‫به آسمون پیچ خورده‌ایی که رو دستته، پرواز کن
‫فاصله بین ما داره خیلی زیاد میشه،
‫چون همیشه ما باهم بودیم
‫و پاسخ صادقانه‌ات، "می‌بینمت" هستش...
‫گفتن چنین کلمات از اون دهان ‫بی‌پروازت منو غمگین‌تر می‌کنه.
‫اگه توی شهر غریبه باشی، گریه می‌کنی
‫پس من میخوام وقتی که کنارت نیستم بهت لبخند خوشایندی تحویل بدم
‫به آسمون پیچ خورده‌ایی که رو دستته، پرواز کن
‫میتونم اونو از نزدیک حسش کنم،
‫با دوتا قلبمون
‫تمومش کنید!
‫انقدر پدرمو اذیت نکنید.
‫احمق، فوکی؛ فرار کن!
‫چرا دودل شدی؟ ‫زود کارشو تموم کن.
‫این کارته، درسته؟
‫از سر راهم برو کنار.
‫فوکی!
‫یه چیز خوبی اینجا داری.
‫برش میدارم.
‫خواهش میکنم به دخترم رحم کنید!
‫حالا انگار اهمیت میدم!
‫پدر...
‫پدر! پدر!
‫تمومش کن!
‫ای عوضی.
‫بیا.
‫چیزی نیست.
‫مراقب باش!
‫فقط یکم دیگه... ‫فقط یکمی دیگه.
‫جوانه های بامبوی ترشی منمای کمیاب؟
‫درسته. ولی فقط موقعی میتونم بهشون ‫دست پیدا کنم که تو حالت کمیابشون باشن.
‫به نظر میرسه که بامبو کمیاب ‫فقط روی یه صخره خاص رشد میکنه...
‫پس هرچی بشه میرم پیداش میکنم.
‫و من هم رامن ایچیراکو با جوانه های ‫بامبوی ترشی کمیاب روش میخورم...
‫هر اتفاقی هم بیوفته اینکارو میکنم!
‫جوانه های کمیاب بامبوی ترشی.
‫تونستم!
‫نجات پیدا کردم.
‫ها؟
‫اون دیگه چیه؟
‫یه آدمه!
‫خاطرات فراموش شده
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. .:: www.bolboljan.net ::.
‫هوا طوفانیه با اینکه بارون نمیاد...
‫یکم ترسناکه.
‫نباید اینجوری داد بزنی...
‫اینجا بیمارستانه.
‫تو کاری کردی که داد بزنم.
‫ها؟ اون لباس سفید.
‫یعنی داری به تیم درمانی کمک میکنی، ساکورا؟
‫دوست داشتنی نیست؟ بالاخره لباس سفیدو گیر آوردم.
‫درسته. خیلی خوبه که درست تو زمان مناسب اینجایی.
‫یکیو اینجا دارم که میخوام یه نگاهی بهش بندازی.
‫یکی که میخوای یه نگاهی بهش بندازم؟
‫اونه.
‫چی؟ یعنی میتونه خود دوزائمون باشه...؟
‫اسمش دوزائمونه، آره؟
‫فکر نمیکردم اون یکی از آشناهات باشه ساکورا.
‫نه. دوزائمون یه جسد غرق شدست که...
‫اه، ولش کن...
‫فکر کردم که میشناسمش، ولی اشتباه میکردم.
‫که اینطور. پس میسپرمش به تو.
‫هی، اینجا بیمارستان کونوهاست.
‫بنابراین افراد خارج از دهکده نمیتونن پذیرش بشن.
‫بیخیال، این یه بار رو به خاطر من.
‫من کارای دیگه برای انجام دادن دارم، ‫پس بقیشو میسپرم به تو.
‫آهای، ناروتو! صبر کن!
‫این قطعاً همون بامبوی کمیابیه که ازش شنیدم.
‫ایول! حالا میتونم اون رامن کمیابو بخورم!
‫در مورد چی حرف میزنی؟
‫حدودا سه الی چهار هفته طول میکشه که
‫جوانه‌های بامبو ترشی رو از ‫بامبو های کمیاب استخراج کنی.
‫چـــی؟!
‫اول از همه، میذارمش تو آب داغ ‫تا که آروم به جوش بیاد و مخمر بشه.
‫چی میگی، یعنی الآن نمیتونم بخورمش؟!
‫باید اراده قوی داشته باشی اگر میخوای چیزای خوشمزه بخوری.
‫ناروتو، پس اینجایی.
‫هی، چی شده باز؟
‫چی شده؟ هیچی والا، مرتیکه...
‫آخ!
‫پس میای یه مریض رو زورکی میندازی سر من
‫و میای اینجا با خیال راحت رامن میخوری؟
‫آی. درد داره.
‫جوتسو بازگشت به گذشته!
‫میگم، داره چی کار میکنه؟
‫داره سعی میکنه از ناخودآگاهش ‫به خاطراتش دسترسی پیدا کنه.
‫همون قضیه هیپنوتیسم برعکس، درسته؟
‫آره.
‫چیزی به یادت میاد؟
‫که اینطور.
‫به نظر میرسه که حافظشو از دست داده.
‫حافظشو از دست داده؟
‫برای امروز کافیه. ‫فردا دوباره امتحان میکنیم.
‫به نظر میرسه که هیچ چیزی یادش نمیاد.
‫حتی اسم یا محل زندگیشو...
‫اگر جوتسو هیچکدوم از دکترا روش کار نکرده، ‫پس قضیه جدی هستش.
‫خب، چیزی همراهش نبود که ما بتونیم باهاش شناساییش کنیم؟
‫نه... این تنها چیزیه که همراهش بود.
‫این دیگه چیه؟
‫این یه فلوت کبوتره، بهش اوکارینا هم میگن.
‫اوکارینا؟
‫ولی شکسته.
‫اوه، به نظر میرسه میشه بهم چسبوندش.
‫از دست رفتن حافظه میتونه یه شک موقت هم باشه...
‫بگذریم، اینو امضاء کن.
‫این دیگه چیه؟
‫نامه به عهده گرفتن.
‫بهت که قبلاً گفتم، اینجا بیمارستان کونوهاست.
‫غریبه ها مجاز نیستن.
‫اگر اتفاقی بیوفته،
‫مسئولیت همه چیز میوفته گردن خودت، ناروتو.
‫چـی؟! ‫مشکلیه؟
‫خیلی خب، باشه.
‫قطعا برای خودم دردسر درست کردم.
‫چه خبره؟!
‫اون نزدیکای بیمارستانه!
‫همگی، چیزی نیست. ‫لطفاً با آرامش بیمارستان رو تخلیه کنید.
‫کمکم کنید!
‫منو ببخش... منو ببخش.
‫کسی باقی مونده؟
‫کسی اینجاست؟
‫ساکورا، همه رو تخلیه کردی؟
‫دارم همین الآن چک میکنم.
‫هی، ساکورا!
‫ناروتو. ‫همه چیز رو به راهه؟
‫یه جورایی.
‫هی، اون پسره کجاست؟ ‫چی؟
‫حالا که فکرشو میکنم...
‫اون اینجا نیست.
‫لطفاً کمک کنید! بچه من... ‫بچه من هنوز اون داخله!
‫چی گفتی؟!
‫امکان نداره. به نظر نمیرسه بتونیم با این شعله ها بریم داخل...
‫دارید چی کار میکنید؟! ‫عجله کنید و آتیش رو خاموش کنید!
‫من میرم داخل! ‫این حماقته.
‫بچه تو داخلی ترین قسمت بیمارستانه.
‫چی؟
‫این صدای فلوته.
‫خودشه!
‫داره نزدیک تر میشه.
‫اومد!
‫جوتسو کلون سایه!
‫- از این طرف! ‫- یکم راست تر.
‫موفق شد! بچه هم پیششه!
‫ایول! ‫پسرم!
‫خیلی نزدیک بودا.
‫خداروشکر!
‫ازت خیلی ممنونم... ممنونم!
‫کاری نکردم.
‫ازت خیلی ممنونم.
‫یه غریبه با آلزایمر، آره؟
‫ای خدا. عجب وضعیتیه.
‫اگه بذاریم فقط همین یه نفر اینجا بمونه ‫مشکلی پیش نمیاد که، درسته؟
‫نمیتونیم این کارو بکنیم.
‫برای امنیت دهکده،
‫نباید بیخیال کوچیک ترین چیز ها بشیم.
‫ولی، بعد از آتش سوزی
‫ما فهمیدیم که اون آدم بدی نیست، درسته؟
‫متأسفانه، ما نمیتونیم بذاریم کس که ‫ هویتش مشخص نیست
‫توی دهکده بمونه.
‫خب، اگر اون خواست کاری بکنه،
‫من مسئولیت کامل اون رو قبول میکنم ‫و یه چاره ای براش پیدا میکنم.
‫ساکورا، اون حالش چطوره؟ ‫چیزی یادش اومده؟
‫نه، هنوز هیچی.
‫که اینطور.
‫التماستون میکنم. ‫میذارم شما ها هم
‫از بامبوی های ترشی کمیابم بخورید، سوناده پیر.
‫بامبوهای ترشی کمیاب؟
‫آره. تو راه برگشت یکی از ‫مأموریت هام رفتم و پیداشون کردم
‫و اونجا بود که اون پسرو پیدا کردم!
‫چشمم روشن.
‫پس داشتی تو راه برگشت از یه مأموریت ‫برای خودت ول میچرخیدی؟
‫آی، آخ.
‫ناروتو، پس تو واقعاً از اون پسره مراقبت میکنی، آره؟
‫بله، همینطوره.
‫خیلی خب، پس من میذارم اون پسر تو دهکده بمونه.
‫سوناده ساما!
‫نمیتونم کسی که جون یه بچه رو ‫نجات داده از دهکده بیرون کنم که.
‫این عالیه، سوناده پیر. ‫این شد یه حرفی!
‫من ناروتو اوزوماکی هستم... ‫از دیدنت خوشحالم.
‫من...
‫اوه، راست میگی. ‫هنوز حافظت بهت بر نگشته.
‫پس، هممم.
‫منما، بذار اسمتو بذارم منما.
‫منما؟
‫آره. رفته بودم کمی از اون ور دارم که تورو پیدا کردم، پس...
‫منما...
‫خیلی خب، گرفتم. پس اسم من منما هستش.
‫درسته. از آشناییت خوشحالم، منما.
‫منم از آشناییت خوشحالم، ناروتو.
‫بفرمایید.
‫وای، به نظر خیلی خوشمزه میاد.
‫رامن اینجا توی دنیا بهترینه، باور کن.
‫ایتاداکیماس.
‫خوشمزه‌ست.
‫ولی این هنوز محصول نهایی نیست. ‫متوجه کمبود چیزی نشدی؟
‫ها؟
‫اوه.
‫حالا که فکرشو میکنم، هنوز ‫از اون جوانه های بامبوی ترشی روش نیست.
‫درسته. تا زمانی که جوانه های بامبوی ترشی آماده میشن،
‫نمیشه اونا رو ریخت روی رامنت.
‫هی، پیر مرد، قول میدی که خوب درستش کنی دیگه، درسته؟
‫البته که این کارو میکنم.
‫نمیتونم صبر کنم. میگم، منما.
‫بیا حتماً زمانی که آماده شد بیایم اینجا ‫و با همدیگه امتحانش کنیم.
‫خیلی خب.
‫خیلی خب، بفرما داخل.
‫شرمنده بابت مزاحمت.
‫از الآن به بعد، اینجا خونه خودته.
‫اینجا جای کثیفیه، ولی راحت باش.
‫وای.
‫واقعاً خیلی کثیفه.
‫انقدر به جزئیات اهمیت نده.
‫درست میگی.
‫از اون مهم تر، بیا یکم استراحت کنیم و
‫از فردا سعی کنیم راهی پیدا کنیم تا حافظت برگرده.
‫باشه.
‫دیگه نمیتونم بخورم...
‫پسر، چقدر خوب خوابیدم!
‫صبح بخیر، ناروتو.
‫منما؟
‫واو.
‫چقدر همه چیز تمیز شده!
‫تو این کارو کردی؟
‫آره، دیشب نمیتونستم بخوابم و وقت آزاد زیاد داشتم.
‫ازت ممنونم...
‫هی، منما! داری چی کار میکنی؟
‫منظورت چیه؟ ‫دارم لباسارو آویزون میکنم.
‫لباس زیر کس دیگه ای رو نشور!
‫این کارو خودم انجام میدم، تو لازم نیست انجام بدی!
‫واقعاً؟
‫خیلی خب... ‫چجوری حافظه تورو برگردونیم؟
‫اوه، گرفتم!
‫منما، با من بیا.
‫این یکی از خوراکی های ویژه سرزمین باده، ‫پودینگ میوه ای شن.
‫این پودر خوب سویا استفاده میشه تا نشون دهنده ‫شن باشه و البته خیلی خوشمزه‌ست.
‫واقعاً؟
‫و این یکی هم خوراکی مخصوص سرزمین خاکه، ‫کیک برنجی سنگ.
‫انقدر ترده که نمیشه جلوی خودتو بگیری.
‫که اینطور.
‫و این یکی هم خوراکی مخصوص سرزمین آبه، ‫دونه های مهی میتسومامه.
‫خب؟ چیزی یادت اومد؟
‫نه... هیچی.
‫ای بابا، فکر کردم اگر خوراکی مخصوصی ‫از سرزمینت بهت نشون بدم
‫شاید چیزی به یادت اومد.
‫شرمنده.
‫نیازی به معذرت خواهی نیست.
‫ناروتو، بیخیال حافظه من شو.
‫چی؟
‫میدونی، ما نمیدونیم که چه زمانی ‫و چه جوری حافظه من بر میگرده.
‫مهم تر از اون، تو کار های خودتم داری، درسته؟
‫خب، به نکته خوبی اشاره کردی.
‫باید تا آخر امروز صورتای سنگی بزرگ رو تمیز کنم...
‫پس بیا بریم انجامش بدیم.
‫ولی قبل از اون، یه لحظه صبر کن.
‫ها؟ ‫هی، منما.
‫خانم...
‫من وسایلتون رو تا خونه براتون میبرم.
‫اوه، خیلی ممنونم.
‫ازتون خیلی ممنونم.
‫کاری نکردیم.
‫اینطور که میبینم، شما کلی علف هرز تو حیاطتون دارید.
‫کمرم این اواخر خیلی اذیتم میکنه...
‫علف هر چقدر دلش بخواد رشد میکنه.
‫پس من اینکارو براتون انجام میدم.
‫ای وای من.
‫منم همینطور!
‫ازتون خیلی ممنونم!
‫آخی... بالاخره تموم شد!
‫ناروتو. ‫چی شده؟
‫اونا هم کمک میخوان! ‫ها؟
‫به نظر میرسه این ناحیه خونه همه سالمندانه.
‫دستتون درد نکنه.
‫میسپرمش به شما.
‫شوخی میکنی؟
‫این دیگه چیه؟
‫راستش، هدیه تشکره که ‫برای ناروتو و اون پسره
‫از سر تا سر دهکده فرستادن.
‫اون دوتا دارن چی کار میکنن؟
‫ولی خدایی، تو واقعاً آدم عجیبی هستی.
‫واقعاً هستم؟
‫تو یه حس قوی درستکاری داری،
‫منظورم اینه که، ‫تو مظهر مهربونی هستی.
‫این کار هر کسی نیست.
‫من فقط میخوام درست زندگی کنم.
‫دیگه نمیخوام هیچ پشیمونی داشته باشم.
‫چی؟ منما. ‫چیزی به یادت اومد؟
‫ها؟ نه، نه واقعاً.
‫که اینطور.
‫چی؟! این خرابکاری پرنده‌ست؟
‫این خونه!
‫کمکم کن، منما!
‫باشه!
‫چی شده؟!
‫یکی... توی دهکده...
‫بیا از اینجا بریم!
‫منما، من این آقا رو به تو میسپارم.
‫گرفتم.
‫لعنتی!
‫لعنت بهت. بیا بیرون!
‫لعنتی! کجا قایم شده؟
‫ناروتو...
‫صدای فلوت؟ این کار منما هستش؟
‫ها؟ این دیگه چیه؟
‫قدرت های فوق العاده دارن تو بدنم جریان پیدا میکنن.
‫خیلی خب.
‫عالیه!
‫قدرت داره تو من جریان پیدا می‌کنه!
‫میبینمت.
‫لعنتی.
‫انجامش دادم.
‫این جوتسوی جا به جاییه!
‫لعنتی. اون فرار کرد، آره؟
‫حالت خوبه، ناروتو؟
‫منما...
‫اون فلوت...
‫تو دیگه کی هستی؟
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده .:: www.bolboljan.net ::.
‫کلید در زنگ زده قلبم
‫همیشه همین نزدیکیا لبخند میزنه
‫حتی اگه از آسمون نیزه بباره، ‫لا به لای اونا راه میرم
‫چون میخوام شادی رو پیدا کنم
‫این رویای بزرگمه که رو کلمات بیان شدنی نیست،
‫اونو محققش می‌کنم، حتی اگه باعث عمیق شدن زخمام شه
‫امروز اینجا وایسادیم، ‫به خاطر چیزی که باور داریم،
‫بخاطر همین به جلو میریم و پشتمون رو نگاه نمی‌کنیم
‫حتی اگه بهم بگن آینده روشنی وجود نخواهد داشت
‫سریع تغییرش میدم و تموم احساساتم رو روشن میکنم
‫باد احتمالا قلب مارو امتحان می‌کنه
‫تو قلبم، به آرومی دستام رو گرفتم
‫احتمالا دنبال جواب برای اشک‌هام هستم
‫رویات شاید همین جاها منتظره، با پاسخی که اورده
‫کلید در زنگ زده قلبم
‫همیشه همین نزدیکیا لبخند میزنه
‫همونطور که فکر میکردم، اون آدم معمولی ای نیست.
‫اون حریف آسونی برای شکست دادن نیست.
‫یه دقیقه صبر کنید.
‫دارید طوری در مورد منما حرف میزدیند ‫انگار اون دشمنی چیزیه.
‫احتمالش وجود داره، میدونی که.
‫اون میتونه همدست اون نفوذی دیروز باشه.
‫در مورد چی حرف میزنید؟
‫شما دو تا قرار نبود کمک کنید خاطره منما رو برگردونیم؟
‫مأموریت ما اینه که هویت این فرد رو پیدا کنیم.
‫و اون نفوذی رو دستگیر کنیم.
‫برعکس تو، ما هنوز به منما اعتماد نداریم.
‫قسمت بعد: ‫«برگردوندن واقعیت»