‫سرزمین سامورایی.
‫یه زمانی، خیلی وقت پیش، کشور ما با این اسم شناخته می‌شد.
‫اون آسمونای آبیِ پر از رویا ‫که ساموراییا بهش خیره می‌شدن،
‫حالا پر شده از سفینه‌های دنیاهای غریبه.
‫اون شهرایی که ساموراییا با افتخار توش قدم می‌زدن،
‫الان پر شده از فضاییای پررو و ازخودراضی.
‫مرتیکه خر!
‫گفتم درست انجامش بده!
‫چند ساله این‌جا کار می‌کنی، ها؟!
‫هشت ساله.
‫هشت سال! بعد هنوز نمی‌تونی به مشتری خارجی سرویس بدی؟!
‫بچه‌مدرسه‌ایا هم انگلیسیِ ساده‌ای مثل «هاو ماچ» رو بدون تقلب می‌فهمن!
‫چطوری «هاو ماچ»ـو هاماچی شنیدی؟!
‫معذرت می‌خوام.
‫اینجا دیگه مدرسه نیست که تقلب نکنی! ‫یه‌کاری کن که حداقل سرت به کونت بیرزه!
‫ساری، ساری! تنکیو! تنکیو!
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
‫من برگشتم خونه.
خیلی ‫خوش اومدی.
آبجیوه، اون چیه؟
‫وقتی داشتم انبارو مرتب می‌کردم، پیداش کردم.
کلاس سوم زی
برگشتی به اون قدیما، نه؟
‫روزای خوش...
‫آبجیوه!
شین-چان؟
‫نظرت نیست... یه دورهمی راه بندازیم؟
‫موری شیگرو، 38 ساله، 169 سانت، 55 کیلو با یه دختر 26 ساله عروسی کرده و یه بچه به اسم موسوکه داره
یه زندگی توکیویی تو محله‌ی آساگایا داره ‫شعارش هم اینه؛ «یا می‌برم یا می‌رینم»
درس دورازدهم این خاطره‌بازیا و دورهمیا یا مرور قسمتای قبلی انیمه مال وقتیه که هیچی برای نمایش نیست فیلر می‌چپونن بهتون
‫به سلامتی!
‫عجب...
‫خیلی وقته همتونو ندیده بودم، بروبچ.
یعنی دیگه همه اومدن؟
‫نه، یه چند نفر دیگه بعداً میان.
‫شینپاچی‌-کون، تاکاسوگی و بقیه رو هم دعوت کردی؟
‫آره، البته... ولی جواب ندادن.
‫گذشته از اینا... این روزا مشغول چی هستین؟
‫رئیس، تو شرکت تخریب و ساخت‌وساز راه انداختی، نه؟
‫مایه‌دار شدی پس؟ باریکلا به تو...
‫نه بابا... چیز دندونگیری نیست!
‫کوچیکه، ولی نونش حلاله.
‫عجیبه.
‫هیچ سابقه‌ای از علاقه‌ت به ساخت‌وساز تو دیتابیسم نیست.
آها... ‫راستش جرقه‌ش از این‌جا خورد که…
‫همین‌جوری که یواشکی می‌رفتم خونه‌ی اوتائه-‌سان،
‫یاد گرفتم بیشتر تله‌ها و سیستمای امنیتی رو از کار بندازم.
‫این چه تخریبیه؟! کلاً سیستم امنیتی‌مونو خوابوندی!
‫البته، بعدش همه‌چیو مثل اولش برمی‌گردوندم که کسی نفهمه…
‫خراب کن و بساز!
‫این ارزشِ محوریِ کارمونه؛ همه‌ی مراحل با خودمونه!
‫به‌جاش یه کم ارزش انسانی داشته باش، کثافت!
‫هی... حالا بماند که نمی‌دونی کی فرصت همچین کاری گیرت میاد...
‫ولی انگار زندگیت افتاده تو سراشیبیِ سقوط.
‫اگه این یارو در این‌حد سایه‌به‌سایه دنبالش بوده...
‫حتماً واسه اوتائه‌-سان سخت بوده سرِ کار دووم بیاره.
‫اصلاً اینجوری نبود... مگه نه، کیو-چان؟
‫آره... من سرمایه گذاشتم و یه شرکت ساخت‌وساز ‫کوچیک راه انداختم که دوتایی بچرخونیمش.
‫عه...؟ کیوبه یه چیزی، ولی باورم نمی‌شه ‫اوتائه سررشته‌ای از تجارت داشته باشه.
‫من از اون قبیل آدمام که اهلِ عملن... یادت نره.
‫این روزا بیشتر رو پروژه‌های تخریب نظارت می‌کنم.
‫وای! داری گوریلو تخریب می‌کنی به‌جای ساختمون؟!
‫البته، بعدش همه‌چیو مثل اولش می‌کنم که کسی نفهمه…
‫خراب کن و بساز! اینم ارزش محوریِ ماست!
نه! ‫تو اصلاً گوریلو دوباره نساختی!
‫این گوریل نیست! کبراست!
‫بعد از فارغ‌التحصیلی هم با هم‌کلاسیتون کار می‌کنین؟ عجب دنیای کوچیکی!
خب، هیجیکاتا-ساما چیکاره‌ شدن الان؟
‫از اون تاجرا شدم که جهانو می‌گردن.
‫دور دنیا می‌چرخم
‫آشغالِ قدیمی جمع می‌کنم.
‫هی!! اینا فقط بطری مایونزن!
‫بیشتر با شرکتای ساخت‌وساز مثل مال کوندو‌-سان یا شیمورا و اینا کار می‌کنم.
‫صبر کن، اینا که خودسازن! دارن با مقوا قلعه می‌سازن!
‫این چه شرکتیه؟!
‫اونو بهم بده...
‫وایسا... هاسه‌گاوا‌-سان این‌جا چیکار می‌کنه؟
‫من آشغالای یه سری رو می‌کنم... منابعِ بازیافتی برای آدمای دیگه.
‫چرت و پرت نگو! غذا خودش یه منبعِ اولیه‌ست!
در ضمن... ‫ما فقط محصول نمی‌فروشیم.
‫بعضی وقتا جنسِ اضافیِ مشتریامونو می‌خریم و دوباره میفروشیمشون.
‫یه معامله‌ی برد-برد!
‫این چه کاریه؟!
‫تازه، یه گوریل اونجا می‌بینم!
‫گوریله شده یه جنس اسقاطی!
‫پس کوندو-سان و هیجیکاتا-‌سان بعدِ فارغ‌التحصیلی هم ‫هنوز کلی بند و بساط دارن، ها؟
راستی، خودت چیکاره شدی؟
‫منو می‌گی؟ یه جورایی رفتم تو کارِ راکوگو...
فکر کنم به اون حدی رسیدی که بهت اجرای ویژه بدن، نه؟
اجرای ویژه تو این سن و سال؟ به نظرت یکم برات زود نیست؟
‫آره، زودتر از بقیه بهش رسیدم...
‫استادم خیلی راحت قبول کرد، آخه یه آتو ازش گرفتم و تهدیدش کردم.
‫تو داستان نمی‌گی، یه اخّاذِ حرفه‌ای شدی!
‫با این حال، خیلی جالبه، نه؟ ‫تا حالا کسی از این صنفو ندیده بودم.
‫چرا یه جوکی-چیزی نمی‌گی که ما بخندیم؟!
‫چاره‌ای نیست انگار... پس بذار یه خاطره تعریف کنم.
هر روز یه کار خوب از گوشه‌گوشه دنیا
‫این یکی خیلی خوبه.
‫می‌گن همسایه‌ها یه نرده‌ی جدید کشیدن، می‌دونین؟
‫عــــــه...
‫این چیه؟!
‫چرا من و کوندو-سان و ماداعو، اون تو دفن شدیم؟!
‫من آشغالای یه سری رو می‌کنم... منابعِ بازیافتی برای آدمای دیگه.
‫کلِ هفته رو در خدمتتونم.
‫چرت و پرت تحویلم نده! کیو آشغال صدا کردی؟!
‫بهتون حسودیم می‌شه... بعد از فارغ‌التحصیلی هم رابطه‌تون حفظ شده.
ساروتوبی-ساما... شما برای گذران زندگی به چه کاری مشغول شدین؟
‫حسابداری... تو یه شرکت کوچیک که فامیلم می‌چرخونه.
‫خیلی محشره که! هر کسب‌وکاری به یه حسابدار درست‌وحسابی نیاز داره.
‫درسته! همین چندوقت پیش بود که ساروتوبی-سان ‫یه دخترِ بی‌کلاسِ چندش بود!
‫خوشحالم برات!
‫آبجیوه... اومدی ابروشو صاف کنی، چشمشو کور کردی.
حالا چی شده که توی جنده، سر از یه کارِ آبرومند درآوردی؟
‫کار چندان خاصی که نیست... ‫راستش بعد از فارغ‌التحصیلی...
‫دنبال کار گشتم، ولی کار درست و درمونی پیدا نکردم.
‫آخرش شدم خونه‌نشین و به پدر و مادرم تو کارای خونه کمک می‌کردم.
‫ولی…
‫هرچی بیشتر خونه می‌موندم،
‫بیشتر دلتنگِ اون می‌شدم و تهِ دلم خالی‌تر می‌شد.
‫می‌خواستم خیال پدر و مادرم رو هم راحت کنم،
‫پس تصمیم گرفتم هر جوری شده یه شغل پیدا کنم.
‫از همه مهم‌تر،
‫باید اونو می‌ذاشتمش کنار و فراموشش می‌کردم.
‫برای همین، با پارتی‌بازی رفتم تو کار فامیلم.
‫و حالا دارم پرونده‌ی اون عشقِ قدیمیو می‌بندم.
به صورت ‫فیزیکی؟! این چه ربطی به حسابداری داره؟!
‫تو کار ما، به مأمورای میدانی می‌گن «حسابدار».
‫این میدان نیست، صحنه‌ی جرمه!
‫اصلاً این‌جا چه خبره؟ چرا منو مثل زباله بسته‌بندی کردی؟!
‫من آشغالای مردونه رو... به منبع لذت زنونه تبدیل می‌کنم.
‫می‌شه خفه شی؟! روحمم خبر نداشت که جسد شدم!
‫هیچ خاطره‌ای ازش ندارم!
‫و این‌طوری، دور دنیا می‌چرخیم و ضایعات جمع می‌کنیم.
‫اینم با اونا تو یه بانده!
‫البته آخرش همه‌چیو مثل اولش می‌کنم که کسی نفهمه.
‫خراب کن و بساز! این ارزشِ محوریِ کارمونه؛ همه‌ی مراحل با خودمونه!
‫این چه شرکت کثفتیه که داره تبلیغ می‌شه؟!
‫بیخود نبود که حس می‌کردم حافظه‌م عیب و ایراد پیدا کرده!
‫پس واسه همینه فلشِ تو شلوارم این‌مدت داشته ادا در میاورده!
‫تو فقط شَق‌درد فلشی گرفتی!
وایسا بینم... من سایبورگم؟
‫دود دورو!
‫می‌خوای برای راه‌اندازیِ دوباره‌ی حافظه‌ت سرویس بشی؟
‫اون‌وقت این می‌شه مراسم تشییع، نه دورهمی!
‫صبر کن، تاما-‌سان!
‫وقتی چشمامو می‌بندم، همه‌چی برمی‌گرده تو ذهنم...
‫اردوی مدرسه، جشن مدرسه، روز ورزش…
‫ها؟ آها، تو انیمه نشونش ندادیم،
‫واسه همین بیننده‌ها شاید نفهمن، ولی واقعاً داشتیمش.
‫بالاخره دبیرستانه؛ معلومه روز ورزش داره.
‫صبر کن، چی شد؟
‫اون چاپّا-اُو حریف جون‌داری بود. چاپّا-اُو یا کینگ چاپّا تو دراگون‌بال بود
‫این که روز ورزش نیست!
‫این مسابقات جهانی هنرهای رزمیه!
‫بعدش امتحانای میان‌ترمِ سخت…
‫بیشتر شبیه آزمون چونینه! کلاً یه انیمه‌ی دیگه‌ست!
‫بعد از این‌همه مدت، بالاخره دور هم جمع شدیم!
‫نکنه دلتون می‌خواد کله‌گنده‌ها از دستمون ‫عصبانی بشن و پخش برنامه رو کنسل کنن؟
‫تو رو خدا اسم یکی از خفن‌ترین آثار جامپ رو این‌قدر راحت به زبون نیارین!
‫حق با توـه شینپاچی-کون!
‫اون صدا...
‫دورهمی، زمانیه که با رفقای قدیمی دیدار می‌کنین،
‫همدیگه رو تشویق می‌کنین و جرئت شروع ‫ماجراجویی‌های جدید رو به‌دست میارین.
‫زمانی نیست که گذشته رو شخم بزنین و از واقعیت ‫فرار کنین انگار که قسمت ری‌کپ یه انیمه‌س!
‫برای همین،
‫اسم آوردن از انیمه‌های دیگه خارج از عرفه!
‫انیمه بخوره تو سرت! خودت شبیه ویدئو گیم شدی که!
‫ای خدا.
‫خیر سرت بزرگ شدی الان. داری چه غلطی می‌کنی؟
‫من هی شغلمو عوض کردم و الانم یه قهرمانم.
‫ولی مغزت از سطح 1 بازی آلیاهان ‫بیرون نیومده زورا!
‫من زورا نیستم. زوراکو ام.
‫هم شغلتو عوض کردی هم جنسیتتو؟
‫منم هی شغلمو عوض کردم و الانم قصد دارم علامه‌ی دهر بشم.
‫ولی تو که هنوز ولگردی!
‫به آخرین سطحم که رسیدی! ‫یه‌ذره قصد عوض شدن نداری!
‫اشتباهه ارباب جوان!
‫تازه فهمیدم ولگردی کردن، سریع‌ترین راه سر عقل اومدنِ بعد از مأموریته! ‫داره با کلمه‌ی «سر عقل اومدنِ بعد از ارضا شدن» شوخی می‌کنه!
‫چیزی گفتی، تائه-چان؟
‫من نبودم.
‫احتمالاً توهم زدی.
‫منم هی شغلمو عوض کردم و روز‌به‌روز ‫بیکارتر شدم؛ الان هم یه هیبریدِ بیکارم.
‫عه... تو همین الان بدنت و خاطراتت رو دادی دست یه بساط داغون زیرزمینی!
‫عه، چاپّا-اُو اینجا چیکار می‌کنه؟
‫شینپاچی... مشتاق دیدار آرو!
‫کاگورا-چــــان، چت شــــده؟!
‫من هی شغلمو عوض کردم و الان چاپّا-اُو آرو.
‫براتون حوله‌ی اضافی آوردم.
‫شغلت اینه که چاپّا-اُو باشی؟ منظورت چـــــــیــــــــه؟
عالی بود
‫تاکاسوگی-کون اینا... آخرشم نیومدن پس.
‫و بقیه هم همین‌جوری رفتن آرو.
‫همه ‫سرشون با زندگیاشون شلوغه.
‫کاتسورا-سان هم اینو گفت، یادته؟
‫دورهمی، زمانیه که جرئت شروع ماجراجویی‌های جدید رو به‌دست میارین.
‫درسته، ولی...
‫دوست داشتم بشینیم درمورد اون قدیما بیشتر حرف بزنیم.
‫خاطره‌ی موردعلاقه‌ت چی آروکا، شینپاچی؟
‫ها؟ خب...
‫چندتایی هست...
‫ولی «عملیات تقلب سر امتحان» رو دوست دارم.
‫تقلب کردن که کار اشتباهیه،
‫ولی دلم واسه روزایی که خودمونو واسه ‫همچین چیزای احمقانه‌ای جر می‌دادیم تنگ شده.
‫شینپاچی...
‫ولی وقتی بزرگ می‌شیم، می‌فهمیم که...
‫امتحانای زندگی از اوناش نیستن که بتونی براش تقلب کنی.
‫شین-چان...
‫با این حرفام همه‌چیو غم‌انگیز کردم. شرمنده.
‫بیاین دفعه‌ی بعدی بیشتر حرفای قشنگ‌قشنگ بزنیم!
‫اسکل!
‫گفتم درست انجامش بدی!
‫بـ ــ ببخشید!
‫اینجا دیگه مدرسه نیست که تقلب نکنی! ‫یه‌کاری کن که حداقل سرت به کونت بیرزه!
‫زر زر.... زر زر... خفه شو. ‫مگه این بچه، ارث باباتو خورده، مرتیکه؟
‫دهنشو بگا!
‫گینپاچی-سنسه؟ چرا؟
‫شینپاچی... خودت گفتی «بیاین دفعه‌ی بعدی ‫بیشتر حرفای قشنگ‌قشنگ بزنیم!»
‫گینپاچی-سنسه... بچه‌ها...
‫تازه، چند نفر هم هستن که نتونسته بودن سر وقت بیان.
‫کاریش نمی‌شه کرد. هرکاری که دوست داری بکن.
‫باشه! بریم از اول!
دبیرستان گینتاما
‫خب... بذار بریم سر اصلِ مطلب، ساکاتا-سنسه.
‫دانش‌آموزای کلاست، یعنی کلاس سوم زی...
‫از نظر نمرات درسی، بدجوری داغونن!
‫وقتی می‌بینیشون، می‌گی: «اینا واقعاً نمره‌ی امتحانن؟»
‫ آدم فکر می‌کنه، میانگینِ سنّیِ یه‌مشت کمِدین‌ـو داره می‌بینه!
‫دیگه اینو بگیر و خودت تا آخرش برو...
‫هر دفعه امتحان می‌دن، همین آشه و همین کاسه!
دبیر محترم ادبیات معلم کلاس سوم زی ساکا تا گینپاچی
‫این چیزا رو... خودم می‌دونم... ‫هرچی نباشه معلمشونم.
‫ساکاتا-سنسه، این مسئله رو جدی بگیر، لطفاً!
‫چشــــــــــــم...
‫حالا می‌گی چیکار کنم... رئیس؟
‫از نظر تکنیکی، مدیر هستن!
‫تکنیکی و اینا رو ولش کن!
‫اینجا مجبور می‌شیم کـــــه... ‫اقدامات شدیدی رو اعمال کنیـــــم.
‫اقدامات شدید؟
‫تو امتحانای هفته‌ی آینده، بعد از تعطیلی...
‫تمام دانش‌آموزات باید حداقل تو یه درس، یه نمره‌ی بالای 80 بیارن.
‫اگه نتونن این کارو بکنـــــــــــــــن...
‫تمام کلاس سوم زی باید تو کلاس جبرانی آخر هفته شرکت کنن! و اینکــــــــه...
‫از حقوق تو... 20% کسر می‌شه!!
‫کسر می‌شه!
‫گفتی 20% کسر می‌شه؟!
‫ ‫آی آخ آی آخ آخ...
‫بی‌شوخی... مسخره‌بازی در نیار...
‫آخ...
‫باشه گرفتم... مدیر کلّه‌خونی...
‫نه... خودت بودی که سرمو خونی کردی.
‫باشه... ترتیبشو می‌دم... نه... ترتیبشونو می‌دم.
‫من با کلاسِ جبرانی تو روزای هفته و حتی آخر هفته هم موافقم...
‫ولی فقط با 10% کسری حقوق برای خودمم موافقت می‌کنم، شخصاً.
‫الان داری ادای خوبا و کلفتا رو در میاری، ‫ولی دیدم با «کسر حقوق» چه حالی شدی.
‫ولی خودمونیم، مدیر... پیشنهادِ ساکاتا-سنسه هم بد نیست.
‫اگه تو روزای هفته هم واسه‌شون کلاس جبرانی بذاریم، بد نیست.
‫اینقدر با مدیرت صمیمی نشو، معاون!
‫آه، شرمنده... باید ببخشین.
‫واقعاً با این پیشنهاد مشکلی نداری؟
‫شخصاً مشکلی ندارم، فقط اون 20% ـو بکن 10%.
‫بیخیالِ حقوقت نمی‌شی، نه؟
‫واسه چی بیخیال شم؟
‫فعلاً... مستر بلاد... ‫خون
‫عه‌وا... عجبا... بابا خودت آنتنمو کندی!
‫خوب شد... خیلی مشتاقم نمره‌ها رو ببینم...
‫کلاس سوم زی و گینپاچی-سنسه.
‫همونطور که شنیدین...
‫همگیتون باید تو امتحانات بعد از تعطیلی، ‫حداقل یه نمره بالای 80 بیارین.
‫چـــــی؟!
‫دِ، چرا انیمه‌ی گینپاچی رو از قسمت اولش شروع کردی؟!
‫بابا خودت گفتی «بریم از اول».
‫منظورم که این نبود!
‫منظورم این بود که دورهمی رو از اول انجام بدیم!
‫شینپاچی.
‫چرا رسیدیم به تهِ قسمت آخر ولی کاگورا-چان هنوز چاپّا-اُو مونده؟
‫و چرا کاتسورا-سان کلاً شده یه چیز دیگه؟
‫کاتسورا نیستم. زوراکو ماما هستم.
‫کلی از وقتمو توی اتاق زمان گذروندم. ‫اشاره به اتاق زمان دارگون بال
‫به کتفم!
‫اگه آرک روز ورزشی رو شروع نکنیم، این قسمت تموم می‌شه ها.
‫چرا داری مسابقات جهانی هنرهای رزمی رو راه میندازی؟
‫چاپّا-اُو که برنده شده بود!
‫آرک امتحانای میان‌ترم هم آماده‌ی شروعه.
‫اینو نمی‌تونیم پخش کنیم!
‫از بالا تا پایینتون ناروتویی شده!
‫من خیلی هیجانی شدم.
‫به خدا!
‫دیگه حالیم نیست شماها مال کدوم انیمه‌این! ‫گون و کیلوا از هانتر هانترن
‫اینکه یه امتحان دیگه‌ست خدایی!
‫نباید انیمه رو این‌جوری تمومش کنیم!
‫بـ ــ بگذریم. برگردیم سر بحث خودمون!
‫برگردیم؟
‫عمراً شدنی باشه.
تاکاسوگی شینسوکه
‫تا ــ تاکاسوگی-کون؟
‫همه‌شو نابود می‌کنم... از این پرتقال گندیده گرفته تا ناهار مدرسه رو.
‫شماها چرا برگشتین به دوران ابتدایی؟
‫من منظورم از «بریم از اول»‌ که این نبود!
‫دارم مایونزی می‌شم!
‫دارم آفتابی می‌شم!
‫دارم هارد می‌شم! ‫برداشت بینِ هارد کامپیوتر و چیزی که می‌بینین آزاده :)
‫سایبورگ بازیتونو ببرین یه جای دیگه!
‫چرا تا‌ آخرش گیر همچین اسکلای آشغلایی افتادم؟!
‫آشغال؟ مشکلش چیه؟
‫هرکی که اینجاست، یه‌جوری درب و داغونه.
‫ولی همه‌شون یه‌جوری ارزش خودشونو دارن.
‫یادته چی گفتن؟
‫«آشغال یه نفر، گنج یه نفر دیگه‌ست.»
‫به‌عبارتی...
‫شخصیتو تیکه‌پاره می‌کنیم و دوباره می‌سازیم.
‫اینکه از صفر تا صدش دست ‫خودمونه، خط‌مشی مدرسه‌مونه!
‫همه‌ی اینا واسه تبلیغ بـــــــــود؟!
‫خوب شده. همه‌تون کارتونو خوب انجام دادین.
‫ولی چی توی سرت می‌گذره؟
‫چرا از مسخره‌بازیاشون تبلیغ ساختی؟
‫معلوم نیست مگه؟
‫واسه قانع کردن کله‌گنده‌ها به همچین چیز ساده‌ای احتیاج داشتم.
‫که یعنی... نکنه می‌خوای انجامش بدی؟
‫فصل دوم انیمه‌ گینپاچی؟
‫انیمه‌ی مدرسه‌ای کلی پتانسیل داره که ما نتونستیم همه‌شو نشون بدیم.
‫حیف می‌شه اگه با یه فصل تمومش کنیم.
‫ای بابا، چه دردسری.
‫کاریش نمی‌شه کرد. هرکاری که دوست داری بکن.
‫کلاس سوم زی...
‫گینپاچی-سنسه.
‫باز می‌گردیم! حالا تا ببینیم
‫عه... تأییدش نــــکــردیـــــــــن؟!
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.
تشکرات بسیار فراوان ‫که ما رو همراهی می‌کنین!
بوچیبورومارو-سان، اوپنینگتو دوبار پخش کردیم ‫آخه حس کردیم هفته‌ی پیش که پخش نشد ناراحت شدی!