‫فوق‌العاده‌ست. تو فوق‌العاده‌ای.
‫شنیدن همچین حرفی از کسی به جز ‫رام خوشحالم نمی‌کنه!
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫واقعاً بهترینی.
‫گفتم که، نمی‌خوام این حرفو بشنوم!
‫یو، آبجی بزرگه! هنوزم مثل مجسمه ‫وایسادی سر جات و برّ و برّ منو نگاه می‌کنی؟
‫نه، من...
‫می‌دونی آبجی بزرگه، رئیس روی تو هم حساب ‫باز می‌کنه تا وظیفه‌ات رو انجام بدی.
‫پس دست به کار شو!
‫بهت اعتماد دارم!
‫بایدم داشته باشی!
‫ظاهراً آبجی بزرگه رفت.
‫من «شکارچی دل و روده‌»...
‫«السا گران‌هیرته» هستم.
‫قوی‌ترین محافظ پناهگاه...
‫«گارفیل تینزل»!
‫این اولین جنگمه، رئیس، ‫و قراره یه نمایش مشتی ازش بسازم!
‫پس بهتره تو هم وظیفه‌ات رو درست انجام بدی!
‫چرا اینجایی؟
‫از اینجا می‌برمت بیرون، بئاتریس.
‫این دفعه، قراره بذاری بکشونمت بیرون ‫زیر نور آفتاب...
‫و بعدش تا وقتی که لباست از خاک ‫و گل سیاه بشه بازی می‌کنیم.
‫بتی رو از اینجا می‌بری بیرون؟
‫سرت به کار خودت باشه، گمونم.
‫کسی ازت نخواست همچین کاری کنی.
‫وقت نداریم بخوایم در مورد این موضوع بحث کنیم.
‫اصلاً می‌دونی بیرون چه خبره؟
‫در مورد متجاوزی که به عمارت ‫نفوذ کرده می‌دونم، گمونم.
‫ولی این کتابخانه‌ی ممنوعه‌ی ‫یه روحِ اعظمه.
‫مهم نیست بیرون چه خطری وجود داشته باشه-
‫نه، «درب گذر» فقط روی درهای بسته جواب می‌ده.
‫اونم اینو می‌دونه.
‫و چطور دشمن این ‫نقطه‌ی ضعف رو می‌دونه، گمونم؟
‫رزوال بهش گفته.
‫پس قضیه اینه.
‫که این یعنی مرگِ بتی توی «کتاب خردِ» رزوال نوشته شده، گمونم.
‫تو... چرا... چرا همچین نگاهی توی چهره‌اته؟
‫سرنوشت من همین الآنش هم قطعی شده.
‫اون کتابت اینم بهت می‌گه که باید ‫بذاری اون روانی تو رو بکشه؟!
‫هیچی نمی‌گه، گمونم.
‫مثل همیشه، سرنوشت من خالیه.
‫پس برای چی می‌خوای آخر و عاقبتت ‫بشه همون‌جوری که رزوال می‌خواد؟!
‫مثل همیشه، فقط خودت ‫برای خودت تصمیم بگیر!
‫خودم برای خودم تصمیم بگیرم؟
‫تاحالا چه تصمیمی برای خودم گرفتم مگه؟
‫تمام مدت همین‌جا توی این عمارت، ‫به اطاعت کردنِ دستورهای مادر ادامه دادم،
‫تنهایِ تنها.
‫کجای اینو خودم تونستم انتخاب کنم؟
‫این بئاتریس که می‌گی چیکار کرده؟
‫کی هست اصلاً؟
‫بئاتریس...
‫زندگیِ من سفیدِ سفیده.
‫کاملاً خالیه، واقعاً و واقعنی.
‫این کتاب تنها چیزیه که بتی نیاز داره.
‫هرچی باشه، بتی هم قلب داره.
‫همین‌طور که زمان می‌گذره، ‫به خیلی چیزها فکر می‌کنم.
‫نگران می‌شم و باورم رو ‫از دست می‌دم، گمونم.
‫خیلی شب‌ها بود که لبخند مادر رو ‫نمی‌تونستم به خاطر بیارم.
‫برای همین تمام خاطراتم رو جمع کردم، ‫و سعی کردم بهشون بچسبم.
‫حتی بعضی وقتا بود که...
‫می‌ترسیدم تنها باشم ‫و می‌خواستم با کسی باشم!
‫ولی همه منو تنها می‌ذارن!
‫مادر، رزوال... و حتی ریوزو!
‫«بئاتریسِ روحی» سرنوشتش اینه که ‫همیشه تنها باشه...
‫اینه که همه همیشه تنهاش بذارن.
‫ولی...
‫الآن احساس می‌کنم یکم خیالم راحت شد، گمونم.
‫اگه توی کتاب خرد اسمی از بتی برده شده،
‫این یعنی مادر هنوز بتی رو فراموش نکرده.
‫مسخره‌بازی هم حدی داره!
‫تو یه احمقی! آره، یه احمقِ تمام عیار!
‫دیدنت اینقدر رقت‌انگیزه که ‫آدمو به کشتن می‌ده!
‫چهارصد سال تمام وقت داشتی!
‫چرا یه چیزی تا این حد افراطی تنها ‫جوابیه که به ذهنت می‌رسه؟!
‫یعنی ممکن نیست مادرت اشتباهی ‫کتاب اشتباه بهت داده باشه؟!
‫حق نداری به مادر توهین کنی، گمونم!
‫اون هرگز همچین اشتباه احمقانه‌ای نمی‌کنه!
‫می‌تونی صددرصدی این حرفو بزنی؟!
‫پس واقعاً باور داری که مادرت بهت ‫یه کتاب خالی داده؟!
‫این... باید این‌طوری بگیش آخه؟
‫می‌خوای بتی چی بگه آخه، گمونم؟
‫باشه، صاف و پوست‌کنده می‌گم،
‫تا مادر احمقت بتونه بشنوه!
‫نذار یه کتاب خالی و یه قولِ چهارصد‌ساله ‫تا ابد بهت مسلط باشن!
‫خودت برای خودت انتخاب کن، بئاتریس!
‫چهارصد سال شده!
‫دیگه اون‌قدر گذشته که دوره‌ی ‫سرکشی نوجوانی‌ات شروع شه!
‫مهم نیست چی بگی، ‫من یه پیمان بستم.
‫پیمان مطلقه... برای همین...
‫شنیدن این حرف خنده داره، اونم از کسی که ‫سعی کرد تا یه راه فراری...
‫از اون پیمان پیدا کنه، و بعدش که دید ‫غیرقابل شکستنه، می‌خواست خودشو بکشه!
‫اگه نگه داشتن یه قول ‫یعنی تو می‌میری،
‫ترجیح می‌دم اون قول رو بشکنم ‫و زنده نگه دارمت!
‫اینقدر عجیبه که من همچین ‫تصمیمی می‌گیرم؟!
‫ایـ-این طرز فکر خیلی جسورانه ‫و خودخواهانه‌ست، گمونم.
‫می‌دونم جسورانه‌ست، ‫و می‌دونم خودخواهانه‌ست!
‫ولی...
‫سر چیزی که برام مهمه، ‫به هیچ وجه توافق نمی‌کنم!
‫اگه... تو... «اون شخص»... هستی...
‫تو برای بتی...
‫«اون شخص» می‌شی؟
‫احمقی مگه؟
‫امکان نداره که من برات همون کسی باشم ‫که بهش می‌گی «اون شخص».
‫باورنکردنیه!
‫اون احمق!
‫لعنت به اون لولی و ‫قضاوت‌های عجولانه‌ش!
‫ناتسوکی-سان؟
‫شماها چرا... شماها که ‫خیلی وقت پیش باید فرار می‌کردین!
‫جونورهای جادویی! همه جا هستن!
‫میلی، ها... ولی برای اون که راه حل داشتیم!
‫ولی یه جونور جادویی بود که این اصلاً ‫روش جواب نداد!
‫خداوکیلی؟ ولی چرا...
‫پترا!
‫جُم نخورید!
‫ا-این الآن...
‫با اینکه اضطراری بود، عذر می‌خوام.
‫صدمه که ندیدین؟
‫نـه-ساما!
‫آخ!
‫جونمو نجات دادی فقط برای ‫اینکه باهام این‌طوری رفتار کنی؟!
‫خـ-خیلی عذر می‌خوام، اوتو-ساما.
‫فقط ترتیب اولویت‌ها یهو خیلی برام روشن شد.
‫زن‌ها و بچه‌ها، پیرها، ‫مردها و بعدش اوتو، نه؟
‫حتی منو جزء مردها هم حساب نکردی!
‫سوبارو-ساما، همون‌طور که خواسته ‫بودین، آوردمشون اینجا.
‫که اینطور.
‫بابت اینکه صحیح و سالم آوردیش بیرون ممنونم.
‫واقعاً... ممنونم.
‫فقط کاری که لازم بود رو انجام دادم.
‫گذشته از اینا، مشکل اصلی الآن...
‫هـه، فوق‌العاده‌ست!
‫وقتی هیچ‌کدومتون اون وسط نمردین شوکه شدم!
‫میلی!
‫اوه اوه؟ به‌نظر نمیاد خیلی تعجب کرده باشی.
‫چه ناامیدکننده.
‫ولی بازم، اون خدمتکارها رو با خودم می‌برم.
‫خصوصاً با پترا-چان مهربون خواهم بود.
‫دوستمه دیگه.
‫وا-وای! خوشحالم ها!
‫اگه واقعاً دوستیم، ‫می‌تونی بذاری برم، می‌دونی که!
‫دوستیم دیگه... پس تا آخرِ آخرش ‫باهام بازی می‌کنی، مگه نه؟
‫آه...
‫سوبارو، شرمنده! فکر کنم اصلاً جواب نداد!
‫این دختر... نه، این آدمکش رو ‫بسپارین به من.
‫و بقیه‌تون فرار کنید.
‫نـ-نمی‌تونی، فردریکا نه-ساما!
‫آخه، اون موقع...
‫بالأخره دوباره دیدمت...
‫نه، این دفعه فرق می‌کنه.
‫آخه دفعه‌ی پیش آماده‌ بودم بمیرم.
‫ولی الآن نیستم.
‫بعد از ده سال جدایی، دوباره برادر کوچیکم، ‫گارف رو دیدم.
‫و همچین همکار کوچولوی نازی هم دارم.
‫خوشبختی بزرگتر از این نیست.
‫پس نمی‌بازم.
‫هوم.
‫فردریکا!
‫ما می‌ریم سمت اتاق رزوال!
‫باشه، هرجور مایلی.
‫صبر کن ببینم! همین شکلی ‫برای خودت تصمیم نگیر!
‫پترا-چان!
‫مهمان گرامی...
‫لطفاً از نهایت مهمان‌نوازی‌ ‫عمارت میزر لذت ببرید.
‫ای خدا! به هیچ وجه نمی‌ذارم از این قسر در بری!
‫بگیرشون، «خوکِ سنگی»!
‫خب، بیا سراغم.
‫در حال حاضر احساس خشنی دارم.
‫آماده شو!
‫چیکار می‌کنیم؟!
‫یه راه فرار توی اتاق رزوال هست!
‫ازش استفاده می‌کنیم تا...
‫خودشه!
‫ناتسوکی-سان، این خودشه! «گیلتی‌لاو»!
‫دافع جونورهای جادویی روی اون یکی جواب نداد!
‫دشمن ذاتی‌مونه!
‫من و سنسی‌ام بودیم که شروعش کردیم.
‫این چیزیه که اشتباه برداشت کردی،
‫امیلیا-ساما.
‫گذشته رو دیدم.
‫پس، بعدی باید...
‫بنگر حالی غیرقابل تصور را.
‫ای بابا، لیا، اینقدر سرت رو ‫تکون نده.
‫تکون نخور دیگه.
‫آخه من با تو باید چیکار کنم؟
‫مادر فورتونا؟
‫چی شده؟ خوابت برده بود؟
‫امروز هم همین لباس رو پوشیدین.
‫خیلی خوشگل شدین!
‫یه لحظه فکر کردم چی می‌خوای بگی.
‫بزرگترها رو اینجوری دست ننداز.
‫خیله‌خب. دیگه خوشگل شدی.
‫ممنونم، مادر.
‫بریم سراغ آینه...
‫امیلیا؟
‫مهمون داریم!
‫صبح بخیر، امیلیا-ساما.
‫خیلی خوشحالم که شما ازم استقبال می‌کنید.
‫جیوس...
‫صبح بخیر.
‫درست به موقع.
‫خب، راه بیافتیم؟
‫چیه؟
‫هیچی... امیدوارم این حرف ناراحت‌تون نکنه...
‫چند وقته همدیگه رو می‌شناسیم؟
‫الآن هرچیزیم که بگی ناراحتم نمی‌کنه.
‫پس، فورتونا-ساما...
‫لباس امروزتون بر تن‌تون بسیار زیباست.
‫کمی مجذوب اون شدم.
‫من حرف بی‌ادبانه‌ای زدم؟
‫نه، اصلاً هم اینطور نیست.
‫اون فقط خجالت زده شده.
‫مادر خیلی نازه!
‫هرچی دلت می‌خواد به زبون نیار!
‫چقدر بی‌عاطفه می‌تونی باشی آخه؟
‫آه، فورتونا-ساما.
‫و امیلیا و جیوس-سان.
‫چه خانواده‌ی نزدیکی هستید.
‫اشتباه-
‫همه شما رو دوست دارند.
‫گـ-گمونم...
‫چقدر خوب، مگه نه؟
‫از دست تو! قدت تنها چیزیه که رشد کرده؟
‫می‌بینم که شما مثل همیشه به هم نزدیک هستید.
‫تماشای شما باعث گرمی قلبم می‌شه.
‫چرا به ما ملحق نمی‌شی؟
‫می‌تونی بیای با ما زندگی کنی.
‫امیلیا...
‫حالتون خوبه؟
‫پیشنهادتون من رو بسیار ‫خوشحال می‌کنه، امیلیا-ساما.
‫از صمیم قلبم دوست داشتم ‫که می‌تونستم این کار رو بکنم.
‫دوست داشتی این کار رو بکنی؟ ‫پس چرا نمیای زندگی کنی؟
‫نکنه من مزاحمتونم؟
‫‫اصلاً اینطور نیست.
‫به هیچ‌ وجه اینطور نیست.
‫دیدید؟ خیلی به هم میاید!
‫وظیفه‌ی بسیار مهمی به ‫فورتونا-ساما سپرده شده.
‫اگر شخصی مثل من با ایشون باشه ‫و این باعث شیوع شایعاتی بشه،
‫براشون مشکل ساز خواهد بود.
‫برای این خیلی دیره ولی.
‫یادت رفت خاله تانسه و بقیه توی راه چی گفتن؟
‫که ما یه خانواده نزدیکیم!
‫فـ-فکر می‌کردم که درمورد شما دوتا حرف می‌زدن!
‫مادر، تو فهمیدی، مگه نه؟
‫بنظر من که فکر خیلی خوبیه! واقعاً!
‫مردم جنگل هم فکر نمی‌کنن که چیز عجیبیه.
‫اجازه نمی‌دم کسی حرف بدی درموردش بزنه!
‫چیزایی که می‌خواستم بگم رو گفتم.
‫بقیه‌ش رو می‌سپارم به شما جوونا!
‫امیلیا... این حرفا رو از کجا یاد گرفتی آخه؟
‫واقعاً که این دختر خیلی نازه!
‫که اینطور، امیلیا سالم و خوشحال بزرگ شدن.
‫واقعاً باعث خوشحالیه.
‫معلومه که اینطوره! ‫دختریه که من می‌تونم بهش افتخار کنم!
‫بله. چطور نتونستم این رو ببینم؟
‫آه... یه چی رفته تو چشمم.
‫می‌رم بشورمش.
‫حالت خوبه؟
‫مواظب باش چشمت رو از دست ندیا.
‫هرچی‌ باشه اون چشمای دوست‌داشتنی ‫بنفش رو از برادرم گرفتی.
‫و همینطور همرنگ چشمای زیبای مادره.
‫همینطور نزدیک بمونید تا من بیام، باشه؟
‫هـ-همیشه همینطوری ‫کنار هم بمونید، باشه؟
‫بله، بله. انقدر نگران نباش.
‫هرچقدر که طول بکشه منتظر می‌مونیم، امیلیا-ساما.
‫عاشق هردوتونم.
‫امیلیا؟
‫تنهایی اینجا وایسادن خطرناکه.
‫آرچی...
‫اسقف امروز توی جنگل هستش، درسته؟
‫تو پیش... اوه.
‫اونجاست، که اینطور.
‫نکنه تنهاشون گذاشته بودی؟
‫اوهوم. همینطوره.
‫آرچی، نظرت درمورد اون دوتا چیه؟
‫بنظر من بهم میان.
‫فورتونا-ساما به خودش خیلی سخت می‌گیره.
‫ای‌کاش یکم بیشتر به خوشبختی خودش اهمیت می‌داد.
‫شاید الان مشکل باشه، ‫ولی با گذشت زمان اونا...
‫ولی...
‫اون دنیا هیچ‌جا وجود نداره، درسته؟
‫امیلیا...
‫بعد از نگریستن به حالی غیرقابل تصور،
‫دوست نداشتی که اینجا زندگی کنی؟
‫مطمئنم که می‌خواستی اونا خوشحال باشن.
‫این حالِ ایده‌آل توست.
‫آینده‌ای که آرزوش رو داشتی.
‫اوهوم، درسته.
‫فورتونا-ساما خیلی وقته مُردن،
‫مشخص نیست که آیا جناب اسقف هنوز زنده‌ان یا نه،
‫و مردم جنگل به مجسمه‌های یخی تبدیل شده‌ان.
‫اوهوم.
‫وطنت یخ زده،
‫توسط مردم بیرون از اینجا ‫مورد آزار قرار گرفتی،
‫و مجبور شدی با روحی که مثل ‫خانواده‌ات بود خداحافظی کنی.
‫اوهوم.
‫اینجا، می‌تونی در خوشبختی زندگی کنی.
‫دلم می‌سوزه که می‌بینم آرزوی همچین دنیایی رو داری.
‫منو ببخش، آرچی.
‫برای اون آینده چی می‌خوای؟
‫می‌خوام شخص قابل ستایشی باشم.
‫امیلیا...
‫مثل مادر فورتونا، الگوی من.
‫مثل جیوس که مهربون و قویه.
‫مثل آرچی که تا آخرِ آخرش لبخند زد تا من نترسم.
‫مثل پاک که همیشه ازم ‫محافظت کرد و تنهام نذاشت.
‫مثل رام که می‌خواست...
‫برای شخصی که براش عزیزترینه، ‫مفیدترین کار رو انجام بده.
‫مثل اوتّو-کون که برای دوستش تمام تلاشش رو انجام داد.
‫مثل گارفیل که هیچوقت یه کلمه غر نزد.
‫مثل سوبارو که می‌گه عاشقمه...
‫و حتی وقتی سر تا پا زخمیه و صدمه دیده ‫بی‌پروا عمل می‌کنه.
‫می‌خوام درنظر اونا فرد قابل ستایشی باشم.
‫از این به بعد، می‌خوام من کسی باشم ‫که دست کمک به بقیه دراز می‌کنه.
‫پس چیزیم نمی‌شه.
‫از دنیای بیرون و آینده نمی‌ترسم.
‫ممنون که نگرانم بودی.
‫چیزیم نمی‌شه، آرچی اونی‌-چان.
‫امیلیا چه دختر کله‌شقی هستی.
‫هیچ‌ ایده‌ای نداری که اون چقدر چیزارو ‫برای من و فورتونا-ساما دیوونه‌وار کرد.
‫خـ-خیلی ببخشید...
‫اشکالی نداره. آخه...
‫یه داداش باید همیشه خواهر کوچولوش رو لوس کنه.
‫ممنونم، اونی-چان!
‫ممنون که این دنیا رو به من نشون دادی، اکیدنا.
‫هیچوقت فکر نمی‌کردم که اون‌ها ‫رو درحال خنده کنار هم ببینم،
‫مادر و جیوس... پدر... هیچوقت فکرش رو نمی‌کردم.
‫پس...
‫ممنونم.
‫تو...
‫اکیدنا؟
‫تو حالم رو بهم می‌زنی.
‫فقط... حالم رو بهم می‌زنی.
‫نزدیک ما نیا، ساحره! گمشو!
‫زن کثیف!
‫این همه مدت، چقدر توسط بقیه محافظت شدم؟
‫نگاه کن.
‫کمتر از چیزی که فکر می‌کردم شبیه مادر فورتونام.
‫حیف شد.
‫ها؟
‫ایناهاش!
‫‫خوشحالم که سالمید!
‫چیزیتون که نشده؟
‫مارگراف داشت از نگرانی می‌مرد...
‫ممنون که نگرانم بودید.
‫من کاملا خوبم.
‫هیچ آسیبی ندیدم.
‫ولی... ببخشید.
‫همه‌ی آزمون‌ها هنوز تموم نشدن.
‫ولی سوبارو و بقیه باید بهتون گفته باشن، درسته؟
‫که دیگه دلیلی نداره که داخل پناهگاه بمونید.
‫من همونطور که قول داده ‫بودم از شر حصار خلاص می‌شم،
‫ولی شما می‌تونید برگردید پیش خانواده‌تون...
‫‫سوبارو-ساما و بقیه؟
‫صبر کن، اونا به ما چیزی گفتن؟
‫من که یادم نمیاد...
‫ها؟
‫همونطور که می‌بینید، امیلیا-ساما،
‫طبق قولی که دادیم، ‫اینجا منتظرتون می‌مونیم.
‫و ما تنها کسایی نیستیم که انتظار بالایی از شما داریم.
‫ها؟
‫ریوزو-سان و مردم پناهگاه...
‫بنظر می‌شه اینطور درنظر گرفت ‫که آزمون دوم رو پشت سر گذاشتی.
‫اول باید به این خاطر ازت تشکر کنم.
‫و بعد از شنیدنش از گار جوان و اهالی دهکده،
‫صدای بیرونی و صدای درونی،
‫بالاخره تونستیم بلند شیم و حرکت کنیم.
‫راستش، داریم زور می‌زنیم تا تصمیممون رو بگیریم...
‫که آیا به شما اعتماد کنیم یا نه.
‫ولی همه شنیدیم که گارفیل، اون ‫پسر جوون، با عصبانیت داد بزنه.
‫وقتی متوجه شدم که یه فرد سخت‌کوشی ‫مثل اون چه احساسی داشته...
‫باعث می‌شه احساس کنم رقت‌انگیزم.
‫اون هنوز یه بچه ۱۴‌ساله‌ست، با اینحال...
‫اون پسر تحسین برانگیزه.
‫و امیلیا-ساما، شما هم همینطور.
‫پس... لطفاً بذارید شاهد باشیم.
‫خیلی خب.
‫از این آزمون سالم بیرون میام،
‫و بعدش می‌تونیم حرف بزنیم.
‫بله، این یه قوله.
‫هر اتفاقی-
‫خیلی طولانی، زیادی جدی،
‫و لحنت بین مودبانه و ‫خودمونی درحال عوض شدن بود.
‫خجالت بکش.
‫عـ-عذر‌میخوام، ای پیر.
‫به هرحال، حالا نظرات ما رو شنیدی.
‫این... هم؟ چی شده؟
‫چیزه... وقتی شما رو «ای پیر» صدا کرد...
‫شوکه شدم.
‫هنوز خیلی راضی نیستم از این، ولی...
‫هوم. ممنونم.
‫حس می‌کنم می‌تونم تمام تلاشمو انجام بدم.
‫اگر کمکی کردیم که چی از این بهتر.
‫مثل اینکه آزمون بعدی، آزمون آخره.
‫بله. خیلی زود شروعش می‌کنم.
‫ولی... ریوزو-سان، می‌دونید رام کجا رفته؟
‫رام باید کاری رو انجام ‫می‌داد که نمی‌شد عقبش انداخت.
‫یه کاری؟
‫«امیلیا-ساما کار خودش رو داره و رام هم کار خودش رو.
‫هردو انجامش می‌دیم.» چیزی بود که گفت.
‫پس، من می‌رم.
‫مراقب باشید!
‫موفق باشید!
‫با بلایی که هنوز نازل نشده رو به رو شو.
خوشبختی منعکس بر سطح آب