‫چی؟ تولدش امروزه؟!
‫آره.
‫چه عالی!
‫تصور کنین وقتی دوتاتون باهم خلوت کردین و ‫دارین از منظره‌ی شب لذت می‌برین، بهش یه هدیه بدین!
‫منظره‌ی شب؟
‫آره!
‫ولی...
‫هیچ ایده‌ای ندارم بهشون چی بدم.
‫از چی خوشش میاد؟
‫از چی خوشش میاد...
‫خب...
‫تونکاتسوی مغازه‌ی کاتسودا؟
‫هوم... این شاید به‌عنوان هدیه چندان مناسب نباشه.
‫دیگه چی...
‫عروسک؟
‫اوه، عروسک‌هایی که گفتین درواقع فیگور اَن.
‫اون این فیگورهای «قهرمان‌ها» رو روی قفسه‌اش داره.
‫اوه، باشه... خب از چه‌جور قهرمان‌هایی خوشش میاد؟
‫خب...
‫آه، به گمونم...
‫اون یکیو توی اتاق هیتویوشی-ساما دیدم!
‫این یه اسباب‌بازی کپسولی‌ـــه!
‫می‌تونی با 300 ین در ازای هربار امتحان، ‫یکی از اسباب‌بازی‌های توی تصویر رو برنده شی.
‫پس برای اینکه این سیاهه رو بگیرم...
‫باید پشت هم تلاش کنین تا وقتی اونی که می‌خواین بیرون بیاد.
‫می‌خواین امتحان کنین؟
‫آره!
..:: ارائه شده توسط وب سايت بلبل جان ::.. ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫یه کریستال دیگه...
‫تموم شدن دیگه.
‫هرکاری هم بکنم، من...
‫آه! یوکی-سان، بینی‌تون...
‫بینی‌تون!
‫اون‌قدر به‌دردنخورم که حتی نمی‌تونم یه هدیه به هیتویوشی-ساما بدم.
‫ببخشید، خانم...
‫می‌خواین یه ورد یادتون بدم که ‫وقتی یه‌چیزی که می‌خواین گیرتون نمیاد، بخونین؟
‫یه ورد؟
‫بله.
‫اولاً...
‫اون اشک‌ها رو پاک کنین!
‫این دستگاه‌ها مظهر شیطان‌ان که ضعیف‌ها رو به دام میندازن!
‫نمی‌تونین صرفاً به خدا توکل کنین که نجات‌تون بده!
‫هان؟
‫اگه می‌خوایدش، با دست‌های خودتون تصاحبش کنین!
‫حسگر خواسته سرکاری‌ـــه!
‫احساسات‌تون رو خفه کنین...
‫و دسته رو به قصد کشتن بِکِشید!
‫چی؟
‫به قصد کشتن احساساتم رو خفه کنم...
‫«یا میای خونه یا خونت پای خودته!»
‫وقتی دسته رو می‌کشید، باید این ورد رو بخونید!
‫چشم آقا! امتحانش می‌کنم!
‫واقعاً می‌خوای امتحانش کنی؟
‫یا میای خونه...
‫یا خونت پای خودته.
‫قــ ــ قصد کشتنش خیلی خوفناکه!
‫قورت دادن...
‫مــ ــ‌ میاد خونه!
‫خــ ــ خداروشکر که جواب داد.
‫نــ ــ نمی‌دونم با چه زبونی ازتون تشکر کنم!
‫کاری نکردم. داشتم به این فکر می‌کردم که ‫قبلاًها همین رو به پسرم هم می‌گفتم.
‫برای همین نتونستم گوشه‌ای وایسم و اعتنا نکنم.
‫خوش‌حالم که تونستم کمکی بکنم.
‫خب، بهتره دیگه برگردم سراغ خریدم.
‫هم جذاب بود و هم مهربون.
‫واقعاً مرد باملاحظه‌ای به‌نظر می‌اومد.
‫اونــــــــــی...
‫آخ؟!
‫شترق!
‫دیگه وقت عصرونه شده! ‫تا کِی می‌خوای بخوابی؟
‫هان؟ بازدید از معبد چی شد؟
‫اونو ولش کن! بابا هرلحظه ممکنه برسه!
‫چی؟ جدی می‌گی؟!
‫معبد...
‫صبر کن، یوکی-سان اینجا نیست؟
‫هان؟
‫بدبخت شدیم!
‫هیچی راجع‌به بابا بهش نگفتم!
‫هیچی نگفتی؟!
‫نــ ــ نه...
‫چرا؟!
‫شما دوتا باهم زندگی می‌کنین! ‫هر زمانی می‌تونستی بهش بگی!
‫خب، صرف چون یه نفر بهت نزدیکه...
‫دلیل بر این نمی‌شه که راجع‌به هرچیزی بتونی باهاش صحبت کنی.
‫هان؟
‫درسته. حتی با خانواده‌ی خودم...
‫نتونستم از مامان بپرسم که چرا یهو می‌خواست بذاره بره،
‫و نتونستم از بابا بپرسم که چرا اون روز قیافه‌اش اون‌جوری بود،
‫چه برسه به اینکه بهش بگم اون اولین باری بود که واقعاً حس کردم ازش ترسیدم.
‫بعداً، بابا برای کار به خارج از کشور انتقالی گرفت،
‫و از اون به بعد به‌ندرت می‌اومد خونه، ‫و من رو در نبود خودش به یه پرستار بچه سپرده بود.
‫هنوز نتونستم خودمو راضی کنم که ‫بپرسم چرا من و مامان جدا از هم زندگی می‌کنیم.
‫خشمی که اون روز توی چشم‌هاش دیدم...
‫از اینکه بفهمم تقصیر منه، وحشت دارم.
‫راستش برای همینه که از واکنشش نسبت به یوکی-سان می‌ترسم.
‫اونی-چان...
‫هیکاگه-سان...
‫حال‌وهواش رو... عوض کن...
‫من برگشتم.
‫آه، یوکی-سان، خوش اومدی‌ـــ
‫چشم‌هاتون؟!
‫بازدید از معبد لذت‌بخش بود.
‫چشم‌هاتون بدجوری پف کردن! ‫اتفاقی افتاده؟!
‫آه، نه...
‫چیز خاصی... نیست.
‫زود می‌رم لباس‌هامو عوض کنم.
‫یوکی-سان!
‫بله؟
‫چیزه، بابام به‌زودی میاد اینجا، ولی...
‫بهش نگفتم که شما قبلاً یه آدمکش بودین،
‫یا اینکه لباس خدمتکاری می‌پوشین و این چیزا، پس...
‫نه، اشکال نداره.
‫برید لباس‌هاتونو عوض کنید.
‫خیلی‌خب.
‫برای چی به ترس و لرز افتادم؟
‫سعی برای قایم کردن یوکی-سان، ‫که داره تمام تلاششو برای عادی بودن می‌کنه،
‫مثل این می‌مونه که بهش بگم به‌نظرم اصلاً‌ هم عادی نیست.
‫در این باره مطمئنی؟
‫آره، مطمئنم.
‫مهم نیست بابا چی بگه، ‫این‌دفعه نوبت منه که از یوکی-سان محافظت کنم!
‫چقدر بزرگ شدی!
‫اوه، ولی حرفی که الان زدی...
‫این چیزها رو باید به خود یوکی-سان بگی! ‫واقعاً حیفه این‌ها رو به من بگی!
‫اسکل! یه‌بار دیگه! از اول!
‫و من از همه‌ش فیلم می‌گیرم!
‫بسه دیگه! سر به سرم نذار!
‫با شور و هیجان وارد سال جدید شدین، ها؟
‫با‌ـــ
‫می‌بینم مثل همیشه خیلی‌خوب باهم کنار میاین.
‫بابایی!
‫خوش اومدی...
‫خوش‌حالم که برگشتم.
‫خوش اومدی!
‫ریکو! مؤدب بود دیگه؟
‫البته!
‫آه، آخه واسه چی ریش گذاشتی؟
‫صورت ساده و سه‌تیغ بین خانوم‌ها خیلی محبوب‌تره!
‫خب، تنها خانومی که نیاز دارم پیشش محبوب باشم، تویی ریکو.
‫بابای خودمی. 100,000 امتیاز!
‫چیزه، بابا...
‫می‌خواستم راجع‌به خدمتکاری که قبلاً بهش اشاره کردم، حرف بزنیم.
‫آهان آره، مستخدم خونه‌ی جدیدو می‌گی، درسته؟
‫خونه واقعاً تمیز و مرتب به‌نظر میاد.
‫باید شخصاً ازشون تشکر کنم.
‫اون مستخدم خونه نیست...
‫واقعاً یه خدمتکاره.
‫و این خدمتکار،‌ یوکی-سان، توی کار قبلی‌اش یه سوابقی داره.
‫خیلی چیزها هستش که باید برات توضیح بدم.
‫یه خدمتکار... به اسم یوکی-سان؟
‫هیتویوشی-ساما.
‫«یوکی». لباس خدمتکاری.
‫یه آدمکش حرفه‌ای.
‫شما اون آقایی هستین که توی فروشگاه دیدم...
‫که اینطور.
‫پس شما شوئه-سان هستین.
‫خیلی ازتون بابت اون‌موقع ممنونم.
‫کاری نکردم. لازم به تشکر نیست.
‫نه، کمک بزرگی کردین.
‫عجب؟
‫خب، از شنیدنش خوش‌حالم.
‫به‌نظر می‌اومد چیز خیلی مهمی براتون باشه.
‫هان؟ جریان چیه؟
‫شما دوتا همو می‌شناسین؟
‫هیچ فکرشو نمی‌کردم پدر هیتویوشی-ساما باشین...
‫عذر می‌خوام، هیتویوشی-ساما. ‫پذیرایی وظیفه‌ی منه...
‫عیب نداره.
‫ممنون!
‫ممنونم.
‫خب، از کِی برای هامورو-سان شروع به کار کردی؟
‫بله. تقریباً سه‌سال پیش بود که ایشون استادم شدن.
‫راجع‌به یه خدمتکار که یه آدمکشم هست بهم گفته بود،
‫ولی تصور نمی‌کردم انقدر زیبا باشین.
‫آره، مگه نه؟
‫از هر زاویه بهشون نگاه کنی، بی‌عیب‌وایرادن!
‫مگه نه، موچیتا؟
‫ولی... حالا متوجه شدم.
‫شیش‌ماه از وقتی که هامورو-سان فوت شدن می‌گذره، نه؟
‫ایشون مرد محترم و شایسته‌ای بودن.
‫بله. فقدان بزرگیه.
‫تمام این مدت، ذهنم درگیر این بود که ‫چه‌جوری از یوکی-سان به بابام بگم، ولی...
‫می‌دونین، من وقتی توی لندن کار می‌کردم با ایشون ملاقات کردم.
‫زندگی بابام یه بخشی داره که من چیزی ازش نمی‌دونم.
‫و حدوداً دو سال پیش،‌ که برای آخرین‌بار همو دیدیم، ازم خواستن...
‫زندگی یوکی-سان هم یه بخشی داره که چیزی ازش نمی‌دونم.
‫«اگه مردم، یه دختر هستش که ازت می‌خوام ‫به‌خاطرم بهش جا و پناه بدی.»
‫رسماً حس می‌کنم دارم به صحبت دوتا غریبه گوش می‌دم.
‫«می‌تونی جای بچه‌ی خودت بذاریش؟»
‫که اینطور...
‫بی‌خبر از من باهم قول و قرارهایی گذاشتن...
‫حس می‌کنم بازم تک‌وتنها پشت سرشون جا موندم...
‫زهر تنهایی.
‫پس یعنی تمام این مدت می‌دونستین که اون یه آدمکشه، نه؟
‫باورم نمی‌شه با این وجود با خواسته‌شون موافقت کردین!
‫خب، اون‌موقع،‌ هامورو-سان هنوز زنده و سرحال بودن،
‫و واقعاً فکر نمی‌کردم جدی باشن.
‫تازه‌شم...
‫خون خون‌آشامی مادرتون توی رگ‌های شما در جریانه،
‫برای همین گفتم، یه آدمکش کوچولو می‌خواد چیکارتون کنه؟
‫خدای من! کی فکرشو می‌کرد پشت این دندون‌های نیش جذاب راز عمیقی درمیون باشه؟!
‫خون‌آشام...
‫اوه، حالا که فکرشو می‌کنم،
‫هالووین قبلی که لباس خون‌آشامی پوشیده بودم...
‫حس کردم خونم داره بهش واکنش نشون می‌ده!
‫ریکو، دختر نازم.
‫بابا همیشه همین‌طوری بوده، نه؟
‫هروقت می‌خواد یه‌چیزی رو قایم کنه ‫یا از سروکله‌ زدن با یه‌چیزی خودداری کنه،
‫چیه، پسر کوچولو؟ می‌خوای تو هم ناز کنه، موچیتا؟
‫یا با یه جوک آدم رو می‌پیچونه یا ساکت می‌مونه.
‫موچی موچی!
‫برای همین به مرور زمان بیخیال حرف کشیدن ازش شدم،
‫خوش به حالت، موچیتا!
‫موچی موچی!
‫و شروع کردم به توجه نشون دادن به ‫هر حرف و حرکتش تا شاید یه چیزی دستگیرم شه... اوه.
‫فهمیدم. من...
‫این چیزها رو باید به خود یوکی-سان بگی!
‫اون‌موقع‌ها و حتی الان... همیشه همه‌چیز رو توی خودم ریختم ‫تا دیگران رو تحت فشار نذارم.
‫بابام، یوکی-سان... من هیچی بهشون نمی‌گم.
‫و به‌جای اینکه سعی کنم بشناسمشون، ‫صرفاً‌ صبر می‌کنم تا خودشون بیان بهم بگن.
‫خب حالا، ریکو.
‫وقتشه برسونمت خونه.
‫چی؟ به همین زودی؟
‫باید راجع‌به یه مسائلی با مامانت صحبت کنم.
‫می‌دونستی تولد اونی-چانه؟!
‫هیتویوشی دوست نداره تولدشو جشن بگیریم.
‫هیتویوشی.
‫تولد شونزده‌سالگیت مبارک.
‫این از طرف من و مامانته.
‫ممنونم.
‫ببخشید بعد از اینکه زحمت کشیدی خونه رو ‫تمیز کردی این رو می‌گم،
‫ولی یه جلسه‌ی کاری هست که باید بهش برسم، ‫برای همین توی هتل می‌مونم.
‫موچی موچی!
‫باشه.
‫فعلاً!
‫همه‌ی چیزهایی که می‌خواستم بهش بگم...
‫باز قراره دهنم رو بسته نگه دارم و چیزی بهش نگم؟
‫خب دیگه، می‌بینمت!
‫واقعاً قراره بدون اینکه چیزی بهش بگم، بذارم بره؟
‫نه.
‫این‌دفعه، باید...
‫بابا!
‫یوکی-سان...
‫یوکی-سان می‌تونه اینجا بمونه، درسته؟
‫تو خودت چی می‌خوای؟
‫مــ ــ‌ من...
‫می‌خوام اینجا بمونه!
‫عجب.
‫خب، الان دیگه شونزده‌سالته. هرکاری دلت خواست بکن.
‫من فقط خبرشو به مامانت بدم.
‫باشه.
‫برای اولین‌بار...
‫همین یه‌بار، تونستم حرف دلم رو بهش بگم.
‫یعنی موفق شدم از یوکی-سان محافظت کنم؟
‫چیزه...
‫بابا؟
‫الو؟
‫ببخشید، هیتویوشی. می‌شه لطفاً گوشی رو بدی به یوکی-سان؟
‫یوکی-سان.
‫بله؟
‫بابام می‌خواد باهاتون صحبت کنه.
‫بله، بفرمایید.
‫یوکی-سان.
‫بله؟
‫ببخشید که انقدر بهتون زحمت دادم.
‫نتونستم جلوی اون ازتون بپرسم، ولی...
‫چیزی درمورد وضعیت‌تون هستش که ازش ناراضی باشین؟
‫همه‌چی روبه‌راهه. هیچ مشکلی ندارم.
‫هیتویوشی-ساما به خوبی ازم مراقبت می‌کنن.
‫که اینطور.
‫یوکی-سان.
‫اون عوض شده.
‫نه، درواقع سعی داره عوض شه.
‫و فکر می‌کنم به‌خاطر اینه که...
‫شما پیشش هستید.
‫ممنونم.
‫لطفاً به خوبی ازش مراقبت کنین.
‫چشم.
‫یوکی-سان؟
‫هیتویوشی-ساما.
‫می‌خواین بریم باهم منظره‌ی شب رو تماشا کنیم؟!
‫هان، منظره‌ی شب...
‫باشه، چرا که نه؟
‫فقط باید کجا‌ــــ
‫با اجازه‌تون.
‫هان؟ چی؟!
‫یــ ــ یوکی-سان؟!
‫یهو چه خبر شد؟
‫چــ ــ چیزه...
‫هنوز... شب... نشده... ولی...
‫اینجا دید خیلی دوست‌داشتنی... به شهر داره... پس...
‫اون‌قدر نفس کم آوردین که به سینه‌تون چنگ زدین؟!
‫حالتون خوبه؟!
‫هــ ــ هیتویوشی-ساما...
‫تولدتون مبارک.
‫نکنه دلیل اینکه به سینه‌اش چنگ زده بود ‫و آروم و قرار نداشت این بود که...
‫فقط باید... این رو امروز بهتون می‌دادم...
‫که اینطور.
‫منو باش که کاملاً دچار سوءتفاهم شده بودم.
‫همون‌طور که حدس می‌زدم.
‫اگه همیشه همه‌ی حرف‌هاتو توی خودت بریزی، ‫هیچ‌کسی متوجه احساساتت نمی‌شه.
‫چیزی که می‌خوام به یوکی-سان بگم...
‫امیدم به آینده‌ی مشترک‌مونه.
‫این مال یه‌ انیمه‌ایه که ده سال پیش یه‌جورایی معروف شد. ‫من طرفدار پروپاقرصش بودم.
‫همیشه با خودخواهی به بابام غر می‌زدم که کالاهای اختصاصی‌شو برام بگیره.
‫هیتویوشی-ساما... و خودخواهی؟
‫من، آه...
‫یوهو!
‫وقتی بچه بودم، بابامو خیلی تحسین می‌کردم.
‫انگار که اون همه‌چیو می‌دونست و از پس هرکاری برمی‌اومد.
‫بابام برای من اولین قهرمانی بود که شناختم.
‫ولی از وقتی که مامان ما رو ترک کرد،
‫حس می‌کردم دیگه هیچی درمورد بابام نمی‌دونم.
‫واقعاً حس گندیه که یه نفر رو با تمام وجود تحسین کنی، ‫و بعد همه‌ی انتظاراتت با خاک یکسان شه، می‌دونی؟
‫حتی الانم ازش می‌ترسم.
‫می‌ترسم، که... اگه باهاش صادق بودم و اون بهم بی‌توجهی می‌کرد، چی؟
‫نمی‌خواستم دیگه بیشتر از اون احساساتم جریحه‌دار شه، پس...
‫ده سال تمام ازش دوری کردم، و بعدش متوجه شدم...
‫دیگه نمی‌دونم چه‌طوری می‌تونیم بازم یه خانواده باشیم.
‫ولی من...
‫نمی‌خوام این اتفاق با شما هم بیفته، یوکی-سان.
‫اگه اومدین اینجا تا خانواده‌ای برای خودتون پیدا کنین، ‫پس می‌خوام براتون اون شخص باشم‌ـــ
‫کسی که می‌تونین چه در اوقات شاد و چه در اوقات غمگین زندگی‌تون،
‫باهاش راجع‌به هرچیزی حرف بزنین، مثل یه خانواده.
‫می‌خواین عضوی از خانواده‌ام باشین؟
‫و می‌دونم یهو یه‌جورایی باهاتون جدی شدم.
‫آخه، تا جایی که بقیه اطلاع دارن، ما همین‌الانشم دخترعمو پسرعموییم،
‫پس، درواقع پرسیدن نداره، ولی...
‫یوکی-سان؟!
‫چــ ــ چیزی گفتم که نباید می‌گفتم؟!
‫نه. ببخشید.
‫چقدر عجیب.
‫مثل اینکه حتی در اوقات شاد هم...
‫اشک‌هام می‌جوشن.
‫خیلی دوست دارم عضوی از خانواده‌تون باشم.
‫واقعاً امکانش هست؟
‫برای کسی مثل من؟
‫مــ ــ معلومه! درواقع، فقط و فقط باید خود شما باشه!
‫چون‌که...
‫دوستتون دارم، یوکی-سان!
‫بله!‌ منم دوستتون دارم، هیتویوشی-ساما!
‫اوه.
‫پس دردسر سال نوم این‌جوری به پایان می‌رسه.
‫این‌جوری بهتره.
‫اگر این چیزیه که برای حفظ لبخند کودکانه و معصومانه‌ی یوکی-سان لازمه.
‫از قبل می‌دونستم که «دوست دارمِ» یوکی-سان ‫بیشتر در معنای «مهر و محبت»ـــه،‌ ولی...
‫فکر کنم این اولین‌باریه که دل‌شکستگی رو به معنای واقعی تجربه می‌کنم.
‫دوستتون دارم، یوکی-سان!
..:: کانال تلگرام و اینستاگرام بلبل جان ::.. .:: Telegram: @bollbolljan ::. .:: Instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫قسمت دوازدهم: مژده‌های دلخوش‌کننده‌ای که با خودتون میارید.
چند رسانه‌ای، مغازه‌ی کیکیوجی دوربین کیوباشی
اسباب‌بازی و فیگور
بخش اسباب‌بازی کپسولی
گیاه گوشتی
دوستان غریزی مرگبار شاد
هانیوای رقصان
دوستان غریزی مرگبار شاد
بخش اسباب‌بازی کپسولی
تبدیل
‫من رفتم به معبد. ‫- یوکی
‫پیامک جدیدی از هیکاگه ناگا دارید.
‫امروز توی معبد خیلی خوش گذشت! ‫من و یوکی-سان همین الان از هم جدا شدیم، ‫ ‫ولی... به‌نظر می‌اومد از فالی که گرفته ناراحته، ‫پس لطفاً سعی کن حال‌وهواشو عوض کنی.
‫دربست
یوکویا
تماس ورودی
بابا
یوکویا