..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. .:: www.bolboljan.net ::.
‫« سال 2006 »
‫- یوشی پسرِ دوست‌داشتنی‌ایه ‫- می‌دونستم!
‫فکر کردی تو باید بهمون بگی ‫پسرمون دوست‌داشتنیه یا نه؟
‫پول نمیدیم ازش تعریف کنی. ‫بگو مشکلش چیه؟
‫خب من نشونه‌های اختلال کم‌توجهی، ‫خوانش‌پریشی و اختلال عملکرد اجرایی می‌بینم
‫اختلالِ چی چی؟!
‫بهش کم‌توجهی کردم و حالا ‫کمبود پیدا کرده
‫صبر کن ببینم
‫نه، نه، شما مقصر نبودین
‫ساختارِ مغزِ یوشی به این شکله. ‫تقصیرِ کسی نیست
‫هیچ‌چیزی بی‌دلیل نیست. ‫مگه میشه تقصیرِ کسی نباشه؟
‫خب یه اختلال نادر هست که در اثر تماس
‫- با یه سری میکروب توی بچگی شکل می‌گیره ‫- میکروب؟
‫بعد توی نوجوانی خودش رو ‫با یه سری علائم نشون میده
‫عدم آگاهی فضایی، حواس‌پرتی، خویشتن‌داری ضعیف
‫عجب!
‫چه خفن شدی!
‫ای بابا
‫می‌تونیم آزمایشات بیشتری انجام بدیم ‫ولی رویکرد درمانی همونه
‫پس تنها دلیلِ گرفتنِ آزمایشات بیشتر اینه که ‫بهونه‌ای برای سرزنش خودتون پیدا کنین
‫- بعید می‌دونم... ‫- چه‌جور میکروبی؟
‫بهش میگن سندروم پستانک پاک‌شده با لباس
‫یعنی وقتی پستونک بچه میفته زمین،
‫والدینش به‌جای اینکه ضدعفونیش کنن ‫یا یه دونه دیگه بخرن،
‫بمالن به لباس‌شون و بعد ‫دوباره بذارنش دهنِ بچه
‫وای!
‫خب اگه علتش اینه پس امکان نداره ‫پسرمون مبتلا شده باشه
‫میگم می‌خواین یه آزمایشی بدیم
‫تا خیالمون راحت بشه؟
‫چی؟ واسه چی؟
‫اگه هیچ‌وقت پستونک رو با لباس‌تون ‫تمیز نکردین...
‫حالا شاید یکی دوباری
‫- بعدِ افتادنِ پستونک... ‫- تو چیکار کردی؟
‫با لباسم پاکش کرده باشم
‫- اگه فقط یه بار بوده... ‫- دیگه شوهرِ خودمم نمی‌شناسم
‫دیگه چی رو ازم پنهون کردی؟ ‫نکنه تو خونه اسلحه داریم؟
‫یه خانواده دیگه زیر کف‌پوش‌ها قایم کردی؟
‫اگه یه خانواده‌ی دیگه داشتم، ‫یه خونه‌ی جدا براشون می‌خریدم
‫پول نمیدی آشپزخونه‌مون رو بازسازی کنیم ‫ولی برای اون یکی خانواده‌ت خونه می‌خری
‫الان وقتِ مناسبی برای بازسازی ‫آشپزخونه نیست. پروژه‌ی بزرگیه
‫اگه فقط یکی دوبار بوده، ‫نیازی به نگرانی نیست
‫فقط در صورتی مشکل‌ساز میشه
‫که شما در سال اول زندگیِ یوشی، ‫هر روز، روزی چند بار
‫این کار رو تکرار کرده باشین
‫فکر کنم باید آزمایش‌های ‫تکمیلی رو انجام بدیم
‫تازه فکر می‌کنی؟!
‫« مخلص کلام » « فصل اول، قسمت سوم »
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. .:: www.bolboljan.net ::.
‫« سال 2013 »
‫پنج دقیقه دیگه اونجام
‫اوضاع داره خطرناک میشه یوشی!
‫پس دو دقیقه دیگه می‌رسم
« آمبولانس ژامبون»
‫ژامبون، ژامبون، ژامبون. ژامبون برای شما
‫ژامبون برای شما. اینم از ژامبون
‫ژامبون خدمتِ شما. ژامبون خدمتِ شما. ‫ژامبون خدمتِ شما
‫خیلی‌خب
‫من و تو، رفیق
‫ای وای!
‫مامان، دوباره خرابکاری کردم
‫نمی‌فهمم چرا توی اتاق قدیمیت نمی‌خوابی
‫اونی که کمد و کشو داره
‫آخه این‌جوری حس می‌کنم ‫دوباره برگشتم با ننه‌بابام زندگی کنم
‫نمی‌خوام سربار باشم. ‫همینجا رو کاناپه می‌خوابم
‫ممنون میشیم
‫ یوشی 22 سالشه. دیگه باید یکم ‫مسئولیت‌پذیر باشه
‫فقط 22 سالشه
‫من وقتی 22 سالم بود، می‌خواستم ‫با کوله پشتی دور دنیا سفر کنم
‫نمیشه که با کوله پشتی ‫دور دنیا رو گشت
‫خب نرفتم دیگه. نکته‌ش همینـه
‫نکته‌ی دیگه‌ام اینه که چرا ‫نمیشه با کوله دور دنیا رو گشت؟
‫به نظرم تو بیش از حد دوستش داری و واقعیت رو نمی‌بینی
‫من به اندازه کافی دوستش دارم و ‫برای همین عیب‌هاش رو می‌بینم
‫وای، نمی‌تونم همینجور دست روی ‫دست بذارم. الان به کارن گتلمن زنگ می‌زنم
‫ساعت ده شبه ها!
‫مگه با این وضعیتِ بحرانی پسرم ‫خواب به چشمم میاد؟
‫به خاطر اقیانوس‌ها! ‫واسه همین نمیشه با کوله دور دنیا رو گشت
‫می‌دونی با چه بدبختی‌ای این ‫کار رو برات جور کردم؟
‫مجبور شدم 45 دقیقه به غرغرهای ‫کارن گتلمن راجع‌به مشکلاتِ روانی گربه‌ش
‫گوش بدم
‫پس این فرصت رو به باد نده
‫فرصت کار موقت توی کارخونه‌ی ‫قطعاتِ چرخ خیاطی
‫- همینو بگو! ‫- فرصتیه برای
‫اینکه از خونه بزنی بیرون
‫با آدم‌های جدید آشنا بشی و ‫اعتماد بنفس پیدا کنی
‫خودم اعتماد بنفس دارم از کجا؟
‫می‌دونم یه چیزی هست که توش مهارت دارم. ‫فقط باید پیداش کنم
‫حالا تا اون روز برسه، باید کار کنی
‫سر راهت برای همه قهوه ‫و شیرینی دانمارکی بخر...
‫- منظورت «دانمارکی‌ها»‌ست؟ ‫- جمعش همون دانمارکیه
‫آخ!
‫آخ! ای وای! ای وای! نه، نه، نه!
‫وای ببخشید! ‫هنوز به ابعاد ماشینِ گنده‌م عادت نکردم
‫- برات قهوه می‌خرم ‫- مرسی آقا. وایسا ببینم
‫دمپایی پوشیدی؟ با کت و شلوار؟
‫- چه جادوگری هستی تو؟ ‫- رئیسِ خودمم، هرجور بخوام لباس می‌پوشم
‫عجب! تا حالا لباس‌هات رو پشت‌ورو پوشیدی؟
‫نه
‫تا حالا شده سمتِ راستت به مَرد باشه
‫و سمت چپت یه زنِ سکسی باشه ‫و این مکالمه بین‌تون شکل بگیره:
‫«سلام». «سلام». ‫«زیاد اینجا میای؟»
‫«من متأهلم» ‫«ولی حلقه دستت نیست»
‫«پول نداشتیم بخریم. شوهرم توی ‫کارخونه‌ی ذوب آهن کار می‌کنه»
‫«پس حتماً خیلی احساس تنهایی می‌کنی» ‫«آره»
‫«وای نه! برگشت»
‫«بنگ! بنگ! شتر دیدی ندیدی»
‫- ازت خوشم اومد ‫- مگه میشه خوشت نیاد؟ من دوست‌داشتنی‌ام
‫میگما، تا حالا شده...
‫نه، ولش کن. فکر نکنم خوشت بیاد
‫- چی شده؟ ‫- به دردت نمی‌خوره
‫- نمی‌خوام وقتت رو هدر بدم ‫-وقتم هیچ ارزشی نداره!
‫باشه ولی قبلش باید سوار ‫ماشینم بشی، چشم‌هاتو ببندی
‫و هیچ سوالی نپرسی
‫اصلاً هیچ سوالی به ذهنم نمی‌رسه
‫ما اینجا تیوب‌های تَمیت رو می‌سازیم
‫تیوب چی؟
‫ت-م-ی-ت
مخففِ جمله‌ی «یه تشک این توئه»
‫کجا؟ توی اون تیوب؟ تشک؟
دقیقاً
‫یعنی اون تو تشکه؟
‫دقیقاً
‫پشمام! واقعاً یه تشک داخلش بود!
‫میگم می‌خوای... نه، چیزی نگم بهتره
قیافه‌ت به کارمندهای کفش‌جلوبسته‌پوش می‌خوره
‫نه، نه، نه. تو اصلاً منو نمی‌شناسی. ‫مامانم مجبورم کرد اینا رو بپوشم
‫رفیق، به زودی در بهترین ‫زمان و مکان قرار می‌گیری
‫چون امروز... واقعاً نباید چیزی بگم
‫بسه! بگو دیگه!
‫دارم بهت فرصتِ
‫لانچِ(=عرضه/پرتاب) نرم «یه تشک این توئه» رو میدم
‫بازی با کلماتش هم کاملاً عمدیه
‫بازی با کلماتش مربوط به «نرم»ـه ‫یا «لانچ»
‫بازیش... ‫شامل جفتشه
‫کفش‌هات کو؟ ‫دادم رفت!
‫چه بلایی سر تخت‌مون آوردی؟
‫خانم‌ها و آقایان، اگه بهتون بگم
‫یه تشک این توئه، چی میگین؟
‫خب، هست
‫چی هست؟
‫تشک هست. اون توئه. منظورم ‫بازی با کلمات هم نیست
‫من که مشکلی ندارم ‫برو، تشک!
‫خیلی‌خب
‫و اگه یه نفر مثل ما از قبل تشک ‫داشته باشه، به چه دردش می‌خوره؟
‫این زاپاسه
‫برای وقتی که نداشته باشی ‫جالبه
‫الان یه چیزی بهتون نشون میدم ‫که 300 برابر جالب‌تره
‫بریم گاراژ
‫300تا ازشون خریدی؟
‫اصلاً چطوری اینا رو آوردی اینجا؟
‫با دنی وگبرایت
‫شوپرها!
‫- ون کرایه کردم! ‫- عالی شد!
‫همه رفیق‌هام وقتی 21 ساله شدن ‫کارت‌های شناسایی جعلی‌شون رو ریختن دور
‫ولی من گفتم اگه یه روز ‫بخوام ون کرایه کنم چی؟
‫تازه کارت اعتباری هم می‌خواد که ‫من هشت‌تا دارم
‫اگه خواستم ماشینم رو بیارم بیرون چی؟
‫- مگه کجا می‌خوای بری؟ ‫- سرکارم توی دانشگاه
‫بهش میگن «حرفه». ‫یه چیزیه که آدم‌های بالغ دارن!
‫این خیلی بهتره. همه‌ی این ‫تیوب‌ها رو می‌فروشم
‫متوجه نیستین؟ ‫آینده توی تیوبه
‫توی این تیوب‌هات نردبون هم داری؟
‫به نظرم بهتره همونطوری که بهم توضیح دادن، ‫براتون توضیح بدم...
‫- امروز یه آقایی رو با دمپایی دیدم... ‫- یوشی، بس کن
‫همه رو برگردون توی ون
‫برو پولت رو پس بگیر. ‫الیوت، تو بشین پشت فرمون
‫بعید می‌دونم اون پسره بتونه ‫پشت ماشین‌آلات سنگین بشینه
‫وای! هنوز داره میاد بالا
‫گمونم حق با مامان باشه
‫می‌دونم احمقانه‌ست، مثل تمام چیزهایی ‫که به نظرم باحالن
‫چرا تنها چیزهایی که برای من منطقی‌ان
‫چیزهایین که هیچ منطق و معنایی ندارن؟
‫وای!
‫گوش کن، به نظرم باید این کار رو انجام بدی
‫جدی؟
‫وقتی همسنِ تو بودم می‌خواستم ‫با کوله دور دنیا رو بگردم
‫ولی عملی نبود
‫نمی‌خوام بقیه عمرت رو با این فکر بگذرونی که
‫اگه فلان کار رو می‌کردم چی می‌شد
‫دقیقاً. این کاریه که باید ‫به خاطر خودم انجامش بدم
‫بهتر نیست قبلش با مامان مشورت کنیم؟
‫فکرش رو نکن. مامانت با من
‫« پاریس »
‫ببین چی پیدا کردم!
‫کارت پستالِ سفرمون به پاریس
‫غذاهای فرانسوی باب میلم نیستن
‫یادته مجبور شدیم هتل‌مون رو عوض کنیم؟
‫اوهوم. به خاطر اون غازی بود که ‫صاف جلوی در هتل نشست
‫یه نشونه از طرفِ عمه سیلویام بود
‫داشت بهمون می‌گفت نریم ‫اون هتل و حق هم داشت
‫هتلش چهار سال بعد توی آتیش سوخت ‫و نابود شد
‫درسته. اگه بگم باورت نمیشه
‫ولی امروز که داشتیم با یوشی می‌رفتیم ‫تمیت‌ها رو تحویل بدیم
‫اون اتفاق تکرار شد
‫شوخی می‌کنی!
‫یه غاز صاف نشست روی کاپوتِ ون
‫پس یعنی عمه سیلویا نمی‌خواد ‫یوشی قیدِ ایده‌ی کسب‌وکارش رو بزنه
‫دقیقاً! چه معنیِ ‫دیگه‌ای می‌تونه داشته باشه؟
‫می‌تونه به این معنی باشه که ‫شوهرم خیال می‌کنه زنش کودنه
‫چی؟ نه
‫دروغ‌گفتنت از پانتومیم‌بازی‌‫کردنت افتضاح‌تره
‫تازه اینو با در نظر گرفتنِ آبروریزیت جلوی ‫خانواده رزنتسوایگ میگم
‫اون دفعه پانتومیم بازی نمی‌کردم، ‫زنبور رفته بود توی لباسم
‫ولی ببین، من واقعاً باور دارم ‫یوشی با این کار به یه جایی می‌رسه
‫بعید می‌دونم باور داشته باشی
‫باشه ندارم. ولی می‌دونم خودش بهش باور ‫داره و به نظرم ارزشش رو داره که پرورشش بدیم
‫پس پرورشش بده. تا جایی که می‌تونی ‫پرورشش بده. من توی دنیای واقعی می‌مونم
‫میگه غاز دیدن! همه می‌دونن عمه ‫سیلویام فقط برای من به شکل غاز ظاهر میشه
‫به نظر خسته‌این
‫آهای! بعید می‌دونم این به کارت بیاد!
‫مطمئنم اصلاً خوشت نمیاد! ‫کجا میری؟
‫آهای! اینجا رو داشته باش!
‫نه!
‫وای!
‫یه دونه تیوب هم نفروختم. ‫کاش می‌تونستم یه دونه بفروشم
‫تا فقط 299تای دیگه بمونه؟
‫دقیقاً
‫دوباره بهم بگو چی این تشک‌ها رو خاص می‌کنه؟
‫ترکیبِ نوآوری و ساختارشکنیه، بابا. ‫ترکیب تشک و تیوبه
‫باشه یوشی ولی بگو به نظر خودت چرا ‫محصولِ خوبیه؟
‫چون خودمم دلم می‌خواست یکی داشته باشم
‫توی روزهایی که از این ‫شهر به اون شهر می‌رفتم
‫دلم فقط یه چیز ثابت و موندگار می‌خواست
‫یه جایی که بتونم استراحت کنم ‫و مالِ خودم باشه
‫تازه کی حوصله داره یه تشکِ گنده رو ‫از پله‌ها بکشه بالا؟
‫من که ندارم. اصلاً واسه همینه که ‫دوست‌پسرم رو ترک نمی‌کنم
‫منم همینو میگم
‫اگه تشک تیوبی داشت، ‫می‌تونست هرجا دلش می‌خواد بره
‫یعنی میگی یه تشک اون توئه؟
‫آره ولی الان دارم با بابام حرف می‌زنم
‫وای ببخشید
‫بحث‌مون سر چی بود؟ ورزش؟
‫وایسا! برگرد! برگرد!
‫وای! این دیگه چی بود؟
‫گمونم بالاخره تونستی یه دونه بفروشی
‫♪ Cheap Synths - Went and Did It ♪
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. .:: www.bolboljan.net ::.
‫این اشیای زیبا رو ببینید. ‫یادآور گذشته و میراث‌مون هستن
‫فکرش رو بکنین اگه ‫فک‌وفامیل‌مون تشک تیوبی داشتن،
‫الان چه گنجینه‌ای از خاطرات و یادگاری‌ها رو داشتیم؟
‫گمونم این‌جوری، وقتی با کشتی مهاجران ‫از سرزمین مادری‌شون میومدن
‫کمتر غر می‌زدن
‫البته بازم یه غری می‌زدن، ‫من فک‌وفامیل‌مون رو می‌شناسم
‫ولی قطعاً کمتر!
‫- خیلی ممنون جوون ‫- جشنواره برنینگ من خوش بگذره
‫موفق شدم! تموم تشک‌ها رو فروختم!
‫- محشره! ‫- می‌دونستم از پسش برمیای
‫خب الان چیکار کنم؟
‫به نظرت هنوزم می‌تونم برم ‫کارخونه قطعات چرخ خیاطی؟
‫از خداشونم باشه استخدامت کنن
‫صبر کن ببینم. نمی‌خوای همین کار ‫رو ادامه بدی؟ واقعاً مهارتش رو داری
‫گمونم بازم بتونم سفارش بدم. ‫واقعاً بهم باور داری؟
‫به چی باور داشته باشم؟
‫نیازی نیست به قضیه آخر فرما ‫باور داشته باشی
‫وقتی اثباتش رو دیدی
‫آره! بیا بخورش فرما!
‫یوشی‌ جان. البته که ما خیلی بهت ‫افتخار می‌کنیم
‫ولی به قول شما تشک‌فروش‌ها
‫یه وقتایی باید بدونی کی وقتِ خوابه ‫(=کی کار رو تموم کنی)
‫واقعاً هم اینو میگیم
‫خب، خودت تا اینجا اومدی
‫به نظرت قدمِ بعدیت باید چی باشه؟
‫هر وقت سردرگم میشم
‫از خودم می‌پرسم اگه مارک زاکربرگ بود ‫چیکار می‌کرد؟
‫ایده‌ها همیشه توی محوطه‌ی دانشگاه ‫شکل می‌گیرن. جوون‌ها اونجان
‫خوشبختانه یه نفر رو می‌شناسم ‫که توی دانشگاه کار می‌کنه
‫می‌خوای تشک‌هات رو توی میدبِی بفروشی؟
‫می‌خوام تشک‌هام رو به میدبی بفروشم
‫یه تیوب توی هر اتاقِ خوابگاه
‫زده به سرت؟ نمی‌تونی ‫همچین درخواستی از پدرت کنی
‫کار و خانواده رو قاطی نمی‌کنن
‫لازمه فاجعه‌ی آبنبات‌های پسح ‫سال 2002 رو بهت یادآوری کنم؟
‫نه. یوشی، می‌تونم ترتیبِ یه جلسه ‫با رئیس دانشگاه رو بدم
‫ولی بهتره خوب روی ارائه محصولت کار کنی
‫واقعاً ممنونم بابا. ناامیدت نمی‌کنم
‫وایسا ببینم، چی شد؟
‫ببین، اگه قبول نکرد هم اشکالی نداره
‫- چرا داره ‫- معلومه که نه داره
‫نه، اگه نتونم بهشون بفروشم ‫توی بد مخمصه‌ای میفتم بابا
‫چون ده هزارتا تیوب سفارش دادم
‫ده هزارتا؟ چی؟ واسه چی؟
‫چاره‌ای نداشتم. اگه یه لحظه به ‫شکست فکر می‌کردم، شکست می‌خوردم
‫اینطوری مطمئنم دست‌پُر بیرون میام
‫این کارائوکه «چیپ تریک» نیست ‫(گروه راک آمریکایی)
‫«تسلیم شدن» جزئی از گزینه‌ها نیست ‫(اشاره به ترانه‌ای با این عنوان از گروه چیپ تریک)
‫چی؟ ‫تمایلی نداریم
‫- می‌خواین بیشتر براتون توضیح بدم... ‫- متوجه شدم
‫توش تشکه ولی خوابگاه‌های دانشگاه میدبی ‫خودشون تشک دارن
‫نمی‌خواین ارائه‌ش رو گوش بدین؟
‫ولش کن بابا. شایدم من تمایلی نداشته باشم
‫- دانشگاه‌تون معمولی، کسل‌کننده و ضایع‌ست ‫- اومدی بهم توهین کنی؟
‫من نمیرم قفس میمون‌ها ‫تا بهشون توهین کنم
‫من به احترام پدرم اومدم اینجا ‫ولی این ایده به درد استنفورد می‌خوره
‫فردا باهاشون جلسه دارم
‫پس سلامِ منو بهشون برسون
‫ولی باحال‌نبودن هم خودش عالمی داره
‫این همون رویکرد دانشگاه میدبی‌ـه
‫بذار استنفورد با نخبه‌های تکنولوژیش و ‫آزمایش‌های زندان باکلاسش خوش باشه
‫این یه تحول توی بازار نیست. صرفاً یه تشکه
‫یه تشکی که بتونی هرجا میری با خودت ببری، ‫هر چقدر هم که از خونه دور بشی
‫خونه
‫اینجا برای هزاران دانشجو حکمِ خونه رو داره
‫ولی فرض کن وقتی از اینجا میرن ‫یه یادگاری از خونه با خودشون ببرن
‫یعنی میگی تشک رو همراهِ خودشون ببرن؟
‫به هر دانشجوی سال اولی یه تشک میدین
‫چهار سال دانشجویی این تشک همراهشونه
‫و در نهایت با یه یادگاری از ‫زمان حضورشون در اینجا، برمی‌گردن خونه‌هاشون
‫یادگاریِ صمیمانه و شخصی‌ایه
‫چیزِ شیکی نیست
‫صرفاً پیامش اینه: «دانشگاه میدبی. ‫تو برای یادگیری به اینجا اومدی.»
‫«پس بقیه‌ش رو...
‫بسپار به ما»
‫باید میومدی و پسرمون رو می‌دیدی
‫یه پا مایکل جردنی شده بود واسه خودش
‫یعنی اندازه‌ی 15تا مردِ معمولی ‫جذابیت جنسی داشت؟
‫- نه، منظورم اینه که واقعاً گل کاشت ‫- اصلاً نمی‌دونم چی شد
‫یهو همه‌چی دستم اومد. ‫انگار می‌تونستم ذهنِ خانمـه رو بخونم
‫و فکرشو بکن،
‫اگه بهت نگفته بودم بری شیرینی دانمارکی بخری، ‫هیچ‌کدوم از این اتفاقات نمی‌افتاد
‫فردا قرارداد می‌بندیم پس شام رو ‫مهمون من هستین
‫برای همه‌مون آب گازدار بیارین
‫وای خداجون!
‫کی آماده‌ست تا بهترین جشنواره‌ی ‫برنینگ منِ زندگیش رو تجربه کنه؟
‫چی شده؟
‫« هشدار ترافیک » ‫« تصادف زنجیره‌ای ناشی از انفجار تشک »
‫«نمودار فروش تمیت » ‫« درخواست استرداد وجه »
‫« لغو سفارش » ‫« درخواست استرداد وجه »
‫خب پس ظاهراً اوضاعِ کاسبیِ تیوب‌های تمیت ‫کساد شده
بیچاره دانشگاه میدبی که می‌خواد توی این وضعیت باهام قرارداد ببنده
‫چیه؟
‫فکر نکنم دیگه باهات قرارداد ببندن
‫یعنی خبرهای بد بهشون رسیده؟
‫- آره ‫- و اینکه گاهی وقتا تیوب‌ها یهویی باز میشن
‫باعث میشه معامله‌مون بهم بخوره؟
‫احتمالاً آره
‫آهان. اشکالی نداره. ‫پس دوباره یه سری تیوب روی دستم مونده
‫قبلاً هم فروختم‌شون. ‫بازم می‌تونم بفروشم، نه؟
‫اوهوم
‫وای پسر
‫ای وای!
‫خونه پُر از تیوب شده
‫باید باهاش حرف بزنیم
‫همیشه منظورت از «ما»، ‫منـه
یعنی میگی من باید باهاش حرف بزنم
‫تا تو پدرِ خوب و حامیش باشی
‫و من باید مادر بدجنسش باشم که ‫بهش بگم آرزوش احمقانه‌ست
‫هرچند که از همون اول می‌دونستم احمقانه‌ست. ‫می‌دونستم
‫و خوشحال نیستم که حق با من بوده ‫ولی می‌دونستم و چیزی نگفتم
‫چیزی نگفتی؟!
‫الیوت
‫عقلت رو به کار بنداز
‫وای! تو هم که مسخره‌مون کردی!
‫بابا؟ فهمیدم!
‫یوشی؟ تویی؟
‫اینجام. بالاخره فهمیدم...
‫بابا؟ اینجایی؟
‫روی کاناپه نشستم
‫تشک توی قوطی آلومینیمی!
‫اسمش رو می‌ذاریم: ‫«تشک قوطی‌ای»
‫فقط برای شروع یه سرمایه‌ی کوچیک نیاز دارم
‫به نظرم بهتره بیشتر از این ‫خرجِ این پروژه نکنی
‫تقریباً با صد هزار دلار کارم راه میفته
‫یه کاری رو امتحان کردی و موفق نشدی. ‫دیگه وقتشه رهاش کنی
‫رهاش کنم؟ نمی‌تونم
‫خوبم می‌تونی
‫یعنی میگی آرزوهام رو فراموش کنم؟ ‫باشه حتماً
‫منطقیه دیگه، چون خودتم همیشه ‫همین کار رو می‌کنی، مگه نه؟
‫مثل وقتی که آرزو داشتی با کوله پشتی ‫دور دنیا سفر کنی
‫یوش، بس کن
‫ولی من عینِ تو نیستم، بابا. ‫نمی‌تونم خودمو کوچیک کنم
‫کوچیک؟ من از همه‌چیم زدم ‫تا تو رو به خواسته‌هات برسونم،
‫بعد این‌جوری جوابمو میدی؟
‫من همیشه پشتت بودم
‫من توی تمام این ماجرای احمقانه‌ی فروش ‫این تشک‌های مزخرف کنارت بودم
‫ولی دیگه بسمـه!
‫ببین، احتمالاً با 40 هزار یا 45 هزارتا ‫هم کارم راه بیفته...
‫این بمب‌های ساعتی رو ‫از خونه‌ی من ببر بیرون!
‫اینا بمب نیسـ... ای وایِ من!
‫امشب مادرت رو شام می‌برم بیرون
‫و وقتی برگشتیم، هیچ‌کدوم از اینا ‫نباید توی خونه باشه
‫وگرنه از خونه می‌اندازمت بیرون!
‫شوپر!
‫دنی، می‌دونستم می‌تونم روت حساب کنم
‫با یه قیمتِ خوب این کامیون رو کرایه کردم
‫خواستن بیمه هم بهم قالب کنن ‫که گفتم: «داداش،
‫بیمه به چه کارم میاد؟ ‫من خودم بیمه نیستم.»
‫باید اینا رو ببرم بذارم توی انبار ‫تا یه فکر اساسی بکنم
‫داداش، رواله
‫ببین، من یه نفر رو سراغ دارم
‫که شغل دومش جور کردنِ ‫معامله اسلحه توی دارک وبه
‫معامله اسلحه؟
‫اونور دنیا یه سری مبارز آزادی‌خواه هستن ‫که می‌خوان تیوب‌های تمیت رو بخرن
‫تا تبدیل‌شون کنن به موشک‌انداز تحت فشار
‫یعنی تیوب‌هام بشن ابزار جنگی؟ ‫دیگه چطوری شب‌ها بخوابم؟
‫خب می‌تونی چندتا تشک برای خودت نگه داری
‫خیلی‌خب، آروم
‫آروم
‫خدانگهدار رفقای قدیمی!
‫تموم شد؟
‫وای!
‫نه، نه! نه! نه! ای وای!
‫وای نه! نه!
‫نه! ای وایِ من!
‫نه، نه!
‫- ای بابا! ‫- نه، نه! ‫چه اوضاعی شد!
‫ای وای! ای وایِ من!
‫- آخیش! ‫- اینجا رو!
‫بالاخره می‌تونیم ته گاراژ رو ببینیم! ‫مایه‌ی دلگرمیه
‫چی؟
‫چــــی؟!
‫من میرم بخوابم
روی تختِ خودم
تنهایی
‫متأسفم
‫- می‌دونم ‫- همه‌چی رو نابود کردم
‫تازه باهات بد حرف زدم...
‫بابا، نمی‌دونم چه مرگمه
‫حس می‌کنم شکستم ‫(=یه مشکلی دارم)
‫تو نشکستی
‫ظرف‌های چینی‌مون شکسته
‫وقتی شنیدم باب دیلن ‫توی فستیوال نیوپورت فولک، گیتار الکتریکی زده
‫خیلی ناراحت شدم
‫دیگه برام اون باب دیلن سابق نبود
‫اصلاً نمی‌فهمیدمش
‫ولی یکی از چیزهایی که باعث میشه ‫عاشقِ دیلن باشم
‫اینه که همیشه قرار نیست بفهممش
‫پس اگه اینکه گاهی وقتا ناامیدم می‌کنه، ‫بخشی از ماجراست
‫خب پس... خب پس... اینم بخشی از ماجراست
‫خب؟
‫می‌فهمی چی میگم؟
‫راستش نه
‫راست میگی، خودمم زیاد مطمئن نیستم
‫ولی حرفم اینه که من ‫همیشه عاشقِ باب دیلن می‌مونم
‫پس منظورت اینه که «زیاد بهش فکر نکن، درست میشه»؟ ‫(ارجاع به آهنگی با همین نام از باب دیلن)
‫اصلاً هم منظورم این نبود
‫ولی خب مادرت خیلی وقته می‌خواد ‫آشپزخونه رو بازسازی کنه پس شاید
‫این فرصت خوبی باشه
‫♪ Lawrence - Family Business ♪
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده .:: www.bolboljan.net ::.