‫اومــــی!
‫اومی-چان!
‫بابایی!
‫مامانی!
‫اومی!
‫اومــی!
‫اومی-چان!
‫حالت خوبه؟!
‫اومی!
‫ببخشید! دلم می‌خواست هرطوری شده مامان رو ببینم!
‫فدای سرت. لازم نیست عذرخواهی کنی.
‫بیا پیشم!
‫کم مونده!
‫از پسش برمیای!
‫اومی-چان!
‫اومی!
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫کجایی، اومی؟
‫شیروها!
‫اومی خوابه؟
‫اوهوم.
‫راحت خوابیده.
‫کیوکو-سان گفت یکمی ازش مراقبت می‌کنه.
‫باشه.
‫خداروشکر واقعاً.
‫اوهوم. دقیقاً.
‫تو هم طوریت نشد.
‫عــه؟ من؟
‫این قضیه کلاً به‌خاطر این بود که ‫آینده‌ای که تو توش غرق می‌شی رو عوض کنیم.
‫حق با توـه.
‫همه‌ش دلم برای اومی-چان شور می‌زد...
‫آخرشم جفت‌تون به‌خاطر من توی خطر افتادین.
‫اینطور نیست.
‫اومی و من خودمون می‌خواستیم کمکت کنیم. ‫اصلاً نمی‌خواد احساس گناه بکنی.
‫اما...
‫ببین، شیروها، تو واقعاً توانایی دیدن آینده رو داری.
‫منم دیدمش.
‫نورهای قرمزی که روی سطح آب حرکت می‌کردن رو دیدم.
‫و فقط چون از قبل بهم هشدار داده بودی، ‫تونستم خونسردیم رو حفظ کنم.
‫شاید حق با تو باشه... اما آخرش بازم نتونستیم آینده رو چندان تغییر بدیم.
‫شایدم لازم نیست که تغییرش بدی.
‫فقط کافیه اون چیزی رو که می‌بینی، ‫به‌عنوان پایان کارت قبول نکنی.
‫آینده‌ای که تو دیدی، صرفاً یه تلنگر بود.
‫هنوز مسیر طولانی‌ای رو در پیش داری.
‫و من مطمئنم که آینده فوق‌العاده‌ست.
‫حتی اگه برای رسیدن به اون آینده، ‫مجبور باشیم سختی‌هایی رو از سر بگذرونیم.
‫نظرت چیه؟
‫تاحالا از این زاویه بهش نگاه نکرده بودم.
‫شیروها،‌ تو خیلی مهربونی.
‫همه‌ش درگیر این هستی که از اطرافیانت در برابر خودت محافظت کنی.
‫به‌خاطر همینه که منزوی شدی.
‫انقدر منو منزوی صدا نکن.
‫خب، الان دیگه نیستی.
‫از این به بعد دیگه نمیذارم منزوی باشی.
‫هایری، ایول داری واقعاً.
‫آینده، پایان کار نیست.
‫صرفاً قدمی در مسیر یه آینده‌ی دیگه‌ست.
‫از این زاویه که بهش نگاه کنی، ‫راحت‌تر می‌تونی باهاش کنار بیای.
‫ازت ممنونم.
‫بیخیال، فقط خوش‌حالم که تونستم کمکی بکنم.
‫سختی‌هایی که توی دریا از سر گذروندیم، ‫صرفاً قدمی در مسیر اتفاق‌های بهترِ پیش‌ رومون بود.
‫اتفاق‌های بهترِ... پیش رومون...؟
‫چی شده، شیروها؟
‫آ ـ‌ آه، وقتی‌که توی دریا بودیم، توی اون هیر و ویری...
‫منو بو ـ بو ـ‌ بو...
‫بو؟
‫بوسیدی!
‫ا ـ‌ ا ـ‌ اون...
‫که بو ـ بو ـ‌ بو ـ بوسه نبود.
‫صرفاً داشتم بهت تنفس مصنوعی می‌دادم.
‫یه اقدام اورژانسی بود.
‫پـ‌ ـ‌ پس، یعنی اون حساب نیست؟
‫ا ـ‌ البته که نه.
‫خیلی‌خب، پس هنوز اولین بوسه رو تجربه نکردم.
‫منم همین‌طور.
‫حالا می‌تونیم انجامش بدیم؟
‫چی رو؟
‫اولین بوسه رو.
‫این یعنی نه؟
‫ا ـ اشکال نداره.
‫اشکال نداره، اما...
‫اما چی؟
‫بیا انجامش بدیم.
‫خـ ـ‌ خب، پس با اجازه...
‫من اومدم!
‫خوش اومدی.
‫مامانی!
‫اومدی بهمون سر بزنی؟
‫اوهوم.
‫اومی-چان حالش خوبه؟
‫سالم و سرحاله.
‫تازه از ورزش صبحگاهی اومدیم.
‫که اینطور.
‫خداروشکر.
‫ایتاداکیماس!
‫آه، شیروها-چان، چه پخت‌وپزی کردی.‫
‫کاری نکردم.
‫اومی، چاپ‌استیک‌هات رو نباید اونجوری نگه داری. زشته.
‫عه‌وا؟
‫تا قبل از این که درست نگه‌‌شون می‌داشتی.
‫یعنی چرا اینجوری شده؟
‫برات یه قاشق میارم.
‫عجیبه.
‫نکنه از عوارض غرق شدن توی دریاست؟
‫آقای دکتر که گفت حالش خوب می‌شه.
‫اومی، جاییت درد نمی‌کنه؟
‫درد نمی‌کنه.
‫مثل اینکه جراحتی نداره.
‫گوشه‌هاش رو باید خوب تا بزنی، و الا پرواز نمی‌کنه.
‫بیا باهم درست کنیم.
‫چه اوریگامی خوشگلی!
‫بــــرو!
‫لایت لول مکسِ مامانِ‌ اولترا گریت سوپر!
‫سرحال و قبراق ورجه وورجه می‌کنه.
‫حالش خوب می‌شه.
‫یه شوخی خرکی با مامان کردم و توی دردسر افتادم.
‫بابایی از منم بیشتر تو دردسر افتاد.
‫ولی خیلی خوش گذشت.
‫گفتی شوخی خرکی؟
‫مثلاً دامنش رو بلند کنی؟
‫چـ ـ چرا اونطوری نگاهم می‌کنی؟!
‫دارم بهتون ایده می‌دم!
‫نه...
‫چند وقتی می‌شه که فهمیدم...
‫آئو، تو منحرفی، نه؟
‫مـ ـ مـ ـ‌ منحرف نیستم!
‫گفتی دامن بلند کردن؟ همچین ایده‌ی بدی هم نیست.
‫جانم؟!
‫دیدی گفتم؟!
‫این یعنی من منحرف نیستم!
‫نه، تو که منحرف هستی، اون به جای خود.
‫و احتمالاً نابغه‌ترین آدم جزیره هم باشی.
‫بلند کردن دامن یه شوخی ساده و بی‌دردسره.
‫ نیازی به آمادگی قبلی نداره.
‫من باید از نظر احساسی خودمو آماده کنم.
‫بابایی، از پسش برمیای!
‫به شیروها زنگ زدم گفتم بیاد اینجا.
‫اومی، بریم تو کارش.
‫باشه.
‫آ‌ ـ آئو بهم گفت بیام.
‫مامانی!
‫اومی-چان.
‫به سانِ زمزمه‌ی نسیم تابستانی...
‫چیزه...
‫عصبانی شدی؟
‫خیال کردی عصبانی نمی‌شم؟
‫نه.
‫می‌شه...
‫حافظه‌ی کسی رو با یه مشت پاک کرد؟
‫آ ـ‌ آه، را ـ راستش رو بخوای، جریان داره‌ــ
‫اومی-چان.
‫این یارو بهت گفت که اون کار زشت رو بکنی، نه؟
‫اومی-چان.
‫دختر بد.
‫فهمیدی؟
‫مامانی از دستم عصبانی شد.
‫ببخشید.
‫منحرف.
‫کدوم پسری از شورت بدش میاد؟!
‫والا به‌‌ خدا! همینو بگو!
‫فقط یه تیکه لباسه دیگه، ‫مگه چیه که انقدر گنده‌ش می‌کنن!
‫دقیقاً!
‫شماها خودتون با قایم کردن شورت‌تون ‫ازش یه چیز عجیب می‌سازین!
‫این دوتا چطوری با رامونه خوردن از خود بیخود شدن؟
‫هرکی خربزه می‌خوره پای لرزش هم می‌شینه.
‫باشه، ولی بلند کردن دامن ایده‌ی جنابعالی بود!
‫چه گرفتاری شدیم.
‫اصلاً از همون اول چرا تصمیم گرفتی با شیروها شوخی خرکی بکنی؟
‫گفتم که، برای برآورده کردن دفتر خاطرات اومی-چان بود.
‫اومی؟
‫اون دیگه کیه؟
‫هوی...
‫آ‌ ـ‌ آه، معلومه.
‫فقط به‌خاطر اومی-چان بود.
‫وگرنه اجازه نمی‌دادیم همچین ایده‌ی مسخره‌ای رو پیاده کنی.
‫اومی-چان...
‫آره، آره.
‫خیلی‌خب،‌ نفر بعدی.
‫آخ جون!
‫هوم؟ دوتا کارت داری.
‫کاتو اومی...
‫هیچ معلومه دارم چه غلطی می‌کنم؟!
‫اومی؟
‫اون دیگه کیه؟
‫نـــه!
‫نـــه، نـــه!
‫اومی رو فراموش نکردم!
‫اومی، صبحه.
‫برنامه‌ی ورزشی رادیو تموم شده ها.
‫مامانی کو؟
‫مامانی...
‫مامانـــــی!
‫اومی...
‫چی شده؟
‫مامانــــی!
‫مامانــــی...!
‫مامانی!
‫من همین‌جام.
‫واپس روی نوعی مکانیسم دفاعی است که طی آن فرد هنگام مواجهه با یک رویداد ‫استرس‌زا به رفتارهایی روی می‌آورد که به مراحل ابتدایی‌تر رشد مربوط می‌شوند.
‫به‌نظرت واپس‌ روی‌ـه؟
‫شاید بهتر باشه ببریمش بیمارستان.
‫بیمارستان؟ نمی‌خوام!
‫خوش‌حالم که تو بابای منی.
‫چی شده؟
‫هیچی. فقط حس کردم دارم یه‌چیز مهم رو فراموش می‌کنم.
‫مثلاً چه چیز مهمی؟
‫راستش... مطمئن نیستم.
‫24اُم آگوست.
‫آفتابی بود، بعدش بارونی شد.
‫یهو بارون گرفت.
‫مامان خیس آب شد.
‫باهم دیگه رفتیم حموم.
‫خیلی خوش گذشت.
‫اومی-چان، سرت نمی‌خاره؟
‫سمت راست.
‫اینجا؟
‫همون‌جا.
‫لباس‌هاتون رو میذارم اینجا.
‫آه، باشه.
‫ممنونم.
‫آه، بابایی، بیا پیشمون!
‫کل خانواده دور هم جمع بشن!
‫نمی‌شه!
‫هنوز خیلی زوده!
‫هوا رو توی دفتر خاطراتش درست پیش‌بینی کرده ها.
‫دقیقاً.
‫عجیبه،‌ مگه نه؟
‫حس می‌کنم این تابستون تقلب کردم.
‫تقلب کردی؟
‫اولش که ازم خواستی مامانش بشم،
‫فکر کردم همین‌ که ادای مامان‌ها رو دربیارم، کافیه.
‫اینجوری بستنی هم گیرم می‌اومد.
‫یه‌عالمه توی فریزر برات گذاشتم.
‫هوم.
‫می‌دونم.
‫ولی انگار یکی از یه جایی به بعد دیگه لب بهشون نزده.
‫حس می‌کنم اگه اون بستنی‌ها رو بخورم، ارزشش رو پایین میارم.
‫می‌خوام کاری کنم که این تابستون به اومی-چان خوش بگذره.
‫هرکاری برام بچه‌م می‌کنم.
‫به‌نظرم از این فرصت‌ها حالا حالاها برای آدم پیش نمیاد.
‫اینکه یه تابستون مادری کنی...
‫البته، یه روزی حتماً مامان می‌شم.
‫اما من تقلب کردم و زودتر شدم.
‫منظورت اینه که می‌خوای عجله کنی و زودتر بچه‌دار بشی؟
‫اوهوم، شاید.
‫و امیدوارم شبیه اومی-چان باشه.
‫هایری؟
‫من بعد از تعطیلات تابستونی، برمی‌گردم خونه.
‫اما رابطه‌ی از راه دور برام غیرممکنه.
‫تا سرحد مرگ دلم برات تنگ می‌شه.
‫چه جدی.
‫پس، تو مشکلی با رابطه‌ی از راه دور نداری؟
‫از تنهایی دق می‌کنم.
‫و احتمالاً نفرینت می‌کنم.
‫ترسناکه.
‫به اصطلاح می‌گم.
‫پس، گمونم باید همه‌ی تلاشمو بکنم که نفرین نشم.
‫تلاش کنی؟
‫یه کار پاره‌وقت پیدا می‌کنم، پس‌انداز می‌کنم، و آخر هفته‌ها میام اینجا.
‫ا ـ‌ اینطوری نمی‌شه.
‫می‌شه.
‫یه کاری می‌کنم که بشه.
‫چم شده؟
‫با اینکه می‌دونم داری مزخرف می‌گی،
‫اما خیلی ذوق کردم.
‫این یه قراره؟
‫آره فکر کنم؟
‫که اینطور.
‫پس این یه قراره!
‫اولین قرارته؟
‫من مدرسه‌ی پسرانه می‌رم.
‫منم اولین‌بارمه که با کسی قرار میذارم.
‫چون که منزوی بودی.
‫گفتم منزوی صدام نکن.
‫چرا قبلاً این کارو نکردیم؟
‫چه کاری رو؟
‫قرار گذاشتن.
‫نمی‌دونم.
‫شاید خجالت می‌کشیدیم.
‫آره گمونم.
‫اگه ازدواج کنیم...
‫چی داری می‌گی؟
‫نه، بر فرض مثال می‌گم.
‫بر فرض مثال؟
‫مثلاً، بالفرض...
‫اگه بچه‌دار بشیم...
‫مـ‌ ـ‌ منحرف!
‫منحرف!
‫نه، اشتباه برداشت نکن!
‫خواهشاً‌ بهم تشر نزن.
‫جدیِ جدی که نمی‌گم.
‫فقط برام سؤال بود که بچه‌ی دختر می‌خواستیم یا پسر.
‫دختر...؟
‫اومی-چان...
‫آره، اومی...
‫چطوری...؟
‫زود باش برگردیم پیش اومی-چان.
‫باشه.
‫اومی.
‫دنبالمون اومدی؟
‫همراهمون بودی؟
‫عکس؟
‫آره.
‫بیاین باهم عکس بگیریم.
‫آره...
‫درسته.
‫چطور ممکنه فراموش کرده باشیم؟
‫گفتم این تابستون آرزوی اومی رو برآورده می‌کنم.
‫آرزوی گذروندن یه تابستون لذت‌بخش با مامانش.
‫اما یادم رفت که به‌کل فراموشش کردم.
‫بابایی.
‫چـ‌ ـ‌ چیه؟
‫خودت باید بهش بگی، اومی-چان.
‫اینطوری خوش‌حال‌تر می‌شه.
‫بابایی...
‫باهامون عکس می‌گیری؟
‫اومی...
‫با کمال میل.
‫بیاین باهم عکس بگیریم.
‫یه عکس سه‌تایی.
‫اوهوم!
‫پس، اومی-چان، تو بین ما دوتا وایسا.
‫یکم نزدیک‌تر شو.
‫خب، آماده؟
‫بگین سیب.
‫خب پس، عکس‌ها رو چاپ می‌کنم.
‫وقتی آماده شدن، باهاتون تماس می‌گیرم.
‫بعدش سه‌تایی می‌تونیم بیایم و عکس‌ها رو بگیریم.
‫اما من دوباره اومی رو فراموش کردم.
‫آه، راستی، فردا آتیش‌بازی هست.
‫یه جشنواره‌ی بزرگه که سالی یه‌بار توی جزیره برگزار می‌شه.
‫و نشون می‌ده که تابستون رو به اتمامه.
‫تابستون رو به اتمامه...
‫اومی.
‫بیا فردا باهم بریم آتیش‌بازی رو ببینیم.
‫آتیش‌بازی؟
‫باشه!
‫کلی خوش می‌گذره!
‫بهش قول دادم.
‫به‌هیچ‌عنوان فراموشش نمی‌کنم.
‫شب... بخیر...
‫هوم. شبت بخیر.
‫راستی، هنوز این کتابو تا آخر براش نخوندم.
‫پروانه‌ای با بال‌های زیبا در دنیایی بی‌رنگ سفر می‌کند.
‫رنگ‌های زیبای بال‌هایش را به آدم‌هایی که ‫درطول مسیرش می‌بیند، می‌بخشد.
‫پروانه همانطور که بال‌هایش پاره‌پاره ‫و بی‌رنگ می‌شوند، به سفرش ادامه می‌دهد...
‫راستی چرا همچین داستانی نوشتیم؟
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.
کاتو اومی
تاکاهارا هایری
‫توری‌شیروجیما ‫جشنوارۀ آتش‌بازی ‫29 آگوست
سفر خیلی خیلی طولانی پروانه