‫۲۷ نـــوامـــبـــر
‫سنپای، یه پست با هشتگ رویابینی پیدا کردم که برام جالب بود.
‫هــا؟ بازم یکی از اون خواب‌هاست که توش بالأخره دوست‌پسردار می‌شی؟
‫نه بابا، منظورم اون نیست!
‫خواب دیدم توی کلاس یه مهتابی رو شکوندم و به خودم آسیب زدم.
‫توی کلاس ۱-۲ دبیرستان مینه‌گاهارا بودم...
‫پس حتماً وقتی بود که داشتم بعد از ‫فعالیت‌های باشگاهی لباس عوض می‌کردم. #رویابینی.
‫منظورش دبیرستان خودمونه.
‫و همین امروزم هست!
‫نگران نباش بابا، خبری نیست.
‫چرا؟
‫چون یه قهرمان عدالت می‌ره ترتیبشو می‌ده.
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫قسمت ۷ - فرای فضای هیلبرت
‫ببخشید معطل شدی. مرسی که تا اینجا اومدی.
‫به‌هرحال داشتم از کار آموزشم برمی‌گشتم، پس طوری نیست.
‫اول از همه، در مورد قضیه‌ی سندروم بلوغ آکاگی ایکومی بگم؛
‫آزوساگاوا، فکر می‌کنم حدسیاتی که داشتی درست بودن.
‫فکرشو می‌کردم.
‫و یه‌چیز دیگه.
‫این.
‫این قضیه‌ای که می‌گه ارتباطی به تو نداره؟
‫چرا احتمالاً داره.
‫حتی یه دعوت‌نامه هم براش هست.
‫آکاگی ایکومی هم در مورد این دورهمی کلاس‌تون خواب دیده، مگه نه؟
‫توی خوابی که دید، اون باعث یه ضدوخورد شده.
‫خب آزوساگاوا، از اونجایی که انگار محض احتیاط ‫از قبل یه کارهایی کردی، اون‌قدرها نگران نیستم.
‫ولی بازم، مراقب باش.
‫شاید اونی که مجروح می‌شه خودت باشی.
‫شاید بهتر باشه یه مجله بذارم زیر لباسم.
‫آها... شما همون فارغ‌التحصیلی بودین که باهامون تماس گرفت؟
‫بله.
‫لطفاً اسمتون رو اینجا بنویسین.
‫عــا، ایشون؟
‫یکی دیگه از دانش آموزهامون هم اومده بود که می‌خواست ‫برای گزارش دانشگاهش از مدرسه بازدید کنه.
‫آکاگی تمام این‌مدت از کارت پشیمون بودی، نه؟
‫اون‌موقع، وقتی سرتاپای خواهرمو زخم‌ها ‫و کبودی‌های عجیب گرفته بود...
‫فقط می‌خواستم معلم و بقیه‌ی بچه‌های کلاس حرفمو باور کنن.
‫می‌خواستم یکی پیدا شه که بهش کمک کنه.
‫آزوساگاوا رد داده.
‫عقلشو از دست داده.
‫همیشه پشیمون بودی که اون‌موقع نتونستی بهم کمک کنی، مگه نه؟
‫یکم فرق می‌کنه.
‫چیزی که بابتش پشیمونم این بود که...
‫دوستم گفت، «ایکومی، یه‌جوری جمعش کن!» ‫و منم نتونستم هیچ‌کاری انجام بدم.
‫آخرش، خودم رو از اون قضیه کشیدم کنار...
‫و نمی‌دونستم باید چی‌کار بکنم.
‫امروز من رو کشوندی اینجا که فقط در مورد خاطرات قدیمی حرف بزنیم؟
‫با یه پست الکی؟
‫حالا بد شد کسی صدمه ندید؟
‫درست می‌گی.
‫ولی، این دیگه دفعه‌ی آخره، باشه؟
‫به‌خاطر این ماجرا، دورهمی کلاس‌مون رو از دست دادم.
‫خب، اینم خودش یه‌جور دورهمیه، غیر از اینه؟
‫بالأخره توی کلاس قدیمی‌مونیم دیگه.
‫شاید برای تو این‌طور باشه، آزوساگاوا-کون.
‫واسه خودتم همین‌طوره،‌ آکاگی.
‫به‌هرحال خودتم میومدی سر همین کلاس.
‫حداقل، توی یه دنیای دیگه این‌طور بود.
‫این باد خیلی نوستالژیکه.
‫بوی دریا، خط افق...
‫از کجا فهمیدی؟
‫فکر کنم اولین‌باری که احساس کردم یه‌جای ‫کار می‌لنگه، توی مراسم ورودی بود.
‫اون‌موقع خودت اومدی سمتم و سر صحبتو باز کردی،
‫ولی بعدش دیگه هیچ خبری نشد، درسته؟
‫خب، تا همین اواخر، خودمم خیلی بهش فکر نکرده بودم.
‫پس... بعد از شب هالووین بود؟
‫آره.
‫از اون‌موقع، نمی‌تونستم چشممو روی این تناقضا ببندم.
‫مثلاً؟
‫برای مثال، صمیمیتت با کامیساتو.
‫چون‌که توی اون دنیای دیگه من و ساکی ‫توی سال دوم و سوم همکلاسی بودیم.
‫و بعدشم اون قضیه‌ی پلترگایست بود.
‫احساساتی که مال آکاگی دنیای دیگه بود، ‫به این دنیا هم سرایت کرده بودن، درسته؟
‫حتی اون نوشته‌های روی دستتم مال اون‌یکی آکاگی بودن، مگه نه؟
‫تا اینجای کار، همه‌ش در حد حدسه، مگه نه؟
‫وقتی آلبوم فارغ‌التحصیلی رو دیدم دیگه مطمئن شدم.
‫مگه نگفتی انداختیش دور؟
‫آکاگی گفتی یادت میاد... که من توی انشای ‫فارغ‌التحصیلی چی نوشته بودم، درسته؟
‫«یه‌روزی، می‌خوام به مهربونی برسم.»
‫هیچ‌وقت همچین چیزی ننوشتم.
‫اونا کلماتی بودن که از یکی دیگه شنیده بودم.
‫وقتی راهنمایی بودم، حتی همچین چیزی یادم نمیومد.
‫برای همین امکان نداره من نوشته باشمش.
‫منِ دنیای دیگه زودتر از خودم اون جمله رو به یاد آورده،
‫تا بتونه توی متن انشای فارغ‌التحصیلی بنویستش.
‫حتماً نسبت به من آدم بهتری بوده.
‫برای من، این دنیا حس آرامش بیشتری داره.
‫چون من نسخه‌ی ضعیف‌ترم؟
‫آره.
‫متن انشای فارغ‌التحصیلی من رو خوندی؟
‫«می‌خوام آدم‌بزرگی بشم که بتونه به بقیه کمک کنه.»
‫رویایی که داشتم توی اون دنیا هیچ‌وقت به واقعیت تبدیل نشد.
‫چون اونجا یه آزوساگاوای قوی‌تر وجود داشت.
‫وقتی راهنمایی بودم، اصلاً اجازه نداشتم کاری انجام بدم.
‫حتی وقتی که برای خواهرت قلدری می‌کردن، آزوساگاوا-کون خودت رفتی...
‫با گرفتن اتاق پخش حل‌و‌فصلش کردی.
‫حقا که منِ اون دنیا خیلی اهل قرتی‌بازیه.
‫توی دبیرستان هم همین‌طور بود.
‫توی هر مشکلی می‌خواستم بهت کمک کنم، ‫خودت به تنهایی از پسش بر میومدی.
‫اونی که به «کسی که می‌خوام بهش تبدیل»، تبدیل شد...
‫من نبودم، تو بودی آزوساگاوا-کون
‫حتی توی کنکور هم قبول نشدم،
‫و نه تونستم دانشجو بشم، نه «کسی که می‌خواستم بهش تبدیل بشم».
‫هیچی برام اون‌جور که باید پیش نرفت.
‫برای همین هرروز فکرم شده بود این که...
‫می‌خوام فرار کنم برم یه‌جای دیگه.
‫و بعدش...
‫اومدم به این دنیا.
‫وقتی به خودم اومدم، داشتم توی مسیر درخت‌کاری‌شده‌ی دانشگاه قدم می‌زدم.
‫و همون لحظه، تو رو پیدا کردم، آزوساگاوا-کون.
‫آزوساگاوا-کون... خودتی؟
‫آکاگی... خودتی؟
‫اول فکر کردم دارم خواب می‌بینم، ولی بعدش فهمیدم خواب نیست.
‫چون توی اون دنیای دیگه، ما یه‌بار همدیگه رو دیده بودیم.
‫توی زمستون سال دوم‌مون، تو اومدی اونجا، مگه نه؟
‫آزوساگاوا-کون.
‫جــ ــ جانم؟
‫امروز... تمیزکاری کلاس با توـه، درسته؟
‫الان‌هاست که زنگ بخوره.
‫خوب متوجهش شدی.
‫چون‌که... همیشه داشتم نگاهت می‌کردم.
‫هیچ‌وقت دلت نخواست برگردی؟
‫نخواستم، و هنوزم نمی‌خوام.
‫اینجا... دانشجوی همون دانشگاهی‌ام که می‌خواستم برم...
‫و رهبر یه گروه داوطلبانه،
‫و همین‌طور...
‫یه قهرمان عدالت.
‫توی این دنیا، تونستم به همونی تبدیل بشم که همیشه می‌خواستم.
‫پس چرا منو به چالش کشیدی؟
‫چون فکر کردم توی این دنیا، بالأخره می‌تونم شکستت بدم.
‫پس چرا؟ حتی با اینکه باختی، انگار الان خیالت راحت شده.
‫چون‌که...
‫ته دلت، می‌خواستی یکی متوجه این قضیه بشه، نمی‌خواستی؟
‫که این آکاگی ایکومی‌ای که اینجاست، واقعی نیست.
‫چرا... همچین فکری می‌کنی؟
‫چون تو از اوناش نیستی که بتونی خودتو بابت فرار کردن ببخشی.
‫واسه همین می‌خواستی یکی از این حقه‌ای که سوار کردی باخبر بشه.
‫پس آره... گمونم می‌تونی بگی...
‫«آکاگی، تونستم پیدات کنم.»
‫وقتی بچه بودم... همیشه توی قایم‌موشک خیلی خوب بودم.
‫ولی... هیچ‌وقت فکر نکردم می‌تونم تا ابد این‌جوری بمونم.
‫وقتی کسی نفهمید، وقتی کسی متوجه نشد...
‫کم‌کم شروع کردم به فراموش‌کردن هویت واقعیم.
‫اون منی که همه داشتن می‌دیدن، آکاگی ایکومی واقعی نبود.
‫وقتی حتی نسخه‌ی «جایگزین من» براشون کافیه، پس دیگه من واقعاً چی‌ام؟
‫ذهنم درگیر این موضوع بود.
‫الان تونستی یکم درکش کنی، مگه نه؟
‫اصلاً و ابداً.
‫آکاگی، تو یه آدم حریصی که می‌خواد همه‌چیو خودش تنهایی به دوش بکشه.
‫به‌طرز احمقانه‌ای جدی هستی، و حتی توی ‫کاسپلی پرستار هم خیلی خوشگل می‌شی.
‫آکاگی همچین آدمیه.
‫چی می‌گی تو؟
‫اون‌روزم همین‌طوری قدم می‌زدیم.
‫آره.
‫یادت میاد در مورد چی حرف می‌زدیم؟
‫ولی... آخه چرا همچین دبیرستانی رو انتخاب کردی؟
‫آخه می‌تونستی جاهای بهتر از اینم بری.
‫آزوساگاوا-کون...
‫هیچی. فراموشش کن.
‫حرف‌هایی که اون‌موقع می‌خواستی بزنی...
‫موفق شدی به منِ اون دنیا بگی؟
‫اگه اون‌موقع حرفم رو تا آخر می‌زدم، چی‌کار می‌کردی، آزوساگاوا-کون؟
‫احتمالاً از خوشحالی بال در میاوردم.
‫حتی با اینکه اون‌موقع یه دوست‌دختر فوق‌العاده داشتی؟
‫من از اون آدما نیستم که اگه یکی بگه دوستم داره ناراحت بشم.
‫آزوساگاوا-کون... هیچ‌وقت به سؤال‌هایی که ‫ازت می‌پرسن جواب سرراست نمی‌دی، مگه نه؟
‫آکاگی، خودتم همینی.
‫اینجا آخر خطه.
‫به همین زودی؟
‫مثل اینکه الان همه‌چی آماده‌ست.
‫ها؟
‫یه پیام از طرف اون‌یکی من دارم.
توی دورهمی کلاس منتظرتم
‫دیدیش؟
‫آکاگی می‌خواد چی‌کار کنه؟!
‫بای‌بای.
‫یه لحظه وایسا...!
‫هنوز وقت دارم به جشن دورهمی برسم، نه؟!
‫ای‌وای!
‫آره یادمه!
‫چرا من باید همچین کاری بکنم؟!
‫هوی، اون...
‫آزوساگاواست، مگه نه؟
‫چرا؟
‫کی دعوتش کرد؟
‫من از کجا بدونم؟
‫آکاگی.
‫ایکومی اونجا بود؟!
‫امکان نداره!
‫از کی اونجا بود؟
‫الان تقریباً یک‌ساعته که اینجام.
‫از اون لحظه‌ای که فوجینو-کون رسید و برای سلامتی همه سخنرانی کرد.
‫از وقتی تانیمورا-سان مست کرد و لیوانش رو شکست.
‫از وقتی ناکای-کون به آیوزاوا-سان اعتراف کرد.
‫تمام این مدت همین‌جا بودم.
‫خیلی‌وقته ندیدمت، آزوساگاوا-کون.
‫من رو یادت میاد؟
‫یادم رفته بود.
‫قلبم به درد اومد.
‫همه‌تون دیدین، مگه نه؟
‫منم سندروم بلوغ داشتم.
‫یه لحظه وایسا، آکاگی!
‫این چیزها شوخی‌بردار نیست!
‫اگه فکر می‌کنین شعبده‌بازی کردم، ‫کسی هست بتونه توضیح بده چطور انجامش دادم؟
‫سندروم بلوغ واقعاً وجود داره.
‫این یه حقیقته.
‫اونی که اشتباه می‌کرد آزوساگاوا-کون نبود.
‫ماها بودیم.
‫الان دیگه این حرف‌ها رو نزن، ایکومی!
‫سندروم بلوغ؟ خسته شدم دیگه!
‫بابت همین قضیه، پدر و مادرم همیشه سرزنشم می‌کنن،
‫حتی توی دبیرستانم همه ازم درباره‌ی دوران راهنمایی می‌پرسیدن،
‫عین خلافکارها باهام رفتار می‌کردن!
‫حتی همین امروز، برای اومدن به اینجا استرس داشتم!
‫ولی خوشحالم اومدم.
‫چون وقتی باهم حرف زدیم، یادم افتاد روزهای خوبی هم داشتیم.
‫دوباره همه‌چی رو خراب نکن!
‫مخصوصاً با خزعبلاتی مثل سندروم بلوغ!
‫راست می‌گه، ایکومی!
‫اصلاً می‌خوای چی‌کار کنی؟!
‫رینا، اگه این‌قدر استرس داشتی، پس چرا اومدی اینجا؟
‫بقیه‌تونم همین‌طور. اگه این‌قدر استرس داشتین، چرا اومدین؟
‫«در مورد دورهمی امروز خواب دیدم.»
‫رینا، تو هم همین رو نوشتی، مگه نه؟
‫همه‌تون به سندروم بلوغ می‌خندین، ولی هشتگ رویابینی رو باور می‌کنین.
‫همه‌تون همین‌طورین. اون‌موقع هم همه‌تون همین رو می‌گفتین، نه؟
‫«آزوساگاوا عقلشو از دست داده.»
‫ولی حقیقت اینه؛ اونی که عقلشو از دست داد بودیم.
‫از روی نادونی، آزوساگاوا کون رو دست انداختیم، بهش آسیب زدیم،
‫بهش برچسب بی‌عقلی زدیم،
‫و زندگیش رو نابود کردیم.
‫حتی وقتی فهمیدیم اشتباه کردیم،
‫هیچ‌وقت جبران نکردیم، فقط خندیدیم، گذشتیم و رفتیم.
‫این خیلی بدتره.
‫حتی اگه اینا رو هم بگی، الان دیگه خیلی دیره!
‫رینا راست می‌گه.
‫به خاطر اون اتفاق، اوضاع برای من هم هیچ‌وقت خوب پیش نرفت.
‫حتی وقتی وارد دبیرستان شدم، اصلاً خوش نگذشت.
‫هرروزش برام عذاب بود.
‫اونقدری که هنوز غمش توی دلمه.
‫پس چرا...؟
‫با این‌حال،
‫تنها کسی که حق داره بگه «دیگه خیلی دیره»، آزوساگاوا-کونه و بس.
‫شوخی کــــردم!
‫پسر... گل کاشتی، آکاگی.
‫من و آکاگی باهم به یه دانشگاه می‌ریم.
‫وقتی شنیدم قراره جشن دورهمی باشه، ازش خواستم کمکم کنه.
‫نه، این‌طور نیست—
‫حقه‌ی جالبی بود دوستان، مگه نه؟
‫هنر بازیگری آکاگی هم رودست نداره!
‫همه‌ش یه شوخی بود!
‫حرف زدن در مورد وقایع دوران راهنمایی دیگه جداً مال عهد دقیانوسه.
‫زندگی من که نابود نشده بابا.
‫راستش، فکر کنم خیلی خوشبخت‌تر از همه‌ی شماها هم هستم
‫احتمالاً همه‌تون خبر دارین دیگه، من با همون ساکوراجیما مای معروف تو رابطه‌م!
‫خب، گمونم می‌شه گفت منم به نوعی «حقتونو گذاشتم کف دست‌تون»!
‫یعنی قرار بود قسمت خنده‌دارش باشه ها.
‫امروزم اومده بودم اینجا که همینو بگم.
‫شرمنده مزاحم شدم.
‫فعلاً!
‫الان راضی شدی؟
‫راضی شدم؟
‫همه‌چیز طبق نقشه‌ت پیش رفت، نه؟
‫نقشه؟ چی می‌گی؟
‫همه‌ی همکلاسی‌های دوران راهنمایی‌مونو جمع کردی...
‫و مجبورشون کردی وجود سندرم بلوغ رو جلوی من قبول کنن.
‫واسه همین این جشن دورهمی رو ترتیب دادی، نه؟
‫بعدشم با هشتگ رویابینی منو کشوندی اینجا،
‫و اون دروغ بزرگ رو در مورد دعوا و ضرب‌و‌شتم سرهم کردی.
‫حالا که فهمیدی، دیگه نیازی نیست پنهانش کنم.
‫از کی داشتی اینو برنامه‌ریزی می‌کردی؟
‫از وقتی خودم سندرم بلوغ گرفتم.
‫فکر می‌کردم دارم کار درستی می‌کنم.
‫وقتی توی مراسم ورودی دانشگاه دیدمت، شوکه شدم.
‫آزوساگاوا-کون، طوری اونجا ایستاده بودی انگار هیچ اتفاقی نیفتاده بود،
‫طوری لبخند می‌زدی، که انگارهمه‌چیز رو فراموش کردی.
‫درحالی که من هنوز درگیر گذشته بودم، ‫از خودم خجالت می‌کشیدم، به هیچ‌جا هم نرسیده بودم.
‫طاقت نداشتم که من رو این شکلی ببینی.
‫تو اون دوران رو پشت‌سر گذاشته بودی،
‫ولی من حتی یه قدم هم برنداشته بودم.
‫احساس بدبختی می‌کردم، و نمی‌تونستم دیگه یه لحظه هم اونجا بمونم.
‫فقط می‌خواستم فرار کنم، از ته دل.
‫به جای خیلی دوری هم فرار کردی.
‫اولش، واقعاً فکر کردم دارم خواب می‌بینم.
‫ولی بعد از اینکه یه روز کامل اونجا گذروندم،
‫وقتی فردا صبحش بیدار شدم،
‫هنوز توی همون دنیای دیگه بودم.
‫دیگه مجبور بودم قبول کنم واقعیت همینه.
‫نمی‌خواستی برگردی اینجا؟
‫چرا، نگران بودم.
‫ولی بعد از یه ماه، کم‌کم به این فکر افتادم که شاید همین‌طوری اوضاع بهتر باشه.
‫برای آکاگی، حتماً دنیای خیلی راحتی بوده.
‫خیلی بیشتر از اینجا.
‫اونجا که بودم، توی کنکور قبول نشده بودم و ‫داشتم برای آزمون مجدد آماده می‌شدم.
‫این‌طوری، دیگه توی دانشگاه مجبور نمی‌شدی ریخت منو ببینی.
‫چیزی که باعث شد اوضاع آسون‌تر بشه...
‫این بود که اتفاقات مربوط به دوران راهنمایی حل شده بود.
‫شنیدم برای کمک به خواهرم اتاق پخش رو گرفته بودم دستم.
‫برای همین فکر کردم می‌تونم دوباره از نو شروع کنم.
‫توی این دنیا، باور داشتم می‌تونم کسی بشم که می‌خواستم.
‫آکاگی اون دنیا هم همین حرفو می‌زد.
‫می‌گم، آزوساگاوا-کون...
‫چطور می‌تونم اون نسخه‌ی بی‌عرضه و بی‌چاره‌ی خودم رو فراموش کنم؟
‫کاری نداره که.
‫واقعاً؟
‫هرروز صبحانه بخور، برو مدرسه، بشین سر کلاسات،
‫با دوستات بحثای چرت‌و‌پرت بکن، برو سر کار، یه دوش بگیر،
‫مسواک بزن، بعدشم بگیر بخواب.
‫البته، مطمئنم بعضی شبا هم هستن ‫که اتفاقای بد بازم یادت میان.
‫ولی این‌جور مواقع فقط یکم توی تخت غلت می‌زنی، ‫بعدش تا به خودت بیای، می‌بینی خوابت برده.
‫ساعت زنگ می‌خوره و به بدترین حالت از خواب بیدار می‌شی.
‫ولی بعدش صبحانه می‌خوری و باز دوباره می‌ری مدرسه.
‫تا کی باید این کار رو ادامه بدم؟
‫من از کجا بدونم؟
‫راست می‌گی.
‫واقعاً که بی‌عرضه و خسته‌کننده‌م.
‫حداقل امروز این قضیه رو فهمیدی.
‫نه فردا، نه پس‌فردا، نه هفته‌ی بعد یا یه سال بعدش.
‫واقعاً مسیر پرپیچ‌و‌خمی بود تا رسیدم اینجا.
‫ولی خوشحالم «امروز» بود.
‫دقیقاً.
‫همه خشک‌شون زده بود.
‫وقتی داشتی پُز دوست‌دختر سلبریتی‌ت رو می‌دادی.
‫می‌گن اصلاً چنین دورهمی‌هایی مال فخر فروختنه.
‫ولی واقعاً خیلی نامردی بود.
‫یادم باشه بعداً از مای-سان تشکر کنم.
‫آخه، کل امروز حسابی هوامو داشت.
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
‫۲۸ نـــوامـــبـــر
‫می‌گم، مای-سان...
‫باید بابت یه‌چیزی ازت معذرت‌خواهی کنم.
‫بازم خیانت کردی؟
‫کی بهت خیانت کردم آخه؟
‫همیشه‌ی خدا زود می‌ری با یه دختر دوست می‌شی.
‫دیروز، حسابی پُز دادم...
‫گفتم با ساکوراجیما مای تو رابطه‌م.
‫اشکالی نداره که. مگه حقیقتم همین نیست؟
‫خب، راستم می‌گی.
‫یا نکنه می‌خوای بگی من دوست‌دختری نیستم که ارزش پُزدادن داشته باشه؟
‫یه لحظه وقت دارین؟
‫راحت باش. ‫نه‌خیر، نداریم.
‫آکاگی-سان بودین، درسته؟ بفرمایین بشینین.
‫من که مزاحم‌تون نیستم؟
‫نه، این موضوع به شما هم مربوط می‌شه، ساکوراجیما-سان.
‫به من؟
‫این رو ببینین.
‫یه پیغام از آزوساگاوا این‌جا ‫برای آزوساگاوا اون‌جا!
‫این که...
‫نگران نباش.
‫من همونم که توی این دنیا متولد شده.
‫خب، این پیام چیه؟
‫کیریشیما توکو رو پیدا کن! مای در خطره!
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫آفرین آزوساگاوا-کون، عجب شیطونی هستی. قسمت بعد - راز و قول