهم نیست چقدر پیر ‫بشی و بزرگ، ‫امتحان دادن از بیخ شخماتیکه.
‫امتحان همین جوری‫ژاپنی معاصر ‫وظایف کلاس: ‫مونه باشید ‫مازوخیست باشید
‫امروز... نمی‌دونم آفتاب از کجا در اومده که براتون سؤال طرح کردم.
‫شماهام بهتره که تمام تلاشتونو بکنین.
‫خب... شروع کنین.
اممم... سؤال اول چیه؟
‫سؤال اول... کانجیِ کلماتی که زیرِ آن خط‌ کشیده شده را بنویسید.
‫شینپاچی به وضوح یک باکره است. ‫الف:
‫ساکاتا-سنسه یک معلم بی‌نقص است. ‫ب:
‫ج: ‫به آن دست نزن، ناپّا! ‫ناپّا یه شخصیت بود تو انیمه دراگون‌بال، نژادش هم سایان بود.
‫د: ‫چه آتش‌بازی کثیفی.
‫هـ : ‫آنجا سیاره‌ی زمین است، بابا.
‫اینا چه سؤالایین؟! ‫چرا از همین اول رفت رو مخم؟!
‫ناپّا رو فقط با کاتاکانا می‌نویسن! ‫ژاپنیا 3 تا الفبا دارن، اگه کلمه‌ای کانجی داشته باشه، باید با کانجی بنویسن، اگه کانجی نداشت و کلمه بومی ‫بود، با هیراگانا و اگه کلمه بیگانه بود، با کاتاکانا می‌نویسن، ناپّا که از بیخ بیگانه‌ست، حتی زمینی هم نبود.
‫سؤال دوم: تصادفی‌ترین موردِ مصرفِ این اصطلاح را از میان موارد زیر بیابید.
‫(شیمورا شینپاچی)
‫من کیف پولم را گم کردم و پایم را لایِ کار دادم.
‫عجب روزِ شیمورا شینپاچیانه‌ای.
‫پس، من یک پُرس شیمورا شینپاچیِ درجه‌یک می‌خواهم.
‫لطفاً آن را به همراه نوشیدنی نامحدود برایم بیاورید.
‫شما تقریباً شبیه یک رأس شیمورا شینپاچی هستید.
‫هیچ‌کدومشون درست نیستن!!
‫بعدشم... مگه شیمورا شینپاچی اصطلاحه؟!
‫یعنی این امتحان قراره تا آخر همین‌جوری بره رو اعصابم؟!
‫کیِنزان! ‫کیِنزان یا دیسکِ نابودگر یه حرکت بود که کریلین تو دراگون‌بال می‌زد.
عه؟ چی شد؟ چیکار داری می‌کنی کاتسورا-سان... وسط امتحان؟
واسه چی هیچی بهش نگفت؟
‫ولش کن... بهتره برم سؤال بعدی.
‫سؤال سوم: متن زیر را بخوانید و به سؤالات ذیل پاسخ دهید.
‫«قهرمان هایاتو نوک شمشیر قهرمانانه‌ی خویش را سوی ارباب شیطانی گرفت و فریاد زد:
‫اوی، ارباب شیطانی! شک نکن که تو را پایین می‌کشم!»
‫و غیره.
‫حال از میان گزینه‌های ذیل، هدفِ نویسنده برای بیانِ این متن را بیابید.
‫الف: ابرازِ خجالت به دلیل آنکه معلم خود را «مامان» صدا زده است.
‫ب: ابرازِ انزجار خود از لق‌بودن همیشگی نیمکت‌های کلاس درس.
‫ج: گــُل گفته است.
‫اصلاً نمی‌دونم چطوری هضمش کنم!
‫کیِنزان!
‫دودونپا! این حرکتو هم تائو پای پای تو همون دراگون‌بال می‌زد
اینا چشون شده؟
امتحانِ امروز چرا اینطوریه؟
‫سؤال چهارم: احساس فعلی خود را نسبت به عباراتِ ترانه‌گونه‌ی ذیل بیان کنید.
‫الف: می‌خوام کیل‌بیل ببینم. فیلم بیل را بکش
‫ب: دلم می‌خواد سُسِ تارتار بریزم.
‫ج: می‌خوام از لارک اِن شیِل بخونم. ‫بندِ لارک ان شیل یا رنگیم کمان، یه گروه راک ژاپنیه که از دهه‌ی ۹۰ ‫میلادی فعاله و یکی از شناخته‌شده‌ترین و تأثیرگذارترین بَندهای ژاپنه.
‫د: می‌خوام رو لارک ان شیل، سُسِ تارتار بریزم.
‫دلم می‌خواد هرچه سریع‌تر از این برگه امتحان دور شم!
‫کیِنزان!
‫آه... فکر کنم نیازه که یه اصلاحیه بزنیم.
‫اصلاحیه واسه سؤال 739‌ اُمه.
‫سؤالِ 739؟!
این چیه؟ قرارداد مجوز کاربر نهایی؟ ‫بازیای ویدئویی ژاپنی رو وقتی می‌خوای شروع کنی، اول یه قرارداد خیلی طولانی می‌ذارن ‫جلوت که تیک کنی و شرایطشونو بپذیری، بهش می‌گن «قرارداد مجوز کاربر نهایی»، خیلی طولانیه واقعاً!
‫گزینه‌ی «غ» تو اون سؤال باید «اُملت پلو» باشه، نه «دازای اوسامو». ‫اوسامو دازای یکی از بهترین نویسنده‌های ادبیات معاصر ژاپنه. ‫سؤال تستیش 26 تا گزینه داره، من چون با ابجد زدم از اول مجبور شدم بزنم غ که آخرین ابجده.
‫چیو با چی اشتباه گرفتی؟! ‫بعدشم، سؤال تستی مگه چندتا گزینه داره؟!
‫کیِنزان!
‫چرا اینطوریه؟! دیگه مغزم داره رد می‌ده!
‫سؤال پنجم: نام حرکت کریلین که طیِ آن یک دیسک با کیِ طلایی پرتاب می‌کرد را فریاد بزنید.
‫واسه همین می‌گفتن کیِنزان؟!
‫این کاتسورا-سان آخه چطوری درست بعد از شروع امتحان رسید به سؤال پنجم؟!
‫بعدشم، اون گوریل داد زد «دودونپا»! کلاً جوابو اشتباه گفتی!
‫ولش کن، بعدی!!
‫سوال ششم: می‌دانید که اگر یک کانجی به صورت مداوم و تکراری بنویسید،
آن کانجی دیگر حسِ کانجی نداده و کم‌کم شبیهِ یک نماد عجیب و غریب می‌شود؟ واقعاً همین‌طوره... حتی میاد تو خوابتون
‫اطلاعات چرتم شد سؤال؟! گیریم آره، بعدش چی؟!
‫سؤال هفتم: آیا با خوابِ خود مشکل دارید؟ (بله یا خیر)
‫سؤال هشتم: آیا وقتی پیاده راه می‌روید، نفستان تنگ می‌شود؟ (بله یا خیر)
‫سؤال نهم: آیا در زندگی خود لب به سیگار زده‌اید؟ (بله یا خیر)
‫زدی تو فازِ نظرسنجی سلامت؟!
‫کیِنزان!
‫دوباره چرا؟!
‫کیِنزان!
‫لوسیون کیِنزان!
‫کیِنزان!
‫حلقه میوه‌ای! ‫شکلِ دیسکِ کیِنزان مثل یکی از خوراکی‌های صبحانه‌ی معروف ژاپنیه.
‫آره، آره... تو هم اون حرکتو مثل غذای صبحانه دیدی... وایسا! اشتباه گفتی!
‫تنفس آب، کاتایِ اول: میناموگیری! ‫این حرکت مال کیمتسو نو یایباست.
‫این مال کریلین نیست!
‫اصلاً شما اُسکلا چطوری اشتباه می‌گین وقتی 90% درصد دارن می‌گن «کیِنزان»؟
‫اوی... کثافتا... نبینم وسط امتحان حرف بزنینا.
‫تو با این سؤالای شخماتیکت مجبورشون کردی!
‫وای، بسه!
‫سؤال دهم: کینزان را اجرا کنید.
‫برو گه بخور!
‫فرداش...
‫بسیار خب... شرمنده.
‫حواسم پرت شد و روی برگه‌های جوابِ امتحانِ دیروزتون، رامن ریختم.
‫پس می‌تونین امروز بعد از زنگ آخر بمونین و امتحان بدین؟
‫تولوخدا ببخشید.
چت شد؟ جیمی چارچشم؟ ‫جیمی یه اصطلاح برای آدمای هالو و صاف و ساده‌ست.
‫کیــــــــِنزان!
و باز هم قسمت دوم وقتی از یکی نصیحت می‌خوای خودت تو اعماق دلت معمولا راه حل مشکلتو می‌دونی
یعنی واقعاً این همه زحمت لازم بود؟
به مشکلات دانش‌آموزا گوش بدم؟ دفتر مدیر
‫درسته! یه معلّم خوب باید برای هر مشکلی که دانش‌آموزاش ‫دارن یه راه حل خوب داشته باشه! می‌دونی؟
‫چه مسخره... دلم می‌خواد آنتنشو بکَنَم، بُکُنم تو حلقش.
‫داری فکراتو بلند بلند می‌گی!
‫چه مسخره...
‫ دلم می‌خواد آنتنشو بکَنَم، بُکُنم تو حلقش.
‫خب، در واقع... مدیر می‌خواد که همه اونو به خاطر ‫اهمیتی که به دانش‌آموزاش می‌ده بشناسن، می‌دونی؟
مگه نه، مدیر؟
‫دیگه نبینم فکرای منو بلندبلند بگیا!
‫چشم.
‫چه مسخره... ‫ دلم می‌خواد آنتنشو بکَنَم، بُکُنم تو حلقش.
‫از یکم پیش چت شده تو؟ عین رادیوی خراب شدی!
‫نمی‌خوام چیزی بشنوم. ‫می‌خوام استراحت کنم.
‫خودمونیم... کسی هم نمیاد...
خب، ‫برم خونه بهتره.
‫عه، یکی اومد.
‫چیزه... نیازی نیست اسممو بگم، نه؟
‫نه.
‫خـ ــ خب، چیزه... سنسه، منم بعضی‌وقتا ‫دلم می‌خواد ادای اسکلا رو دربیارم!
‫باشه، تو شینپاچی‌ای، نه؟
‫د ــ درمورد چی حرف می‌زنی؟
‫من شینپاچی نیستم!
‫فقط شینپاچی میاد سر همچین چیزی کمک بخواد.
‫نباید واسه خودت ببری و بدوزی!
‫وقتی از نزدیک نگاه کنی، اوتسو-چان بگی‌نگی زشته‌ها، نه؟
‫بزنم جرت بدم، نفله؟!
‫حله،‌ تو شینپاچی‌ای.
‫خب که چی؟ تو هم بعضی‌وقتا دلت می‌خواد ادای اسکلا رو دربیاری؟
‫آره، حرفم همینه.
‫ولی تو که ماشالا هزار ماشالا خیلی ادای اسکلا رو درمیاری.
‫همون‌قدری که دنباله‌دار هالی میاد و می‌ره.
‫اونکه هر 76 سال یه باره!
‫آره، همین دیگه...
‫قشنگ عین آدمای صاف و صادق کاراتو می‌کنی.
‫حالا چرا الان باید ادای اسکلا رو دربیاری؟
‫‫بزنم جرت بدم، نفله؟!
‫یکم پیش هم داشتی ادای اسکلا رو درمیاوردی.
‫درمورد اسکل‌بازیای موقع عصبانیت حرف نمی‌زنم.
‫دلم می‌خواد عین تو اسکل باشم، سنسه.
‫آه، می‌فهمم حرفت چیه.
‫پس بذار من نقشتو بازی کنم، سنسه.
‫ها؟
‫پیش‌درآمدِ دنباله‌دار هالی رو من انجام می‌دم.
‫این‌سری تو بهش واکنش نشون بده.
‫چرا باید همچین کار عذاب‌آوری رو بکنم؟
‫ترجیح می‌دم سوراخای رو دیوار کلاسِ موسیقی رو بشمارم.
‫اینکه خیلی عذابش بیشتره!
‫بعدشم، دارم درمورد این مدل اسکل‌بازیات حرف می‌زنم دقیقاً!
‫یکم شوخ‌طبعی که عیبی نداره.
‫من سر حضور و غیاب صبح که صاف و ساده‌م، سر کلاس،
‫موقع زنگ تفریح و حضور و غیاب عصر هم همین‌طوری‌ام.
‫این دیگه چه مدرسه‌‌اومدنیه؟
‫گرفتم بابا. ولی یه کوچولو فقطا...
‫خیلی خیلی ممنونم! پس شروع می‌کنم!
‫ولی تـ ــ تو که ماشالا هزار ماشالا خیلی ادای اسکلا رو درمیاری.
‫همون‌قدری که دنباله‌دار هالی میاد و می‌ره.
‫این چه کوفتی بود؟ ‫جمله‌شو مخفف می‌کنه اینجا.
‫بابا تو زیادی گاوی! یکم شعور به خرج بده حداقل!
‫اصلاً چرا مخفف گفتی؟ بعدشم، چرا من باز شدم آدم صاف و ساده‌ی قصه؟
‫خب، خلاص شد...
‫نمی‌تونم کل وقتمو سر تو هدر بدم که.
‫بسه دیگه، چارچشمی خنگول.
‫بدجنسی... خیلی بدجنسی، سنسه.
من... من ‫این تحقیرتو...
‫تا 5 دقیقه بعدی فراموش نمی‌کنم، باشه؟!
‫آه، ببخشید. الان اسکل‌بازی درآوردی؟
‫گوش نمی‌داد! کلی زحمت کشیدم جوک سرهم کردم و گوش نمی‌داد!
‫باشه پس خودم به جوک خودم می‌خندم!
‫وایسا، توی 5 دقیقه فراموشش می‌کنی؟!
‫باشه، دست شما درد نکنه!
‫خب، بزرگان می‌گن جوونی پر از آزمون و رنجه.
‫من دوست دارم ناشناس بمونم آرو.
‫باشه، کاگورا.
‫سنسه، من هرجوریه دلم ممه‌ی گنده خواستن آرو.
‫ممه‌ی گنده؟
‫آره آرو!
‫این‌جوری آیدل خفنِ مدرسه آرو!
‫حالا چجوری ممه‌هامو گنده کنم؟
خب، ‫هر روز کلی شیر بخور پس.
‫یه روش سریع‌تر می‌خوام آرو!
‫می‌خوام زودتر مدونای مدرسه بشم و ‫اسکناس 10 هزار ینی رو بذارم لای ممه‌هام آرو!
‫هی، فکر نکنم مدونای مدرسه از این کارای زشت بکنه‌ها.
‫در این صورت، برو پروتز سینه بذار.
‫واسه این‌کار، پول ندارم!
‫به این راحتیا هم نمی‌تونی ممه‌تو گنده کنی.
‫راستش، سنسه؛ الانه که پشمات بریزه.
‫یه روش خاصو پیدا آرو.
چی داری می‌گی؟
‫نمی‌دونم کار می‌کنه یا نه آرو، ولی می‌خوام اینجا امتحانش کنم.
‫امتحاش کنی؟
‫در موردش نشنیدی آروکا؟
‫«زل زدن، ممه رو گنده می‌آرو».
‫والا اگه شنیده باشم.
‫الان ممه‌هامو نشونت می‌دم سنسه، خوب نگاه آرو.
‫هوی، بس کن. پخشمونو قطع می‌کننا!
‫سه، دو، یک... بفرما آرو! ‫گفتم بس کن!
‫کوندو ایسائو هستم. دوست دارم ناشناس بمونم.
‫اولش خودتو معرفی کردی که.
‫سنسه، منو راهنمایی کنین لطفاً.
‫اگه می‌خوای موزای بالای درختو بکَنی، نردبون بذار.
‫خیلی ممنون!
‫ولی امروز مسئله‌م چیز دیگه‌ایه.
‫چیکار کنم که اوتائه-سان بهم نگاه بندازه؟
‫اسمشو از پشت سرش صدا کن.
نه، اصلاً ‫منظورم این نبود.
تازه، ‫حتی وقتی صداش می‌کنم هم بهم نگاه نمیندازه.
‫خودت دیگه باید تا ته داستانو خونده باشی پس.
‫سگ توش!
‫چیِ منه که اوتائه-سان باهاش حال نمی‌کنه؟ ‫چیکار کنم که عشق پرشور منو قبول کنه؟
بذار یه چیزی بهت بگم... ‫دیدی که جدیداً چطوری باهاش شاعرانه رفتار می‌کنی؟
‫مثلاً می‌گی «اوتائه-سان، لاوین یــو.» Lovin' you
‫تو که الانشم یه گوریل رومخی، این چیزا رومخ‌ترت می‌کنه.
‫فهمیدم، متوجه شدم!
‫شعر معر فایده نداره. می‌رم سراغ هایکو. ‫شعری ژاپنی با 17 هجا، در 3 سطرِ 5، 7 و 5 هجایی.
‫منظورم این نبود.
‫پس برم سراغ ایپّون... ‫فکر می‌کنم می‌خواد بگه می‌رم سراغ مصرع اول یا بند اول شعر. ایپّونی که این می‌گه یعنی امتیاز کامل.
‫اون ایکو ـه.
‫اوتائه-سان، لاوی-لاوی-لاوین یو.
‫لاوین یو.
‫اینکه هجاهاش 5-7-5 نیست، با شعر عادیت هم فرقی نداره.
هوم، ‫عالی شد!
‫کی داره زر زر می‌کنه؟
‫زر زر نه، لاوی لاوی می‌کنم.
‫منم هایکو نوشتم!
‫گوریل-سان.
‫التماست می‌کنم.
‫گورتو... گم کن.
‫شیمورا تائه، تو کمکی چیزی نمی‌خوای؟
‫مشکلم همین الان حل شد.
‫امروز نیومدم راهنماییم کنی. اومدم غر بزنم.
‫غر؟
‫می‌خوام کلِ وجودتو زیر سؤال ببرم.
‫منظورت چیه؟
‫توی این داستان تو معلمی، منم شدم شاگردت.
‫به‌عنوان شاگردت باید بهت احترام بذارم. ‫نمی‌تونم باهات خودمونی حرف بزنم.
‫آها. با گین-سانِ یوروزیا این مشکلو نداشتی،
‫ولی با گینپاچی-سانِ معلم کلاس سوم زی این مشکلو داری.
‫و این اعصابتو خرد می‌کنه؟
‫آره، همینه که تو می‌گی.
‫تازه هر-از-گاهی هم می‌تونی نقش معلمو بدی من بازی کنم، چطوره؟
‫باشه، به بالادستیا می‌گم.
‫اون اسکلی که گینتاما رو نوشته، کی بود؟
‫سوراچی؟ سوراچی بود فکر کنم.
‫ما باهم غریبه نیستیم، واسه همین بهش می‌گم.
‫کلاس ششم سه، مایوپاچی-سنسه.
‫اینجوری تو هم معلم می‌شی.
‫نه بابا... حالا لازم نیست تا این حد پیش بری.
‫تو کونت عروسی شدا.
‫می‌دونی مایوپاجی-سنسه چطوریه؟ وقتی می‌خواد شاگرداشو ‫تنبیه کنه، اونا رو توی مایونز قِل می‌ده.
‫که اینطور. پس از بچه‌ها، مایونر چکّه می‌کنه.
‫حتماً عاشق مایونزن.
‫مطمئنی؟ انجمن اولیا و مربیان خشتکتو جر می‌ده...
‫تازه، می‌شه گچ تخته رو هم از مایونز درست کنیم.
‫کارت صدآفرین مایونزی.
‫لباس شنای مایونزی. فلوتای مایونزی.
‫قهرمان بچه‌ها، مایوپاچی-سنسه؟
‫عالیه.
‫نیست.
‫خب... دیگه برم خونه.
‫سنسه، به کمکتون احتیاج دارم.
‫کمک می‌خوای؟ والا بیشتر انگار تمام مدت همین‌جا بودی.
‫ما «رابطه‌ی» استاد شاگردی داریم. ‫باید حواسمون باشه کسی بویی نبره.
‫باشه.
‫خب؟
‫درمورد رمان آتیشیمه.
‫همون‌طور که در جریانین،
‫دارم جزئیات کارای عشقولانه‌مونو توی اینترنت منتشر می‌کنم.
‫در جریانم و ازش خوشم نمیاد.
‫دیگه الان اونقدر نوشتم که بشه کتابشو چاپ کرد. هدیه‌ش می‌دم به شما.
‫هی... چطوری این اینقدر کت و کلفت شده؟!
‫این فقط بخش اوله.
هی، ‫مگه جوجوـه؟
‫اینقدر سنگینه که دستات دارن می‌لرزن.
‫نـ ــ نمی‌خواینش؟
‫نمی‌خوامش!
‫بهت دستور می‌دم اینو ببندی به پاهات ‫و 100 دور، دورِ حیاط مدرسه بدویی!
‫چـ ــ چی فرمودین؟
‫اینکه... اینکه خیلی...
‫بی‌نظیره!
‫خب، ‌تموم شد.
‫کاتسورا کوتارو هستم.
‫متولد 26 ژوئن، قد 175 سانتی‌متر، وزنی معادل وزن 7تا سیب.
‫به سمت چپ ضربه می‌زنم، به سمت راست پرتاب می‌کنم ‫و اصلاً نمی‌دونم اون دختره چندتا خال داره! ‫بیسبالیست‌ها معمولا عین کاری که کاتسورا گفت رو انجام می‌دن.
‫ممنونم ازتون.
‫زورا، به‌خدا که عقل نداری راحتی.
‫گزارشتو رد می‌کنم.
‫چرا موهات داره با باد تکون می‌خوره؟
‫فکر کردی T.M Revolutionای؟ ‫الانه که کلاه گیست کنده شه‌ها.
‫گوش کن بینم.
‫صبر کن بینم. گوش کن... ‫اگه قضیه‌ت جدی نیست همین الان جفت‌پا شوتت می‌کنم بیرون.
‫منم عین بقیه نگرانی‌های خودمو دارم!
‫باشه، بنال بینم.
‫راستش الان یه‌چیزی گیر کرده توی دندون آسیابی عقبم.
‫گمشو بیرون!
‫گوش کن بهم! پرز نافم گیر کرده توش!
های! ‫یه عجایب دیگه‌ی جهان کشف شد.
‫چجوری پرز ناف راهش به دندون آسیابی باز شده؟
‫داستانش طولانیه.
‫پس ولش کن.
‫دستمو کردم توی نافم، بعد انگشتمو کردم توی دهنم.
‫اینکه خیلی کوتاه بود!
‫از اینجاست که طولانی می‌شه.
‫زورا اگه واقعاً کمکی چیزی می‌خوای،
‫بهت کمک می‌کنم. بگو بینم!
‫هوی.
‫اوه ببخشید. پرز نافو از دندونم درآوردم.
‫من دیگه می‌رم!
‫لطفاً صبر کن!
‫الان قلبم بابت قضیه تخریب جهانی محیط زیست سرشار از نگرانیه!
‫آدما واسه منافع خودشون جنگلا رو خراب می‌کنن،
‫میزان زیادی کربن دی‌اکسید تولید می‌کنن،
‫که به‌طرز بدی روی اتمسفر زمین اثر می‌ذاره!
‫اگه ادامه پیدا کنه، چه بلایی سر سیاره‌مون میاد؟
‫واسه همین برای موخوره‌هام دنبال یه آرایشگاه می‌گردم.
‫تمام مدت دردت موخوره‌هات بود؟!
‫بسه دیگه. من می‌رم!
‫این تازگیا اصلاً خوب نخوابیدمممممم.
‫می‌شه یه کار پاره‌وقت خوب بهم معرفی کنی؟
‫زیر چشم‌بندم می‌خاره.
‫سرمو می‌کوبم به در و دیوار که بتونم روون‌تر حرف بزنم.
‫نمی‌تونم لوسیون بدنمو اونجوری که می‌خوام لزجش کنم.
‫نمی‌تونم بین آنپانِ بزرگ و کوچیک انتخاب کنم.
‫بکشین بیرون از من.
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.
قسمت سوم وقتی بچه مثبت کلاس تیکه می‌پرونه واکنش سخته ولی انکارش ممکن نیست پس فقط می‌تونی بخندی
قسمت بعدی، اون یارو دوره ‫محرومیتشو تموم کرده و برگشته...!!
‫‫یعنی واقعاً اومده تو این دنیا که چی بگه...