‫شیکی، وقتشه بریم خونه.
‫بابایی، کولم کن!
‫۱۲۹۵...
‫۱۲۹۶...
‫۱۲۹۷...
‫نمی‌خواستم به‌زور بیدارت کنم.
‫مغزت توان درک اینو نداشت...
‫۱۲۹۸...
‫که بخوام وقتی تو خواب و بیداری‌ای بهت توضیح بدم.
‫۱۲۹۹...
‫خوشم نمیاد حرفمو دوبار بزنم...
‫۱۳۰۰...
‫و از بی‌کفایتی متنفرم.
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
برای موفق شدن، باید هی پشت هم برنده بشی
‫من مودانو نایتو هستم.
‫یه اُنی مثل خودت.
‫نمی‌گم کجاییم.
‫از جسد پدرت یه‌جای دیگه صحیح‌ و سالم نگه‌داری می‌شه.
‫به دو دلیل آوردمت اینجا، ارزیابی و بازیابی.
‫می‌گی این اسکیتا چی‌ان؟ چون سریع و کارآمدن ازشون استفاده می‌کنم.
‫همف!
آژانس موموتارو آژانس اُنی
‫یکی که می‌تونه اون مه سیاه رو کنترل کنه رو دیدی، مگه نه؟
‫اون یه موموتارو بود.
‫دقیق‌تر بگم،‌ یکی از نوادگان موموتارو.
‫عضو آژانس موموتاروـان، سازمانی که برای نابودی اُنی‌ها ساخته شده.
‫و برای مبارزه باهاشون...
آژانس موموتارو
‫آژانس اُنی رو داریم.
‫اُنی‌های بیدارشده‌ای مثل تو رو پیدا می‌کنم،
‫و می‌سنجمشون تا ببینم لایق عضویت تو آژانس اُنی هستن یا نه.
‫همین.
‫خب، سوالاتو جواب می‌دم.
‫چه مرگته؟ زودباش بازم کن!
‫آقاجونو چیکار کردی؟
‫اگه بلایی سرش آورده باشی، می‌کشمت!
‫کاهش امتیاز: منفی ۱.
‫گفتم صحیح و سالمه.
‫اگه آسیب دیده بود که دیگه نمی‌شد سالم.
‫انقدر مغزت نخودیه که اینم نمی‌فهمی؟
‫با اون سوالت ۳۵ ثانیه‌ی عمرمو هدر دادی.
‫به هیچ ورم نیست، اسکل! فکر کردی بهت اعتماد دارم؟!
‫می‌بینم از اون لجبازایی.
‫الان بحثِ پدرت نیست.
‫اگه سوالی نداری، ارزیابی رو ادامه می‌دم.
‫خفه! اول، بازم کن ببینم!
‫کاهش امتیاز: منفی ۲.
‫به‌خاطر اینکه وحشی‌بازی در میاری بسته شدی.
‫انقدر اینطوری امتیاز نده! رو مخی!
‫احمقی؟
‫گفتم دارم ارزیابیت می‌کنم.
‫این مرتیکه کدوم خریه؟ منو برداشته آورده اینجا...
‫نه، باید آروم شم.
‫خونسرد بمون.
‫ارزیابی؟ نمی‌دونم چی هست.
‫جدی برای این چیزا وقت ندارم.
‫پس نظرت چیه بازم کنی؟
‫باید برم انتقام آقاجونو بگیرم.
‫پس انقدر مزاحمم نشو، احمق.
‫با اون قیافه‌ی چندشت بهم زل نزن.
‫که اینطور. پس از اونایی‌ای که دنبال مرگن؟
‫پس برات یه راه خیلی خوب سراغ دارم.
‫همیشه فکر می‌کردم روش ارزیابی پایه‌مون ناکارآمده.
‫بهت نمی‌خوره از اونایی باشی که کراوات بهشون میاد.
‫چی داری می‌گی...
‫نکته اینه که بدردبخوری یا نه؟
‫ذات واقعی تمام موجودات لب مرگ خودشو نشون می‌ده.
‫با اون مغز کوچیکت یه راه دررو پیدا کن.
‫اگه نتونی، می‌میری.
‫نه! نمی‌میرم!
‫عمراً همچین چیزی بکشتم!
‫مرگ؟
‫بره گمشه!
‫پس آخرشم صرفاً یه احمقی؟
‫رم کرده؟
‫منفی ۱۰۰ امتیاز.
‫حتی نمی‌دونی چطور از خون اُنیت استفاده کنی، نه؟
‫پس انگار باید نشونت بدم...
‫چطور باید از خون اُنی استفاده کنی.
‫البته مطمئنم حین اینکه تو حالت رم‌کردگی‌ای،
‫چیزی یادت نمی‌مونه.
‫اگه از اونایی بودم که بی‌دقتی می‌کردن، این‌یکی می‌تونست کشنده باشه.
‫ولی من بی‌دقتی نمی‌کنم.
‫چه غلطا؟
‫دوباره بیهوش شدم؟
‫دستم!
‫دوباره؟
‫مطمئنم هیچی یادت نیست، نه؟
‫خون اُنی قویه، ولی کنترلش سخته.
‫وقتی رم می‌کنی، آگاهی و حافظه‌ت رو از دست می‌دی.
‫و در همون‌حین همه‌چی رو نابود می‌کنی.
‫خون؟ رم‌کردن؟
‫چی داری زر زر می‌کنی؟
‫و اون چیز عجیبه که ازت زده بیرون چیه؟
‫چاقو در دستان ابلهان چیز ترسناکیه..
‫این «رم‌کردگی» نیست.
‫دارم خون اُنیم رو کنترل می‌کنم.
‫نیاز نیست بیشتر از این توضیح بدم.
‫رد شدی.
‫چه زری زدی؟ اصلاً سر در نمیارم.
‫یه‌طوری بگو که بتونم بفهممش عوضی!
‫تنها چیزی که ازش مطمئنم...
‫اینه که این یارو عین چی قویه!
‫ببین، ازت حالم بهم می‌خوره، ولی تو قوی‌ای.
‫غرورم رو قورت می‌دم.
‫منو زیردستت کن!
‫می‌خوام قوی‌تر شم تا انتقام آقاجون رو بگیرم!
‫نمی‌خوام.
‫تو مبارزه، استفاده نکردن از مغزت برابر با مرگه.
‫با این‌حال بدون فکر کردن رم کردی.
‫نمی‌تونی خونتو کنترل کنی، و از مغزتم کار نمی‌کشی.
‫هونطور که گفتم، بدردنخوری.
‫مرتیکه...
‫گذاشت زانو بزنم بعد دهنشو باز؟
‫وقتشه به‌طور بهینه از شرت خلاص شم.
‫نمی‌شه بذارم یه رم‌کرده ول بچرخه.
‫اون چی بود؟
‫عا. خودشه!
‫پس جریان اینه!
‫اگه تکون نخورم، پاره‌ می‌شم!
‫یا می‌شه یا نه!
‫و اگه بمیرم، تو اون دنیا از آقاجون معذرت‌خواهی می‌کنم!
‫روانی شده؟
‫نه، شاید نشده.
‫بی‌دقتی دشمن بزرگیه.
‫زودباش! زودباش! زودباش! زودباش!
‫۱: کورکورانه هجوم میاره.
‫۲. از پایین سُر می‌خوره میاد سراغ پاهام.
‫۳: می‌پره و از بالا حمله می‌کنه.
‫۴: وانمود می‌کنه و در می‌ره.
‫کدومش قراره باشه؟
‫پس شماره‌ی ۳، نه؟
‫زودباش! زودباش! زودباش! زودباش!
‫کار کرد!
‫شانسی بود؟
‫حقیقتش اینه که...
‫داره وارد حالت رم‌کرده می‌شه.
‫مـ ـ من...
‫پس کل توانش همین بود.
‫بدردنخوره.
‫آزادسازی گرفتگی خونین: طوفان تولد مجدد.
‫تسلیم... نمی‌شم.
‫قرار نیست... ببازم.
‫گفتم تسلیمش نمی‌شم حرومی!
‫تونستم!
‫هوی، چطور بود؟
‫خونش رو کنترل کرد؟
‫نه، بیشتر از این حرفاست. حالت رم‌کرده رو سرکوب کرد.
‫شانسی نبود.
‫چطور اون‌کارو کردی؟
‫اگه می‌خوای بدونی، منو زیردستت کن!
‫بهش فکر می‌کنم.
‫دروغگو!
‫مهم نیست.
‫هیچی درمورد خون اُنی نمی‌دونم، ولی درمورد کنترل کردنش حرف زدی.
‫خب چطوری؟
‫ولی وقتی دیدم انگشتتو بریدی تا اون چتره رو درست کنی...
‫یه ایده به ذهنم زد.
‫دوتامون اُنی‌ایم، نه؟ پس گفتم شاید بتونم ازت تقلید کنم.
‫تقلید کنی؟
‫نمی‌دونستم چطوری،
‫برای همین مغزمو به‌کار گرفتم و ‫سر دستم هوار کشیدم که یه تفنگ بشه!
‫و بوم، شد!
‫چطوره؟!
‫این دیگه چه منطق احمقانه‌ایه؟
‫تنت می‌خاره عوضی؟ بیا ببینم!
‫عمراً کسی بتونه با این حجم از احمقی خون اُنی رو کنترل کنه.
‫معمولاً کله‌خرابای احساساتی‌ای مثل این کنترل خونشون رو از دست می‌دن.
‫کسایی‌ان که بیش از همه سر کنترل خون اُنی‌شون تقلا می‌کنن.
‫چون درحالت عادی، برای کنترل خون اُنی...
توی مغز مودانو
‫احساسات درحال افزایشه!
‫آورم باش. اینطوری رم می‌کنی. حواست باشه.
‫می‌دونم. یکم از خون اُنی استفاده می‌کنم.
‫متوجه شدم. بیا از ۳۰٪ استفاده کنیم.
رم‌کردگی
‫حوصله‌م سر رفته.
‫این عادیشه.
‫باید بینش با منطق تعادلی ایجاد کرد،
‫تا رم‌کردگی رخ نده و کنترل خون از دسترس خارج نشه.
‫ولی این فرق داره.
توی مغز شیکی
احساسات
‫یا خدا! احساسات چسبیده به سقف!
‫اگه یه‌کاریش نکنم، رم می‌کنم!
‫خفه بابا!
‫اگه گفتم قراره کاری کنم، پس انجامش می‌دم!
‫آره بابا داشام! وقتشه دیوونه بشیم!
‫انقدر پررو نشو!
‫خیلی‌خب! یکم قدرتتو قرض بده!
‫آخ! بس کن!
‫ایول!
‫همینه.
‫یعنی این با فوران احساساتش به‌زور خونش رو کنترل کرد.
‫اونم با غریزه‌ی خالی.
‫اینجور افراد خامن، ولی قدرت انفجاری شدیدی دارن.
‫ولی بعدش چی؟
‫می‌گم.
‫برای قوی‌تر شدن... برای کشتن اون...
‫اگه هرچیزی که می‌دونی رو بهم یاد بدی، کلشو تو مغزم فرو می‌کنم.
‫و شاید بشم یکی از همین «بدردبخورها» که می‌گی.
‫پس زودباش، منو زیردستت کن!
‫نمی‌خوام.
‫کاری که کردی بی‌پروایانه بود، رو زندگیت قمار کردی.
‫اگه کنترل خودتو از دست می‌دادی چی؟ حتی به اونشم فکر نکردی.
‫یه مبارز درست‌حسابی چندین نقشه‌ی پشتیبان داره.
‫اگه هروقت حدست جواب نده از اول بخوای شروع کنی...
‫پس یعنی بی‌کفایتی.
‫حیف شد.
‫حتی یه لحظه هم به این فکر نکردم که زیردستم بشی.
‫ولی فکر کنم بذارم شاگردم شی.
‫به‌زور نمره آوردی، ولی قبول شدی.
‫توضیح نمی‌دم امتحان چی بود.
‫صرفاً به این نتیجه رسیدم برای اینکه بگم بدردنخوری، یکم زوده.
‫شاگرد؟ قبول شدم؟ ها؟
‫بذار کارآمدتر توضیح بدم.
‫اینجا جزیره‌ی «ورودی جهنم»ـه،
‫به‌اسم اونیگاشیما شناخته می‌شه.
‫تو مرکزش یه مدرسه مخصوص اُنی‌ها به‌اسم مدرسه‌ی راستسو قرار داره.
‫هیچیش شبیه مدارس عادی نیست.
‫یه مدرسه‌ی نظامی برای اُنی‌هاست،
‫تا تمرین ببینن و مقابل آژانس موموتارو مبارزه کنن.
‫وایسا، چی؟ تو یه جزیره‌م؟ جدی؟
‫اون بخشش مهم نیست.
‫تو مدرسه‌ی راستسو، یاد می‌گیری چطور خون اُنیت رو کنترل کنی،
‫چطور بجنگی، و بهت دانش پایه یاد داده می‌شه،
‫و تاریخچه‌ی بین اُنی‌ها و موموتاروها رو هم یاد می‌گیری.
‫و اینکه معلم کلاست منم.
‫تو خوابگاه زندگی می‌کنی، هرروز تمرین می‌کنی، ‫ و با آژانس موموتارو می‌جنگی.
‫همین.
‫سرم داره دود می‌کنه.
‫به‌هرحال مغزت قد نخوده.
‫هوی! الان بهم توهین کردی، نه؟!
‫اونو ول کن...
‫واقعاً می‌تونم قوی‌تر بشم؟
‫اونقدر قوی که بتونم دخل اون حرومی‌ای که آقاجونو کشت بیارم؟
‫به خودت بستگی داره.
‫ولی اگه نتونی، اخراج می‌شی.
‫اگه قراره باعث شه قوی‌تر شم، پس من که پایه‌م!
‫هر مدرسه‌ی عنی که مجبور باشم می‌رم!
‫یه‌چی از سرم زده بیرون؟
‫نشونه‌ی اینه که خون اُنیت بیدار شده.
‫۱۲۳...
‫با تمرین، می‌تونی آزادانه ظاهر و مخفیش کنی.
‫۱۲۴...
‫حتی زخمامم خوب شدن. عجب چیزیه.
‫زودباش لباساتو عوض کن دیگه.
‫۱۲۵...
‫باورم نمی‌شه برگشتم مدرسه.
‫جز تو یه‌سری دیگه هم قبول شدن.
‫و بین‌ همه‌شون، سطح تو از همه پایین‌تره.
‫اگه بدردنخور از آب در بیای، اخراجی.
‫حله بابا.
‫عا راستی، آقاجونم چی شد؟
‫بدنش تو سردخونه‌ست.
‫نمی‌دونستیم دینت چیه، برای همین مراسم تدفینش با خودت.
‫حسرت خوردن وقت هدر دادنه.
‫واقعاً لحنت بده.
‫اونقدر قوی شو که دیگه اونطور حسرت نخوری.
‫تجربه‌تو هدر نده. یه احمق غیرمنطقی نباش.
‫زیادم آدم بدی نیستی، نه؟
‫انقدر زر نزن!
‫۱۵ ثانیه وقت داری بری سرکلاس!
‫هوی! نامردیه! نمی‌تونم که!
‫پس اخراجی.
‫مگه شیطانی؟!
‫خب یه اُنی‌ام.
‫خفه بابا!
‫این کلاسته.
‫هعی، جدی آروم نمی‌گیری، نه؟
‫مدرسه، ها؟
‫خونم داره قل قل می‌کنه!
‫با پا درو باز کنم بپرم تو؟
‫یا با یه حالت خفن‌طور برم تو؟
‫زودباش گمشو تو.
‫عه!
‫آخ.
‫اون یارو...
‫وایسا، خون دماغ شدم؟ چقدر ضایع!
‫هوی! دستمال داری، نه؟
‫ماسک زدی. نکنه حساسیت داری؟
‫بهم یه دستمال بده.
‫باهام حرف نزن.
‫وایسا، ها؟
‫با اینکه بار اوله همو می‌بینیم، خیلی بی‌ادبی، نه؟
‫ها؟
‫شاخ نداری؟
‫نکنه هنوز بیداری نداشتی، توله‌اُنی؟
‫می‌دونی، با تمرین می‌تونی ببریشون داخل یا بدی‌شون بیرون.
‫کسایی که همینطوری انداختنشون بیرون صرفاً یه مشت ناشی احمقن.
‫هوی.
‫اون احمقی که می‌گی،
‫نکنه با منم بودی؟
‫چرا نباشم؟
‫اگه تنت می‌خاره، برات یه جواب دارم.
‫چرا که نه.
سازانامی کویینا
‫ایول، خیلی هم عالی!
‫آقایون، خواهش می‌کنم! بیاید محیط کلاس رو بهم نزنیم!
‫اگه بخوای، یه دستمال پارچه‌ای دارم.
‫بـ ـ ببخشید! دستمال کاغذی ندارم.
‫دلم درده.
‫دارم می‌میرم؟
‫باید یا برگ از این کتابه رو پاره کنم.
‫نه ولش کن!
‫قوانین باید حفظ بشن! اگه این نظم رو حفظ می‌کنه، پس...
‫از این استفاده کن!
‫نه. اونو بکنم تو دماغم که دردم می‌گیره.
‫خون‌دماغ منو بیخیال.
‫اینکه یه‌طور رفتار می‌کنی انگار ازم بهتری رو دوست ندارم!
‫پسره‌ی دماغ‌ خونی، به‌خاطر اینه که ازت بهترم.
‫چه زری زدی؟
‫هوی.
‫نیومدین اینجا مسخره‌بازی در بیارین که.
‫وایسا، از کِی رو میز نشسته بودم؟
‫کِی اومد پشتمون؟
‫چی شده؟
‫انگار روح دیدی.
‫جامو عوض کن! تحمل این یارو رو ندارم!
‫حیف شد.
‫امروز قرار بود با مدرسه و قوانینش آشنا شین...
‫ولی جاش یه‌کار دیگه می‌کنیم.
‫اُنی‌این، مگه نه؟
‫پس گرگم به هوا بازی می‌کنیم.
‫وایسا، قراره بازی کنیم؟
‫اسم این منطقه جنگل شینراست.
‫یه ساعت وقت دارین بدون اینکه بگیرمتون برگردین مدرسه.
‫اگه بگیرمتون، درجا می‌بندمتون.
‫و اگه همه گیر بیوفتن، بازی تمومه.
‫ها؟ پس گرگم به هوای عادیه.
‫و اینکه، اگه به‌موقع به هدف نرسین، اخراجین.
‫اخراج؟ بیخیال بابا!
‫اگه فکر کردین اینجا صرفاً یه مدرسه‌ی عادیه،
‫بهتره یه‌بار بمیرین و دوباره شروع کنین.
‫این تمرینه.
‫بعد از فارغ‌التحصیل شدنتون، قراره تو خط ‫مقدم مبارزه با آژانس موموتارو باشین.
‫آره، قراره همیشه جونتون در خطر باشه.
‫از خونم استفاده نمی‌کنم.
‫هرطور خواستین می‌تونین از قدرتتون استفاده کنین.
‫اما اگه رم کنین، منم از مال خودم استفاده می‌کنم.
‫اگه بکشیمت چی؟
‫اگه فکر کردی بدون قدرت خونیت می‌تونی شکست‌مون بدی،
‫پس وقتی کشتیمت نیای گریه کنی.
‫بفرما امتحان کن.
‫اگه موفق بشی، درجا فارغ‌التحصیلت می‌کنیم،
‫و وارد جوخه‌ای که خودت می‌خوای می‌شی.
‫جدی؟
‫اگه فارغ‌التحصیل بشم، خیلی به اون نزدیک‌تر می‌شم!
‫ولی کشتن استاد...
‫همه‌تون با یه هدف اومدین اینجا، نه؟
‫برای موفق شدن، باید هی پشت هم برنده بشین.
‫قراره پشت هم زیر پاتون سنگ میندازم.
‫و اگه نتونین ازشون رد شین، عقب می‌مونین.
‫انگار بیشترتون آماده‌این.
‫جز یه نفر.
‫می‌خوای انصراف بدی؟
‫عمراً!
‫اگه کسی با کل توانش می‌خواد بیاد برام...
‫پس منم کل توانمو پاش می‌ذارم!
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.
قسمت بعد آزادسازی گرفتگی خونین