‫طبق قولی که والدین‌شون به هم دادند،
‫نیکوی ساحره و موریهیتوی اوگر ‫ به‌طور ناگهانی شروع به زندگی با یکدیگر کردند.
‫زندگی دبیرستانی‌ای که نیکو اشتیاقش را می‌کشید ثمربخش بوده،
‫و در حینی که احساساتش نسبت به موریهیتو درحال افزایش بود،
‫کانشیِ تنگو نیز شروع به زندگی با آن‌ها کرد.
‫به‌لطف مهارت‌های ارتباطاتیِ بی‌نظیرِ کانشی،
‫زندگی ساحره و آشناهایش روز به روز پرنشاط‌تر می‌شود.
‫به‌هیچ‌وجه نمی‌شه!
‫جون من، به پات میفتم، فرماندار!
‫فقط می‌خوام یه‌ماه صبر کنی که بتونم خرج خورد و خوراکمو بدم!
‫نخیر! نمی‌شه!
‫تقصیر خودته که پولاتو پایِ چیزای بی‌مصرف می‌دی!
‫با بدنت پولشو بده!
‫هه؟
‫توی پارک آکبونو برای نمایش قهرمانی‌شون استخدام می‌گیرن.
‫حالا برو و اون بدنتونو به‌کار بگیر!
‫از کار پاره‌وقت متنفرم! نمی‌خوام کار کنم!
‫چیزی جز دردسر نداره و اصلاً‌ هم باحال نیست،
‫تازشم حس می‌کنم دارم ‫ تبدیل به یه بزرگسال می‌شم و حالمو بد می‌کنه!
‫نــــــــــه! نـومـوخـوااااام!
‫کانشی پتانسیل خوبی توی علافی داره.
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫خاطرات شغل پاره‌وقتِ کانشی - نمایش ابرقهرمانی
‫مهارت‌های آکروباتیکت الحق که حرف ندارن. قبولی.
‫ولی خب هنوز نصف مهارت‌هامو رو نکردم.
‫اوهوم، شاید حتی واسه اون نقش هم خوب باشی.
‫اولش می‌خواستیم برای یکی از نقش مبارزها، گزینش بشی.
‫ولی یهویی بازیگرِ قهرمان‌مون مصدوم شد، ‫و دیگه نمی‌تونه نقششو بازی کنه.
‫ازت می‌خوام...
‫نقش قهرمان رو بازی کنی!
‫شوخیت گرفته؟
‫اوه، ایول! ‫چقدر خوب به‌نظر میای، اوتو-من!
‫اوتو-من صدام کردی؟ ‫ولی خب اصلاً‌ نمی‌شناسم کیه.
‫تا حالا اسم اوتو-من به گوشت نخورده؟
‫یه سریال تلویزیونی معروف بین مامان‌ها و بچه‌هاست!
‫مگه باباها خار دارن؟
‫خیلی‌خب، بیاید تمرین رو شروع کنیم!
‫وقت زیادی نداریم، پس حرکت‌ها رو خوب یادتون بمونه!
‫تا دو ساعت دیگه رفتیم رو استیج!
‫چـــــشــــم.
‫اولین کارم چه سخته.
‫با اولین صحنه شروع می‌کنیم، که قبل از تغییرشکله.
‫بعد اینکه تغییرشکل داد، تو وارد می‌شی. ‫پس عقب وایسا و تماشا کن.
‫باشه.
‫از اول یه‌ضرب شروع می‌کنیم! اکشن!
‫اوتو-من، یا بهتره بگیم، سوگاتا یویچیرو، ‫هرروز در ساعت 7 صبح بلند می‌شه.
‫اوه، صبح به‌خیر.
‫بادهای قوی، آسمانی آفتابی رو به مناطقِ توکای و کانتو میارن.
‫هرچند، ظاهراً دمای سردی برای غرب ژاپن پیش‌بینی می‌شه.
‫کیوشو هوایی بارانی رو در صبح تجربه خواهد کرد. و در...
‫زیادم با همسرش حرف نمی‌زنه.
‫این چه کوفتیه؟ الان مثلاً چیه دارم نگاه می‌کنم؟
‫آهای، دخالت نکن!
‫این‌جور چیزا رو که توی یه پارک تفریحی نشون نمی‌دن!
‫خب معلومه اولش باید با زندگی روزمره شروع کنی!
‫معلومه به همچین صبح خسته‌کننده‌ای با زنش نیاز نیست!
‫این خیلی هم مهمه!
‫اینجا تازه‌کاری، پس وسط صحنه اظهارنظر نکن!
‫خیلی‌خب، بعدی! اجرای صحنه!
‫این کسل‌کننده‌ترین نمایشِ عالمه!
‫از اونجایی که اوتو-من می‌خواست روی صندلی بشینه، ‫ گذاشت یه قطار عبور کنه.
‫خدایی همچین صحنه‌ای رو می‌خوایم؟
‫آخرشم که نتونست بشینه!
‫در زمان انتقالی موقتی‌اش، اوتو-من با یک همکارِ خانم دوست شد.
‫هانائوکا، که او رو به ناهار دعوت کرد.
‫هیولا کِی میاد بیرون؟
‫شرمنده بعد اینکه لطف کردی و دعوتم کردی، ‫ باید پیشنهادتو رد می‌کردم.
‫ولی اصلاً‌ چرا من؟
‫اوه، بازم از این حرفا می‌زنی.
‫«چرا من، چرا من؟» همیشه همینو می‌گی.
‫بخش‌های خوب زیادی ازت می‌شناسم، سوگاتا-سان.
‫فقط مدت کوتاهی بوده، ولی همیشه تماشات می‌کردم.
‫لعنتی، فکر کنم دارم جذب تماشاش می‌شم!
‫متأسفم، سوگاتا-سان، می‌دونم ازدواج کردین و متأهلین.
‫ولی زمان کوتاهی که پیشمون بودین تقریباً تموم شده، ‫ پس می‌خواستم شجاعت به‌خرج بدم.
‫این اصلاً عادلانه نیست، مگه نه؟
‫هیولا اصلاً خر کیه؟ می‌خوام ببینم آخرش چی می‌شه!
‫نمی‌دونم چطور جواب بدم.
‫چه مرگشه؟ یکم دل و جرئت داشته باش، اوتو-من!
‫همیشه از جواب دادن بهم اجتناب می‌کنی، نه؟
‫آره، گل گفتی، هانائوکا-سان!
‫سوگاتا-سان.
‫نه...
‫اوتو-من!
‫جون من؟!
‫شوخیت گرفته؟ هیولا تمام مدت هانائوکا-سان بود؟!
‫این دفعه متا-متا می‌ترکونمت!
‫بالأخره خودتو نشون دادی، بلک کامپانی!
‫سریع تو فاز جنگیدن رفتی ها!
‫نوبت توئه!
‫اوتو-من جنابعالی‌ای! زودباش برو مبارزه کن!
‫دارم دیوونه می‌شم!
‫لگد مرد زحمتکش!
‫کــــــــــــات!
‫متابولی به‌خاطر هیکلش نمی‌تونه خیلی تکون بخوره،
‫پس شروریه که فقط از دور دستور می‌ده!
‫باید با این سیاهی‌لشکرها مبارزه کنی!
‫آها، باشه.
‫حداقل این تازه‌کاره خوب بلده حرکت کنه.
‫خیلی‌خب، وقتی شکست‌شون دادی، برگرد سر کار!
‫وقت ناهار تقریباً تموم شده!
‫یعنی لازمه انقدر واقع‌گرایانه باشه؟
‫و بعد، چون دیر از ناهار برگشت،
‫حدوداً برای یک ساعت، ‫ اوتو-من سخنرانی سختگیرانه‌ای از مدیر خود شنید.
‫این دیگه خیلی غم‌انگیزه.
‫برگشتم.
‫اوه، شراب خریدی؟ مناسبت خاصیه؟
‫آره، امروز سالگرد عروسی‌مونه.
‫صحنه‌های توی خونه خیلی دلسردکننده‌ان.
‫چی؟ نکنه فراموش کردی؟
‫مـ ـ متأسفم.
‫پس انگاری باید اون‌کارو دوباره انجام بدیم، نه؟
‫هوم.
‫و این‌گونه، اوتو-من باری دیگر به چهارپایه‌ی همسرش تبدیل شد! ‫اوتومن=چهارپایه
‫واقعاً که کمرت دوای درد پاهامه.
‫واقعاً دلم به حالت می‌سوزه، اوتو-من!
‫و حالا، تیکه کلامت!
‫من! اوتو-من! هستم!
‫یکم خجالت بکش!
‫ساکت شو دیگه! واسه همه‌چیز اظهارنظر می‌کنه!
‫روزها اوتو-منه، شب‌ها چهارپایه!
‫حالا می‌فهمم چرا بین باباها محبوب نیست!
‫تا وقتی بچه‌ها خوششون بیاد کافیه!
‫نباید همچین چیزیو به بچه‌ها نشون بدی!
‫حالا هرچی، فقط مزاحم اجرای صحنه نشو!
‫طبق نمایشنامه پیش برو، وگرنه از پول خبری نیست!
‫دنیای واقعی واقعاً سخته ها.
‫خیلی‌خب، تا شروع نمایش همه استراحت کنن.
‫تو همونی هستی که نقش متابولی رو بازی می‌کنه؟
‫پات صدمه دیده.
‫آره، من هیروناکا اَم، کسی که ‫ قبلاً نقش اوتو-من رو بازی می‌کرد.
‫شرمنده برات زحمت درست کردم.
‫موقع تمرین مچ پام پیش خورد.
‫نمی‌تونستم بدلکاری کنم، پس نقشمو عوض کردن.
‫و چون اولین نقش قهرمانی‌م بود، ‫ پسرم خیلی براش هیجان داشت.
‫واقعاً ناامیدش کردم.
‫بابتش متأسفم. پسرت امروز اینجاست؟
‫آره، از قبل بلیط خریده بود.
‫پس باید تمام تلاشمو توی نقش متابولی بکنم.
‫خیلی سخته وقتی مامان‌بابات مجبورن زیر قولشون بزنن.
‫مثل اینه که یه نقطه‌ضعف ازشون دیدی.
‫مخصوصاً برای بابام. دلم می‌خواد ‫ این ابهت محکم و راسخ‌شو حفظ کنه.
‫هیروناکا-سان، می‌تونی به پسرت یه خبری برسونی؟
‫چی؟
‫بهش بگو «من اوتو-من هستم!»
‫سپس، وقت نمایش رسید.
‫چه عجیبه.
‫چطور جرئت داری این‌کارو باهام بکنی؟!
‫سریع متا-متا می‌ترکونمت!
‫یه‌جای کار می‌لنگه.
‫این توی نمایشنامه نبود!
‫بیا جلو ببینم، زیرپاییِ مازوخیست! سه سوته دخلتو میارم!
‫متابولی هیچ‌وقت انقدر انرژی نداره!
‫اون هیولائه کان-چانه، نه؟
‫ولی گفت قراره نقش قهرمان رو بازی کنه.
‫شاید برنامه تغییر کرده.
‫وایسا، کانشی-کون. من باید چیکار کنم؟
‫بیا جلو!
‫ولی مچ پام...
‫هرکاری می‌تونی بکنی بکن!
‫اولین قهرمانِ یه پسر، پدرشونه.
‫باید قدرتتو بهش نشون بدی!
‫لگد بالشی.
‫عـــــــــــــــه؟!
‫اوتو-من چه قویه!
‫کـ ـ کانشی-کون، خوبی؟
‫این یارو چه مرگشه؟ خیلی قوی‌تر از ‫ چیزیه که فکر می‌کردم. می‌ترسم!
‫یه درس حسابی بهت می‌دم، فسقلی! ‫بیا جلو، اوتو-من!
‫مشت بالشی.
‫و در نمایش امروز،
‫اوتو-منِ ابرقوی، هیولا را با حرکاتی پرزرق و برق شکست داد!
‫گفته می‌شه موفق‌ترین نمایش تا آن زمان بوده است.
‫چه حس خوبی داره!
‫بدون توجه به نمایشنامه نقش‌هاتونو عوض کردین!
‫چطور تونستین همچین کاری کنین؟
‫برای شما دوتا خبری از حقوق نیست!
‫پول دریافتیِ کازاماتسوری کانشی از شیفت کاری امروزش...
‫صفر ین است.
‫فکر نکنم به‌درد کار پاره‌وقت بخورم.
‫ولی فکر کنم اخلاقت برای یه محیط کاری عالیه.
‫به‌نظر ایده‌ی خوبی باشه که شغل‌های مختلف رو امتحان کنی.
‫چی؟
‫می‌تونم برای گرفتن هزینه‌های این ماه صبر کنم.
‫خدایی؟ یهو چی شد مهربون شدی؟!
‫مویی-چان در واقع آدم مهربونیه.
‫ولی گفته باشم، ماه بعدی باید هزینه‌ی دو ماه رو بدیا.
‫اگه نتونی پولشو بدی، جریمه می‌شی.
‫می‌دونم، می‌دونم! قول می‌دم دیگه پولی هدر ندم!
‫عالیه، نه؟
‫من! اوتو-من! هستم!
‫یک ماه بعد...
‫«گوشیمم خیلی کند شده.»
‫خاطرات شغل پاره‌وقتِ کانشی - شغل دوم
‫شغل دومِ من...
‫قراره مغزمو ذوب کنه.
‫دیگه نمی‌تونــــــــــــــم!
‫شغل دومِ بسته‌بندی پیچ‌ها رو برای ‫ یکم پول در آوردن انتخاب کردم، ولی ازش متنفرم!
‫می‌خوام استعفاء بدم!
‫حتی یه بسته هم تموم نکردم، ‫ و الانشم از دیدن پیچ حالم به‌هم می‌خوره.
‫ولی توی زمان استراحتم باید پول دربیارم، ‫وگرنه نمی‌تونم خرج‌های زندگی رو بدم.
‫دیگه دلم نمی‌خواد اوتو-من باشـــــــــــم!
‫طلسمی که باعث می‌شه سریعتر حرکت کنی؟
‫خواهش می‌کنم، نیکو.
‫یدونه هست، ولی چرا لازمش داری؟
‫تو که الانشم انقدر ورجه‌وورجه می‌کنی که آروم‌وقرار نداری.
‫بهم بر خورد.
‫اصلاً نمی‌تونم کارمو پیش ببرم.
‫فکر کردم می‌تونم موقع فیلم دیدن کار کنم،
‫ولی از اول تا آخر فیلم، اولین پیچ هنوز توی دستمه.
‫عجیب نیست؟
‫واسه اینه که داری وسطش فیلم می‌بینی.
‫و یه‌عالمه هم ازش آوردم.
‫اتاقم از کارتن پر شده و هیچ‌وقت تمومش نمی‌کنم!
‫می‌تونم از 1.5 برابر تا 10 برابر سرعتت رو افزایش بدم.
‫هرچی سریعتر بهتر. نهایت سرعت رو برمی‌دارم، ممنون.
‫ولی هشدارهای زیادی داره.
‫اگه فقط بهم بگی‌شون، حواسمو جمع می‌کنم.
‫انگار دارم پیرمردی رو می‌بینم که ‫ یه وسیله می‌خره که خیلی ازش نمی‌دونه.
‫خیلی‌خب، اینا هشداراشه.
‫یک. این طلسم هیچ زمانی قابل باطل شدن نیست.
‫اثرش توی سه روز به‌صورت خودکار از بین می‌ره.
‫خیلی هم عالی. ‫می‌تونم روی شغل دومم تمرکز کنم.
‫دو. زمانی که تحت این طلسمی، نمی‌تونی به چیزی حمله کنی.
‫این آخه چه حرفیه می‌زنی. ‫فقط قراره پیچ‌ومهره بسته‌بندی کنم.
‫سه. ممکنه توی گزینه 10 برابر سریعتر، دچار فروپاشی روانی بشی.
‫اصلاً اینی که می‌گی یعنی چی؟
‫بیخیال بابا. این گله‌ها فقط برای آدمای معمولیه ‫ که از پسِ سرعت برنمیان.
‫ناسلامتی به من می‌گن تنگوی تیزپا!
‫کازاماتسوری کانشی...
‫بده بزنیم!
‫از اون افراده که بدون فکر کار می‌کنه، و بعداً پشیمون می‌شه.
‫باشه پس، برو که رفتیم.
‫کویی-کوییک، 10 برابر سرعت!
‫چطوره، کان-چان؟
‫الان گفت «ری»؟ چی؟
‫کان-چان؟
‫ای وای، کان-چان فقط داره دری‌وری حرف می‌زنه.
‫ا ـ انقدر سریع حرکت می‌کنه که اصلاً نمی‌فهمیم منظورش چیه.
‫یه تیکه کاغذ برداشته و داره یه‌چیزی می‌نویسه.
‫فهمید با حرف زدن کار به جایی نمی‌بره.
‫نمی‌تونم بفهمم شما چی می‌گین
‫عه؟
‫فهمیدم! مغزش داره 10 برابر سرعت معمولی کار می‌کنه.
‫از زاویه دیدِ کانشی،
‫ما توی 0.1 برابر سرعت حرکت می‌کنیم، ‫سر همین حرفای ما هم آروم شده.
‫این یعنی چه‌جور دنیاییه؟
‫دارن با صدای بم حرف می‌زنن ‫و عین روح می‌مونن! کرک و پرم ریخته!
‫و حرکاتشون کلاً آرومه و داره مغزمو می‌ترکونه. وحشت کردم!
‫اونطوری نکن تو رو خدا!
‫الانه که دیوونه شم! کِی این قراره تموم شه؟
‫یک. اثرش توی سه روز به‌صورت خودکار از بین می‌ره.
‫درسته.
‫نمی‌تونم. نمی‌تونم دیگه کنارشون باشم.
‫همون بهتره برم سر کار.
‫هنوزم افتضاحه.
‫این چه‌جور جهنمیه؟!
‫فکر می‌کردم 10 برابر سریعتر حرکت می‌کنم ‫ که تمومش کنم، ولی اصلاً اونطوری نیست.
‫زمان خیلی آروم می‌گذره!
‫تازه ده دقیقه شده؟ ‫من اینجا دو ساعته نشستم!
‫با کسی هم نمی‌تونم حرف بزنم، ‫پس تا سه روز باید با همچین تنهایی‌ای سروکله بزنم؟
‫سه روز نیست. 30 روزه.
‫شوخیت گرفته دیگه؟ یعنی یه‌ماه باید واسه خودم تنهایی سر کنم؟
‫نه، نه! تحمل همچین چیزیو ندارم!
‫باید به نیکو بگم که منو به حالت عادی برگردونه.
‫برگشت.
‫تازه ده دقیقه گذشته ها.
‫داره یه‌چیزی می‌گه.
‫نمی‌تونیم زبونتو بفهمیم.
‫کانشی، آروم‌تر. سعی کن آرومتر حرف بزنی.
‫آروم‌تر!
‫آروم‌تر از این!
‫ناراحتم.
‫ناراحتی، ها؟
‫شرمنده‌م، کان-چان! نمی‌تونم کاریش بکنم.
‫نیکو، نمی‌تونه حرفتو بفهمه.
‫ نمی‌تونم کاریش بکنم!
‫این شاید جواب بده.
‫بازم رفت. جدی یه‌جورایی غمگینه.
‫وایسا، باز اومد.
‫داره غذا می‌خوره.
‫وایسا ببینم. توی دنیای کانشی، ‫از اونجا که همه‌چی ده برابرِ معموله،
‫این یعنی چیزی حدود 30 وعده غذا در روز می‌خوره!
‫عــــه؟
‫توی چند ثانیه غذاشو تموم کرد و باز رفت تو اتاقش.
‫انقدر دلم به حالش می‌سوزه که نمی‌تونم اینطوری ببینمش.
‫پس برای سه روز نمی‌تونیم باهاش حرف بزنیم،
‫و قراره چندین و چندبار توی خونه رفت و آمد کنه.
‫اوهوم.
‫ولی حداقل بیا با این تنهایی‌ای که پشت‌سر می‌ذاره همدردی کنیم.
‫من گفتم سه روز، ولی برای کان-چان شاید...
‫به این چیزا فکر نکن!
‫بازم اومد.
‫الان چی شده؟
‫باز داره غذا می‌خوره!
‫هه؟ ولی همین 30 دقیقه پیش خورد که.
‫ده برابرِ سی دقیقه می‌شه نزدیک پنج ساعت، ‫پس اونقدر هم دور از ذهن نیست.
‫بیچاره دلم واسش می‌سوزه.
‫کان-چان هم بیشتر از هرکسی موقع خوردن ‫ دوست داشت با بقیه حرف بزنه.
‫حالا فقط با سرعت غذاشو تموم می‌کنه، و بعدشم می‌ره.
‫ببخشید، کان-چان. حتماً احساس تنهایی می‌کنی. ‫سعی می‌کنم باهات مهربون باشم.
‫داری بدجوری می‌ترسونیم!
‫یه‌چیزی گفت.
‫و اینطوری، زندگیِ ده‌برابر شده‌ی کانشی ادامه پیدا کرد.
‫فعلاً تا یه‌مدتی غذای بیشتری خریدیم و روی میز گذاشتیم.
‫مطمئن نیستیم کِی می‌خورتشون، ‫ولی با سرعت زیادی دارن کم می‌شن.
‫وقتی تو خونه از کنار هم رد می‌شیم،
‫برای کسری از ثانیه جلوم وایمیسه، و بعدش می‌ره.
‫ولی برای اون احتمالاً کسری از ثانیه نبوده.
‫از کندیِ خودم شرمم می‌گیره.
‫توی شب، اتاقشو نگاه انداختم.
‫خیلی‌وقت بود که کار پاره‌وقتشو تموم کرده بود،
‫و بی‌سروصدا داشت به معبد خانوادگیش زل می‌زد.
‫بعدش در رو بستم.
‫وقتی صبح پاشدم، یه پیام گرفته بودم.
‫برای اون، چندین روز تا الان گذشته بود.
‫به‌نظر شورتشو با دست می‌شوره.
‫ولی کلی طول می‌کشه که خشک شه.
‫تمام شورتایی که داشت فقط با جریان باد تلوتلو می‌خوردن.
‫سریع رفتم بیرون و شورت جدید خریدم.
‫بعدش مثل جن جلوم ظاهر شد.
‫دستمو محکم گرفت، و برای حدوداً سه ثانیه گریه کرد.
‫کیگو-کون، از اینکه اومدی ممنون.
‫کامایتاچی؟! ‫هیولای فولکلور ژاپنی
‫کان-چانه.
‫اوه، آره انگار خودشه.
‫خب گفتی یه ایده تو سرت داری؟
‫آره.
‫یه برنامه هست که می‌تونین صداشو ضبط، ‫ و با سرعت پایین پخشش کنین.
‫عجب. اینطوری می‌تونیم بشنویم چی می‌گه.
‫کان-چان. بالأخره می‌تونی باهامون حرف بزنی.
‫دو روز تا الان گذشته.
‫برای اون، حدوداً 20 روزی شده که یه مکالمه ساده نداشته.
‫کان-چان؟ ‫کانشی؟
‫شماها حالتون خوبه؟
‫حرف زد!
‫حتی صداشو ضبط نکردم، ولی داره عادی حرف می‌زنه.
‫من... تمـ..رین... کردم.
‫تمرین کردم!
‫با اون‌همه زمانی که داشت، کانشی به زبان آروم مسلط شده بود.
‫و بعد مدت‌ها باهم وقت گذروندیم.
‫حتی راه رفتن هم تمرین کردم.
‫خیلی سخته بخوام آروم راه برم، سر همین قدمای کوتاه برمی‌دارم.
‫اینطوری راه می‌رم.
‫چه ترسناک!
‫اون شب، همگی باهم روی یه میز غذا خوردیم.
‫برنجی که تو کاسه‌ی کانشی ریختم بلافاصله ناپدید شد،
‫ولی هنوزم پیشمون نشست.
‫زمانی که تازه به زندگی آرام عادت کرده بود،
‫زمان موعود سرانجام فرا رسید.
‫داشتم از خنده روده‌بر می‌شدم.
‫به حالت عادی برگشت.
‫تونستی، کانشی!
‫خوش برگشتی، کان-چان.
‫شماها خیلی سریعید...
‫و خیلی ترسناکه!
‫چرا داری اونطوری حرف می‌زنی؟
‫کانشی حالا با افت سرعت مواجه شده بود!
‫دیگه قراره دیوونه شم!
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫پیش‌نمایش قسمت بعد با دو برابر سرعت. کویی-کوییک!
‫این قسمت ویچ واچ چطور بود؟ ‫پسر، عجب زمان سختی داشتم.
‫قبل این حرفا، اول برام شورت جدید بخر.
‫معلومه دیگه! به ازای چیزایی که پوشیدی.
‫اونارو اشتباهی پوشیده بودم! ‫بعدم شستم و پسشون دادم.
‫شستن به‌درد نمی‌خوره! ‫اگه لاپایی‌ت یه‌بار بهش بخوره، دیگه قابل پوشیدن نیست.
‫چطوری همچین چیزی می‌گی؟ فکر می‌کردم باهم رفیقیم.
‫- شورتِ اوگرها رو پوشیدی، ولی هنوزم ضعیفی. ‫- شماها دارین چی می‌گین؟!