‫عــــــــا آه، چه حیف شد.
‫بعد از اون‌همه تلاشی که کرد تا بتونه فضا رو درک کنه.
‫چه عجیب! پس تو می‌تونی منو ببینی.
‫دست مریزاد، آزوساگاوا-کون.
‫جنابعالی کی باشین؟
‫تو که باید منو بشناسی دیگه.
‫اسم من... کیریشیما توکوـه.
‫با اون لباست این اطراف می‌چرخی و ‫به‌عنوان هدیه «سندروم بلوغ» می‌دی دست مردم؟
‫دقیقاً. کار بابانوئل اینه بره سراغ بچه‌های خوب و بهشون هدیه بده.
‫پس یعنی، چون بچه‌ی خوبی بودم اومدی سراغم.
‫تو می‌خوای هویت واقعی بابانوئل رو لو بدی...
‫پس می‌ری تو لیست بچه‌های شیطون.
‫ازت یه خواهشی داشتم.
‫چــیــه؟
‫می‌شه دیگه اون هدیه‌ها رو پخش نکنی؟
‫باشــــه.
‫عــه؟ به همین راحتی؟
‫آخه...
‫دیگه هیچ هدیه‌ای برام نمونده.
‫اونجا... دقیقاً چندتا داشتی؟
‫این‌قدر.
‫صدتا؟
‫نه‌خــــــــیر، حتی نزدیکشم نبود. بابانوئل رو دست‌کم گرفتی هـــا.
‫پس، هزارتا؟
‫نزدیک بود! حدود ۱۰ میلیون.
‫که یعنی، ایشون، ایشون، ایشون و اون‌یکی‌شون...
‫همه‌شون ازم هدیه گرفتن.
‫بابانوئل که نباید وقت دیگه‌ای به‌جز شب کریسمس کار بکنه.
‫خودشون بودن که می‌خواستن ازم هدیه بگیرن.
‫اون هم یکی‌شون بود.
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫۳۰ اکـــتـــبـــر
‫می‌گم، کونیمی.
‫چیه؟
‫قسمت ۴ شـجـاعـت ‫بابانوئل دامن‌کوتاه دوست داری؟
‫والا چی بگم.
‫پس، عاشقشونی؟
‫آره، عاشقشونم.
‫مثلاً، اگه یه بابانوئل جذاب دامن‌کوتاه از جلوت رد بشه،
‫کونیمی، تو چی‌کار می‌کنی؟
‫دوبار نگاهش می‌کنم.
‫گل گفتی.
‫بعدش بهش زل می‌زنم.
‫گل گفتی.
‫این مکالمه‌ی وحشتناک تا کی قراره ادامه داشته باشه؟
‫هم ساکوتا، هم فوتابا، جفت‌تون توی این مدت که چه‌قدر تغییر کردین.
‫اونی که بیشتر از همه تغییر کرده خودتی، کونیمی.
‫زندگی روزمره‌ی آتش‌نشان‌ها چطوریه؟
‫معمولاً یه روز کاری بیست‌وچهارساعته‌ست و بعدش یه روز استراحت.
‫صبح می‌رم سر شیفتم و تا صبح روز بعدش کار می‌کنم.
‫بعدش یه روز کامل می‌رم مرخصی.
‫که یعنی، الان که اومدی مرخصی، یعنی تازه از شیفت شب برگشتی؟
‫اوضاع جسمیت خوبه؟
‫آره. نوبتی چرت می‌زنیم،
‫ولی لباس‌هامون تنمونه که اگه یه‌وقت لازم شد سریع اعزام بشیم.
‫کونیمی دیگه رسماً عضوی از نیروی کار جامعه شده.
‫معلومه که شدم.
‫حداقل، اون‌قدری در میارم که بتونم ‫کاسه‌ی ماهی و مرغ سوخاری رو باهم سفارش بدم.
‫مرفه بی‌درد.
‫فوتابا، تو هم بخور.
‫باشه، پس یکی برمی‌دارم.
‫راستی، اوضاع دانشگاه چطوره؟ خوش می‌گذره؟
‫دانشجوها معمولاً توی انجمن‌ها و ‫مهمونی‌های آشنایی حسابی کیف می‌کنن، نه؟
‫احتمالاً همه‌ی دانشجوها به‌جز من.
‫منو که حتی یه‌بارم به مهمونی‌هایی آشنایی دعوت نکردن.
‫چون‌که آزوساگاوا خوشگل‌ترین دوست‌دختر دنیا رو داره.
‫اون‌وقت تو چی، فوتابا؟ خودت رفتی تا حالا؟
‫معلومه که نرفتم.
‫چرا نرفتی؟
‫شاید دعوتت کردن ولی نرفتی؟
‫دعوت که شدم،
‫ولی همون روز برای کار تدریسم شیفت داشتم.
‫پس یعنی کارو بهونه کردی که نری.
‫یکی از اعضای دانشگاهمه.
‫نیاز نیست نگران ما باشی.
‫ببخشین.
‫چی شده؟
‫فوتابا غرق زندگی دانشجویی شده، نه؟
‫خب معلومه. خیر سرش دانشجوـه ها.
‫بی‌راهم نمی‌گی.
‫دانش‌آموزهاش توی آموزشگاه هم احترام زیادی براش قائلن.
‫به گوشم رسیده.
‫از فوتابا؟
‫نه، یکی از کوهای‌هام توی تیم بسکتبال.
‫ظاهراً یکی از شاگردهای فوتاباست.
‫فکر کنم اگه ببینیش درجا می‌شناسیش، چون قدش از منم بلندتره.
‫عـــــا، یه دانش‌آموز قدبلند توی کلاس‌ها داشتیم.
‫بگذریم، خوشحالم که هردوتاتون حالتون خوبه.
‫مثل اینکه کیف‌تون حسابی کوکه.
‫دوستت بود زنگ زد؟
‫اوهوم.
‫هی دارم بهش می‌گم یه‌بار منو هم معرفی کنه،
‫ولی اصلاً نمی‌ذاره باهاشون آشنا بشم.
‫چندبار بگم، آخه چرا باید تو رو بهشون معرفی کنم؟
‫باید بهشون یه عرض ادبی بکنم و بگم حسابی مراقبت باشن.
‫آفرین!
‫دفعه‌ی بعدی می‌پرسم.
‫اوه، جدی؟
‫می‌پرسم ببینم دلشون می‌خواد با دوتا پسر که دوست‌دختر دارن آشنا بشن؟
‫فوتابا، هیچ‌رقمه قرار نیست معرفی‌مون کنی، نه؟
‫انوشیما چه خفنه! هنوز روی آبه.
‫چه خوش‌عکس!
‫بهتره ما هم یه عکس بگیریم.
‫اسمش رو می‌ذاریم «ورود به انوشیما».
‫اگه زیاد لفتش بدیم، کل این منطقه هم می‌ره زیر آب.
‫بهتره کم‌کم برگردیم. منم بعدش باید برم سر کار.
‫کونیمی، تو هم اگه مرخصی داری، بهتره بری خونه و استراحت کنی.
‫اوه، راستی ساکوتا.
‫هــــا؟
‫چیزی هست که بخوای بهم بگی؟
‫خسته نباشی. تمرین شیش‌ماهه‌تو خوب پشت‌سر گذاشتی.
‫و تبریک می‌گم که تونستی یه سمت ‫توی تیم‌های عملیاتی به‌دست بیاری.
‫همین خوبه؟
‫فکرشو می‌کردم. هنوز دوزاریت نیفتاده.
‫در مورد چی؟
‫فعلاً چیزی نمی‌گم.
‫به‌نظرم این‌طوری جالب‌تر پیش می‌ره.
‫آتش‌نشانی کار سختی به‌نظر میاد.
‫ولی، به کونیمی میاد.
‫آزوساگاوا، به تو که اصلاً نمیاد.
‫خب، رویای من اینه که بابانوئل بشم.
‫شاید به‌خاطر همین حرف‌هاست که توهم زدی ‫یه بابانوئل با دامن کوتاه دیدی؟
‫عــــه، پس به‌نظرت چی بود؟
‫اینکه فقط تو تونستی ببینیش، خیلی شبیه ماجرای ساکوراجیما-سنپای‌ـه.
‫خودم هم یکم در مورد کیریشیما توکو توی اینترنت جست‌وجو کردم.
‫ولی نتایج جست‌وجوم فقط به یه‌سری ‫شایعه ختم شدن که اعتباری نداشتن.
‫شنیدم یه شایعه بود که می‌گفت هویت واقعیش مای-سان‌ـه.
‫وقتی از یه زاویه‌ی دیگه بهش نگاه کنی،
‫نبودن اطلاعات توی این دوره‌زمونه به خودی خودش چیز عجیبیه.
‫الان توی دوره‌ای زندگی می‌کنیم که وقتی تلویزیون و رسانه‌ها ‫اسم خلافکارها رو نمی‌گن، توی اینترنت همه خبردار می‌شن طرف کی بوده.
‫ولی درست مثل ماجرای مای-سان،
‫آدم‌های اطراف کیریشیما توکو هم اون رو نمی‌شناسن.
‫برای همین نیست که تونسته هویتش رو مخفی نگه داره؟
‫اگه این‌طوره،
‫الان تقریباً دوساله که داره مثل یه شبح زندگی می‌کنه.
‫حدوداً می‌شه از همون زمانی که شروع کرده به آپلود کردن ویدیوهاش.
‫دوسال عین یه شبح زندگی‌کردن باید سخت باشه.
‫گیریم که کیریشیما توکو، بابانوئل دامن‌کوتاه باشه...
‫همونی که «سندروم بلوغ» رو به بقیه هدیه می‌داده...
‫آزوساگاوا، می‌خوای باهاش چی‌کار کنی؟
‫می‌خوای مثل یه قهرمان عدالت بری ‫همه رو از دست «سندروم بلوغ» نجات بدی؟
‫همه؟ منظورت ۱۰ میلیون نفره؟
‫آره، ۱۰ میلیون نفر.
‫متأسفانه، من سرم با قربون‌صدقه‌ی مای-سان رفتن حسابی شلوغه.
‫این حرف‌ها به کنار، یه شخص خاص توی ذهنته، مگه نه؟
‫اسمش آکاگی ایکومی بود؟
‫نمی‌شه گفت بهش فکر می‌کنم،
‫بیشتر انگار یه چیزی ته دلمه که داره اذیتم می‌کنه.
‫شاید برات بهتر باشه که کلاً پرت به پر ‫کیرشیما توکو و آکاگی ایکومی نخوره.
‫چیزی که آدم‌ها واقعاً بهش نیاز دارن، دوستایی‌ان که نگرانشون باشن.
‫اینکه هردفعه هم بخوای نصیحت‌شون کنی خودش عذابه.
‫تازه، وقتی هم که این‌همه داره تکرار می‌شه،
‫حس می‌کنم دقیقاً‌ شبیه...
‫شبیه چیه؟
‫شبیه اون کارآگاه‌های معروف که هرجا پا می‌ذارن یه قتل اتفاق میفته.
‫حالا که انگار توی چنین موقعیتی قرار گرفتم، نظری چیزی نداری؟
‫اول از همه، دفعه‌ی بعدی که اون بابانوئل دامن‌کوتاه رو دیدی،
‫چرا شماره‌ش رو ازش نمی‌گیری؟
‫نظرت راجع‌به پسرایی که دوست‌دختر دارن...
‫ولی از دخترا شماره می‌گیرن، چیه؟
‫دست شیطون رو از پشت بستن.
‫من نیستم! جدی می‌گمـ ـ
‫آروم باش. می‌تونیم توی یه اتاق دیگه صحبت کنیم.
‫سوءتفاهم شده!
‫مگه این‌طور نیست؟
‫معذرت می‌خوام. من همچین حسی بهتون نداشتم، سنسه.
‫بی‌خیال. تو که می‌گفتی همیشه قابل اتکا بودم!
‫خب، سکیموتو-سنسه، از این‌طرف.
‫خودت گفتی در مورد مسائل غیردرسی هم مشاوره می‌خوای!
‫پس چرا-
‫خودم به حرف‌هات گوش می‌کنم.
‫این دیگه عجیب بود.
‫راستی، اینو تو بحث رویابینی دیدم. بیا ببینش.
‫آزوساگاوا، مراقب باش عاقبتت این‌طوری نشه.
‫فکر کردی قراره بیفتم دنبال یکی از دانش‌آموزهام؟
‫نه، نمی‌ری.
‫ولی احتمالش هست اون‌ها بیفتن دنبالت، نه؟
‫یه بابانوئل دامن‌کوتاه؟ نکنه باز یکی از اون فانتزی‌هاته؟
‫۳۱ اکـــتـــبـــر ‫تو هم اینجا بودی، تویوهاما؟
‫ازاولش همین‌جا بودم!
‫حتی اگه نامرئی هم باشی،
‫بازم راه نمیفتی با همچین لباسی تو حیاط دانشگاه بچرخی.
‫داره می‌گه تو خیلی بی‌ملاحظه‌ای، مای-سان.
‫البته، توی ماجرای مای-سان لباسش تحریک‌کننده‌ترم بود.
‫آخه، دختر خرگوشـ ـ
‫با توجه به اینکه جز ساکوتا کسی نمی‌تونست ببینتش،
‫خیلی شبیه به ماجرای خودمه. ‫آخ، آی، مردم!
‫چی دارین می‌گین اصلاً؟
‫اوه، راستی تویوهاما.
‫وقتی هیروکاوا-سان توی اون تبلیغ آهنگ کیریشیما توکو رو خوند،
‫خواننده‌ی واقعیش رو ندید؟
‫می‌خواست ببینه، ولی هیچ‌وقت موفق نشد ببینتش.
‫حتی شرکتی هم که تصمیم گرفت از اون آهنگ برای ویدیوی ‫تبلیغاتی استفاده کنه، گفت تمام مکاتبات‌شون از طریق ایمیل بوده.
‫اول از همه، فکر کنم باید بریم با همکلاسی دوران راهنمایی ‫ساکوتا-کون، یعنی آکاگی ایکومی-سان صحبت کنیم.
‫مثل اینکه از بابانوئل دامن‌کوتاه یه هدیه گرفته، نه؟
‫دقیقاً.
‫چه‌جور دختری بود؟
‫چه‌جور دختری؟
‫از اون دخترای منظم و درس‌خون.
‫اون‌موقع هم خیلی باهاش حرف نمی‌زدم.
‫پس خیلی باهاش حرف نمی‌زدی، ولی این‌قدر توی ذهنت مونده؟
‫به‌خاطر اینه که توی یه دنیای احتمالی دیگه هم دیدیش؟
‫اینم می‌شه...
‫ولی توی روزی که مراسم ورودی برگزار شد...
‫آزوساگاوا-کون... خودتی؟
‫آکاگی، خودتی؟
‫اوهوم. خیلی‌وقته ندیدمت.
‫...اون بود که اول سر صحبت رو باهام باز کرد.
‫برای همین فکر کردم شاید می‌خواسته در مورد چیزی صحبت کنه.
‫و حس می‌کنی این قضیه یه ارتباطی با «سندروم بلوغ» داره.
‫یه همچین چیزی.
‫توی فستیوال دانشگاه می‌خواین اجرای زنده بذارین؟
‫عــــه؟ بهت نگفتم مگه؟
‫حسابی درگیر قضیه‌ی زوکی و اون بابانوئل دامن‌کوتاه بودم.
‫به‌نظرم که خیلی خوبه. ‫تمام توانشو گذاشت پای این لباس.
‫نگران نباش. منم می‌تونم ببینمش.
‫راستی، امروز هالووین‌ـه.
ایکومی آکاگی دانشجوی سال اول پرستاری ‫برای درخواست‌ها و سوالات به دفتر پشتیبانی داوطلبان مراجعه کنید.
‫اگه چیزی که کیریشیما توکو گفت حقیقت داشته باشه...
‫و آکاگی هم «سندروم بلوغ» هدیه گرفته باشه...
‫سندروم بلوغ آکاگی چی‌کار می‌کنه؟
‫اشکالی نداره اینجا بشینم؟
‫نه‌خیر، نمی‌شه.
‫مهم نیست، نشستم دیگه.
‫آزوساگاوا-کون، امروز هم تنهایی؟
‫همون‌طور که می‌بینی، خودمون دوتا اینجاییم.
‫این پسره واقعاً رو اعصابه.
‫میتو، تو هم امروز تنهایی؟
‫همون‌طور که می‌بینی آزوساگاوا-کون، خودمون دوتا اینجاییم.
‫این دختره واقعاً رو اعصابه.
‫مای-سان امروز سر کاره؟
‫دیروز و پریروز هم سر کار بود.
‫البته، امروز منو تا دانشگاه رسوند.
‫که این‌طور، پس...
‫بیا.
‫سهم مای-سان رو هم می‌دم به تو.
‫امروز، روز مرباست؟
‫اگه درست یادم باشه، روز مربا ۲۰ آپریل بود.
‫پس یعنی واقعاً روز مربا داریم.
‫این‌ها سوغاته.
‫به مناسبت اینکه مانامی گواهینامه‌ش رو گرفت، ‫دیروز رفتیم با ماشین یه دور زدیم.
‫پس اوضاعت با دوستت برقراره.
‫الان دیگه دانشجو شدم، باید یاد بگیرم روابطو خوب مدیریت کنم.
‫از جروبحث کردن با بقیه که چیزی عایدم نمی‌شه.
‫امروزم دوباره به یه مهمونی آشنایی دیگه دعوتم کردن.
‫شنیدم پسرهاش خوشتیپن و دانشجوی پزشکی هم هستن.
‫راستی، یادمه گفتی چون دوست‌پسر نداری...
‫دوست‌هات برات این مهمونی‌های آشنایی رو راه میندازن.
‫به‌خاطر من این کارها رو می‌کنن، نمی‌تونم ردشون کنم.
‫الان دیگه دانشجو شدی، باید یاد بگیری روابطو خوب مدیریت کنی.
‫از جروبحث کردن با بقیه که چیزی عادیت نمی‌شه
‫این پسره بــــد می‌ره رو اعصابم.
‫اوه، اینجا بودی پس. آزوساگاوا—
‫عـــ ــ عــه؟ اوه، میتو-سان؟
‫خب، بقیه‌ش رو می‌ذارم برای شما جوون‌ها! راحت باشین!
‫از دستت رفت، فوکویاما.
‫چی؟
‫فرصت خوبی بود که به میتو نزدیک‌تر بشی.
‫فکر می‌کنی آمادگی روحیش رو دارم؟
‫از اونجایی که دنبال دوست‌دختری، فکر می‌کردم همیشه آمادگیش رو داری.
‫اگه داشتم که تا الان یه دوست‌دختر پیدا می‌کردم.
‫راستی آزوساگاوا، امروز بی‌کاری؟
‫دارم می‌رم یه مهمونی آشنایی،
‫ولی یکی از بچه‌ها سرما خورده، برای همین تعدادمون کمه.
‫مگه پسرهایی که دوست‌دختر دارن، برای همچین جمع‌هایی ضدحال نیستن؟
‫من که خوشحالم می‌شم، چون این‌طوری یه رقیب کم می‌شه.
‫دستم به دامنت آزوساگاوا، همه‌ی دخترهاش دانشجوی پرستاری‌ان.
‫پرستاری...
‫گفتم که پرستارن. پرستــار!
‫یه‌ذره هیجان نشون بده لطفاً!
‫پرستار آینده، دیگه؟
‫نکنه خدایی‌ناکرده... پرستار دوست نداری؟
‫اگه یه بابانوئل دامن‌کوتاه بود با کله میومدم.
‫اونم خوبه.
‫بگذریم، دستم به دامنت آزوساگاوا.
‫یعنی دلت میاد من یه دوست‌دختر پرستار پیدا نکنم؟
‫راستش فاقد اهمیته.
‫بابا بی‌خیال!
‫اول از همه که، مای-سان اصلاً اجازه نمی‌ده بیام.
‫خیلی‌خب. پس اگه اجازه بده مشکلی نداری؟
‫چرا نمی‌ری؟
‫مگه نباید نرم؟
‫ولی ساکوتا، اگه الان از دستت بره، شاید دیگه هیچ‌وقت چنین فرصتی گیرت نیاد.
‫گیرم هم نیاد، باید جلومو بگیری مای-سان.
‫آخه، تو دوست‌دخترمی.
‫گفتم که امروز رو برات استثناء قائل می‌شم.
‫دخترهاش دانشجوی پرستاری بودن، آره؟
‫مگه آکاگی-سان هم پرستاری نمی‌خوند؟
‫می‌خونه، ولی...
‫اگه چیزی دستگیرت بشه که خوب می‌شه.
‫پسر... دارم استرسی می‌شم.
‫یه راه خوب برای کاهش استرس هست.
‫عـــه؟ چی؟
‫اول، دوتا انگشت‌های اشاره‌تو بذار کنار لبت.
‫این‌طوری؟
‫بعدش، دهنت رو با دوتا انگشت‌هات به دو طرف بکش.
‫این‌طوری؟
‫همین‌طوری انگشت‌هاتو نگه دار و بگو «کانازاوا بونکو».
‫کــانـــازاوا اونــکـــو. ‫عَــــن
‫اگه تو مهمونی چیزی برای گفتن نداشتی، این جوکی که یادت دادم رو تعریف کن.
‫تمام تلاشمو می‌کنم که مجبور نشم در مورد عـَن جوک تعریف کنم.
‫چه‌قدر آدم اینجاست.
‫آخه امشب هالووین‌ـه.
‫آزوساگاوا، تو شلوغی گمم نکنی.
‫اگه گم شدم، یه‌راست می‌رم خونه.
‫واسه همین می‌گم دیگه.
‫پس می‌خوای دست همدیگه رو بگیریم؟
‫نمی‌خــــــــــوام!
‫من کودانی ریوهی‌ام.
‫دانشجوی سال دوم بازرگانی بین‌الملل.
‫سلام. منم دانشجوی سال اول علوم آمار، آزوساگاوا ساکوتا هستم.
‫همین الان بهم خبر دادن که دوتا از دخترها رسیدن ایستگاه قطار.
‫یکی‌شون گفت یک دیر می‌رسه، پس هروقت اون دوتا رسیدن شروع می‌کنیم.
‫ولی آزوساگاوا خیلی خوشحال شدم که اومدی.
‫شخصاً دوست داشتم باهات حرف بزنم.
‫نکنه منم سوژه شدم؟
‫معلومه که نه!
‫شب به‌خیر!
‫منتظرتون بودیم. بفرمایین، بفرمایین بشینین.
‫چـشـم، با اجازه!
‫با اجازه!
‫و کارائوکه‌ی افترپاریش هم حسابی ترکوند!
‫کودانی-سان، شما چه آهنگ‌هایی می‌خونین؟
‫این اواخر بیشتر آهنگ‌های کیرشیما توکو بوده.
‫عــــه؟ جدی می‌گین؟
‫من عاشق این آهنگشم.
‫آره واقعاً. صداش خیلی شفاف و دل‌نشینه.
‫اوه، مثل اینکه یه دختر دیگه‌مون هم تازه رسید ایستگاه قطار.
‫یعنی احتمالاً ۱۰ دقیقه‌ی دیگه می‌رسه اینجا؟
‫آها، راستی!
‫بیاین، اینو ببینین! اینو من نوشتم!
‫پست رویابینی‌م واقعی شد!
‫تو که هر هفته می‌ری مهمونی آشنایی، معلومه بالأخره یکیش واقعی می‌شه.
‫ولی آخه، من اینو یک ماه پیش نوشتم.
‫شارپ رویابینی؟
‫شارپ نیست. هشتگه.
‫آزوساگاوا خیلی اهل این داستان‌ها نیست، چون گوشی هوشمند نداره.
‫جدی؟
‫مگه می‌شه؟
‫خب، این چیزه، دریمنیگ چیه؟
‫شاگردهام توی کلاس تقویتی هم در موردش حرف می‌زدن.
‫اولش یه هشتگ بود برای اینکه در مورد ‫خواب‌هایی که اون‌روز دیدی حرف بزنی.
‫آه، راستی هشتگ یه نماده...
‫که نشون می‌ده در مورد یه موضوع خاص حرف می‌زنی.
‫ولی اخیراً شایعاتی راه افتاده که انگار ‫بعضی از پست‌هایی که مردم گذاشتن...
‫دارن تبدیل به خواب پیشگویی می‌شن.
‫منم یکم در تحقیق کردم.
‫مثلاً رسوایی‌های سلبریتی‌هاش دقیق بود.
‫یا حوادث ناشی از بارون شدید واقعاً اتفاق افتادن.
‫واقعاً شبیه خواب‌های پیشگویی‌ـه.
‫و خواب منم یه مهمونی آشنایی بود!
‫خواب‌هایی که واقعی می‌شن، خواب پیشگویی...
‫حرف‌هاتو باور نمی‌کنن، چیهارو.
‫خب، یه لحظه بذارین ببینم...
‫کسی در مورد اینکه امروز اتفاقی این اطراف میفته، گذاشته یا نه.
‫یکی هست!
‫چیه، چیه؟
‫«خواب دیدم که برای مهمونی هالووین ساکوراچیگو ‫لباس فرشته‌ی مطرود رو پوشیدم...
‫و دوست‌پسرم با لباس شیطان منو می‌بوسه.»
‫خب به ما چه؟
‫یکی دیگه هم هست.
‫«خواب دیدم که یه فانوس کدوتنبل...
‫از توی حیاط ایستگاه ساکوراچیگو افتاد پایین...
‫و یه دختره که لباس شنل‌قرمزی پوشیده بود آسیب دید. خواب ترسناکی بود.»
‫کلی آدم جلوی ایستگاه قطار جمع شده بودن.
‫حالا که بحثش شد، آزوساگاوا-کون تو برای هالووین نمی‌ری سر قرار؟
‫آزوساگاوا-کون، واقعاً با ساکوراجیما مای تو رابطه‌ای؟
‫نه‌خیر، نیستم.
‫حدس می‌زدم.
‫تو که باهاش تو رابطه‌ای.
‫حسودیم شد که با ساکوراجیما مای تو رابطه‌ای.
‫منم بعد از دیدن اون فیلمش رفتم اهداکننده‌ی عضو شدم.
‫من اون سریالشو خیلی دوست داشتم.
‫همون که یه دختر گوشه‌گیر دبیرستانی کارآگاه بود...
‫و هر قسمت برای مجرم‌ها بنتو درست می‌کرد.
‫منم راهنمایی که بودم، برای نقش پارتنر ساکوراجیما مای تست دادم.
‫جدی؟
‫اصلاً می‌گم، چطوری با یه سلبریتی رفتی تو رابطه؟
‫می‌ری همون دبیرستانی که اونم می‌ره.
‫با همین یه قلم که نمی‌شه بری تو رابطه.
‫جرقه‌ش از کجا خورد؟
‫وسط امتحان‌های میان‌ترم، یواشکی زدم بیرون...
‫زدی بیرون و...
‫رفتم وسط حیاط خالی مدرسه...
‫رفتی وسط و...
‫طوری داد زدم «عــاشــقــتــم» که کل مدرسه صدام رو بشنون.
‫واقعــاً؟
‫واقعاً راست می‌گه.
‫منم داشتم از توی کلاس نگاهش می‌کردم.
‫ببخشین دیر رسیدم.
‫دانشجوی سال اول پرستاری، کامیساتو ساکی‌ام.
‫آزوساگاوا-کون هم که اونجاست، همکلاسی دوران دبیرستانم بود.
‫ساکی، تو آزوساگاوا-کون رو می‌شناسی؟
‫که یعنی، ساکوراجیما مای رو هم می‌شناسی؟
‫پس منظور کونیمی از دوزاریت نیفتاده، این بود
‫خب دیگه، ما داریم می‌ریم سراغ افترپارتی!
‫می‌بینمت، آزوساگاوا!
‫خب دیگه، منم با مترو می‌رم...
‫دهن کونیمی رو سرویس می‌کنم.
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫آکاگی؟
‫ببخشید. باید برم.
‫مامان، می‌خوام با کدوتنبله یه عکس بگیرم!
‫از اون‌طرف نرو!
‫حالت خوبه؟
‫اوهوم.
‫میو، جاییت که زخمی نشد؟
‫خوبم!
‫خیلی ممنون.
‫کاری نکردم.
‫دختر، از این اونه-سان مهربون تشکر کردی؟
‫اونه-چان، ممنونم.
‫خواهش می‌کنم.
‫...و یه دختره که لباس شنل‌قرمزی پوشیده بود آسیب دید. ‫خواب وحشتناکی بود. رویابینی#
‫یعنی بهش الهام شد؟
‫آکاگــی!
‫این دختره...
‫داره چی‌کار می‌کنه دقیقاً؟
آدم شیطون خواب مرغ شب‌خوان رو نمی‌بینه
‫آفرین آزوساگاوا، عجب شیطونی هستی تو دیگه. قسمت بعد - ضربان ناموزون