‫دیر کردی!
‫اینقدر نق نزن... ‫یه ذره دیر کردم، مگه چیه؟
‫دو ساعت دیر کردی!! ‫«یه ذره» چه کوفتیه؟!
‫اوی لو! پاک‌کننده‌ها رو نذار تو یخچال!
‫ای بابا! چقدر نق‌نقویی!
‫فقط باید اینا رو بچپونیم تو قفسه، ‫مشتری خودش می‌دونه چیکار کنه!
‫همه‌چی رو یه‌جا نچپون، بابا!
اصلاً تو عمرت کار نکردی، نه؟
‫کردم بابا!
چه کاری؟
‫تو کارای بابام کمک می‌کردم.
‫از این چاله بزرگا می‌کندیم و گونیِ نمی‌دونم چی‌چی مینداختیم توش!
‫ساکاموتو-سان... باید این دیوونه رو اخراج کنیم!
‫داره می‌رینه تو صلح و صفای اینجا!
‫اصلاً از اولشم همچین صلح و صفایی اینجا نبود.
‫خفه شو! داریم صلح و صفا ایجاد می‌کنیم دیگه!
‫آروم باش، شین.
‫اینجا از این حرفای بی‌ادبی نمی‌زنیم.
لو، تو هم وقتی دیر میای، عذرخواهی کن، باشه؟
ساکاموتو-سان؟
چتون شده، شما دوتا؟
‫شبیه یه جفت گوزن شدین که با نور ‫چراغِ سوار روی تفنگ ماتشون برده.
‫خب خب... بهتره آماده شیم.
‫شین، تو برو بیرونو آب و جارو کن.
لو، نیکوماناتو آماده کردی؟
‫مدیرمون خیلی وراج‌تر از اونیه که فکرشو می‌کردم.
‫سال‌ها باهاش کار کردم. ‫کلاً ندیدم که این‌همه حرف زده باشه.
‫تو ذهنش هم به زحمت حرف می‌زنه!
شما دوتا... به نظرتون من یه کُپه گوشت وراجم؟
‫بی‌ادبینا...
‫می‌کشمتون.
‫من یه انسان خون‌گرمم، همین...
‫پیشاپیش ممنون از زحماتتون.
‫نه‌ تنها افتاده به وراجی... ‫اصلاً شبیه خودشم نیست.
عه وا؟
ساکاموتو-سان؟
دو تا؟
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
جا خوردم! شاید همزادی-چیزیه؟
‫مشتاق دیدار، ناگومو.
‫هنوزم روپاییا... ساکاموتو-کون!
‫خیالم راحت شد.
چطوری با صورتش اون‌کارو کرد؟
‫در ضمن...
چرا نمی‌تونم ذهنشو بخونم؟
‫شرمنده... فکر نمی‌کردم اینقدر ایستگاه بشین.
‫ساکاموتو-سان... این روانی کیه؟!
‫بیا بکنیمش تو گونی!
‫اسمم ناگوموـه.
‫تو سوپرمارکت روبرو کار می‌کنم... ‫ دوست ساکاموتو-کونم.
‫راستی، من 18 سالمه.
دوست؟ وایسا بینم... 18 سالته؟
‫ولی اون روبرو که سوپرمارکت نداره.
‫اونم آدمکشه... ‫با هم شروع کردیم.
‫27 سالشه.
‫یه روده‌ی راست تو شکمت نیست که!
‫ما رو دست ننداز!
‫یه جایزه رو سر ساکاموتو-کون گذاشتنا...
‫جایزه‌ش یه میلیارد ینه.
‫اینم یه دروغ دیگه!
‫اگه «یه میلیارد» باشه که همه‌چی تابلوـه.
‫دبستانیا بهتر خالی می‌بندن.
‫نه والا... راست گفتم.
‫چند روز پیش، تو انجمن آدمکشای ژاپن به صورت رسمی تصویب شده.
‫البته تا فردا رو نت پست نمیشه...
‫درود... پیتزاتونو آوردم...
‫اومد اومد! بالاخره اومد!
‫بعضیا هم اون شایعه رو جلوجلو شنیدن.
‫چو افتاده که آدمکش افسانه‌ای برگشته تو بازی.
‫ناقابله... 2940 ین لطفاً.
‫ما رو باش... اینا که خیلی ببو گلابین.
ها؟
‫باورم نمیشه که به حضرت پیتزا ناکاجیما اجازه‌ی ورود دادی!
‫الان ریش ریشت می‌کنم عین سالامی!
‫جم نخورینا...!
‫اصلاً دوست ندارم این خوشگلو از ریخت بندازم.
‫هی، ساکاموتو! ‫ عوضی، اونجا نشین پیتزا کوفت کن!
‫این یارو رو می‌کشما!
‫عوضی...
‫دیدین...؟ راست گفته بودم.
‫از هرچی دروغه بیزارم.
چطوری اون‌کارو کرد؟
‫ناگومو... وایسا.
نگو که می‌خوای بدون کشت و کشتار حلش کنی؟
‫فکر کردی با اون اخلاق می‌تونی جلوی این آدمکشا دووم بیاری؟
یا بهتر بگم... جلوی ما؟
‫دروغ گفتم!
‫ما این سری دخالت نمی‌کنیم.
‫تخصص ما کشتنِ آدمکشاست.
البته... خودت اینو خوب می‌دونی، ساکاموتو-کون، مگه نه؟
‫یاد ایامی که با هم کار می‌کردیم بخیر.
‫ناگومو...
‫کی قراره از مرگ من ‫بعد این همه مدت سود ببره؟
‫خبر ندارم.
‫ما فقط مأموریتمونو کامل می‌کنیم.
‫گذشته از این حرفا، به عنوان یه بازنشسته، خیلی تو چشمی!
‫شرکت دَنو نابود کردین؟ ‫این دیگه زیاده‌روی بود.
خلی مگه؟
یعنی از اون آدمکشا بیشتر میان؟
‫نه بابا! این یکی خیلی پخمه بود...
‫خب، در هر صورت...
‫خوشحال شدم دیدمت، ساکاموتو-کون.
‫دلم می‌خواد حداقل یه بار دیگه ببینمت.
‫وایسا... کارت دارم!
‫این یارو...
طرف ماست؟
شاید بهتره از ژاپن برم؟
‫اوی اوی... دخل اون یارو پیتزایی اومد.
‫خودمونیم، باورم نمیشه این خیکی یه میلیارد می‌ارزه.
‫اون مو مشکیه خیلی بدتر بود انگار.
مشکلی نیست، اصلاً به ما چه مربوط؟
‫تو بهتر نیست نگران اون ریختِ دِمُده‌ی خودت باشی؟
‫چی زر زدی؟!
‫آه، شرمنده... دوست نداشتم حس و حالتو خراب کنم.
‫راستی، کسی هوس پیتزا نکرده؟
‫شماها ساکاموتو رو دست کم گرفتین.
‫ باید از هر لحاظ ازش پیشی بگیرین.
‫زمان، مکان... همه‌چی.
‫بدترین لحظه‌ برای اونو پیدا کنین و ضربه بزنین.
‫تو دوندِنکای، اینجوری کارا رو پیش می‌بریم.
‫اون یارو تو اوردر بوده.
‫اگه حواستون نباشه، ‫دخل خودتون اومده.
‫اوردر... ها؟ اون که یه افسانه‌ی شهریه...
‫5 سال پیش بازنشسته شده، آره؟ ‫فکر نکنم باعث دردسر بشه...
‫یه توصیه‌ی کوچیک...
‫اگه همینجوری بخواین زاغ‌سیاه منو چوب بزنین...
‫جهنمو میارم جلوی چشماتون.
اون عوضی جای دوربینو می‌دونست؟
‫بگی نگی، حس و حالشو خریدارم.
‫گیم نت؟ باشه، حله.
‫اگه حرف ناگومو درست باشه...
‫آدمکشایی مثل اون پیتزاییه ‫بازم قراره بهتون حمله کنن، نه؟
‫نگرانی سودی نداره.
‫حالا که نمی‌دونیم کی دشمنه...
‫بهتره که فعلاً جایی آفتابی نشیم.
‫بابایی!
‫هانا واسه فردا آماده‌ست!
آماده؟
اون گوشا واسه چین؟
‫شوگر-چانه دیگه!
‫می‌دونی؟ من خیلی هیجان دارم!
شوگر؟
‫باید فردا صبح زود پاشم که واسه ناهار بنتو آماده کنم!
‫هورا! میشه با سیب گوش خرگوشی درست کنی؟!
قراره جایی برین؟
‫یادم رفته بود!
‫کشتی وایکینگ خیلی خوش گذشت!
‫یه لحظه... فکر کنم واسه من سنگین بود!
‫ فکر کنم زیادی فرانکفورتر خوردم.
‫الان زنگ می‌زنم به یه دکتر!
‫شلوغش نکن... ‫یکم آب می‌خوای؟
‫لو-چان... ببین!
‫این پارک خیلی بزرگه‌ها!
‫سه برابر توکیو دوم خوبه!
توکیو دوم چی هست؟
‫ می‌دونی؟ اون ماسکوته هم خیلی نازه!
‫یه خرگوش قوی و کپل! ‫بهش می‌گن شوگر-چان!
‫مدیرِ رِ می‌مونه.
‫خیلی وقته که با دوست و آشنا نیومدیم بیرون.
‫امروز حسابی قراره خوش بگذره!
‫یه جایزه گذاشتن رو سرت. ‫جایزه‌ش یه میلیارده.
‫این چوبه همچینم بد نیستا!
‫زود باشین!
‫زود باشین! زود باشین!
‫لو...
‫بیا دوباره اوضاعو بررسی کنیم.
‫وظیفه‌ی امروزمون محافظت از اونه...
‫ تا ساکاموتو-سان و اینا بتونن از تفریحشون لذت ببرن.
‫ولی با این همه آدمی که اینجا هست...
چطوری باید دشمنا رو شناسایی کنیم؟
‫هی سرتو نچرخون.
‫دشمنی که نزدیکمون باشه، نداریم.
از کجا می‌دونی؟
‫اگه شرایط جفت و جور باشه...
‫تا شعاع 30 متری، می‌تونم ذهن هرکسی رو بخونم.
‫وقتی کسی بخواد آدم بکشه،
معمولاً، ‫حسابی ذهنش مشغول اون کار می‌شه.
عه؟
‫عه؟ نکنه داشتی ذهن منو هم می‌خوندی؟!
‫منحرف!
‫ساکت شو! البته که نه!
‫برای این کار باید خیلی تمرکز کنم.
‫مثل وقتایی که بخوای یه موج رادیو پیدا کنی...
‫آها... این قدرتو از کجا...
‫ساکاموتو-سان... دشمن داره نزدیک می‌شه!
‫مفهوم بود.
‫یه مرده، تو جهت ساعت 2.
‫با خانواده اومدی تفریح؟ ‫سابیدی به الک که...
هانا-چان! ببین، به نظرت اون چیه؟
‫الان جاروت می‌کنم!
‫ببین که کوری پاکساز چیکار می‌کنه!
‫آدمکشی چشم‌بسته؟!
‫چی شد؟
‫وای چه خرگوش نازی.
‫الان یه صدایی شنیدم.
‫مدیر واقعاً حرف نداره.
‫حتی یه نیم‌نگاهم به دشمن نکرد.
‫فقط این نیست،
‫برای اینکه نمیره، حواسش بود به شریان‌ و رگی نزنه.
‫مثل نخ کردن یه سوزنه. اصلاً شدنی نیست.
‫واسه همین گفتم این جریان سرایدار حس و حالی که بایدو نداره.
‫ولی باس بگم این یارو ساکاموتو...
‫بیشتر از اینکه یه «آدمکش افسانه‌ای» باشه ‫حال و هوای یه خیکی مهربون رو داره.
‫ولی اون بچه شین-کون رو اعصابه.
‫توانایی ذهن‌خوانی؟ واقعاً که مایه‌ی عذابه.
‫عه وا.
‫خب اگه حس و حالی بروز ندم مشکلی نیست.
‫مشکل حل شد.
‫چیکار می‌کنی؟ مدیر اینا اون‌طرفی رفتن.
‫باش.
‫همینطوری می‌شه که بچه‌ها گم می‌شن.
‫وای خیلی خوش می‌گذره.
‫هیجان‌انگیزه نه.
‫خیلی تنگه.
‫لطفاً در زمان حرکت کمربند ایمنی رو باز نکنید.
‫خب با آرزوی لذت.
‫به سلامت.
‫چرا ما این پشت نشستیم؟
‫به سلامت.
‫اینطوری راحت‌تر می‌شه دشمنو دید.
‫بعدشم، آخری از همه‌ سریعتره.
‫سرعتش یکیه.
‫آدم مشکوکی دیدی؟
‫به نظر هیچکس فکرای ناجور توی سرش نداره.
‫اصلاً کی همچین وقتی رو انتخاب می‌کنه؟
‫اون پسر مو نقره‌ایه یه‌طورایی مشکوک می‌زنه.
‫واقعاً؟
‫جدی؟ ولی هیچ فکری نداره.
‫نگاش کن، عمراً آدم نرمالی نیست.
‫اوی.
‫نباید آدما رو از روی ظاهرشون قضاوت کنی.
‫عه‌وا متوجه شدن. از حس و حالم فهمیدن؟
‫لعنتی!
‫داری چیکار می‌کنی؟
‫کمربند ایمنی رو باز می‌کنم!
‫چی؟ ولی دیگه خیلی بالاییم.
‫ساکاموتو-سان، دشمن بهمون کلک زده.
‫سه ردیف پشت سرت، مردی که موی نقره‌ای داره.
‫ای وای.
‫عینک ضد گلوله؟
‫مثکه قرار نیست به این آسونی‌ها باشه.
‫ساکاموتو-سان، از اینجا به بعدش با من!
‫چی تو سرته دیوونه؟
‫الان دیگه میفتیم تو حلقه.
‫هی!
‫ما یه دو کلام با هم حرف داریم!
بلبل جان ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫نزدیک بود.
‫عقل نداری مگه تو؟
‫داشتم اشهدمو می‌خوندم.
‫امروز روز تعطیل ساکاموتو-سان‌ـه.
‫مثل اینکه من باید اضافه‌کار وایسم.
‫ها؟ این دیگه چه حس و حالیه؟
‫تف، نمی‌تونم ذهنشو بخونم.
‫داره سختش می‌کنه.
‫متوجه شدی.
‫نمی‌تونم از جفتش جاخالی بدم.
‫از سم استفاده می‌کنه؟
‫قوی بود، نه؟
‫یه ترکیب ویژه‌‌ی دستپخت خودمه.
‫تو الان گمونم داری می‌ری که بمیری.
‫حسش چطوریه؟
‫خفه شو، احمق. هنوز مونده تا تموم شه.
‫پس بگو...
‫یکم پیش با ساکاموتو هم متوجه‌ش شدم.
‫اونا چشمای یه بازنده‌ان.
‫اون از مرگ می‌ترسه.
‫حرف مفت رو هم سوار نکن.
‫اگه کسی آماده‌ی روبه‌رو شدن ‫با مرگ باشه با نگاه کردن به چشماش می‌فهمی.
‫می‌دونستی... هرچی آدمی بیشتر به زندگی بچسبه ضعیف‌تر می‌شه.
‫این حس مزاحم «نمی‌خوام بمیرم» باعث می‌شه ‫توی تصمیم‌گیری‌های حیاتی چند لحاظه‌ای تأخیر کنی.
‫مثل همین الان تو.
‫برای همین بخاطر تیغه‌ها خشک زد و نتونستی از جفتش قسر در بری.
‫تو هیچی نمی‌دونی.
‫ساکاموتو-سان از مرگ می‌ترسه؟
‫معلومه.
‫ساکاموتو-سان باید باقی زندگیش از خونواده‌ش محافظت کنه.
‫این سخت‌ترین مأموریتیه که تا الان داشته.
‫آدم‌ها وقتی چیزی برای محافظت دارن...
‫سخت‌تر می‌جنگن!
‫ولی تو رسماً الان باید چشمات کور شده باشه.
‫این حس و حال سمجت واقعاً رو اعصابه.
‫مهم نیست بتونم ببینم یا نه.
‫در هر حال اینجا فقط یه راه هست.
‫چه زمان‌بندی داغونی.
چرا کم پرید؟
‫خوبــــــــــــــــه، داره جالب می‌شه!
‫خب؟ حالا چیکار می‌کنی؟
از کجا بدونم؟
‫لعنتی!
‫باید یه چیزی باشه.
‫یه ‌طور برگ برنده...
‫کجان؟ اون قطاره خیلی خفنه.
‫باید باهاشون ارتباط بگیرم.
‫همین الاناست که خرگوش-چان رو ببینیم.
‫پاپ‌کورن خوشمزه‌ست.
‫وای نه.
‫شوگر-چان توی دردسر افتاده.
‫می‌شه بلندتر شوگر-چانو تشویق کنین؟
‫خب، انتظارشو نداشتم.
‫تو... کی هستی؟
‫وسط نمایشیم.
‫خفه شو!
‫می‌کشمت.
‫ها؟
‫شوگر-چان؟
‫الان دیگه دیدم خوبه...
‫وقت راند دومه.
‫خرد و خاکشیرت می‌کنم.
‫چی نالیدی؟
‫هنوزم دید نداری.
‫می‌خوای به این بچه‌ها یه نمایش خون‌ـــ
‫ای وای.
‫مشت خرگوشی شوگر-چان!
‫چی؟ چطوری؟
‫بچه‌ها! شوگرو تشویق کنین.
‫شوگر-چان! شوگر-چان!
‫مشت راست خرگوشی!
‫اینا دیگه چه حرکاتی‌ان.
‫می‌تونی منو ببینی؟
‫وای چه خفنه!
‫خیلی واقعیه، نه عزیزم؟
‫ببین، بابایی محو نمایش شده.
‫مثل بچه‌هاست.
‫راست راست.
‫چپ چپ.
‫راست راست مشت عرضی.
‫مشت، یکی دیگه.
‫گاردش بازه، بدنشو هدف بگیر.
‫مشت عرضی از چپ!
‫یه قدم جلو، از پایین.
‫دقیقاً داره چی می‌شه؟
‫راه نداره اثر سم به این سرعت از بین رفته باشه.
‫بعدم این یارو... نه تنها منو می‌بینه،
‫همه‌ی حرکتامم داره می‌خونه!
‫چه خبره؟
‫یهویی حس و حالتو زدی اون کانال؟
‫تو فقط یه پادویی.
‫چشماش... بسته‌ست؟
‫تمومه!
‫فرا حمله، شوک دینامیت خرگوش.
‫شوگر-چان!
‫باعث افتخاره.
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.
ساکاموتو
مواد شوینده
مافیای سابق
آدم‌کش‌های سابق
روز سوم
‫به شهر بازی خرگوشی خوش‌آمدید!
پیتزا فروش - آدمکش - پیتزا ناکاجیما
سرایدار - آدمکش - نینگو کوری
اولویت‌های مأموریت
یک. متوقف‌کردن دشمنان
دو. خوش‌گذشتن به خانواده
داشتم سربالایی رو می دیدیم که
پشت چشمام درد گرفتن
داشتم جلوی باد قد علم می کردم که
قوزک پام درد گرفت
اگه گاهی از شب و جاده می‌ترسی
خیز بردار
قدم بردار
حالا
بدو
Days​