فیلم Morbius 2022

مایکل موربیوس، بیوشیمی‌دان، تلاش می‌کند تا خود را از یک بیماری خونی نادر درمان کند، اما به‌جای آن، ناخواسته خود را با نوعی خون‌آشام آلوده می‌کند.

"موربیوس" یکی دیگر از فاجعه‌ها در دنیای مشترک سونی و مارول است.

با وجود عملکردهای خوب از جارد لتو و مت اسمیت و حتی چند صحنه اکشن بصری جذاب، فیلمنامه‌ای فرمولیک که به نظر می‌رسد از ابتدای قرن بیست و یکم نشأت گرفته، همه چیز را خراب کرده است.

از پیش‌بینی‌پذیری و عدم خلاقیت در طرح اصلی تا وابستگی سنگین به توضیحات خسته‌کننده و غیرضروری، دانیل اسپینوزا بزرگ‌ترین مشکل خود را در عدم توجه به شخصیت‌ها می‌یابد.

شکاف‌های منطقی در روایت بسیار زیاد است و حتی با ویرایش نامنظم، عمل سوم در هم‌تنیدگی غیرقابل درکی از جلوه‌های ویژه و موسیقی سرقت شده تشدید می‌شود.

این یکی از شرم‌آورترین تولیدات یک استودیو بزرگ در سال‌های اخیر است.

امتیاز: D
نمی‌توانم کمتر از ۳ ستاره بدهم زیرا از زمانی که "الکساندر" (۲۰۰۴) را دیدم، یک علاقه کوچک به جارد لتو پیدا کرده‌ام و برخی از تریلرهای این فیلم هم او را جذاب و داغ نشان می‌داد. در واقع، او از صرف زمان زیاد در میز آرایش نمی‌ترسد، همانطور که در "خانه گوچی" (۲۰۲۱) و اینجا هم می‌بینیم. متأسفانه، پس از اینکه از زیبایی جارد لذت بردم، آنچه باقی ماند، "درacula Untold" (۲۰۱۴) لوک اوانز بود بدون چارلز دنز و با کمی از "دکتر جکیل و آقای هاید" (از ۱۹۳۱) ترکیب شده است. تصویرسازی خوب است، فیلم به شدت زیباست - اما به چه درد می‌خورد؟ مارول/کلمبیا باید همین کار را بکند. داستان بسیار ضعیف است. مت اسمیت در بهترین حالت هم ضعیف عمل می‌کند، و همراه با عملکرد کم‌اهمیت آدریا آرجونا به عنوان "دکتر بنکروفت" و چند مداخله محدود از جارد دیگر در این فیلم (هریس)، همه چیز به آرامی پیش می‌رود گویی فقط قسمت آزمایشی یک سریال درام با بودجه نامحدود است که برای دریافت تأیید دچار مشکل خواهد شد. من عاشق این ژانر هستم، اما کلمات "برامدگی"، "پایین" و "خراشیده" به ذهنم رسید. متأسفانه آقای زیبا لتو به یادم می‌آورد اریک بانا - خیلی خوش‌چهره است اما به اندازه کافی برای حمل یک فیلم خوب نیست.

موربیوس نوعی ترکیب از بتمن و فرانکنشتین است. در جستجوی درمان یک بیماری خونی نادر و شدید، موربیوس (یک پزشک نابغه) درمانی پیدا می‌کند که هزینه سنگینی دارد. بیماری او تقریباً از بین می‌رود و قدرت‌های فوق‌العاده‌ای به دست می‌آورد، اما همچنین احساس اشتیاق غیرقابل سیر برای خون دارد که نمی‌تواند با خون مصنوعی به طور کامل ارضا شود.

فیلم حول تلاش‌های موربیوس برای جبران عواقب شرّی که به جهان تحمیل کرده، می‌چرخد. در حالی که تصویربرداری نسبتاً خوب است، طرح واقعاً ضعیف است. در پایان فیلم، سوالات باز و تناقضات زیادی در داستان وجود دارد.

فیلم به طرز ناگهانی بدون هیچ اوج مناسبی به پایان می‌رسد و بسیاری از شخصیت‌های فرعی که انتظار داشتم نقش مهمی در حل تعارضات ایفا کنند، به طور کامل فراموش شده‌اند. سونی/مارول به نویسندگان بهتری برای فیلم‌های خود نیاز دارد...

به راستي، من نمی‌دانم چرا این فیلم این همه امتیاز منفی گرفته است. بله، این یک فیلم خون‌آشامی است و نمی‌دانم چقدر می‌توان از این ژانر اصالت استخراج کرد. من واقعاً طرفدار جارد لتو نیستم و به همین دلیل هم در تماشای این فیلم تردید داشتم. اما زمانی که وارد داستان شدم، او واقعاً نقش یک پزشک واقعی را به خوبی ایفا کرد که به دلیل بیماری‌اش از زندگی ناامید است. البته، جستجوی راه حل به داستان بزرگ‌تری می‌انجامد که احتمالاً حالا می‌توانید حدس بزنید. من به جایی رسیده‌ام که از بسیاری از این فیلم‌های ابرقهرمانی خسته شده‌ام، بنابراین دیدن چیزی متفاوت از دنیای سینمای مارول تازگی بخشید. اگر بخواهم شکایتی داشته باشم، چند سوال بی‌پاسخ در پایان وجود دارد، اما می‌دانید که این همیشه برای یک دنباله جا می‌گذارد. با این حال، به علاوه، دو صحنه پایانی فقط بیشتر "هُو؟" اضافه می‌کند و احتمالاً بیشتر از اینکه خوب باشد، آسیب وارد می‌کند.

نه بهترین فیلمی که تا به حال دیده‌ام، اما از بدترین‌ها هم فاصله دارد. یک تجربه محکم و لذت‌بخش، حداقل برای من.

باید بگویم که این فیلم را خیلی دوست داشتم. کمی متعجب شدم چون این یک فیلم جدید از مارول است. همچنین عاری از هرگونه محتوای بی‌معنا و افراطی است که این موضوع من را بیشتر شگفت‌زده کرد.

قسمت "علمی" موربیوس در تغییر DNA خود، به طوری که شبانه و با استفاده از سمی که از خفاش‌های خون‌آشام استخراج کرده، البته کاملاً بی‌معنی است، اما نمی‌توان در این مورد چندان شکایت کرد زیرا این موضوع مستقیماً از شخصیت اصلی کمیک است.

داستان بسیار ساده و قابل توجه نیست اما در سادگی‌اش کارایی دارد. در واقع، در این نوع فیلم‌ها واقعاً نیازی به چیزهای شگفت‌انگیز نیست به شرطی که کاملاً احمقانه نباشد. فقط باید وسیله‌ای برای عمل و جلوه‌های ویژه باشد و برای این منظور داستان به خوبی عمل می‌کند.

من موربیوس را دوست دارم. او باهوش است و وقتی متوجه می‌شود که اوضاع طبق برنامه پیش نمی‌رود، به خودزنی یا شکایت نمی‌پردازد. مطمئناً از این موضوع خوشحال نیست اما حداقل در مورد وضعیتش تحقیق می‌کند و واقعاً تلاش می‌کند تا بفهمد با قدرت‌های جدیدش چه کار می‌تواند بکند.

من همچنین جلوه‌های ویژه و اکشن را به طور کلی دوست دارم. شخصیت منفی نسبتاً قابل پیش‌بینی و واقعاً جذاب نیست، اما به طور کلی خوب عمل می‌کند. فکر می‌کنم بیشتر بازیگران واقعاً کار خود را به خوبی انجام داده‌اند.

اگر بخواهم از چیزی شکایت کنم، آن صحنه در ابتدای فیلم است که ادعا می‌شود خفاش‌های خون‌آشام می‌توانند "در عرض چند دقیقه" حیوانات بزرگ را از بین ببرند. این کار خفاش‌های خون‌آشام نیست و نحوه تغذیه آن‌ها اینگونه نیست. این کاملاً یک اشتباه بی‌معنا از طرف یک نویسنده سناریو احمق است و واقعاً لازم نبود که فیلم را از همان صحنه‌های اول با این موضوع بی‌معنی آلوده کند. امیدوار بودم که نویسندگان نادان چنین اشتباهاتی با آخرین پiranha پرنده در اوایل دهه ۸۰ نابود شوند.

به هر حال، من این فیلم را خیلی دوست داشتم. بسیاری از فیلم‌هایی که اخیراً دیده‌ام احساس سنگینی و طولانی بودن برای مواد اولیه داشته‌اند. این فیلم واقعاً احساس کردم که خیلی کوتاه است.

متأسفانه، یک فیلم معمولی از نوع ابرقهرمانی با هیچ چیز خاصی که باعث شود به آن اهمیت دهم.

نه به بدی آنچه همه می‌گویند، اما فرصت خود را حدود ۲۰ سال از دست داد. فکر می‌کنم اگر این فیلم در دوران فیلم‌های "بلید"، "چهار شگفت‌انگیز" و "مردان ایکس" در اوایل دهه ۲۰۰۰ منتشر می‌شد، می‌توانست کمی بهتر عمل کند. با این حال، ما بیش از حد داستان‌های منشا کمیک را دیده‌ایم که موفقیت بیشتر از فقط دیدن یک قهرمان که قدرت می‌گیرد و با یک شخصیت منفی با همان قدرت‌ها در میان جلوه‌های ویژه متوسط است، نیاز دارد. اگر "بلادشات" را دیده‌اید، کیفیت جلوه‌ها، نویسندگی و کارگردانی به شدت مشابه است.

فیلمی دیوانه‌وار دیگر از مارول. شبیه یک زامبی خون‌آشام است. فیلمی بسیار عالی!


فیلم Liar Liar 1997

دروغگو دروغگو

وکیلی کذاب بنام «فلچر رید» (جیم کری) بخاطر آرزوی پسرش در جشن تولد، به مدت ۲۴ ساعت نمی تواند هیچ دروغی بگوید.

این فیلم واقعاً من را به خنده می‌اندازد. کارری در بهترین حالت کمدی‌اش است!

داستان ساده‌اش اجازه می‌دهد که مقدمات به حداقل برسد، تا کارری بتواند به اجرای برخی از بهترین لحظات کمدی‌اش بپردازد.

اگر حداقل به این فیلم نخندید، به یک معاینه نیاز دارید! این یکی از فیلم‌های موردعلاقه من است. او باید یک قسمت دومی برای این فیلم می‌ساخت. من هنوز هم با دیدن این فیلم می‌خندم. این فیلم همیشه خنده‌دار است.


فیلم Kodachrome 2017

داستان در مورد یک پدر و پسر است که برای سفر به کانساس آماده میشوند و در تلاش برای گرفتن عکس از آخرین آزمایشگاه کوداکروم قبل از تعطیلی برای همیشه هستند.

با وجود اینکه فیلم درباره مردی در حال مرگ و رابطه‌ای پرتنش با پسرش است، اما ریتم، شوخی و سادگی آن باعث می‌شود که این فیلم احساس خوبی ایجاد کند. اد هریس در این فیلم فوق‌العاده است و تماشای آن به خاطر بازی او ارزشمند است. این و همچنین فیلمنامه، داستان در ظاهر ساده را به هم متصل می‌کند.

مبنای فیلم واقعی است؛ در سال ۲۰۱۰، آخرین آزمایشگاه توسعه فیلم کداکروم، که یک کسب‌وکار خانوادگی در پارسونز، کانزاس بود، آخرین آزمایشگاهی بود که فیلم کداکروم را توسعه می‌داد و به‌طور موقت تبدیل به مکانی برای عکاسان فیلم شد. برای لذت بردن از این فیلم نیازی به علاقه به عکاسی نیست، این یک فیلم جاده‌ای است و به جز مبنای اصلی، بیشتر درباره موسیقی است. اگر به عکاسی علاقه‌مند هستید، عکس‌های استفاده شده در فیلم از استیو مک‌کری است و دوربینی که شخصیت اد هریس استفاده می‌کند، یک لایکا M4-P است.


فیلم Austenland 2013

زنی عاشق داستان‌های جین آستین تصمیم می‌گیرد برای تجربه زندگی شبیه رمان‌های او به یک اقامتگاه خاص سفر کند. این ماجراجویی پر از لحظات خنده‌دار و احساسی، دیدگاه او را نسبت به عشق و واقعیت تغییر می‌دهد.


سریال کره‌ای Good Partner (Gutpateuneo)

چا یون کیونگ یک وکیل 17 ساله کهنه کار در شرکت حقوقی دی جونگ است. تخصص او در زمینه حقوق طلاق است و ...

من تمام بازیگران را از دست خواهم داد.

امیدوارم نویسنده تازه‌وارد ما، که همچنین یک وکیل طلاق است، در این حرفه جدید ادامه دهد. او به خوبی می‌داند چه کاری انجام می‌دهد. داستان‌ها به خوبی پیش می‌روند و در عین حال هیچ داستانی خیلی کوتاه نیست. او توانسته است تعادل بسیار خوبی بین داستان‌های جانبی، داستان‌های میانی و داستان‌های کلی برقرار کند و آن را به شیوه‌ای رضایت‌بخش و الهام‌بخش به پایان برساند.

امروز به ندرت چنین فیلمنامه‌نویس‌هایی را می‌بینیم.

چرا یک اقتباس از وب‌تون خود "메리지레드" ("Marry Red") نکنید؟ و مطمئن باشید که خودتان آن را به صفحه نمایش می‌آورید. شما به خوبی با کار خود آشنا هستید و می‌دانید که مخاطبان چه می‌خواهند.


فیلم The Saint 2017

یک سارق حرفه ای بین المللی به نام "سایمون تمپلار" از یک مرد ثروتمند درمانده ماموریت می گیرد تا دختر ربوده شده اش را پیدا کند. با این حال "سایمون" علاوه بر فرار از دست مقامات دولتی، باید با یک دشمن خطرناک از گذشته اش نیز روبرو شود...

تماشای _The Saint_ واقعاً احساس نمی‌شد که در حال تماشای یک فیلم هستم... بلکه بیشتر شبیه تماشای یک قسمت از یک سریال تلویزیونی بود که من خیلی جوان‌تر از آن هستم که آن را دیده باشم.

پس تحقیق کردم و متوجه شدم که دلیلی برای این موضوع وجود دارد! این فیلم در ابتدا به عنوان پایلوت یک برنامه تلویزیونی که در سال 2013 توسط راجر مور تولید شده بود، طراحی شده بود که هرگز به مرحله اجرا نرسید. آن‌ها تلاش کردند تا آن را به یک فیلم VOD در سال 2015 تبدیل کنند، اما در نهایت هیچ‌گاه منتشر نشد تا بتوانند از مرگ راجر مور در سال جاری بهره‌برداری کنند. فارغ از دلایل این موضوع، این بازسازی، الیزا دشکو، بازیگر محبوب را در 99 درصد فیلم به کارمندی بی‌ثمر تبدیل کرده، زیرا این دقیقاً نوع تصمیمات بدی است که _The Saint_ به آن علاقه دارد.

_امتیاز نهایی: ★½: - خسته‌کننده/ناامیدکننده. در صورت امکان از آن دوری کنید._


فیلم Foxtrot 2017

داستان خانواده ای که با رخ دادن اشتباهی بزرگ در پست نظامی فرزندشان، مشکلات مدیدی در زندگی شان بوجود می آید.

**یک تمثیل سیاسی جذاب**

_خاطره عاطفی ما از تروماهای گذشته‌مان، بزرگ‌ترین آن‌ها هولوکاست و سپس جنگ‌های بقا، این حافظه از هر واقعیت و منطقی در زمان حال قوی‌تر است. من رفتار ما را توجیه نمی‌کنم. من آن را تشخیص می‌دهم._

- ساموئل ماوز؛ "_فاکستروت_ تمثیلی از جامعه اسرائیل است که در گذشته ترومازده خود گرفتار شده است" (کیت تیلور)؛ _گلوب اند میل_ (۱۴ مارس ۲۰۱۸)

نیمه‌ای تمثیلی و نیمه‌ای انتقادی سوررئالیستی، _فاکستروت_ نشان‌دهنده کار نویسنده/کارگردان ساموئل ماوز با مضامین مشابهی است که در _لبنان_ (۲۰۰۹) به آن پرداخته بود؛ ماهیت مضحک جنگ، بی‌حسی جوانان در دوران جنگ، و بی‌فایده و بی‌معنی بودن فدای جان در خدمت کشور. با این حال، در حالی که _لبنان_ در طول جنگ لبنان ۱۹۸۲ و به‌طور کامل از داخل یک تانک سنتوریون فیلم‌برداری شده بود، _فاکستروت_ در روزهای کنونی روایت شده و نگرانی‌های موضوعی ماوز را به درد و رنج کسانی که فرزندانشان را در خدمت نظام از دست داده‌اند، گسترش می‌دهد. مانند _لبنان_، _فاکستروت_ یک فیلم سیاسی شدیداً احساسی است و مانند _لبنان_، _فاکستروت_ با جنجال و محکومیت در اسرائیل زادگاه ماوز مواجه شده است. در حالی که _لبنان_ به تلاش برای دلسرد کردن جوانان از پیوستن به نیروهای دفاعی اسرائیل (IDF) متهم شده بود، _فاکستروت_ به خاطر بدنام کردن شخصیت اخلاقی IDF مورد انتقاد قرار گرفته است. این فیلم یک اثر مدیتیشن و تفکری است، با متافورهای فراوان و بیشتر بر غیرعملی و سستی تکیه دارد - شخصیت‌ها به جای اینکه وقایع را پیش ببرند، خود قربانی وقایع می‌شوند. واقعاً، یکی دیگر از مضامین فیلم همین است - ناتوانی ما در کنترل سرنوشت (یا، بسته به نگرش شما، شانس تصادفی). مانند _لبنان_، ماوز مهارت فنی فوق‌العاده‌ای را در کنترل این رسانه نشان می‌دهد، با فیلمی که به لحاظ زیبایی‌شناسی به همان اندازه که سیاسی تقسیم‌کننده است، چشم‌نواز است. این فیلم یک محکومیت خشن از هر دو روان ملی و ذهنیت نظامی است که بر دوگانگی ما-آن‌ها تمرکز دارد و به‌طور آگاهانه سعی می‌کند تا خط بین افتخار شخصی و ایدئولوژی سیاسی را محو کند. _فاکستروت_ همیشه تماشای آسانی نیست و به ندرت می‌توان آن را "سرگرم‌کننده" نامید، اما به‌طور غیرقابل انکاری یک فیلم فوق‌العاده ساخته شده و عمیقاً پرشور است.

فیلم به سه بخش متمایز تقسیم شده است. داستان با مایکل (با بازی فوق‌العاده لیور آشتکنازی) و داونا فلدمن (با بازی فوق‌العاده سارا آدلر) آغاز می‌شود که خبر می‌گیرند پسرشان، جاناتان، یک سرباز در IDF، "در حین وظیفه" کشته شده است. داونا به زمین می‌افتد و باید آرام‌بخش دریافت کند، در حالی که مایکل به نوعی حالت نیمه کاتاتونیک می‌رود و به‌سختی متوجه چیزی که ماموران اطلاع‌رسانی تلفات به او می‌گویند می‌شود. وقتی که او به آرامی به خود می‌آید، اما شروع به پرسش می‌کند - جاناتان چگونه کشته شده، او کجا مستقر بود، آیا جسدی وجود دارد - که هیچ‌کدام از این پرسش‌ها با پاسخ مستقیم مواجه نمی‌شود. هر چه مایکل بیشتر و بیشتر ناامید می‌شود، سربازان می‌روند و او را به هیدراته ماندن یادآوری می‌کنند. چند ساعت بعد، گروه دیگری از سربازان به فلدمن‌ها خبر می‌دهند که پسرشان در واقع هنوز زنده است؛ یک جاناتان فلدمن کشته شده، اما او یک جاناتان فلدمن دیگر است. این خبر مایکل را به شدت عصبانی می‌کند و از هر کسی می‌خواهد که IDF اجازه دهد جاناتان به خانه برگردد. سپس فیلم چند روز به عقب برمی‌گردد به یک ایست بازرسی غمگین در مرز شمالی اسرائیل (کد نام فاکستروت) که توسط گروهی از سربازان بی‌تجربه اداره می‌شود، و جاناتان فلدمن (یوناتان شیرا) خود. بیشترین حرکتی که این گروه شاهد آن است، بالا بردن مانع برای عبور یک شتر است و بررسی هویت چند فلسطینی که در این مسیر در حال سفر هستند. در واقع، سربازان بیشتر به این واقعیت علاقه‌مندند که کانتینر خوابشان به آرامی در شن فرو می‌رود تا به هر چیز نظامی دیگری. اما وقتی که یک اشتباه در بررسی هویت گروهی از فلسطینیان منجر به فاجعه می‌شود، جاناتان یاد می‌گیرد که IDF چقدر سیاسی و بی‌رحم می‌تواند باشد. بدون اینکه چیزی را لو بدهم، بخش سوم که نوعی کدای طولانی است، دوباره به آپارتمان مایکل و داونا برمی‌گردد، شش ماه بعد از صحنه‌های ابتدایی.

_فاکستروت_ الهام‌گرفته از یک حادثه در زندگی خود ماوز است؛ ۲۰ سال پیش، زمانی که دخترش برای رفتن به مدرسه دیر کرده بود، ماوز از دادن پول برای تاکسی امتناع کرد و او را مجبور به سوار شدن به اتوبوس کرد. کمی بعد، او در اخبار دید که اتوبوسی که دخترش سوار آن بوده بمب‌گذاری شده و هیچ‌کس زنده نمانده است. تنها چند ساعت بعد او متوجه شد که او اتوبوس را از دست داده و کاملاً خوب است، اما در آن چند ساعت، او فکر می‌کرد که دخترش مرده است. در اسرائیل، این فیلم توسط وزیر فرهنگ و ورزش، میری ریگف، بدون اینکه او آن را ببیند، محکوم شد. او این فیلم را به عنوان

> _نتیجه خودتنبیهی و همکاری با روایت ضد اسرائیلی_

متهم کرد و بسیار عصبانی بود که این فیلم با هزینه‌های صندوق فیلم اسرائیل ساخته شده و vow کرد که قوانین صندوق را تغییر دهد تا "فیلم‌های ضد اسرائیلی" را مستثنی کند. وقتی این فیلم ۱۰ جایزه اوفیر (معادل جوایز اسکار در اسرائیل) را از جمله بهترین فیلم، بهترین کارگردان و بهترین بازیگر دریافت کرد، ریگف به مراسم دعوت نشد. در پاسخ به انتقادات او، ماوز بیان کرد:

> _اگر من مکانی را که در آن زندگی می‌کنم مورد انتقاد قرار دهم، این کار را از روی نگرانی انجام می‌دهم. این کار را از روی عشق انجام می‌دهم._

ریگف بعداً ادعا کرد که این موضوع

> _غیرقابل قبول است که هنرمندان اسرائیلی به تشویق نسل جوان علیه اخلاقی‌ترین ارتش جهان با پخش دروغ‌ها به‌صورت هنر کمک می‌کنند._

پس چه چیزی ریگف را این‌قدر عصبانی کرد؟ در _فاکستروت_، ماوز تمثیلی می‌سازد که از طریق آن افسانه‌های ملی اسرائیلی و روایت‌های خودستایانه را تحلیل می‌کند. این فیلم با بررسی آنچه او به‌عنوان فرهنگی از انکار می‌بیند که ناشی از reluctance به مواجهه با اخلاق و پایداری بودن به‌عنوان یک نیروی اشغالگر است، از تمثیل فاکستروت - رقصی که در آن هر جا بروید، اگر قدم‌ها را به درستی دنبال کنید، به نقطه شروع برمی‌گردید - بهره می‌برد. به اسرائیل یا هر کشور دیگری که نگاه کنید، ماوز پیشنهاد می‌دهد که بدون مراقبت، کشورها اشتباهات گذشته را تکرار خواهند کرد و دقیقاً به جایی که قبلاً بودند برمی‌گردند. این فیلم سه نسل از فلدمن‌ها (مادر مایکل (کارین اوگوسکی)، یک بازمانده هولوکاست که اکنون از زوال عقل رنج می‌برد، خود مایکل و جاناتان) را به تصویر می‌کشد که فاکستروت می‌رقصند (به‌طور واقعی در مورد مایکل و مادرش)، یا ناتوان یا unwilling به مواجهه با گذشته خشن و ترومازده کشور. به این موضوع، تمثیل کانتینر غرق‌شونده پیوند دارد، و یکی از سربازان می‌گوید، "_ما کاملاً غرق خواهیم شد_" - جهان در حال ناپایدار شدن است و هر روز بدتر می‌شود. ماوز در مصاحبه‌ای با _گلوب اند میل_ توضیح می‌دهد:

> _فاکستروت با زخم باز یا روح خونریزی جامعه اسرائیل سر و کار دارد. ما فاکستروت می‌رقصیم؛ هر نسل سعی می‌کند آن را به شکلی متفاوت برقصید، اما همه ما به همان نقطه شروع برمی‌گردیم._

در حالی که به _لس آنجلس تایمز_ می‌گوید:

> _من naive نخواهم بود و نمی‌گویم که در فیلم من هیچ بیانیه اجتماعی یا سیاسی وجود ندارد. اما این موضوع بسیار وسیع‌تر از خاص است. من به یک فیلم واقع‌گرایانه درباره یک ایست بازرسی علاقه‌ای ندارم. ایست بازرسی میکروکوزمی از یک جامعه - هر جامعه‌ای - است که درک آن از یک تروما در گذشته مختل شده است._

در معنای عینی‌تر، در دو صحنه در فاکستروت، فیلم به بررسی سادیسم عادی، نژادپرستی غیرقابل بیان، و مردانگی خودستایانه‌ای می‌پردازد که می‌تواند ناشی از خدمت در نیروهای مسلح کشوری باشد که دائماً در جنگ است. در اولین صحنه (که به‌طور قابل‌توجهی بهترین صحنه در فیلم است)، سربازان یک زوج فلسطینی را مجبور به ایستادن در باران می‌کنند در حالی که کامپیوتر قدیمی آن‌ها در حال بررسی هویت آن‌ها است. آن‌ها به‌وضوح برای یک شب رسمی لباس پوشیده‌اند (او در یک دست‌مال و او در یک لباس مجلسی زیبا)، و تا زمانی که سربازان اجازه عبور آن‌ها را صادر می‌کنند، لباس‌هایشان خراب شده و مو و آرایش او نیز خراب شده است، و سربازان حتی او را مجبور می‌کنند که محتویات کیفش را روی زمین خالی کند. این صحنه به‌خوبی staged شده و به‌طرز دردناکی واقع‌گرایانه است و در زمان واقعی اتفاق می‌افتد، با تمرکز ماوز بر روی زوجی که در حال نگاه به یکدیگر از روی سقف ماشین هستند و احساس درماندگی، بی‌گناهی compromised، و به‌طور خاص، تحقیر عمیق را منتقل می‌کند. این یک کلاس درس در داستان‌سرایی بدون دیالوگ و داستان‌سرایی عمیق سیاسی است. در صحنه دوم، سربازان با خشونت بی‌ملاحظه‌ای علیه خودروی جوانان فلسطینی عمل می‌کنند، اگرچه عمل خشونت خود ناشی از یک اشتباه است (گفتن جزئیات بیشتر موجب لو رفتن داستان خواهد شد). ماوز همچنین در صحنه‌ای در بخش اول به انتقاد تند می‌پردازد، زمانی که یک افسر بی‌تفاوت و زن‌ستیز از نظامی به نام (ایتامار روتشیلد) برای بررسی ترتیبات تشییع جنازه می‌آید و به‌طور تحقیرآمیز به مایکل می‌گوید، "_یک لبخند کوچک می‌تواند به شما کمک کند تا کنار بیایید_."

از نظر زیبایی‌شناسی، مانند _لبنان_، _فاکستروت_ به‌طرز جالبی staged شده است. برای شروع، ماوز هر یک از سه بخش را به‌طور متفاوتی فیلم‌برداری می‌کند، اما به شیوه‌هایی که به شدت به تمرکز موضوعی آن‌ها مرتبط است؛ بخش اول به‌شدت محدودکننده است و ما را در فضای ایدئولوژیک محدود فلدمن‌ها به دام می‌اندازد، با احساسات شدید که به‌طور مداوم تهدید به فوران می‌کند؛ مناظر وسیع و باز بخش دوم به شدت با محدودیت بخش اول تضاد دارد، و کل این بخش با سوررئالیسم و حتی اشاره‌ای به واقع‌گرایی جادویی به هم پیوسته است؛ بخش سوم تاریک‌تر از دیگر بخش‌ها است (از نظر بصری)، با طراحی بصری واضح که تنها عناصر مهم صحنه را تاکید می‌کند. یک ترکیب مکرر در بخش اول، نمایی از بالا بر روی مایکل است که حس (غلط) همه‌چیزدانی را به وجود می‌آورد. این با نحوه‌ای که ماوز اغلب مایکل را در نمای نزدیک فیلم‌برداری می‌کند، که بر روی چهره‌اش باقی می‌ماند حتی زمانی که شخصیت‌های دیگر صحبت می‌کنند، تضاد دارد. آپارتمان فلدمن نیز بسیار زوایه‌دار است و اگرچه فضای بسیار وسیعی دارد، فیلم‌بردار جیورا بیچک آن را به گونه‌ای فیلم‌برداری می‌کند که به‌طرز اختناق‌آوری به شکل یک جعبه به نظر برسد (اینکه شیشه‌های دودی بر روی درها وجود دارد که آنچه در طرف دیگر است را پنهان می‌کند، عنصر مهمی در این موضوع است). جعبه‌ها در سرتاسر فیلم مورد تاکید قرار می‌گیرند؛ الگوی کف‌پوش اتاق نشیمن فلدمن، کانتینری که سربازان در فاکستروت در آن می‌خوابند، حرکات رقص فاکستروت خود. تصور داده شده این است که شخصیت‌ها به‌طور بنیادی در تله هستند - در یک حس عملی توسط جعبه‌هایی که خود را در آن محاصره کرده‌اند و در یک حس بیشتر مجازی توسط روان ملی کشور. طراحی صدا جاناتان ریتزل نیز قابل توجه است، پر از صداهای بلند و ناگهانی که به‌نظر می‌رسد از هیچ‌جا می‌آیند (زنگ آپارتمان فلدمن، درها که به شدت بسته می‌شوند و غیره). به‌ویژه قابل توجه است که چقدر ماوز به‌طور صمیمانه فرم و محتوا را با هم می‌آمیزد، به‌گونه‌ای که اجازه می‌دهد دومی، اولی را در راهی تولید کند که اکثر فیلم‌سازان هرگز نمی‌توانند آن را تقلید کنند. برای مثال، در یادداشت‌های تولید، ماوز می‌گوید:

> _فیلم یک نمایی دارد که در آن صفحه‌ای از یک لپ‌تاپ با اعلامیه عزاداری و در کنارش کاسه‌ای از پرتقال دیده می‌شود. این قاب داستان کشور من را در چهار کلمه بیان می‌کند - پرتقال‌ها و سربازان مرده._

_فاکستروت_ قطعاً برای همه مناسب نیست. برخی از مردم ممکن است با ریتم آن (که باید بگوییم، بسیار کند است) و برخی با ماهیت تمثیلی داستان یا سیاست‌های فیلم مشکل داشته باشند. با این حال، برای بقیه، این یک تراژدی خانوادگی فوق‌العاده است که به تصادفی بودن درد و از دست دادن در کشوری که از پذیرش گذشته خود امتناع می‌کند، می‌پردازد. ماوز داستان شخصی را روایت می‌کند، اما همچنین طبیعت کشوری را که بحران اخلاقی آن به هیچ وجه کمتر از بحران فلدمن‌ها نیست، آشکار می‌کند. با انتقاد از عمل فرستادن سربازان برای مردن برای هیچ، و همچنین ذهنیت نژادپرستانه‌ای که به روح زمان نفوذ کرده، ماوز متهم به ساخته یک "روایت ضد اسرائیلی" شده است. برعکس، او از کشورش می‌خواهد که راه‌های خود را تغییر دهد، ورنه اشتباهات تاریخ را تکرار خواهد کرد؛ این عمل مردی است که عمیقاً کشورش را دوست دارد، اما می‌تواند عیوب آن را ببیند. در یکی از دردناک‌ترین خطوطی که در مدت طولانی شنیده‌ام، داونا می‌گوید، "_یادمه فکر می‌کردم که قرار است خوشحال باشم_." ماوز نیز به همین شکل به مردم اسرائیل اشاره می‌کند.


فیلم Blackout 2022

مردی در بیمارستانی بیدار می شود که هیچ خاطره ای ندارد و به سرعت خود را در حال فرار در بیمارستانی در بسته با کارتل در دم می بیند. او تلاش می کند تا هویت واقعی خود را پیدا کند.


فیلم Scanners 1981

یک دانشمند مردی را که قدرتهای خارق العاده ذهنی دارد برای پیدا کردن انسانهای شبیه به خود می فرستد و...

زمانی که یک نمایش برای سرمایه‌گذاران بالقوه به طرز فوق‌العاده‌ای به هم می‌ریزد، مشخص می‌شود که شخصیت‌های اصلی دارای قدرت‌های روانی شگفت‌انگیزی هستند و این موضوع چشم سرمایه‌گذاران در شرکت "ConSec" را به خود جلب می‌کند. نکته اینجاست که در میان "اسکنرها"، "Revok" (با بازی مایکل آیرونساید) قرار دارد که به‌طور واقعی ذهن‌ها را متحیر می‌کند و مصمم است تا تمام هم‌نوعان خود را بسیج کند، این شرکت را نابود کند و بر جهان تسلط یابد! چند سال بعد، "Vale" (با بازی استیون لک) از یک فست‌فود در یک مرکز خرید زندگی می‌کند که در یک درگیری با دو زن قضاوت‌گر، به تعقیب و گریز در آسانسور می‌افتد و در نهایت به او تیر زده می‌شود. او به هوش می‌آید و با "دکتر روت" (با بازی پاتریک مک‌گوهن، نه روت وستهایمر) ملاقات می‌کند که موفق می‌شود او را متقاعد کند که "Revok" یک شخصیت منفی است و باید به گروه او نفوذ کند تا او را متوقف کند. "Vale" درک محدودی از توانایی‌های خود دارد، اما با داروی آرام‌بخش "Ephemerol" راهی می‌شود تا دشمن جدیدش را پیدا کند. آنچه که در ادامه می‌آید، شامل تحقیقات خطرناک و گاهی بسیار سوررئالیستی او برای ردیابی هدفش است - و با افتادن اجساد، او تنها هم‌پیمانش "Kim" (با بازی جنیفر او'نیل) را پیدا می‌کند و متوجه می‌شود که باید در شرکت یک نشت اطلاعاتی وجود داشته باشد. جلوه‌های ویژه در اینجا بهترین نیستند، اما داستان قابل قبولی است و بازی "Vale" و "Ironside" به خوبی ارائه می‌شود، زیرا متوجه می‌شویم که داستان واقعی به هیچ وجه به سادگی آنچه تصور می‌کردیم نیست. مک‌گوهن همواره به شیوه‌ای اغراق‌آمیز بازی می‌کند و او'نیل، خوب، او هرگز چندان خوب نبوده و در اینجا هم واقعاً خوب نیست. هنرمندان آرایشگری فرصتی برای خوش‌گذرانی با نتیجه‌گیری عجیب و غریب دارند و در کل، این فیلم علمی تخیلی ترسناک بدی نیست که کمی تهدیدآمیز است، به صنعت داروسازی بزرگ حمله می‌کند و در تمام مدت زبانش را در گونه‌اش نگه داشته است.


فیلم Cat People 1982

مردمان گربه ایی

داستان فیلم در مورد زن جوانی است که متوجه می شود قابلیت تبدیل شدن به یک پلنگ سیاه خطرناک را دارد و...

**هراس هنری و دراماتیک در نیواورلئان**

"مردم گربه" در سال 1982 منتشر شد و نگاهی مدرن به فیلم کلاسیک 1942 دارد. ناستاسیا کینسکی و مالکوم مک‌داول خواهر و برادرانی هستند که به خاطر یک نفرین، اگر به طور جنسی تحریک شوند، به پلنگ‌های انسانی تبدیل می‌شوند. تنها راهی که آن‌ها می‌توانند دوباره انسان شوند، قتل یک انسان دیگر است. ایده‌ی داستان غیرمعمول و خیالی است، اما "مردم گربه" به موضوع کاملاً جدی می‌پردازد. جان هرد نقش مدیر یک باغ وحش را ایفا می‌کند که عاشق شخصیت کینسکی می‌شود و آنیت اوتول به عنوان شخصیت سوم در مثلث عاشقانه حضور دارد.

این فیلم جذاب و با استایل و شگفتی خاصی همراه است. به عنوان مثال، صحنه‌های فلش‌بک از قبیله پلنگ باستانی که در یک بیابان پرتقالی مراسمی را برگزار می‌کنند، سوررئال و جذاب هستند؛ موسیقی جوی همراه از جورجیو ماردر به خوبی به حال و هوای فیلم اضافه می‌کند، به همراه آهنگ تم دیوید بویی. هر دو به وضوح متعلق به دهه 80 هستند، اما به نوعی با فیلم هماهنگ و جاودانه به نظر می‌رسند.

کینسکی و مک‌داول به خوبی حال و هوای گربه‌ای را منتقل می‌کنند. مک‌داول، مانند همیشه، هاله‌ای عجیب و شیطانی دارد. جان هرد به عنوان شخصیت اصلی عملکرد خوبی دارد و اوتول با موهای قرمز خود به طرز فوق‌العاده‌ای زیباست. در مورد جذابیت، کینسکی واقعاً جذاب است، به ویژه در صحنه‌ای که با هرد در شلوارک داغ و چکمه‌های ماهیگیری در حال ماهیگیری است، اما اوتول در صحنه استخر کمی توجه را از کینسکی می‌رباید.

این فیلم به خوبی منطقه نیواورلئان و جو گوتیک جنوبی آن را به نمایش می‌گذارد. به یاد داشته باشید که این فیلم به طور قطع یک فیلم ترسناک است و بنابراین ممکن است در برخی صحنه‌ها بسیار خشن باشد. همچنین، اگر برهنگی شما را آزار می‌دهد، بهتر است از دیدن آن صرف‌نظر کنید، زیرا بسیاری از شخصیت‌ها به طور کامل یا نزدیک به برهنه نمایش داده می‌شوند.

فیلم کمی کمتر از 2 ساعت طول می‌کشد و در منطقه نیواورلئان فیلم‌برداری شده است، با برخی صحنه‌ها که در منطقه لس آنجلس انجام شده است (مثلاً کارهای استودیویی و صحنه درخت پلنگ).

نمره: B+/A-


فیلم هندی Magadheera 2009

داستانی حماسی درباره عشق و تناسخ، جایی که یک جنگجوی شجاع از گذشته برای محافظت از عشقش در زندگی کنونی بازمی‌گردد. این فیلم با صحنه‌های اکشن دیدنی و روایت احساسی، سفری به قلب و روح مخاطب ارائه می‌دهد.


انیمیشن Deep Sea 2023

داستان دختری که در دنیای عمیق زیر دریا گم و سرگردان می‌شود و مجبور است تا این دنیای رویایی را کاوش کند.

با تأثیرات زیادی از فیلم‌های استودیو گیبلی مانند _روح درون_ و _قلعه متحرک هاول_، _دریای عمیق_ بهترین فیلم انیمیشن سال است که اکثر مردم حتی آن را نمی‌بینند یا از وجودش بی‌خبرند. انیمیشن فوق‌العاده‌اش آن را از سایر آثار متمایز می‌کند زیرا تجربه‌ای درخشان و منحصر به فرد از خیال‌پردازی خالص را به نمایش می‌گذارد.


فیلم Bad Times at the El Royale 2018

اوقات بد در ای‌ال رویال

هفت غریبه، که هر کدام در تلاش برای پنهان کردن گذشته خود هستند، در "اِل رویال"، یک هتل قدیمی که خود گذشته‌ای تاریک دارد، همدیگر را ملاقات می‌کنند. برای یک شب طولانی و سخت، هرکدام از آن‌ها آخرین تلاش خود را برای رسیدن به رستگاری انجام می‌دهند؛ پیش از اینکه همه چیز نابود شود...

فیلم «زمان‌های بد در ال رویال» فوق‌العاده بود. از زمان تریلر اولیه‌اش تا پخش تبلیغات تلویزیونی، به شدت جذب آن شدم. درو گودارد واقعاً می‌دانست چطور یک تریلر شگفت‌انگیز و هیجان‌انگیز بسازد با بازیگران بی‌نظیر و موارد بسیار دیگر. تمامی این تریلرها انتظارات بالایی را ایجاد کردند که باعث شد کمی نگران شوم، چون به شخصه دوست ندارم خیلی برای فیلم‌ها هیجان‌زده شوم؛ زیرا گاهی اوقات بسیار ناامید می‌شوم. اما این فیلم فراتر از انتظاراتم بود. «زمان‌های بد در ال رویال» واقعاً عالی بود و در تمام مدت احساس هیجان داشتم که این موضوع در فیلم‌های امروزی سخت به دست می‌آید.

بازیگران فیلم بسیار مناسب انتخاب شده بودند. داکوتا جانسون، جف بریجز، جان هم، لوئیس پلمن، کریس همسورث، کایل اسپینی و سینتیا اریوو نقش‌های فوق‌العاده‌ای را ایفا کردند. هم لوئیس پلمن و هم کایل اسپینی شایسته‌ی توجه بسیار زیادی هستند. آنها به طرز شگفت‌انگیزی در طول فیلم پیشرفت کردند و من را مجذوب خود کردند. بهترین نکته در مورد این شخصیت‌های شگفت‌انگیز و هیجان‌انگیز، ارتباطاتی بود که بین آنها وجود داشت، چه رابطه‌ای عاشقانه و چه تنش‌آمیز. برای جلوگیری از لو رفتن داستان، نام شخصیت مورد علاقه‌ام را نمی‌برم، اما «زمان‌های بد در ال رویال» واقعاً توانست اجراهای عالی و ارتباطات فوق‌العاده‌ای را ارائه دهد.

داستان فیلم به خودی خود جذاب بود، اما چیزی که واقعاً این فیلم خوب ساخته شده را همراهی می‌کرد، موسیقی متن آن بود که واقعاً تأثیرگذار بود. آهنگ‌هایی مانند «این قلب قدیمی من» از آیزلی برادرز که در تریلر به نمایش درآمد و به طرز فوق‌العاده‌ای توسط سینتیا اریوو خوانده شده بود، و «نمی‌توانم از تو چشم بردارم» از فرانکی ولی، به بهترین شکل ممکن در فیلم جا افتاده بود. فیلم‌هایی مانند «راننده بچه» و «شاون مردگان» که به طور تصادفی هر دو توسط ادگار رایت کارگردانی شده‌اند، بدون موسیقی متن خود به این خوبی نمی‌توانستند آن‌طور که بودند، باشند و متأسفانه باید بگویم که «زمان‌های بد در ال رویال» بدون موسیقی دهه ۶۰ کمی لطمه می‌خورد.

خوشبختانه، هیچ چیزی در این فیلم مرا ناامید نکرد، زیرا اوج شدت آن به خوبی ایجاد شده بود بدون اینکه کار زیادی برای ایجاد آن انجام دهد. جان هم بیشتر دلیل این موضوع بود، همراه با کریس همسورث، که واقعاً به ساختن این فیلم عالی کمک کردند. درو گودارد کارهای زیبای دوربین‌برداری و طراحی صحنه را انجام داد. این فیلم واقعاً یکی از درخشان‌ترین فیلم‌هایی است که تاکنون ساخته شده و من تنها از فیلم «جستجو» این قدر شگفت‌زده شده بودم، چون مدام احساس می‌کردم نمی‌دانم چه اتفاقی خواهد افتاد. و واقعاً هم نمی‌دانستم. اما نکته‌ای که ممکن است برخی از تماشاگران را دور کند، سطح خشونت است که تنها در فیلم‌های تارانتینو و «نبرد در سلول ۹۹» دیده‌ام. «زمان‌های بد در ال رویال» بسیار شبیه به «هشت نفرت‌انگیز» تارانتینو است، اما ۱۰ برابر بهتر انجام شده است. همه چیز به نظر می‌رسید که در طول زمان طولانی فیلم به خوبی با من هماهنگ شده است و خوشحالم که این فیلم را از دست ندادم.

«زمان‌های بد در ال رویال» با پیچش‌های غیرقابل پیش‌بینی، بازیگری و شیمی استثنایی، فیلمنامه‌ای هوشمندانه و سطح شدت بالا، فوق‌العاده است. من انتظار دارم که این فیلم نامزدهای زیادی از جوایز اسکار را به خود اختصاص دهد، زیرا شایسته‌ی توجه زیادی است، چه اجراهای شگفت‌انگیزی از جمله داکوتا جانسون و لوئیس پلمن، و چه طراحی و لباس‌های فوق‌العاده. «زمان‌های بد در ال رویال» به شدت با من همخوانی داشت و نتوانستم از لحظه‌ای که نیک آفرمن وارد اتاق هتل شد، حواسم را پرت کنم. به هر ثانیه توجه کردم و از آن لذت بردم، بنابراین «زمان‌های بد در ال رویال» شایسته‌ی یک نمره ۱۰ از ۱۰ هیجان‌انگیز است.

اغلب اوقات، شکل داستان‌گویی تکه‌تکه و پر از پرش زمانی (به سبک تارانتینو) برای من جذاب نیست. اما «زمان‌های بد در ال رویال» این فرم را به خوبی به تصویر کشیده و تقریباً در همه‌چیز دیگر نیز موفق بوده است.

**رتبه نهایی: ★★★★ - جذابیت بسیار قوی. یک فیلم مورد علاقه شخصی.**


فیلم Hunt to Kill 2010

شکار برای کشتن

جیم رودز که یک محیط بان است ، به خاطر نجات فرزندش مجبور می شود گروهی را برای پیدا کردن یک کیف ، که حاویِ پول های دزدیده شده از یک بانک است ، در جنگل راهنمایی کند. اما ...


فیلم Maybe I Do 2023

شاید انجامش بدم

وقتی یک زوج جوان تصمیم می‌گیرند خانواده‌هایشان را برای آشنایی دعوت کنند، رازهایی غیرمنتظره از گذشته فاش می‌شود. این کمدی رمانتیک، به شکلی جذاب و طنزآمیز، به پیچیدگی‌های روابط خانوادگی و عاشقانه می‌پردازد.

در ابتدا کمی تردید داشتم، اما تصمیم گرفتم به فیلم یک شانس بدهم با وجود نگرانی‌هایم. این فیلم در دسته کمدی رمانتیک قرار می‌گیرد و سعی دارد لحظات دراماتیک را با چاشنی کمدی ارائه دهد. بازیگران خوب هستند، داستان جذاب است و خط plot به طور پیش‌بینی‌پذیری پیش می‌رود. اشتباه پیش آمده در مورد والدین به خصوص خنده‌دار است و ابزورد بودن وضعیتی را نشان می‌دهد که در آن هر دو والدین نادانسته با نامزد دخترشان خیانت می‌کنند.

متأسفانه، افشای این اسکاندال تأثیر لازم را ندارد. به جای مشاجرات شدید و آشتی‌های احساسی، حل و فصل داستان مسطح به نظر می‌رسد و از آشفتگی لازم برخوردار نیست. فیلم به عواقب این افشاگری نمی‌پردازد و سوالات بی‌پاسخ و نکات ناگفته‌ای را باقی می‌گذارد. این احساس را به وجود می‌آورد که فرصت بهتری برای یک پایان دراماتیک و رضایت‌بخش از دست رفته است، که در نهایت به کمبودهای نویسندگی اشاره دارد.

زمانی که فیلم به فصل پایانی خود می‌رسد، به طور ناگهانی به پایان می‌رسد بدون اینکه به طور کامل عواقب اقدامات والدین را بررسی کند. عدم وجود نتیجه‌گیری و پایان بندی، تماشاگر را به دنبال بیشتر می‌گذارد و احساس نارضایتی از این که اوضاع بدون حل و فصل باقی مانده است، در او به وجود می‌آورد. به طور کلی، فیلم متوسط و کم‌عمق است و از نظر من تنها یک و نیم ستاره می‌گیرد.


سریال For All Mankind

برای تمام بشریت

در یک نسخه جایگزین از سال 1969، اتحاد جماهیر شوروی ایالات متحده را تا ماه شکست داد و مسابقه فضایی برای دهه ها با چالش ها و اهداف بزرگتر ادامه یافت.


فیلم The Candy Witch 2020

جادوگر آب نبات

داستان این فیلم درباره ی فردی است که از یک خانواده ی ثروتمند به دلیل اینکه به او ستم کرده اند انتقام سختی می گیرد و


فیلم Eros 2004

سه فیلم کوتاه، هر کدام از کارگردانان میکل آنجلو آنتونیونی، استیون سودربرگ و وونگ کار وای، به موضوعات عشق و سکس می پردازند.


فیلم هندی Sanak 2021

ساناک یک فیلم اکشن مهیج است که خلاصه ای از احساسات و سفر یک قهرمان تنها است که در محیطی محدود با شانس های طاقت فرسا مبارزه می کند تا همسر و دیگر بدبختان و گروگان های درمانده خود را از خطرات شر نجات دهد.


فیلم The Killer 1989

یک آدمکش سرخورده و تنها آخرین کارش را می پذیرد به امید اینکه بتواند با درآمدش بتواند خواننده ای را که بطور تصادفی باعث کور شدنش شده، درمان کند. اما بزودی متوجه می شود که رئیسش قصد دور زدن او را دارد...

عملیات، بسیار از عملیات، در فیلمی آرام اما با ظرافت.

این برای من اولین باری بود که فیلمی از هنگ کنگ را دیدم. جان وو، کارگردان آن، به شهرت بین‌المللی دست یافت و بعدها در سینمای غرب نیز کار کرد. به طور کلی، از فیلم خوشم آمد. من طرفدار دو آتشه سینمای اکشن نیستم، اما احساس کردم که این فیلم موفق به ایجاد تعادل بین اکشن انفجاری (حتی بهتر و شدیدتر از فیلم‌های امریکای شمالی) و یک فیلمنامه رضایت‌بخش شده است. داستان درباره یک قاتل حرفه‌ای است که پس از اینکه به طور تصادفی یک خواننده بار را نابینا می‌کند، شروع به محافظت از او می‌کند. اما او باید یک مافیا را بکشد و از پلیس فرار کند، پلیسی که به رابطه میان خواننده و باندی که او در آن است پی می‌برد و شروع به زیرنظر گرفتن او می‌کند.

چو یون فات بازیگر اصلی فیلم است و تنها بازیگری است که به طریقی او را به یاد می‌آورم، هرچند نمی‌توانم بگویم کجا. او charismatic و پرشور است و شخصیتش را به مردی سخت‌گیر تبدیل می‌کند، اما در عین حال می‌تواند همدردی تماشاگران را جلب کند. دنی لی در نقش یک بازپرس پلیس و سالی یِه به عنوان خواننده نیز کار خوبی ارائه می‌دهند.

نقطه قوت فیلم، اکشن‌های شدید و انفجاری آن است. هیچ تلاشی در ایجاد صحنه‌های درگیری و تیراندازی تماشایی دریغ نشده است و در این زمینه، هم بدلکاران و هم تیم جلوه‌های ویژه سزاوار تحسین‌اند. فیلم دارای دکور و لباس‌های خوبی است و تصویربرداری آن زیبایی بصری بسیار خاصی دارد که در فیلم‌های شرقی معمول است، جایی که رنگ‌ها شدید و زنده هستند و این موضوع همیشه ارزشمند است. فیلم حدود یک ساعت و نیم طول دارد، اما ریتم آن نسبتاً کند است که نشان‌دهنده کشیدگی خاصی در فیلمنامه است و این بزرگ‌ترین نقد من به فیلم است.


سریال کره‌ای King the Land

پادشاه سرزمین

خانواده “گو وون” مالک و اداره کننده گروه کینگ هستند. او به ناچار وارد جنگ قدرت بر سر جانشینی می شود. “چون سا رانگ” که در هتل کینگ کار می کند با “گو وون” دیدار می کند و ...


فیلم Neruda 2016

بازرسی، موفق به دستگیری شاعر شیلیایی برنده جایزه نوبل، پابلو نرودا که به دلیل پیوستن به حزب کمونیست در اواخر دهه 40 از کشورش فراری است، می شود.

این فیلم، انتخاب شیلی برای اسکار بود و به گلدن گلوب راه پیدا کرد، اما نتوانست به اسکار برسد. من از فیلم قبلی این کارگردان خوشم نیامده بود، اما به نظر می‌رسد که لاریین دوباره به کار برگشته است. هرچند که کاملاً این‌طور نیست. این فیلم یک بیوگرافی است که به نوعی نسخه شیلیایی «بگیر اگر می‌توانی» محسوب می‌شود، با شدت کمتری در محتوایش. اگر طرفدار شیوه روایت این کارگردان هستید، شاید از این فیلم لذت ببرید. اما من آن را کمی خسته‌کننده یافتم، به‌خاطر داستانی که به آرامی پیش می‌رفت. به‌ویژه، نیمی از فیلم بیشتر نریشن‌های پس‌زمینه بود تا دیالوگ‌های مستقیم بین شخصیت‌ها. مشکل این بود که انگار کسی در رختخواب در حال بیماری است و داستانی را روایت می‌کند. صدای خیلی آرامی که مانند نجوا بود و به لالایی شباهت داشت.

از طرف دیگر، زمان به زمان صحنه‌های خوبی وجود داشت. این یک بازی گربه و موش بود، اما هیجان‌انگیز نبود و به‌هیچ‌وجه انتظار نمی‌رفت که مانند فیلم‌های تعقیب و گریز پلیسی باشد. داستان عمیق یا با جزئیات نبود و تنها رویدادهای محدود زندگی نرودا روی پرده نمایش داده شد. بیشتر آن‌ها بی‌معنی بودند یا شاید به‌گونه‌ای ساخته شده بودند که اینطور به نظر برسند. به همین دلیل به یک کمدی تاریک شباهت پیدا کرد. از دیدگاه پلیس، انتظار نداشته باشید که در حد سطح شرلوک هلمز باشد. بازیگران خوب بودند و لوکیشن‌ها هم همین‌طور، اما کلیپ‌های نوری برای پس‌زمینه در صحنه‌های خودروها وجود نداشت. بنابراین این فیلم فقط یک فیلم فراتر از متوسط است. هرچند که باید بهتر می‌بود.

**6/10**


فیلم The Manor 2021

جودیت آلبرایت پس از سکته مغزی خفیف ، با اکراه به یک خانه سالمندان تاریخی نقل مکان می کند و در آنجا متقاعد می شود که یک نیروی فوق طبیعی ساکنان را می کشد.

منور به‌طور کلی یک تلاش خوب بود... نوعی. در واقع چیز بیشتری نمی‌توان درباره‌ی ارزش آن گفت. این را می‌گویم چون این فیلم تمام عناصر لازم برای یک تریلر را دارد، **اگر** درجه‌ی تعلیق آن ثابت در سطح ۲ باشد و نتواند از مقیاس ۱۰ به‌طور کامل استفاده کند.

فیلم تمام نشانه‌های لازم برای تعلیق را داشت، اما فاقد آن احساس "لبه‌ی صندلی" و ترس "گرفتن بازوی همسرت" بود، یا به‌طور کلی آن چیزی که برای جذب تماشاگر لازم بود. نویسندگان به‌خوبی نشان دادند که چگونه مشکلات شخصیت اصلی و سن او می‌تواند به‌راحتی به‌عنوان دشواری در انطباق توضیح داده شود و چگونه به‌راحتی می‌توان ترس‌های او را نادیده گرفت. خواه این ناشی از اشتباه نویسندگان باشد یا باربارا هرشی، ریتم شخصیت او کمی ناهماهنگ بود؛ او در بیشتر فیلم کاملاً شفاف است، اما در صحنه‌ای معنادار که سعی دارد نوه‌اش را متقاعد کند، به ناگهان به نظر می‌رسد که دچار زوال عقل شده است...؟ این تغییر بسیار ناگهانی و شدید بود و با رفتارهای او تا آن زمان سازگار نبود. هیچ عامل خارجی‌ای برای توضیح این تغییر وجود نداشت، مانند کم‌خوابی، دارو یا سوءاستفاده. تماشاگر با این سوال روبرو می‌شود: "چه خبر است؟! چه مشکلی با اوست؟" به‌جای اینکه بگوید: "وای! آن‌ها (مدیریت) واقعاً او را دیوانه نشان می‌دهند." نویسندگان در این زمینه شکست خوردند.

موجود فیلم نیز به‌خوبی طراحی شده بود و صحنه‌هایش به تعلیق اضافه می‌کرد، اما به نظر می‌رسید که کافی نیست. کافی از ترس، شک و تردید، و آن چیزی که برای جای دادن در این ژانر لازم بود. این فیلم _Angel Heart_ نیست. این فیلم _The Secret Window_ نیست. حتی _The Number 23_ هم نیست. این فقط یک تلاش است. و تحت مرزهای فعلی نرم و بی‌خطر سیاسی و اجتماعی، این فیلم به‌طور موفقیت‌آمیزی زمان را هدر داد؛ یک فیلم با درجه‌ی B.

اگر بخواهم به دوستی درباره این فیلم بگویم، می‌گویم: "به نظر جدید می‌رسد. و تمام زنگ و صدای لازم را دارد. اما نمی‌توانی هیچ‌کدام از آن‌ها را بالای یک گفتگوی عادی... در یک کتابخانه بشنوی."

**اسپویل‌های بزرگ در پیش است:**

خوب، هالیوود چه کار می‌کند؟ واقعاً. در پایان این فیلم چه چیزی برای یادگیری وجود دارد؟ چه درس اخلاقی در اینجا منتقل می‌شود؟ اینکه خواسته‌ها مهم‌تر از انجام کار درست است؟؟ اینکه زندگی مردم هیچ اهمیتی ندارد؛ تا زمانی که آن‌ها در حال خروج از در زندگی هستند، این درست است که از آن‌ها به عنوان طعمه استفاده کنیم؟ چون اگر این‌طور باشد، نویسندگان واقعاً در تلاش برای به تصویر کشیدن شخصیت اصلی به عنوان قربانی یا طعمه در این فیلم، کار ضعیفی انجام دادند، تنها برای اینکه او را ببینند که به‌طور خودخواهانه شر را انتخاب می‌کند. نوشتن هیچ نشانه‌ای برای نشان دادن این رفتار نداشت. شما نمی‌توانید یک فیلم کامل را بدون یک محرک، به هر دلیلی، پیش ببرید که نشان دهد این یا آن احتمال دارد اتفاق بیفتد. تمام این فیلم فقط پیامی می‌فرستد که زنان می‌توانند در مواقعی که نتیجه به نفع خودشان باشد، به کارهای نادرست متوسل شوند؟ (خوب، این ممکن است درست باشد.) اما فکر نمی‌کنم این هدف باشد. -- برگردیم به درس‌های درک‌شده -- آیا این پیام به ما می‌گوید که پسران هنگام سپردن به زنان، به مردان نیازمند تبدیل می‌شوند؟ (خوب، این نیز ممکن است درست باشد.) اما دوباره، این‌ها درس‌هایی نیستند که باید به عنوان نتیجه نهایی برداشت شوند. پس دوباره: هالیوود چه کار می‌کند یا چه تلاشی دارد؟ این تنها فیلمی نیست که تماشاگران را احساس ناامنی یا فریب خورده می‌کند. من این احساس را به شدت تجربه کردم زمانی که _Law Abiding Citizen (2009)_ را دیدم. از آن فیلم بیرون نیامدم که احساس کنم "شخصیت خوب" پیروز شد. و چندین نمایش دیگر، هم در استریم و هم در سینما، وجود دارند که مرا وادار کرده‌اند بگویم: "چرا در جهنم، آن‌ها اصلاً این را ساختند؟!" چرا قطب‌نما اخلاقی (اگر هنوز وجود داشته باشد) در هالیوود این‌قدر مختل است؟

باربارا هرشی قبل از اینکه استفاده از مواد مخدر و شهرت به سادوم و گامورا به دانش عمومی تماشاگران فیلم تبدیل شود، در هالیوود بوده است. او در برخی فیلم‌ها بازی کرده که به "کالت کلاسیک" تبدیل شده‌اند، فیلم‌هایی که هرگز در جوایز تلویزیونی دیده نشده‌اند، اما برای نسل‌هایی که فیلم نمایش داده شده‌اند، **بسیار** شناخته شده هستند. _The Entity_ یکی از آن فیلم‌هاست.
من این فیلم را ۳ دهه بعد از ساخته‌شدنش دیدم و از آن لذت بردم. برایم جالب بود که چگونه برخی از جلوه‌های ویژه آن زمان را به دست آوردند. متأسفانه، این فیلم چنین نخواهد بود. ۵ دلار در سبد فروش والمارت. این قطعاً یک "یک‌بار و تمام" است. (یک بار ببینید و فراموش کنید.)

موفق باشید در تماشای فیلم. -- باب --


فیلم Blackmail 1929

پس از کشتن مردی برای دفاع از خود، زن جوانی توسط شاهد قتل باج گیری می شود.

نسخه صامت این فیلم را به‌تازگی دیدم که با همراهی پیانو به‌خوبی اجرا شده بود و به درام، که به‌طور قابل توجهی کمی طولانی بود، افزود. "آلیس" (آنی آندرا) با دوست‌پسر پلیسش "فرانک" (جان لانگدن) دچار یک مشاجره بی‌معنی می‌شود و سپس به‌طور احمقانه‌ای با یک هنرمند نفرت‌انگیز (سیرل ریچارد) که سعی دارد تا حد زیادی شانسش را امتحان کند، ارتباط برقرار می‌کند. او به‌طور تصادفی و به‌طرز خشونت‌آمیزی این هنرمند را از میان برمی‌دارد. از ترس اینکه کسی حرفش را باور نکند و به‌جای تماس با مقامات، از صحنه فرار می‌کند - اما نه قبل از اینکه دیده شود و به‌طور بعدی با خواسته‌های فاسد باج‌گیرش (که به‌خوبی انتخاب شده، دونالد کالتروپ) روبه‌رو می‌شود. در همین حال، پلیس در تحقیقات خود دچار اشتباه می‌شود و یک تراژدی دیگر رخ می‌دهد - که باعث می‌شود "آلیس" بیچاره با احساس گناه بیشتری دست و پنجه نرم کند! تنها چیزی که عادت کردن به آن کمی زمان می‌برد، طبیعت واقعاً ایستا عکاسی است، اما وقتی دیدگاهی را اتخاذ کنید که شما در همان صندلی (در سینما) به‌عنوان دوربین‌بردار نشسته‌اید، این واقعاً به‌خوبی عمل می‌کند و ما بیشتر در داستان محکومیت و فریب غرق می‌شویم. عنوان‌های بین‌فصل به‌طور محدود اما به‌خوبی توانایی ذاتی هیچکاک را برای بیان داستان با استفاده از فناوری محدود در سال ۱۹۲۹ تقویت می‌کند، که بر نور، سایه و محیط اطراف شخصیت‌ها تأکید دارد. به‌نظرم نسخه ناطق که تقریباً بلافاصله پس از آن منتشر شد، نمی‌توانست به همین اندازه مؤثر باشد.


فیلم Ferris Bueller’s Day Off 1986

مرخصی فریس بولر

یک پسر عاقل دبیرستانی مصمم است یک روز تعطیل از مدرسه داشته باشد، علیرغم اینکه مدیر در مورد آن فکر می کند.


فیلم Medusa 2020

پس از گاز گرفتن توسط مار ، زندگی یک خانم جوان روند بدتری را تجربه می کند زیرا یک ویروس کشنده بدن او را آزار می دهد.


فیلم Rosaline 2022

"روزالین" یک پیچ کمدی در "رومئو و ژولیت" شکسپیر است که در آن داستان عاشقانه کلاسیک از دیدگاه رزالین (کیتلین دوور) پسر عموی ژولیت روایت می شود که اتفاقاً دوست سابق رومئو است.


فیلم The Man Who Wasn’t There 2001

مردی که آنجا نبود

یک آرایشگر آرام و بی‌ادعا در دهه ۱۹۴۰، پس از گرفتار شدن در یک نقشه باج‌خواهی، زندگی‌اش به طرز غیرمنتظره‌ای تغییر می‌کند. این فیلم نوآر، با داستانی پیچیده و فضاسازی خاص، نگاهی عمیق به انتخاب‌ها و پیامدهای آن‌ها دارد.


فیلم Huda’s Salon 2021

داستان زنی فلسطینی که پس از خیانت در یک سالن زیبایی، به شبکه‌ای از فریب و تهدید کشیده می‌شود. این فیلم با روایتی پرتنش، چالش‌های شخصی و اجتماعی شخصیت‌ها را در شرایطی پیچیده به تصویر می‌کشد.


فیلم Northanger Abbey 2007

صومعه نورثنگر

میل یک زن جوان به رمان های پر شور گوتیک منجر به سوء تفاهم در مسائل قلبی می شود.


فیلم Down by Love 2016

از عشق پایین

این فیلم داستان مدیر یک زندان و زنی زندانی را روایت می‌کند که رابطه‌ای غیرمنتظره و ممنوع میانشان شکل می‌گیرد. این درام فرانسوی به شکلی احساسی به قدرت عشق و تصمیمات پیچیده انسان‌ها می‌پردازد.


فیلم The Last Repair Shop 2023

آخرین تعمیرگاه

داستان چهار قهرمان بی ادعا را روایت می کند که مطمئن می شوند هیچ دانش آموزی از لذت موسیقی محروم نمی شود. همچنین یادآوری است که چگونه موسیقی می تواند بهترین دارو، تسکین دهنده استرس و حتی فرار از فقر باشد.

این مستند جالب ما را با چهار تکنسین متخصص آشنا می‌کند که مسئول نگهداری از سازهای موسیقی هستند که به صورت رایگان در اختیار دانش‌آموزان سیستم آموزشی لس آنجلس قرار می‌گیرد. مستند با چند جمله از هر یک از کودکانی که از ویولن‌ها، توباها، پیانوها و ساکسوفن‌ها بهره‌مند می‌شوند آغاز می‌شود. سپس با چهار نفر از این تکنسین‌ها آشنا می‌شویم که از زمینه‌های مختلف و گاهی با تجربه‌های دشوار، به نمایش می‌گذارند که چگونه با دقت و وسواس در حفظ این سازها کار می‌کنند. به‌طور صادقانه، دوست داشتم کمی بیشتر از اجراهای دانش‌آموزان می‌دیدم، اما این شخصیت‌ها که تمام وجودشان را برای نگهداری از این ابزارهای موسیقی صرف می‌کنند، بسیار متعهد و پرشور به نظر می‌رسند. همین موضوع درباره دانش‌آموزان نیز صدق می‌کند، به ویژه در مورد ویولنیست جوان در ابتدای مستند که لبخندش تقریباً همه چیز را بیان می‌کند. ما با یک بخش پرشور از فارغ‌التحصیلانی که طی سال‌ها از این برنامه بهره‌مند شده‌اند، به پایان می‌رسیم و این یک گواهی عالی بر نقش موسیقی در سیستم آموزشی است که تنها بر جنبه‌های علمی تمرکز ندارد.


فیلم Red Line 2013

یک قطار متروی لس آنجلس از کنترل خارج شده و تونل به دنبال آن ریزش می کند.بازماندگان حادثه باید تلاش کنند دلیل حادثه را متوجه شده و با خطری بزرگتر که با آن روبرو خواهند شد مقابله کنند...


فیلم Se7en 1995

دو کاراگاه، یکی تازه کار و دیگری کارکشته به دنبال دستگیری یک قاتل زنجیره‌ای هستند که با الهام از هفت گناه کبیره(شکم پرستی، تنبلی، خشم، طمع، حسادت، تکبر و شهوت) قربانی های خود را انتخاب می‌کند

او تجربه درد و رنجی به اندازه هر کسی که من دیده‌ام داشته است و هنوز هم جهنم را پیش رو دارد.

"اخطار: حاوی اسپویلر"

فیلم «هفت» به کارگردانی دیوید فینچر و نوشته اندرو کوین واکر است. این فیلم با بازی مورگان فریمن، برد پیت، گوینت پالترو، کوین اسپیسی و آر. لی ارمی همراه است. موسیقی آن توسط هاوارد شور و فیلمبرداری توسط داریوش خنجی انجام شده است.

داستان در یک شهر نامشخص در ایالات متحده می‌گذرد و دو کارآگاه در پی یک قاتل زنجیره‌ای هستند که قربانیانش را بر اساس یکی از هفت گناه کبیره که مرتکب شده‌اند، می‌کشد.

پس از مواجهه با دخالت‌های استودیو و واکنش‌های منفی در مورد اولین فیلمش، «بیگانه ۳»، دیوید فینچر سه سال صبر کرد تا به پروژه‌ای که کنترل آن را در دست داشته باشد، بپردازد. نتیجه کار «هفت» شد، یک شاهکار تاریک از ترس بی‌پایان که کار یک کارگردان بالینی فوق‌العاده را به نمایش می‌گذارد. «هفت» تنها یک فیلم نیست، بلکه یک تجربه است، حمله‌ای به حواس، شوکی به مغز و سفری به عمق تاریک شهری بیمار که همیشه باران می‌بارد و تاریکی ترس‌های زیادی را در خود دارد. این فیلم یک اثر زشت و بی‌معنا نیست، بلکه یک ناهماهنگی روانشناختی است که فقط عواقب جنایات را می‌بینیم و بحث‌هایی که ما را مجبور می‌کند عمیقاً در تخیل خود برای پر کردن شکاف‌ها فرو برویم.

«اما نکته این است. ما گناه مرگباری را در هر گوشه خیابان، در هر خانه می‌بینیم و آن را تحمل می‌کنیم. ما آن را تحمل می‌کنیم زیرا رایج است، چون پیش‌پا افتاده است. ما آن را صبح، ظهر و شب تحمل می‌کنیم. خوب، دیگر نه. من الگو را تعیین می‌کنم. آنچه من انجام داده‌ام برای همیشه مورد بررسی و مطالعه قرار خواهد گرفت...»

«هفت» واقعاً یک فیلم ترسناک نهایی است، آیا چیزی ترسناک‌تر از یک قاتل زنجیره‌ای که از پلیس‌هایی که او را تعقیب می‌کنند، باهوش‌تر است وجود دارد؟ نه تنها این، بلکه آنها، هرچقدر هم که بی‌خبر باشند، بخشی از نقشه بزرگ هستند. این قاتل نه تنها در ارتکاب جنایاتش متوقف‌نشدنی است، بلکه به گفته کارآگاه سمرست، روش‌مند و صبور است. می‌دانیم که این داستان بد به پایان خواهد رسید و این زمانی است که فینچر و واکر دست‌هایشان را به درون دل ما می‌برند و آخرین بقایای زندگی را بیرون می‌کشند تا یکی از بهترین پایان‌های سینمای مدرن را ارائه دهند. پایانی که شایسته هر فیلم نوآر، نئو نوآر یا ترسناک روانشناختی باهوش از هر دوره‌ای است. با هر بار تماشای «هفت» احساسات تیره و تار تکرار می‌شود، ناامیدی و ناباوری، غم و شوک، سفر ما از جهنم دنیوی تمام شده است، اما فقط از نظر جسمی!

بازی‌های بی‌نقص بازیگران، بدون شک به لطف کارگردان سخت‌گیر، عکاسی که به طور فوق‌العاده‌ای در "نور" ظرافت غم‌انگیز یک جامعه در حال زوال را به تصویر می‌کشد و موسیقی هاوارد شور که از بلندگوها بیرون می‌خزد و بدن شما را مانند یک انکوبوس یا ساکوبوس شیطانی پوشش می‌دهد. «هفت»، یک شاهکار از بی‌قراری و شر که توسط یک کارگردان بزرگ به وجود آمده است. 10/10

«هفت» دیوید فینچر را به دنیای سینما معرفی کرد و این معمای ترسناک فوق‌العاده باعث شده است که این فیلم در کنار برترین فیلم‌های ترسناک قرار گیرد. و پایان آن - اوه پسر. یکی از بهترین چرخش‌ها در تاریخ سینما.

اگر از خواندن نقدهای بدون اسپویلر من لذت می‌برید، لطفاً وبلاگ من را دنبال کنید.


فیلم Los Habitantes 2023

لوس هابیتانتس

امیلیانو پس از یک تصادف به مونتری بازمی‌گردد و با چالش‌های جدیدی در زندگی‌اش مواجه می‌شود. این فیلم مکزیکی در ژانر ترسناک و هیجان‌انگیز، داستان رویارویی او با ارواح و رازهای پنهان را به تصویر می‌کشد.


فیلم Girlhood 2014

"مریم" که از ذلت شرایط خانوادگی‌اش، چشم انداز تیره تحصیلی‌اش و قدرت نمایی پسران به ستوه آمده بعد از آشنایی با یک گروه سه نفره از دختران آزاده زندگی جدیدی را شروع میکند. او نام و طرز لباس پوشیدن خود را عوض میکند و ترک تحصیل میکند تا در گروه پذیرفته شود با این امید که این راهی باشد برای رسیدن به آزادی...


فیلم Jubilee 1978

ملکه الیزابت اول 400 سال به آینده سفر می کند تا شاهد افشای وحشتناک لندنی دیستوپیایی باشد که توسط فساد و باندی شرور از دختران چریک پانک به رهبری پادشاه جدید پانک، تحت کنترل است.


فیلم Old School 2003

مدرسهٔ قدیمی

میچ، فرانک و بیان سه دوستی هستند که در مواجهه با زندگی واقعی و شخصی خود، از خواب و خیال بیدار می شوند. بنابراین پیشنهاد می دهد که آنها دوره های شبانه خود را در منزل جدید میچ در یک کمپ دانشجویی برپا کنند تا بدینوسیله به روزهای شیرین خود باز گردند...


مستند Inmate #1: The Rise of Danny Trejo 2019

زندانی شماره یک: ظهور دنی تریج

مستند inmate #1 the rise of danny trejo 2019

با گذراندن بخش عمده ای از زندگی اولیه یک زندان، دنی بازیگر، درباره حرفه خود و چگونگی غلبه بر زندگی بر جرم و اعتیاد صحبت می کند...


فیلم Angel Eyes 2001

«شارون پوگ» (لوپز)، مأمور پلیس، گذشته ی پر درد و رنجش را با چنان خشمی پنهان کرده که ناخودآگاه بر اجرای مأموریت هایش در یکی از خشن ترین منطقه های شیکاگو تأثیر گذاشته است. تا این که وقتی در یک درگیری «کچ لمبرت» (کاویزل) او را از مرگ نجان می دهد، تغییر و تحول مثبتی در زندگی اش رخ می دهد...


فیلم Gabriel’s Rapture 2021

خلسه گابریل ۱

قسمت چهارم بر اساس رمان پرفروش سیلوین رینارد.


فیلم هندی Need for Speed 2014

یک مسابقه دهنده خیابانی که توسط یکی از همکاران ثروتمند خود به زندان انداخته شده است , تازه از زندان ازاد شده و در ذهن خود به دنبال انتقام است.

تنها چیزی که باعث شد من به تماشای فیلم ادامه بدهم، اکشن رانندگی و ماشین‌های زیبا بود وگرنه قطعاً تماشای آن را متوقف می‌کردم. بازی کردن این بازی هیجان‌انگیزتر است.

**Need for Speed نه شگفت‌انگیز است و نه نوآورانه، اما با بازیگران فوق‌العاده و حرکات نمایشی عالی، هنوز هم یک فیلم سرگرم‌کننده و هیجان‌انگیز است!**

Need for Speed واقعاً غیرمنتظره است! بیایید با این بازیگران فوق‌العاده و شگفت‌انگیز که به ویژه برای یک اقتباس از بازی ویدئویی هستند شروع کنیم: آرون پل، مایکل کیتون، رامی مالک، داکوتا جانسون و ایمن پووتس. وقتی دوباره این فیلم را دیدم و همه این ستاره‌ها را دیدم، شگفت‌زده شدم. داستان فیلم چیز جدید یا شگفت‌انگیزی نبود، اما یک فیلم انتقامی مسابقه خیابانی سرگرم‌کننده با حرکات نمایشی فوق‌العاده و جلوه‌های ویژه قابل قبول بود. گنجاندن تعقیب‌های پلیسی در میانه مسابقات، راه خوبی برای ارتباط دادن بازی‌ها به فیلم بود. Need for Speed به پای فیلم‌هایی مانند Gone in 60 Seconds یا The Fast and The Furious نمی‌رسد، اما یکی از فیلم‌های ویدئویی سرگرم‌کننده و خوب ساخته شده است.


فیلم The Chronicles of Narnia: The Voyage of the Dawn Treader 2010

سرگذشت نارنیا: سفر کشتی سپیده‌پیما

فیلم the chronicles of narnia the voyage of the dawn treader 2010

اینبار هم مانند دو قسمت قبلی سرزمین های نارنیا توسط نیروهای شیطانی به شدت در خطر است و بچه های انگلیسی به طریقی پا بر این سرزمین می گذارند تا بتوانند با پیدا کردن هفت شمشیر جادویی و طی یک سفر دریایی بسیار خطرناک باری دیگر منجی نارنیا شوند...

در کلمات جاودانه‌ی سرهنگ کورتز، "وحشت... وحشت." مارلون براندو به این فیلم اشاره نمی‌کرد، بلکه به وحشت‌های جنگ ویتنام اشاره داشت. این احساس همچنان قابل اعمال است.

وقتی که نقد می‌نویسم، سعی می‌کنم حداقل کمی زمینه‌سازی کنم، چه تاریخچه‌ای از خود فیلم، چه پیشینیان آن در تاریخ سینما یا احساسات کلی‌ام درباره نوع فیلم. در این مورد، من به "Apocalypse Now" اثر کلاسیک فرانسیس فورد کاپولا که بر اساس "Heart of Darkness" جوزف کونراد ساخته شده، اشاره کردم. این چه ارتباطی با "Dawn Treader" دارد؟ هیچ‌چیز، و من از این بابت خوشحالم. چرا؟ زیرا این فکر باعث شد ذهنم از یک فیلم بسیار بهتر منحرف شود. اجازه دهید چند لحظه از خوشحالی خود لذت ببرم قبل از اینکه به جستجوی افکارم درباره این وحشت بپردازم.

شما ممکن است بپرسید چه چیزی اینجا اینقدر اشتباه پیش رفت؟ بیایید با تاریخچه این فرانچایز شروع کنیم. من نظر بالایی نسبت به این مجموعه ندارم. ما با مشهورترین داستان از چرخه نارنیا اثر سی. اس. لوئیس، یعنی "شیر، جادوگر و کمد" شروع کردیم. نمی‌دانم... شاید اگر در میانه‌ی چنین رنسانس فیلم‌های فانتزی نبودیم، آن را بیشتر می‌پسندیدم. با این حال، بعد از سه‌گانه "ارباب حلقه‌ها" اثر پیتر جکسون و کیفیت بالای سری "هری پاتر"، آن برداشت ضعیف از یک مجموعه کتاب که در کودکی من را هیجان‌زده نکرد، به نظرم یک پیش‌غذای ارزان و بچگانه آمد نسبت به جشن‌های باشکوهی که قبلاً به تماشاگران ارائه شده بود. داستان‌ها سطحی بودند و بازیگری (به جز تیلدا سوینتون که معمولاً عالی است) یا ضعیف بود یا تصنعی (آقای نیسون، چک حقوق شما در انتظار شماست). اندرو آدامسون، کارگردان مشترک "Wardrobe" و "Caspian"، بود و امیدوار بودم که کاستی‌های این فیلم‌ها به تجربه‌ی ناکافی او به عنوان کارگردان فیلم‌های زنده مربوط باشد.

فیلم اول به وضوح تمثیل مسیحی خود را به نمایش گذاشت و در بین جمعیت‌های مذهبی محبوب شد، که این به موفقیت بزرگ آن در گیشه کمک کرد. فیلم دوم بیشتر به یک اکشن خالص شباهت داشت (در سبک "جنگ ستارگان: قسمت اول"، که به این معناست که اکشن ادعایی در باتلاقی از نقشه‌های سیاسی سطحی و خسته‌کننده غرق شده بود) و نتوانست به همان جمعیت دست یابد و بازگشت گیشه ناامیدکننده بود. دیزنی که فیلم‌ها را تأمین مالی کرده بود، نوشتن روی دیوار را دید و این سری را کنار گذاشت. باید اینجا به پایان می‌رسید.

تا اینکه قرن بیستم به میدان آمد. حالا بیایید به یاد بیاوریم: فاکس سابقه‌ی خوبی در تطبیق سری‌های محبوب فانتزی به فیلم ندارد (لحظه‌ای سکوت برای فاجعه‌هایی مانند "The Dark is Rising" و "Eragon"). استخدام مایکل آپتد به عنوان کارگردان به نظر می‌رسید که به روند شلختگی پایان می‌دهد. آپتد واقعاً به عنوان کارگردان فیلم‌های اکشن، فانتزی یا حماسی شناخته نمی‌شود، اما در آخرین فیلم پیرس برازنان/جیمز باند، "دنیا کافی نیست" نشان داد که پتانسیل دارد. با این حال، با کارگردان در دست، قرن بیستم و مدیا والدن یک ماجراجویی دیگر از نارنیا را به هم پیوند زدند و نتایج به طرز پیش‌بینی‌پذیری فاجعه‌بار بود.

واقعاً ای کاش انتظار یک فیلم ضعیف را نداشتم. زیرا این فیلم نه تنها انتظارات من از بدی را برآورده کرد، بلکه از آن نیز فراتر رفت و این به این دلیل نبود که من از قبل قضاوت کرده بودم. این به این دلیل بود که واقعاً اینقدر بد بود. داستان بی‌معنا بود و شخصیت‌ها به طور تصادفی از یک وینت به وینت دیگر منتقل می‌شدند، با دیالوگ‌های بد و پیش‌بینی‌های وحشتناک از "شر" که به جای تهدید واقعی یا کنجکاوی قرار گرفته بود. این یک داستان سفر بی‌سر و ته بود که بر روی یک قایق غرق شده، و من نیم ساعت بعد به شدت آرزو می‌کردم که شخصیت‌ها همه مبتلا به اسکوربوت شوند و بمیرند.

داستان آنقدر ضعیف طراحی شده است که بهتر است اصلاً سعی نکنم آن را اینجا بازگو کنم، اما به دو کودک از فیلم‌های پیشین مربوط می‌شود که به طور تصادفی دوباره به نارنیا کشیده می‌شوند، بدون هیچ دلیل تماتیک یا داستانی برای این بی‌نظمی. وقتی که به آنجا می‌رسند، گروه ما با پسرعمو بسیار آزاردهنده‌شان تکمیل می‌شود و با اینکه هیچ‌کس دقیقاً نمی‌داند چه خبر است، آن‌ها به شخصیت اصلی فیلم دوم، پرنس کاسپین، برخورد می‌کنند و به طور تصادفی به جستجوی او برای بازیابی هفت دوست قدیمی پدرش که به دلایلی ناپدید شده بودند، می‌پیوندند. بنابراین آن‌ها با یک جزیره شریر می‌جنگند. خوبی پیروز می‌شود، شر شکست می‌خورد، پایان. خواهش می‌کنم، بگذارید این پایان باشد.

به خاطر داشته باشید: من عاشق فانتزی هستم. عاشق علم تخیلی، عاشق وحشت، عاشق تمام ژانرهای غیرمعمول، شگفت‌انگیز و غیرواقعی. این برایم جذاب است و دوست دارم خودم را در پوشش‌های این ژانر مثل یک پتو محبوب بپیچم و اجازه دهم گرمای دلنشین آن به صورت امواجی از فرار از واقعیت و نوستالژی بر من غلبه کند. اما این مجموعه بی‌کیفیت و بی‌معنا مرا به شدت ناامید کرد، با دیالوگ‌های خشک و شخصیت‌های ضعیف و داستانی بی‌معنا و اوه، این خیلی زیاد است.

تزیین این کیک بد، تمثیل مسیحی بی‌دست و پا و بی‌رحمی بود که فیلم به تماشاگران با تمام قدرت و شدت یک چکش صنعتی کوبید. بله، شر گناه بود. و آسلان، عیسی است. که ظاهراً به عنوان یک شیر در یک جهان موازی وجود دارد. که بچه‌ها را به طور تصادفی به این جهان دیگر می‌کشاند... بدون هیچ دلیل واضحی (فیلم به وضوح بیان می‌کند که این "برای شناخت بهتر او (آسلان، یعنی عیسی، در صورتی که متوجه نشده‌اید) است"، اما اگر اینطور است، چرا فقط این چهار بچه؟ هدف تماتیک این چیست؟ چرا بچه‌های بزرگ‌تر دیگر شایسته‌ی نداشتن تمثیل آبی نیستند؟ این بچه‌ها در پایان این فیلم چه چیزی آموختند که آن‌ها را انسان‌های بهتری کرد؟

اووه دوباره. حتی نمی‌توانم مشکلات این سری را از نظر "منطق" داخلی آن یا منطق خارجی مغز انسان فهرست کنم. انجام این کار فقط به سرم آسیب می‌زند.

به خاطر دارید که گفتم فیلم دوم در این سری فاقد تمثیل مسیحی بی‌دست و پا بود؟ خوب، قرن بیستم ظاهراً تشخیص داد که جمعیت مذهبی همان چیزی بود که فیلم اول را به موفقیت رساند و تصمیم گرفتند محتوای مذهبی را از "تمثیل" به "فریاد زدن در برابر تماشاگران و مالیدن بینی‌شان در آن مانند اینکه یک توله‌سگ روی فرش ادرار کرده" افزایش دهند. این احساس برای من کاملاً بی‌صمیمیت به نظر می‌رسید، یک "پیام" ساخته شده در اثر یک استودیو فیلم که هیچ چیز جز برداشت سود از گیشه فیلم اول نمی‌خواست که با وجود عدم ظرافت، در نیت‌هایش صادق بود.

من فیلم‌هایی را دیده‌ام که بدتر از این از نظر فیلم‌برداری، بازیگری و مونتاژ هستند. اما این فیلم خسته‌کننده، بی‌فایده و موعظه‌گر با هیچ هدف یا مقصودی مرا به نهایت تحملم رساند. به ندرت پیش می‌آید که در یک سینمای تاریک بنشینم و دائماً به ساعت خود نگاه کنم، منتظر بمانم، در انتظار اینکه زباله‌ای که بر روی صفحه نمایش است به پایان برسد تا دیگر نیازی به تحمل آن نداشته باشم. اما دقیقاً همین اتفاق برای این فیلم افتاد.

قبل از اینکه کسی به واضح‌ترین نقطه‌ی حمله بپردازد، بگذارید به وضوح بگویم که من مسیحی هستم. اما (و این نکته‌ای است که بسیار مهم است) صرفاً به این دلیل که پیام یک فیلم/کتاب/ترانه/etc. مسیحی است، به معنای خوب بودن اثر نیست. انتقاد از اثر نیز به نوعی برابر با احساس ضد مسیحی نیست. من اغلب احساس می‌کنم که آثار درک‌شده به عنوان "مسیحی" به دلیل پیامشان به کیفیت آزادانه‌ای که می‌گیرند، اجازه می‌دهند، اما کیفیت به این شکل عمل نمی‌کند. پایین آوردن استانداردها فقط منجر به این می‌شود که محصولات بی‌کیفیت مانند این همچنان به عنوان رسانه‌ای برای شرکت‌های رسانه‌ای به فروش برسند. لطفاً برای من یک کار لطفاً کنید. اگر از این فیلم‌ها لذت برده‌اید، خوب است. من کاملاً مخالفم، اما مطمئناً نمی‌خواهم بگویم که شما در لذت بردن از آن‌ها اشتباه می‌کنید. اما از شما خواهش می‌کنم: نه تنها به خودتان، بلکه به همه‌ی کسانی که باید از زباله‌هایی مانند این رنج ببرند، اجازه ندهید که قسمت انتقادی مغزتان را فقط به این دلیل که چیزی با جهان‌بینی شما هم‌نظر است، خاموش کنید. انجام این کار نه تنها به خودتان آسیب می‌زند، بلکه به همه‌ی دیگرانی که باید از زباله‌هایی مانند این رنج ببرند.

در دوران کودکی‌ام در کانادا در دهه‌های ۷۰ و ۸۰، به یاد دارم که نسخه‌ای انیمیشنی از "شیر، جادوگر و کمد" لوئیس را که توسط کرافت در CTV ارائه شده بود، بسیار دوست داشتم. حالا به عنوان پدری برای یک پسر، می‌خواهم با او نسخه‌های معاصر کتاب‌هایی را که در جوانی دوست داشتم، ببینم، هرچند در حال حاضر بسیار بیشتر به هنر سینما قبل از ۱۹۷۰ تمایل دارم.

هرگز این موضوع مرا آزار نمی‌دهد، اگرچه ممکن است دوستان سینماگر وسواسی‌ام را عصبانی کند، که فیلم‌های یک سری را بدون هیچ توجهی به ترتیب آن‌ها ببینم (یکی از دوستانم تقریباً دچار حمله قلبی شد، وقتی متوجه شد که من "Spider-Man 3" را بدون تماشای فیلم‌های ۱ و ۲ قبلاً دیده‌ام--حتی به من نگوید که درباره سری "هری پاتر"...)، بنابراین به ویژه کنجکاو بودم که چگونه یکی از کارگردانان معاصر محبوبم، مایکل آپتد، در حوزه فیلم‌سازی فانتزی بزرگ‌بودجه و پر از CGI عمل خواهد کرد (انتظار داشتم مثل ریچارد آتنبرو در "A Chorus Line" بیرون بیاید)، به این فیلم شانس دادم.

این فیلم را بیشتر از فیلم‌های "هری پاتر" که دیده‌ام، دوست داشتم، هرچند از آثار ادبی فاصله می‌گیرد، اما متأسفانه، این به نظر می‌رسد همان مسیر است، زیرا سینما کمتر به هنر و بیشتر به تجارت مربوط می‌شود (فقط به تعداد اسباب‌بازی‌هایی که می‌توانید در Toys R Us بخرید نگاه کنید و شبیه شعبه‌های تجاری، و من حتی این سری را به عنوان یک بازیگر اصلی در این زمینه نمی‌دانم، به دلیل زیرمتن‌های مسیحی‌اش که واقعاً با فروش تعداد زیادی اسباب‌بازی به خوبی نمی‌چسبد، هرچند البته این حوزه‌ها کاملاً با یکدیگر متقابل نیستند). به نظر من آپتد کار خوبی کرد، به ویژه با توجه به اینکه بله، او کارگردان خوبی است، اما این واقعاً ذائقه او نیست. من به وضوح احساس می‌کنم که اگر این فیلم‌ها غذای راحت شما هستند، ناامید نخواهید شد. من منتظر دیدن دو ورودی قبلی این سری هستم و، هرچند فرصتی برای فیلم‌های بیشتری گذاشتند، که فکر می‌کنم از آثار لوئیس نخواهد بود، اما به نظر می‌رسد که جمع‌بندی خوبی در پایان داشت.

در نهایت، دیدن (یا حداقل شنیدن) تیلدا سوینتون، لیام نیسون و سایمون پگگ عالی بود، به نظر می‌رسد این روزها در همه‌جا حضور دارند. من با تمام وجود به نمایندگان آن‌ها احترام می‌گذارم--آن‌ها باید بهترین‌ها را در صنعت داشته باشند.

این فیلم را نه خوب طبقه‌بندی می‌کنم و نه بد، برای من در یک حالت عجیب و غریب در بین است.

**"سرگذشت نارنیا: سفر کشتی سپیده‌دم"** به نسبت، بد است. این فیلم حال و هوا و تمام کشش‌هایی را که فیلم اول داشت، از دست می‌دهد و ادامه‌دهنده روند نزولی است که دنباله‌های دیگر تعیین کرده‌اند. با این حال، هنوز هم تقریباً یک حس ماجراجویی مناسب دارد.

تنها دو نفر از جوانان نقش‌هایشان را "درست" تکرار می‌کنند، یعنی جورجی هنلی (لوسی) و اسکندر کینز (ادموند). من همیشه ترجیح می‌دهم که یک بازیگر ثابت بماند، اما اگر صادق باشم، خیلی دلم برای ویلیام موزلی (پیتر) و آنا پاپل‌ول (سوزان) تنگ نشده است. این بحث با ورود یک جوان به نام ویل پالتور به عنوان یوسفس تقویت می‌شود. او عالی است.

از نظر داستانی، اینجا کسی اهمیتی نمی‌دهد. حتی اگر از طبیعت ماجراجویانه‌اش خوشم آمده باشد، برای من به طرز نامطلوبی مثبت از آب درنیامده است - این فیلم کند است. دکور کشتی نیز به طرز عجیبی ارزان به نظر می‌رسد.

این فیلم به هیچ وجه بد نیست؛ فیلمی که به طرز جالبی بدون مشارکت دیزنی ساخته شده و مدیا والدن به جای آن با فاکس همکاری کرده است. من فقط نتوانستم سرگرمی کافی در آن پیدا کنم.

در حالی که این سومین فیلم اقتباسی از داستان‌های "نارنیا" سی. اس. لوئیس هنوز هم تماشای لذت‌بخشی دارد؛ باید گفت که شباهت کمی به کتاب اصلی دارد و این واقعاً تاسف‌بار است. تنها دو کودک "پونسنی" ("لوسی" و "ادموند") در این فیلم به همراه پسرعمو ترسو اما پر سر و صدایشان "یوسفس" (ویل پالتور) به اینجا احضار می‌شوند. آن‌ها درست در زمانی به کشتی "کاسپین" (بن بارنز) می‌رسند که در میانه دریا در حال نجات یافتن هستند و تعجب می‌کنند که چرا فراخوانده شده‌اند. ما به زودی متوجه می‌شویم که آن‌ها باید به "جزایر تنها" برسند قبل از اینکه مه سبز تمام پادشاهی را در بر گیرد. ما اکشن‌های زیادی، نبردها، چندین دورف نامرئی مرموز و حتی کمی تستوسترون اضافی در مسیر به یک نتیجه هیجان‌انگیز داریم. در حدی که به آن می‌رسد، بچه‌ها - که حالا واقعاً جوانان هستند - خوب عمل می‌کنند (پالتور به عنوان وابسته شکایت‌کننده و لوسشان بسیار سرگرم‌کننده است) و همچنین بارنز و این بار سایمون پگ به عنوان "ریپیچپ" کار خوبی انجام می‌دهند. افکت‌ها قطعاً بهتر هستند، اما باید هم اینطور باشند - داستان آنقدر خوب نیست و گاهی اوقات برای بالا رفتن از هر نیروی خوب تقلا می‌کند. با این حال، هنوز هم رنگارنگ و سرگرم‌کننده است، اما متأسفانه نشان‌دهنده این است که این فرانچایز اکنون از نیروی خود خارج شده است!


فیلم Intimacy 2001

یک نوازنده شکست خورده لندنی هفته‌ای یک بار با زنی ملاقات می‌کند تا از واقعیت‌های زندگی دور شود. اما وقتی او شروع به پرس و جو در مورد او می کند، رابطه آنها را به خطر می اندازد.


سریال Everyone Loves Me

همه منو دوست دارند

یک زن جوان علاقه خود را به یک همکلاسی نشان می دهد - اما...


فیلم Official Secrets 2019

داستان واقعی یک افشاگر بریتانیایی که اطلاعاتی در مورد یک عملیات جاسوسی غیرقانونی NSA را به مطبوعات رسانده است با این هدف که شورای امنیت سازمان ملل را مجبور به تحریم حمله ی 2003 کند.

فیلم «اسرار رسمی» یک اثر عجیب و غریب است. هرچند که هرگز نتوانسته است به طور کامل به ریتم خود دست یابد، اما همچنان فیلمی هیجان‌انگیز و به‌طور واقعی سرگرم‌کننده است که به بررسی یک شخصیت مهم در جنبش علیه جنگ عراق می‌پردازد. حتی پس از گذشت این همه زمان، هنوز هم شوکه‌کننده است که چقدر به‌طور کامل به ما دروغ گفته شده است و فیلمی مانند «اسرار رسمی» - حتی با اشکالاتش - حداقل اطمینان حاصل می‌کند که ما به یاد این دروغ‌ها برای آینده باشیم. تنها کاش خود فیلم هرگز نتواند انرژی لازم برای حرکت به سمت چیزی بزرگ را پیدا کند. احتمالاً این داستان می‌توانست به یک مینی‌سریال شگفت‌انگیز تبدیل شود، اما در حال حاضر «اسرار رسمی» یک تلاش گیج‌کننده اما جذاب برای ایجاد یک تریلر سیاسی است.

این فیلم از طریق یک مستند درام صدای سیاسی و هیجانات خود را به تصویر می‌کشد. دولت‌ها، انتخاب دموکراتیک افرادی برای اداره یک ملت با در نظر گرفتن منافع عمومی. ارائه ارتباطات خارجی، نظارت بر بودجه و امنیت دفاعی. به‌طور اساسی، تلاش برای پایدارتر کردن کشور برای تلاش‌های آینده‌اش. با این حال، در بریتانیا، ما ماه‌ها بر سر برگزیت بحث می‌کنیم و هیچ یک از نمایندگان پارلمان به طور فیزیکی به صدای ملت گوش نمی‌دهند. این یک تکنیک حواس‌پرتی مکرر است که به‌عنوان یادآوری واضحی از فریبکاری سمی که دولت بلر/بوش تولید کرده عمل می‌کند. به‌طور غیرقانونی، باید اضافه کنم.

حمله به عراق در سال 2003 جنگی بود که قابل پیشگیری بود. یک جرم غیرضروری علیه بشریت. مستند درام هوود ما را به یادگیری دوباره از دستورهای سیاسی دست‌کاری اجتماعی می‌کشاند و زندگی کارمند GCHQ، کاترین گان را روایت می‌کند، اما به‌ویژه نیت او برای جلوگیری از جنگ. او یک یادداشت حساس را فاش کرد که عملیات جاسوسی غیرقانونی ایالات متحده را افشا می‌کرد، در حالی که بوش تلاش می‌کرد شورای امنیت سازمان ملل را به رأی‌گیری برای جنگی که او آن را اجتناب‌ناپذیر می‌دانست، تحت فشار قرار دهد. مرگ میلیون‌ها عراقی، نیروهای نظامی و دیگر مقامات به‌دلیل مدیریت دیکتاتوری او. «جهان بوش» نوشته‌های تظاهرات لندن را تشکیل می‌دهد. خون آن‌ها، بر دستان اوست. و در حالی که روایت رفتار «خیانت‌کار» گان به‌طور رسمی ساختار یافته است، هوود به‌طور مؤثری پاسخ احساسی را برمی‌انگیزد.

ببینید، همه فیلم‌ها نباید سرگرم‌کننده باشند. همه فیلم‌ها نباید شامل اجزای داستانی تخیلی برای لذت‌بردن عمومی باشند. فیلم‌ها می‌توانند آموزنده باشند. و از همه مهم‌تر، می‌توانند احساسات را برانگیزند. شاید کوچک‌ترین نشانه‌ای از شگفتی یا ترس. اما «اسرار رسمی» موجودی دیگر است. این فیلم به‌طور قطع خون من را به جوش آورد. با بی‌باوری به وقایعی که اتفاق افتاد، احساس خیانت شدیدی در وجودم جاری شد. «11 سپتامبر» بدترین حمله تروریستی بود که تا به حال رخ داده است. حقیقت. اما پاسخ بوش در بهترین حالت سوال‌برانگیز بود و وقایعی که در اینجا به تصویر کشیده شده‌اند، به‌عنوان پنجره‌ای به فریبکاری سیاسی که در حال وقوع بود، عمل می‌کند. من نمی‌خواهم دیدگاه‌های سیاسی خود را به زور تحمیل کنم، اما کافی است بگویم که من با شدت به حمله به عراق نفرت دارم. به‌راستی، این کار زشت بود.

هوود throughout یک دیدگاه نیمه‌خنثی حفظ می‌کند و به تماشاگران این امکان را می‌دهد که نیت‌های گان را به‌عنوان الهام‌بخش یا خیانتکار مورد سوال قرار دهند. نایتلی هر صحنه را با لمسی از سادگی که گان را به نماینده‌ای از مردم تبدیل می‌کند، به خوبی اجرا می‌کند. او به‌طور کامل از نقض قانون اسرار رسمی آگاه بود و خود را موظف به پاکسازی وجدانش می‌داند. به‌طرز شگفت‌انگیزی الهام‌بخش و به‌خوبی مستند شده توسط هوود که به‌طور دقیق تنش را در زمان‌های لازم افزایش داد. اسمیت، که نقش یک خبرنگار از «اوبزرور» را بازی می‌کند، توانست از شخصیت معروف علمی تخیلی خود جدا شود و اجرایی ظریف اما برجسته را ارائه دهد. فاینز، ایفانز و گود نیز به‌عنوان یک گروه عالی از بازیگران بریتانیایی رهبری می‌کنند.

فیلمنامه برنشتاین محکم، فشرده و پرتنش بود. بسیاری از صحنه‌ها، به‌ویژه زمانی که گان توسط کارآگاهان اسکاتلند یارد مورد سوال قرار می‌گیرد، اخلاق و شجاعت خالص را از طریق واژگان مختصر به تصویر می‌کشند. به‌طور مکرر به دروغ‌های دولتی که به ملت تحمیل شده است اشاره می‌شود. تغییرات زمانی مختلف داستان باعث ایجاد ناپایداری در ریتم می‌شود، اما به‌طور مؤثر پس از آن، مشکلات را صاف می‌کند.

هوود هرگز داستان را پنهان نمی‌کند. او به‌طور مستقیم به دستور سیاسی حزب کارگر حمله کرد، بدون اینکه دیدگاه خود را تحمیل کند. با مستند کردن این وقایع، او یکی از بهترین تریلرهای سال را خلق کرده است که واقعاً باید دیده شود. دیگر هیچ رازی برای پنهان کردن باقی نمانده است.

واقعاً جذاب! «اسرار رسمی» فوق‌العاده است.

و اما درباره لیست بازیگران؟ چهره‌های زیادی که قابل شناسایی (یا قابل شناسایی برای کسانی که از چک املای استفاده می‌کنند) در این فیلم ظاهر می‌شوند. اجرای کیرا نایتلی عالی است، من از او در کارهای دیگرش طرفدار هستم (مسئله کوچک فیلم «دزدان دریایی کارائیب: نفرین مروارید سیاه» که به‌طور واقعی فیلم مورد علاقه‌ام است) اما واقعاً از سایر کارهایش به‌اندازه کافی ندیده‌ام؛ با این حال هنوز هم بدی از او ندیده‌ام.

رالف فاینز و مت اسمیت فقط دو تا از نام‌های قابل توجه دیگر هستند که به این فیلم پیوسته‌اند، بدون اشاره به کسانی مانند ریز ایفانز و کانلت هیل، در میان دیگران. با توجه به این، جای تعجب نیست که بگویم بازیگری در این فیلم به‌طور قطع در سطح عالی است.

زمان 112 دقیقه‌ای به سرعت می‌گذرد، برای فیلمی که هیچ عمل عمده یا صحنه‌های چشمگیر ندارد، واقعاً کار فوق‌العاده‌ای در نگه‌داشتن احساس تازگی وقایع در صفحه نمایش انجام می‌دهد. واقعاً به‌خوبی ساخته شده است و ریتم آن دقیق است. داستانی که من به آن وابسته شدم - من از gist کلی وقایع واقعی و هولناک آگاه بودم، فقط بدون دانستن تمام جزئیات دقیق.

این سومین فیلمی است که کارگردانی گابین هوود را دیده‌ام. من «مبدا ایکس-من: ولورین» را محکم یافتم، اما عمدتاً او را از فیلم بسیار خوب «تسوتسی» می‌شناسم. مانند آن فیلم، بدون شک این یکی را هم توصیه می‌کنم.


فیلم The Notebook 2004

دفترچه خاطرات

یک مرد جوان فقیر و در عین حال پرشور (رایان گاسلینگ) عاشق یک زن جوان ثروتمند (ریچل مک آدامز) می شود که به او احساس آزادی می دهد، اما آنها به دلیل تفاوت های اجتماعی خیلی زود از هم جدا می شوند.

نگاهی دلنشین به یک زوج سالخورده که باید با بیماری‌های روانی معاصر دست و پنجه نرم کنند، از طریق مرور زندگی پرماجرای آن‌ها روایت می‌شود. ریچل مک‌آدامز در نقش "الی"، دختری از یک خانواده ثروتمند، عاشق "نوح" (رایان گاسلینگ) می‌شود، اما مادرش می‌خواهد که او با فردی بهتر ازدواج کند و به همین دلیل او را به خانه‌شان در شهر می‌برد و تمام نامه‌های او (۳۶۵ نامه) را نگه می‌دارد. نوح به ارتش می‌پیوندد و در جنگ جهانی دوم می‌جنگد و پس از مدتی، الی با مردی زیبا و ثروتمند به نام جیمز مارسدن ("لان") آشنا می‌شود، اما قبل از ازدواج، به محل قدیمی‌شان برمی‌گردد و... با انصاف باید گفت که عناصر داستان عشق جوانان از طبقه پایین جامعه کمی کهنه شده است. اما مکانیسم‌های ظریف فیلم به بهترین شکل کار می‌کنند - جیمز گارنی ("دیوک") داستانی را برای "الی" (گنا رولندز) که به زوال عقل مبتلا شده، می‌خواند درباره شوخی‌های یک زوج جوان در دهه ۱۹۴۰ بدون اینکه ما لزوماً متوجه شویم داستان او چقدر تأثیرگذار و مرتبط است. به تدریج ما بیشتر در زندگی آن‌ها سرمایه‌گذاری می‌کنیم و زمانی که داستان شروع به پیوند خوردن می‌کند، شروع به درک می‌کنیم که چقدر می‌تواند برای یک زوج که یکی از آن‌ها به این بیماری سخت مبتلا است، دشوار باشد. بازی‌های خوبی از همه بازیگران و از جوآن آلن در نقش مادر مداخله‌گر او، این درام را جذاب کرده و پایانی تند و تیز دارد!

عاطفی!

با اینکه به وضوح تا امروز این فیلم را ندیده بودم، همیشه درباره برچسب غم‌انگیزی که بسیاری به «دفترچه یادداشت» نسبت می‌دهند، شنیده‌ام - و می‌توانم بفهمم چرا. با توجه به اینکه چیزی جز این نمی‌دانستم، انتظار نداشتم که فیلم چگونه داستانش را روایت کند - که مؤثر و واقعاً دلخراش است. من معمولاً به فیلم‌ها به‌طور عمیق احساسی نمی‌شوم، اما این یکی به وضوح احساسات را تحت تأثیر قرار می‌دهد.

فیلم شامل بازی‌های چشمگیر از رایان گاسلینگ و ریچل مک‌آدامز، و همچنین جیمز گارنی و گنا رولندز است. در نقش‌های کوچک‌تر، جوآن آلن و جیمز مارسدن نیز نسبتا خوب عمل کرده‌اند. اگر بخواهم نکته‌ای بگویم، که واقعاً هم همینطور است، می‌توانستم زمان نمایش را کمی کوتاه‌تر کنم؛ می‌توانست سریع‌تر به پایان برسد، اما موضوعی نیست.

**داستان عاشقانه در دهه ۱۹۴۰ در نزدیکی سواحل کارولینای جنوبی**

مردی سالخورده در یک خانه سالمندان (جیمز گارنی) داستان عاشقانه‌ای از دو جوان عاشق در سال‌های جنگ جهانی دوم (رایان گاسلینگ و ریچل مک‌آدامز) را برای زنی با زوال عقل (گنا رولندز) می‌خواند. سم شپرد نقش پدر جوان را بازی می‌کند و جیمز مارسدن به عنوان رقیب او در صحنه حضور دارد.

«دفترچه یادداشت» (۲۰۰۴) در سنت درام‌های عاشقانه‌ای مانند «پیامی در بطری»، «رودخانه‌ای در جریان» و «افسانه‌های پاییز» قرار می‌گیرد. ممکن است به خوبی «رودخانه» نباشد، اما به اندازه «پیامی» دست‌وپاگیر نیست و به نوعی می‌توان آن را هم‌سطح با «افسانه‌ها» دانست. بخش‌هایی نیز به یاد دو فیلم از سال ۱۹۹۱، «بهشت» و «مرد در ماه» می‌اندازد.

اگر به هیچ یک از این فیلم‌ها علاقه‌مندید، احتمالاً این یکی را هم خواهید پسندید. ریچل به‌طور طبیعی نقطه قوت فیلم است و نمی‌توان به فضای دهه ۱۹۴۰ شکست داد. با این حال، پایان فیلم کمی طولانی می‌شود.

مدت زمان فیلم ۲ ساعت و ۴ دقیقه است و عمدتاً در مناطق بزرگ چارلستون فیلم‌برداری شده است، همچنین در نزدیکی مونترال برای صحنه‌های جنگی زمستانی و لوس آنجلس برای صحنه ساحلی سنگی.

نمره: B


مستند Navalny 2022

این مستند مردی را دنبال می کند که در آگوست 2020 از یک سوءقصد با مسمومیت جان سالم به در برد. در طول بهبودی چند ماهه خود، او واقعیت های تکان دهنده ای را در مورد سوء قصد به جان خود کشف می کند و تصمیم می گیرد به خانه بازگردد...


فیلم Michael 2011

این فیلم در مورد ۵ ماه از زندگی یک فرد روانی است که یک پسربچه ۱۰ ساله را در زیرزمین خانه اش حبس کرده است...

این فیلم به سختی قابل توصیه است، اما واقعاً یک اثر باکیفیت به شمار می‌آید.

موضوع کودک‌آزاری به طور طبیعی هرگز موضوعی نیست که افراد برای تماشای آن به سینما بروند. این واقعیتی است که به درستی ترس و انزجار را در بزرگسالان با تفکر منطقی ایجاد می‌کند. اما به سادگی پنهان شدن در زیر ماسک بی‌تفاوتی و نادیده گرفتن این مسئله هرگز راه درستی نیست. خوشبختانه برخی کارگردانان آماده‌اند تا این موضوع داغ را به دست بگیرند و فیلم‌هایی بسازند که هم دل را به درد آورند و هم تفکر برانگیزند. مارکوس شلینزر، کارگردان اتریشی، یکی از چنین فیلم‌هایی را تولید کرده است که برای اولین فیلم بلندش، جسورانه و شجاعانه به نظر می‌رسد.

داستان به بررسی رابطه میان یک کودک‌آزار میانسال که توسط مایکل فویث بازی شده و پسربچه‌ای که او در یک اتاق زیرزمینی مخفی نگه می‌دارد، می‌پردازد. این کودک که توسط دیوید راوشنبرگر بازی شده، در اتاقی تاریک و مرطوب نگه‌داری نمی‌شود و به زنجیر کشیده نشده است. مایکل در ذهن خود، یک خانه محبت‌آمیز و سالم برای اسیرش فراهم کرده است. او به وضوح کودک را دوست دارد، با او تلویزیون تماشا می‌کند و برایش غذا می‌پزد و آن‌ها را با هم می‌خورند، گویی که یک زوج "عادی" هستند. این عادی بودن است که به شدت دلخراش است، جایی که در کنار این واقعیت که مایکل به عنوان یک مرد سخت‌کوش در روز به زندگی عادی خود ادامه می‌دهد، حس تماشاچی را تحت تأثیر قرار می‌دهد.

خوشبختانه و به درستی، جنبه‌های آزار جنسی به تصویر کشیده نمی‌شوند، زیرا هیچ‌کس نمی‌خواهد آن را ببیند. وحشت از پیامدها و پیش‌زمینه‌هایی ناشی می‌شود که ذهن ما را به سمت تصوراتی سوق می‌دهد. در طول فیلم، دوره‌های طولانی سکوت وجود دارد و دیالوگ‌ها به حداقل رسیده‌اند تا تماشاگران را ترغیب کنند تا درک کنند که در ذهن مایکل چه می‌گذرد. این قدرت فیلم شلینزر است؛ او قضاوت نمی‌کند و موعظه نمی‌کند، بلکه سناریویی را ارائه می‌دهد که در ظاهر برای افرادی که خارج از زیرزمین مایکل قرار دارند، عادی به نظر می‌رسد و همین مسأله دلخراش است. موجودات شیطانی در میان ما زندگی می‌کنند و این واقعیتی است! اما چرا هرگز متوجه آن‌ها نمی‌شویم؟ این نکته‌ای است که شلینزر به طور ظریف در فیلم خود به ما القا می‌کند.

صحنه ساخت تختخواب دو طبقه هرگز به این اندازه ترسناک نبوده و ممکن است شما هم مانند من، هرگز نتوانید به آهنگ‌های بونی ام گوش دهید بدون اینکه ذهنتان به جاهای دیگری برود. این فیلم دشواری است، و باید هم چنین باشد، اما به‌طرز ماهرانه‌ای ساخته شده و دارای تمایلات بهره‌برداری نیست و توسط دو بازیگر اصلی به‌خوبی اجرا شده است. تنها به نامیدن آن به عنوان یک اثر بیمارگونه و نفرت‌انگیز، کم‌لطفی است؛ سازندگان این اثر بیشتر از این‌ها شایسته اعتبار هستند. این فیلم هوشمندانه و متعادل است و به خوبی واکنش تماشاگران را برمی‌انگیزد. 8 از 10.


فیلم The Keeping Hours 2017

نگه داشتن ساعت‌ها

یک زوج ، ده سال پس از مرگ پسرشان، با رویدادهای غیر طبیعی مواجه می‌شوند که به آن ها فرصتی برای بخشایش یک دیگر می‌دهد…


فیلم Me Time 2022

پدری را دنبال می‌کند که برای اولین بار پس از سال‌ها زمانی که همسر و فرزندانش دور هستند، برای خود وقت پیدا می‌کند. او برای یک تعطیلات آخر هفته با یک دوست دوباره ارتباط برقرار می کند.


انیمه Monster Musume: Everyday Life with Monster Girls

دختران هیولا

انیمه monster musume everyday life with monster girls

در دنیایی که انسان ها با موجودات فانتزی همزیستی می کنند، یک مرد جوان باید یک آپارتمان با گروهی از زیبایی های وحشی شریک شود.


فیلم Cuties 2020

امی به گروه رقص در مدرسه اش می پیوندد. او رفته رفته متوجه ویژگی های خود می شود و در این حین برای مادرش و ارزش های او مشکلاتی ایجاد می کند و…

نیت‌های خوب، اما اجرا به شدت ضعیف.

ابتدا باید بگویم که من اعتقاد دارم نیت‌های فیلم‌سازان مثبت بوده است. بدون شک، کودکان با موضوعاتی مشابه با آنچه در این فیلم مطرح شده، مواجه می‌شوند و بنابراین لازم است که مردم - به ویژه والدین - از این موضوع آگاه شوند.

اما با این حال، فیلم «کوتی‌ها» به طور کاملاً نادرستی به این موضوع پرداخته است. پیام فیلم، که در انتها مشخص می‌شود، این است که باید جلوی بهره‌کشی از کودکان را بگیریم - اما در واقع خودشان در حال انجام همین کار هستند. برخی صحنه‌ها و یا زاویه‌های دوربین به هیچ وجه نباید فیلم‌برداری و نمایش داده می‌شدند. نیازی به برخی از نماها نبود.

باید بیشتر به بیننده اجازه می‌دادند تا خود به نتیجه‌گیری برسد، به جای اینکه همه چیز را به صورت مستقیم به او تحمیل کنند و عملاً همان کاری را بکنند که به آن انتقاد می‌کنند. به عنوان مثال، می‌توانستند در نقاط خاصی دوربین را به عقب ببرند یا نمای نزدیک از چشمان شخصیت‌ها بگیرند هنگامی که در حال انجام کارهای جنسی هستند.

هرچند که باید بگویم من به بازی فاطیع یوسف (امی) احترام می‌گذارم - در برخی نقاط احساسات زیادی از او دریافت کردم. سایر اعضای بازیگران در خاطرم نمانده‌اند، هرچند که هیچ‌کدام چیزی منفی ارائه نمی‌دهند.

مدت زیادی فکر کردم که چگونه باید نقد خود را بنویسم، بسیار بیشتر از حد معمول. این موضوع کمی دشوار است زیرا همان‌طور که اشاره شد، من معتقد هستم که قصد انجام کار درستی را داشته‌اند. با این حال، متأسفانه در نظر من، نتیجه‌ای که از این تلاش به دست آمده، همان چیزی است که سعی دارند آن را نادرست نشان دهند.

نظرات شدیدی در مورد این فیلم وجود دارد که به عقیده من، همه آن‌ها درست نیستند. با این حال، همان‌طور که گفته شد، این فیلم تماشای خوبی نیست - حتی اگر تنها بر اساس نقاط قوت سینمایی قضاوت کنیم. اگر امتیاز شما به این فیلم بالاتر از ۱/۱۰ است، شما مجرم هستید و FBI به زودی به دنبال شما خواهد بود.


فیلم هندی Vikrant Rona 2022

ویکرانت رونا

تقریبا پنجاه سال قبل ، ساکنان یک روستای دور افتاده در وسط جنگل گرمسیری، شاهد یک سری از رویدادهای غیر قابل توضیح می شوند که آنها را به مسائل فراطبیعه نسبت می دهند.


سریال The Virtuous Queen of Han

ملکه پاکدامن هان

وی زی فو به عنوان یک دختر خدمتکار حقیر، امکانات زیادی ندارد، با این حال او غیرقابل انکار زیبا و با فضیلت است. هنگامی که او بعداً برای سرگرمی پرنسس پینگ یانگ استخدام می شود، بلافاصله توجه دربار از جمله امپراتور وو لیو چه را به خود جلب می کند. زندگی زی فو با تبدیل شدن به ملکه محبوب لیو چه به زودی به شکل غیرمنتظره ای تغییر می کند، اما آیا معصومیت و پاکی زی فو می تواند در جامعه ای عالی که پر از درباریان و نیات ناصادق است زنده بماند؟


فیلم The Wind 2018

پس از اتفاقی تلخ و ناخوشایند، لیزی توسط نیروهای خبیث محاصره می‌شود، موجوداتی که ممکن است وجود داشته باشند یا بخشی از تخیلات ذهنی او باشند و…

فیلم "باد" یک اثر ترسناک و وسترن است که به کارگردانی اما تامی، با جسارت و تخیل خود، تجربه‌ای تازه و ترسناک را ارائه می‌دهد. این فیلم به ظاهر داستان زنی را روایت می‌کند که در مرزهای آمریکا مورد آزار یک شبح قرار می‌گیرد، اما با نگاهی عمیق‌تر می‌توان آن را مطالعه‌ای بر جنون سرزمین‌های دشت نیز دانست. این اثر به بررسی ذهنیت دوران‌هایی کمتر روشنفکرانه می‌پردازد که در آن زنان به عنوان شهروندان درجه دو به شمار می‌رفتند و تنها انتظار می‌رفت که به خانه‌داری بپردازند.

این فیلم به طور خاص به موضوعات جنسیتی مانند خانه‌داری در مرز و افسردگی پس از زایمان می‌پردازد و در عین حال بسیاری از کلیشه‌های اساسی این ژانر را به چالش می‌کشد. با وجود اینکه ممکن است به نادیده گرفتن خشونت‌های استعمارگرانه متهم شود، اما "باد" به بررسی خطرات ذاتی تلاش برای پرورش زمین‌های وسیع و "غیرمدنی" می‌پردازد.

این فیلم از لحاظ زیبایی‌شناسی و طراحی صدا به طرز فوق‌العاده‌ای عمل می‌کند و با استفاده از سایه‌ها و صداها، احساس ترس روانی را به وجود می‌آورد. فیلم در یک کابین دورافتاده در نیومکزیکو در اواخر قرن نوزدهم روایت می‌شود و داستان آن به صورت غیرخطی ساخته شده است. در اینجا، لی‌زی مک‌لین، زنی جوان، به تنهایی با احساس تنهایی و عواقب یک بارداری ناموفق دست و پنجه نرم می‌کند.

این فیلم به خوبی به جنبه‌های زیبایی‌شناسی بوم‌شناختی نیومکزیکو پرداخته و در عین حال از رمانتیک کردن آن پرهیز می‌کند. با پیشرفت داستان، احساس تنگنا و انزوا به خوبی به تصویر کشیده می‌شود. طراحی صدای خیره‌کننده نیز به ایجاد فضایی پر از دلهره کمک می‌کند.

در مجموع، "باد" یک فیلم ترسناک و وسترن بسیار تأثیرگذار است که به طور همزمان به بررسی انزوا و احتمال افول روانی می‌پردازد و با در نظر گرفتن ابعاد فمینیستی، به طرز ماهرانه‌ای به ژانری وفادار مانده است که چندان به تصویرگری دقیق از زنان شهرت ندارد.


فیلم Alone Together 2022

دو غریبه که درگیر روابط بدی هستند در همان ایالت نیویورک Airbnb می‌شوند.


فیلم A Merry Friggin’ Christmas 2014

کریسمس مری فریگین

داستان فیلم درباره ی “Boyd Mitchler” و همسرش “Luann” است که قرار شده کریسمس خود را در کنار پدر “Mitchler” سپری کنند. اما ...


فیلم Nekromantik 2 1991

نکرومانتیک 2

یک پرستار زن ناامیدانه تلاش می‌کند تا احساسات خود را از نکروفیلیا از دوست پسر جدیدش پنهان کند، اما هنوز تکه‌هایی از جسد قهرمان فیلم اول را در اختیار دارد.

این فیلم واقعاً بد و کسل‌کننده است. فیلم اول چندان عالی نیست، اما حداقل به مفهوم خود پایبند است که به طور کلی هم چندش‌آور است. اگر به دنبال یک فیلم چندش‌آور و شوکه‌کننده هستید، این فیلم قطعاً انتظارات شما را برآورده می‌کند.

اما این فیلم خیلی زود از مفهوم خود دست می‌کشد. بخش زیادی از فیلم صرف انجام کارهای نسبتاً عادی می‌شود. در این فیلم رابطه چندانی با جسدها یا حتی خود جسدها وجود ندارد. چند بخش چندش‌آور وجود دارد، اما آن‌ها نسبتاً محدود و چندان بد نیستند. اگر فیلم در عوض چیزی دیگر—چیزی معنادار یا جالب—ارائه می‌کرد، می‌توانستم این موضوع را نادیده بگیرم. اما همه‌چیز به نظر می‌رسد که به یک اتلاف بزرگ زمان تبدیل شده باشد، مانند اینکه شما را با عنوان فریب داده‌اند و حالا با یک تغییر ناگهانی مواجه شده‌اید. و بدتر از همه این است که این فیلم واقعاً در مقایسه با فیلم اول بسیار ملایم است. واقعاً شما را وادار می‌کند که فکر کنید چه اتفاقی افتاده است.


فیلم Marguerite’s Theorem 2023

قضیه مارگریت

مارگریت، دانشجوی جوان و ریاضیدان بااستعدادی است که به عنوان تنها دختر کلاس در مدرسه عالی مطالعات (ENS) با تمام وجود به ریاضیات علاقه‌مند است. او روزی متوجه اشتباهی در پایان‌نامه‌اش می‌شود و به شدت ...


فیلم Girls Trip 2017

این فیلم کمدی داستان ماجراجویی چهار دوست جوان را روایت میکند که تصمیم می گیرند برای تفریح و خوش گذرانی، به سفر بروند. آنها سفری طولانی را آغاز میکنند و با خوردن و نوشیدن و خوش گذرانی های بیش از اندازه، تفریحشان را بیشتر و بیشتر میکنند تا اینکه …

من از فیلم _Girls Trip_ خوشم نیامد. این موضوع چندان تعجب‌آور نیست، زیرا این فیلم یک کمدی آمریکایی است که در ادامهٔ بسیاری از کمدی‌های آمریکایی که قبلاً دیده‌ام قرار می‌گیرد و من از آن‌ها خوشم نیامده است. بسیاری از افراد دیگر این فیلم را دوست داشتند که این هم ایرادی ندارد. سلیقه‌ها متفاوت است و این طبیعی است. اما چیزی که من نمی‌فهمم، تعداد زیادی از افرادی است که گفته‌اند: «این یکی متفاوت است. این فیلم به افرادی که معمولاً به این نوع فیلم‌ها علاقه ندارند، جذب خواهد شد. این فیلم تمام قواعد را می‌شکند و حتی طرفداران فیلم‌های مستقل و برندهٔ اسکار هم آن را دوست خواهند داشت.» اما واقعاً نه... وقتی شما یک شوخی بی‌ادبانه را با همان شوخی بی‌ادبانه چند ثانیه بعد تکرار می‌کنید، این دقیقاً همان چیزی است که من از هر فیلم دیگری که دوست ندارم، می‌بینم.

_امتیاز نهایی: ★ - بی‌ارزش. در هر صورت از آن دوری کنید._
به طرز شگفت‌انگیزی خنده‌دار! فکر می‌کردم این فیلم یک کمدی معمولی است، اما کاملاً برعکس بود. فوق‌العاده خنده‌دار و یک کمدی واقعاً بی‌ادبانه.


فیلم To Russia with Love 2022

به روسیه با عشق

همانطور که یک کارآفرین فداکار محبت یک مسافر آزاده را به خود جلب می کند، باید پدر سختگیر و مخالف او را نیز جلب کند.


فیلم هندی Jinde Meriye 2020

یدی عاشق رحمت، دانش آموزی بی گناه و متمرکز می شود. پدر رحمت تصمیم می گیرد ازدواج او را با مردی قانونمند به نام یووی ترتیب دهد که رحمت را در دوراهی زندگی او قرار می دهد.


فیلم کره ای Memories of Murder 2003

خاطرات یک قتل

کره جنوبی، سال ۱۹۸۶. برای دومین بار جسد یک زن، با دست و پای بسته، و در حالی که مورد تجاوز قرار گرفته پیدا می شود. دو کارآگاه پلیس محلی خشن و خیره سر مامور رسیدگی به این پرونده شده و بدون هیچ ترفند خاصی، تنها با شکنجه و بازجویی مظنونین در کارشان جلو می روند. تا اینکه یک کارآگاه حرفه ای از سئول می آید تا به آن دو در تحقیقات کمک کند. بعد از پیدا شدن سومین جسد زن، آن‌ها سرنخ هایی از این قاتل سریالی بدست می آورند...

اما یک چیز مسلم است: همه کسانی که به سینمای کره علاقه‌مند هستند، با تماشای «خاطراتی از یک قتل» فیلمی را تجربه می‌کنند که تأثیرگذار است و پس از تماشای آن، فقط یک فیلم دیگر در کارنامه‌شان نیست. از این نقد می‌توان برداشت کرد که «خاطراتی از یک قتل» توانسته است نظر مرا جلب کند و به همین دلیل هم باید بدانید که چه کاری باید انجام دهید. درست است! به تماشای «خاطراتی از یک قتل» بروید. خودتان قضاوت کنید که این فیلم چقدر چندلایه و هیجان‌انگیز است. با کارآگاهان همراه شوید و حدس بزنید که چه کسی این جنایات را مرتکب شده است. «خاطراتی از یک قتل» قطعاً فیلمی ساده نیست و همچنین یک فیلم «احساس خوب» هم نیست، اما فیلمی است بسیار ارزشمند و قابل تماشا.

این درام جنایتکارانه از بونگ جون-ho با بازی‌های فوق‌العاده، یک تحقیق پلیسی را دنبال می‌کند که تقریباً از هر تکنیک شناخته‌شده برای ردیابی یک متجاوز/قاتل که جوانان را ترور می‌کند، استفاده می‌کند (به‌ویژه اگر باران بیفتد و آنها لباس قرمز بپوشند). کانگ-هو سونگ، سانگ-کیونگ کیم و رئوه‌ا کیم خیلی هم‌نظر نیستند و در حین انجام وظیفه‌شان، رویکردهای علمی و غیرعلمی را برای کشف حقیقت به کار می‌برند. نوشتن با سبک و شوخ‌طبعی به شخصیت‌ها اجازه می‌دهد که به آرامی، اما به‌طور ثابت و جالبی رشد کنند – با استفاده از طنز، احساسات و خشونت – و گاهی اوقات به نظر می‌رسد که روش‌ها و نگرش‌های پلیس بیشتر تحت بررسی قرار می‌گیرد تا خود جنایتکار! متأسفانه، در انتها کمی افت می‌کند. سرعت تند نوشتار و شدت بازی‌ها به یک سطح نسبتاً بالا رسیده و کمی کاهش می‌یابد و پایان آن به طرز آزاردهنده‌ای خودزنی‌کننده به نظر می‌رسد: هویت جنایتکار برای من کمتر از یکپارچگی فروپاشیده کسانی که مأمور کشف او هستند، اهمیت دارد. ما هرگز به آن سطح بالای داستان‌گویی که در ۹۰ دقیقه اول به دست آمده بود، بازنمی‌گردیم و با افزایش ناکامی‌های محققین، فیلم بیشتر به یک تریلر جنایی عمومی تبدیل می‌شود که بخش زیادی از ویژگی‌های منحصر به فرد خود را از دست می‌دهد. قطعاً ارزش تماشا دارد، اما شاید می‌توانست کمی کوتاه‌تر باشد تا تنش را حفظ کند.


فیلم Mimic: Sentinel 2003

تقلید ۳: نگهبان

مردی به همراه خواهر و بهترین دوستش باید از یک آپارتمان در مقابل حشرات جهش یافته و خطرناک دفاع کنند، اما...


فیلم Spy Game 2001

مامور بازنشته سی آی ای، «ناتان مویر» (رابرت ردفورد)، به یاد می آورد تمریناتی را که به «تام بی شاپ» (برد پیت) برای آزادی از اسارت چینی‌ها در زمان مخالفت وی با سیاست های سرویس امنیتی انجام داده است.


فیلم To End All Wars 2001

برای پایان دادن به همه جنگ ها

فیلم داستان واقعی چهار اسیر جنگی نیروهای متفقین را روایت می کند که توسط نیروهای ژاپنی در جنگ جهانی دوم به اسارت گرفته شدند. نیروهای ژاپنی با رفتاری خشن آنها را مجبور به ساخت ریلی از میان جنگلهای برمه کردند. در نهایت آنها با بخشیدن دشمنانشان آزادی واقعی را به دست آوردند..


فیلم Mia and the White Lion 2018

میا و شیر سفید

هنگامی که خانواده میا تصمیم می گیرند برای مدیریت یک پرورشگاه شیرها لندن را ترک کنند و به آفریقا نقل مکان کنند، زندگی میا از این رو به آن رو می شود. هنگامی که یک شیر سفید به نام چارلی در این پرورشگاه متولد می شود، میای ده ساله رابطه دوستانه ای را با او برقرار می کند و یک بار دیگر خوشحالی را در زندگی خود پیدا می کند. میا بزودی متوجه رازی می شود که ممکن است چارلی را به خطر بیندازد؛ به همین خاطر او سفر شگفت انگیزی را در میان دشت های وحشی شروع می کند تا پناهگاه امنی برای چارلی پیدا کند…


فیلم The Heist of the Century 2020

در سال دو هزار و شش، گروهی از دزدان، دست به سرقتی زدند که به عنوان معروف ترین و هوشمندانه ترین سرقت بانک در تاریخ آرژانتین ثبت گردید. آن ها به شعبه ی بانکو ریو در اکاسوسو دستبرد زده و...


انیمیشن The Batman vs. Dracula 2005

بتمن علیه دراکولا

شهر گاتهام نه تنها در سایه وحشت فرار اخیر "جوکر" و "پنگوئن" قرار دارد، بلکه "دراکولا" موجود وحشتناک شب نیز وارد شهر شده. آیا "بتمن" می تواند پیش از آنکه او همه مردم شهر را به خون‌آشام تبدیل کند او را متوقف سازد؟


فیلم Brownian Movement 2010

شارلوت یک پزشک آلمانی در بروکسل است. او با معمار مکس ازدواج کرده و یک پسر جوان دارد. او آپارتمانی اجاره می کند تا با مردان جذاب و کوچک بیمارانش برای رابطه جنسی ملاقات کند. در همان زمان او یک ازدواج صمیمی را رهبری می کند ...


فیلم هندی RDX: Robert Dony Xavier 2023

آر دی ایکس: رابرت دانی خاویر

زندگی سه فرد مرموز با آشکار شدن چهره آنها تغییر می کند.


فیلم Skin Traffik 2015

فیلم در مورد یک قاتل خسته از جرم و جنایت است که در دنیای زیرزمینی خلافکاران که جان سالم به در بردن از آن کار آسانی نیست، دوباره انسانیتش را به دست می آورد و...


فیلم London Fields 2018

میدان های لندن

نیکولا 6 سال هست که میداند قاتلی قرار است او را به قتل برساند و در این مدت همیشه با ترس و اضطراب زندگی کرده، اما در نهایت پس از آشنایی با سه مرد، متوجه میشود که یکی از آن ها قاتل او خواهد بود...


فیلم Mr. Malcolm’s List 2022

لیست آقای مالکوم

یک زن جوان به خواستگاری مرموز ثروتمند در قرن نوزدهم انگلستان مراجعه می کند.

"جولیا" (با بازی زاوی آشتون) از جمله شخصیت‌های هوشمند نیست و وقتی که به اپرا توسط "آقای مالکام" (با بازی سوپه دیریسو) برده می‌شود، به سرعت متوجه می‌شود که او از نظراتش درباره "قوانین ذرت" چندان تحت تأثیر قرار نگرفته است. احساس دلشکستگی می‌کند و زمانی که دوستش "لرد کاسیدی" (با بازی الیور جکسون کوهن که تقریباً قابل شناسایی نیست) فاش می‌کند که نامزد سابقش لیستی از خواسته‌ها برای همسر آینده‌اش دارد، اوضاع بدتر می‌شود. خشمگین، این دو تصمیم می‌گیرند نقشه‌ای طراحی کنند تا این مرد مغرور را به چالش بکشند. به همین منظور، دوست نسبتاً ساده‌لوحش "سلینا" (با بازی فریدا پینتو) را وارد کار می‌کنند تا "مالکام" را به دام بیندازد و در پایان این فرآیند دروغین خواسته‌های خود را به او ارائه دهند. البته، اوضاع طبق برنامه پیش نمی‌رود. به طوری که "مالکام" و "سلینا" به تدریج با یکدیگر ارتباط برقرار می‌کنند و "جولیا" خود را در تیررس "کاپیتان اوسوری" (با بازی تئودور جیمز) می‌بیند و همان‌طور که شاعر گفته است، "بهترین برنامه‌ها..." این درام به خوبی طراحی شده است، با لباس‌ها و خانه‌های باستانی که تمام تلاش خود را می‌کنند، اما داستان ترکیبی از "مراودات خطرناک" و کمی سبک‌تر از آثار جین آستین است. شخصیت‌پردازی‌ها نسبتاً ضعیف هستند و بیشتر بازی‌ها نیز به همین صورت است و داستانی که تا حدودی نازک است، احساسی از اجتناب‌ناپذیری دارد که تماشاگر را ناامید می‌کند. طرفداران درام‌های دوره ویکتوریایی احتمالاً از آن لذت خواهند برد؛ این فیلم بد نیست، اما به نظرم بهتر است تا زمان کریسمس برای تلویزیون حفظ شود. نیازی به تماشای آن در سینما نیست.


فیلم کره ای The Last Princess 2016

آخرین شاهزاده

هنگامی که پادشاه کشته می شود شاهزاده خانم تبدیل به ملکه می شود، ولی بعد از گذشت مدتی جان ملکه به خطر می افتد و ارتش ژاپن سعی در کشتن ملکه دارد، در این میان ملکه قبلا یک دوست پسر داشته است و حالا برای نجات ملکه نزد او می آید و آن ها سعی دارند جنبش خود را گسترش دهند و کره را به استقلال برسانند و …

**طولانی‌ترین 10 دقیقه از زندگی یک پرنسس!**

این فیلم داستانی است که در سال 1961 آغاز می‌شود، اما بیشتر آن از طریق روایت فلش‌بک به 30 سال قبل، یعنی دهه 30 میلادی، بازگو می‌شود. این یک فیلم بیوگرافی از آخرین پرنسس کره است که تاج‌گذاری کرده است. اگرچه فیلم به وضوح مبارزه‌اش را با قدرت‌های خارجی نشان می‌دهد، کل داستان از منظر او روایت می‌شود و او همه چیز را از دیدگاه خود می‌بیند. بنابراین، این روایت واقعی است، اما حقایق تاریخی در جاهایی با شخصیت‌ها یا وقایع اضافی برای سینما کردن داستان به‌هم ریخته شده است. این موضوع در ابتدای فیلم اعلام می‌شود. به‌طور کلی، هر فیلم بیوگرافی چنین حالتی دارد و نمی‌توان انتظار داشت که تصویری کامل و بدون نقص از یک فرد یا رویداد ارائه شود. زیرا فیلم‌ها تنها بازسازی‌هایی برای انتشار حقیقت هستند، چه خوب، چه بد یا بی‌اهمیت.

داستان نیازمند دیالوگ‌های زیادی به زبان ژاپنی است. من فیلم‌های تاریخی کره‌ای دیگری را نیز دیده‌ام، به‌ویژه درباره مبارزات آزادی‌خواهی. در این فیلم هم می‌توان همان مرحله از تاریخ را دید، اما از زاویه‌ای متفاوت. این فیلم دو ساعته، بیشتر درام دارد، اما سکانس‌های اکشن نیز وجود دارد. داستان عاشقانه‌ای وجود دارد، اما تحت تأثیر مبارزات پرنسس در طول زندگی بزرگسالی‌اش قرار دارد. او احتمالاً یکی از misunderstood ترین شخصیت‌ها برای اعمالش توسط مردم خودش است، زیرا تنها از دیدگاه خودشان دیده‌اند و حقیقت آنچه پرنسس‌شان از سر گذرانده را درک نکرده‌اند. دیر یا زود، حقیقت همیشه آشکار می‌شود و اینجاست که روایت به پایان می‌رسد.

در حالی که کره تحت حاکمیت ژاپن است، پرنسس 13 ساله، دک‌هی، شاهد ترور پدرش به‌خاطر اعتراضش به مسأله‌ای که توسط مقامات ژاپنی مطرح شده بود، می‌شود. اکنون پرنسس بزرگسال مجبور می‌شود برای تحصیلات عالی به ژاپن برود. اما او سوگند یاد می‌کند که به خانه و نزد مادر و مردمش برمی‌گردد. اما آنچه اتفاق می‌افتد این نیست، او بسیاری از کره‌ای‌ها را می‌بیند که به‌عنوان کارگران برده‌ای گرفتار شده‌اند. مبارزه او برای آزادی آن‌ها به هدف بعدی‌اش تبدیل می‌شود، هرچند اوضاع پیچیده و دشوار می‌شود. داستان باقی‌مانده، زندگی او پس از یک مبارزه طولانی را فاش می‌کند.

> ❝هرگز تا پایان تسلیم نشوید. بهار دوباره به مزارع دزدیده‌شده از ما خواهد آمد.❞

معمولاً یک فیلم خوب کره‌ای به‌خوبی در سطح بین‌المللی شناخته می‌شود. به‌ویژه برای فیلمی مانند این که بازیگران و تیم تولید فوق‌العاده‌ای دارد، من انتظار نداشتم که کمتر مورد توجه قرار گیرد. وقتی فیلم را دیدم، قطعاً شایسته توجه بیشتری است. در ابتدا، من هم از فیلم خوشم نیامد. فکر می‌کردم خیلی کند و طولانی است و رویدادها جالب نیستند. اما ارزش واقعی فیلم در بخش‌های بعدی آشکار شد. بله، روایت با تمام تحولات ناگهانی سرعت گرفت. به‌طور کلی، می‌توان گفت فیلمی که شروع کندی دارد، در انتها به‌طور قوی به پایان می‌رسد. بنابراین باید تا انتها صبر کنید تا به قضاوت برسید.

یک نکته‌ای که تاکنون ذکر نکرده‌ام، احساسات است. اگر بگویم که از آن خوشم آمد، این عمدتاً به‌خاطر احساسات است. من انتظار این را نداشتم و به‌نظر می‌رسید از هیچ‌جا آمده است. همان‌طور که همیشه می‌گویم، احساسات بخش بزرگی از فیلم‌های کره‌ای هستند. در اینجا، گاهی از استفاده بیش از حد آن متنفر بودم، هرچند نه در این مورد. معمولاً فیلم‌هایی که الهام‌گرفته از واقعیت هستند، چنین ویژگی‌هایی را به‌طور قوی دارند. فیلم هیچ‌گونه رویداد جنگی را پوشش نمی‌دهد، جز اعلام شفاهی جزئیات برای درک بینندگان از آنچه در اطرافشان اتفاق می‌افتد.

سون یه‌جین، آشناترین چهره از فیلم‌های کره‌ای است و مانند همیشه اجرای فوق‌العاده‌ای در این فیلم داشته است. او انتخاب مناسبی برای ایفای نقش اصلی بود و کارگردانی که به‌نظر می‌رسد با این فیلم به سبک قبلی‌اش بازگشته است. این فیلم چیزی کمتر از فیلم‌های مربوط به پادشاهان و ملکه‌ها در غرب نیست. از آنجا که این فیلم درباره یک پرنسس است، حرکات او به شدت در درون دیوارها محدود بود. این یکی از دلایلی بود که او نمی‌توانست کار بزرگی انجام دهد و تنها به‌عنوان عروسک عمل کند، مگر زمانی که به ژاپن رفت. بازدید او از ژاپن رویکردش را تغییر داد، هرچند این کار برخلاف میل او انجام شد. بنابراین چیزهای زیادی درباره پرنسس وجود دارد که می‌توانید از طریق این فیلم یاد بگیرید. قطعاً باید دید اگر به فیلم‌های بیوگرافی و تاریخ علاقه دارید.

_7/10_


فیلم The Blackening 2022

هفت دوست سیاه‌پوست برای گذراندن آخر هفته به یک کلبه در جنگلی دور افتاده می‌روند، اما به زودی با قاتلی نقابدار روبرو می‌شوند...

فیلم "سیاه‌پوستان" به کارگردانی تیم استوری، یک اثر معمولی در ژانر خود نیست؛ بلکه یک کمدی ترسناک با لبه‌های تند است. داستان تیزبین و هوشمندانه‌ای که توسط تریسی الیور و دوین پرکینز نوشته شده، پر از نظرات اجتماعی به‌موقع درباره کلیشه‌ها و "سیاه‌پوستی" است که به این ساتیر هوشمندانه حال و هوای تازه و غیرمنتظره‌ای می‌دهد. این فیلم ناراحت‌کننده، تیز و بسیار سرگرم‌کننده است.

گروهی از دوستان (پرکینز، آنتونیت رابرتسون، گریس بایرز، ایکس مایو، جرمی فاولر، ایوان اورجی، جی فارو، ملون گِرِگ و سینکوا والز) به‌مناسبت تعطیلات "جونتیث" به یک کلبه دورافتاده در جنگل می‌روند، اما خطر نزدیکی در کمین آنهاست. آنها متوجه می‌شوند که توسط یک قاتل ماسک‌دار تعقیب می‌شوند که قصد دارد همه آنها را به قتل برساند، شروع از کسی که او را "سیاه‌ترین" می‌دانند. این قاتل از یک بازی تخته‌ای با ظاهری بسیار نژادپرستانه استفاده می‌کند که ظاهراً "سیاه‌پوستی" آنها را با پرسش‌های خاص نژادی آزمایش می‌کند. این مسئله مرزهای دوستی‌های گروه را آزمایش می‌کند در حالی که آنها برای بقا در طول شب مبارزه می‌کنند.

این یک پیش‌فرض خنده‌دار و هوشمندانه برای یک فیلم است و بازیگران عمدتاً سیاه‌پوست واقعاً آن را به خوبی اجرا می‌کنند. بازیگران به‌خوبی انتخاب شده‌اند و زمان‌بندی کمدی فوق‌العاده‌ای دارند. توسعه شخصیت‌ها قابل توجه است که این فیلم را به یکی از تفکراتی‌ترین فیلم‌های ترسناک در سال‌های اخیر تبدیل می‌کند.

احساس کلی فیلم ترکیبی از "فیلم ترسناک" و "برو بیرون" است، اما به شکلی اصلی ترکیب شده است. واقعاً خیلی ترسناک نیست و به اندازه‌ای که می‌توانست خنده‌دار باشد، نیست، اما کاستی‌های جزئی (و پیش‌بینی‌پذیری) با فیلمنامه بصیرت‌بخش جبران می‌شود. در حالی که استوری به‌طور کامل به دو ژانر نرسیده، هنوز هم چیزهای زیادی برای دوست داشتن وجود دارد.

"سیاه‌پوستان" فیلمی است که مرزها را جابجا می‌کند، مخاطبان را به چالش می‌کشد و الهام‌بخش گفتگوهای عمیق زیادی خواهد بود. حتی بهتر این است که این فیلم یک سفر لذت‌بخش نیز هست.

گروهی از دوستان که بارهای شخصی معمولی دارند، پس از ده سال عدم ملاقات به یک کلبه روستایی می‌رسند. پس از یک گشت‌زنی کوتاه در مکان، خود را در دست یک بازی تخته‌ای می‌یابند که نیاز به توجه کامل آنها دارد، در غیر این صورت تیرکمان به جانشان خواهد افتاد. در ابتدا همه آنها وحشت‌زده هستند - به‌خصوص اینکه دو نفر از آنها خیلی زود از بازی خارج می‌شوند - اما به تدریج متوجه می‌شوند که همکاری ممکن است تنها امید نجات آنها باشد. آنچه که اکنون پیش می‌آید، یک آشفتگی است. این فیلم تقریباً هر شخصیت کلیشه‌ای را در مدت زمان بیش از حد طولانی به تصویر می‌کشد که واقعاً نتیجه‌ای ندارد. بعد از حدود بیست دقیقه، من به‌خوشی از قاتل احتمالی حمایت می‌کردم که نمی‌توانست این گروه را به اندازه کافی سریع از میان بردارد. در پایان یک چرخش وجود دارد که ممکن است بهتر عمل کند اگر من به بقای آنها کمترین اهمیتی می‌دادم، اما حتی آن هم به نظر می‌رسید تنها برای ایجاد چیزی است که به طرز وحشتناکی پیشنهاد می‌دهد که یک دنباله ممکن است در ذهن کسی باشد! متأسفانه، نه خنده‌دار است و نه ترسناک، و من خوشحال شدم که وقتی تیتراژ آغاز شد.

گروهی از نژادپرستان غیرقابل تحمل با ویژگی‌های نجات‌دهنده کم یا هیچ‌کدام به سفر می‌روند و تظاهر به دوستی می‌کنند.

قتل و خنده به وجود می‌آید. نه، صبر کنید، آخرین مورد را اشتباه نوشتم: نژادپرستی. قتل و نژادپرستی به وجود می‌آید.

اجتناب کنید.

با وجود چند لحظه، "سیاه‌پوستان" عمدتاً یک کار خسته‌کننده است.

حداقل آنها زمان اجرای حدود 90 دقیقه‌ای را انتخاب کرده‌اند که از کشیدگی بیش از حد جلوگیری می‌کند. اما هنوز هم، آنچه تولید می‌شود، برای سرگرمی کافی نیست. شوخی‌ها احتمالاً "قوی‌ترین" عنصر آن هستند (نسبی)، نه اینکه خیلی خنده‌دار باشند، اما قسمت‌هایی از دیالوگ (بسیاری از آنها ظاهراً به‌طور بداهه مطرح شده‌اند) کمی سرگرم‌کننده هستند.

مخالفان کمی بی‌اهمیت هستند و چرخش داستان چندان هم چرخش خاصی نیست. اما بازیگران همه به‌خوبی عمل می‌کنند. جرمی فاولر عملکرد خوبی دارد، برای انصاف. به‌جز او، ایکس مایو کسی است که بیشتر دوست داشتم او را روی صفحه ببینم. عنصر بازی تخته‌ای خوب است - چیزی شبیه به "جومانی"، اما نژادپرستانه.

به نظر می‌رسد یک دنباله در پیش است. اگر چنین باشد، امیدوارم بهبودی نسبت به این فیلم فراموش‌نشدنی باشد.


فیلم Neon Bull 2015

یک گاوچران در حالی که در یک پیست گاوبازی برزیل مشغول به کار است، لباس هایی عجیب و غریب را برای یک رقاص جذاب طراحی میکند.


فیلم Gaslight 1944

خوانندهاى به نام « آلیس » در خانهاش به قتل مىرسد ، اما قاتل او هرگز شناخته و دستگیر نمىشود. « پولا » ( برگمن ) ، برادرزادهى مقتول ، كه اكنون وارث و ساكن خانهى او شده ، با غریبهاى « بوایه ) ازدواج مىكند كه علاقهاش بیشتر متوجه اتاقك زیر شیروانى خانه است...

از اولین لحظه‌ای که تو را دیدم، می‌دانستم که برای او خطرناک هستی.

فیلم «گازلایت» به کارگردانی جورج کیوکر و بر اساس نمایشنامه پاتریک همیلتون، توسط جان ون دروتن، والتر ریش و جان ال. بالدستون به فیلمنامه تبدیل شده است. بازیگران آن شامل اینگرید برگمن، چارلز بویه، جوزف کاتن، می ویتی، باربارا اوروست و آنجلا لنس‌بری هستند. موسیقی اثر برونویکلاپِر و فیلمبرداری توسط جوزف روتنبرگ انجام شده است.

سال‌ها پس از قتل عمه‌اش در خانه‌اش در لندن، پائولا الکویست آنتون (با بازی برگمن) به همراه شوهر جدیدش، گرگوری آنتون (با بازی بویه) به آنجا برمی‌گردد. اما چیزی که در ابتدا یک ازدواج ایدئال به نظر می‌رسد، به تدریج در حال فروپاشی است و به نظر می‌رسد پائولا در حال از دست دادن عقل خود است...

باید به این نکته توجه کنید که «گازلایت» در زمان انتشارش چه تأثیری داشته است. این فیلم هم‌اکنون به عنوان جرقه‌ای برای آنچه در دهه‌های بعدی رخ داده است، به حساب می‌آید. تریلرهای روان‌شناختی، به‌ویژه در مورد همسری که توسط شریک زندگی‌اش آزار می‌بیند، به طور گسترده‌ای مورد استفاده قرار گرفته و همچنان ادامه خواهد داشت. حتی اصطلاحات واقعی همچون «گازلایت» و «گازلایتینگ» از این فیلم نشأت گرفته‌اند، بنابراین اگر فکر کنید که این فیلم قدیمی یا از مد افتاده است، تأثیر آن هنوز هم قابل توجه است.

به هر حال، این فیلم همچنان یک تریلر جوی و فوق‌العاده است که در پس‌زمینه‌ای باشکوه از لندن ویکتوریایی، با مه، خیابان‌های سنگ‌فرش و چراغ‌های گازی و سایه‌های ترسناک به نمایش درمی‌آید. فیلم به دو نیمه تقسیم می‌شود؛ نیمه اول به راه‌اندازی یک romance طوفانی که به ازدواج منجر می‌شود، اختصاص دارد و سپس به خانه زناشویی و شخصیت‌های حمایتی — همسایه فضول (ویتی)، مستخدمه (اورست)، خدمتکار جذاب (لنس‌بری در اولین نقش خود) — پرداخته می‌شود. در اینجا، لمس‌های روان‌شناختی به طرز ماهرانه‌ای اجرا می‌شود، هرچند که ما هرگز واقعاً نحوه فریب را نمی‌بینیم.

سپس در نیمه دوم، واقعاً این شخصیت شیطانی به اوج خود می‌رسد و حرکات روشنگرانه گرگوری آنتون شروع به آزردن حواس ما می‌کند. ما شاهد از هم پاشیدگی پائولا هستیم؛ ذهنش شکسته، آسیب‌پذیر و گیج شده است و اگر دل سنگی نداشته باشید، باید درد عمیقی در درون خود احساس کنید. در اینجا، برگمن در اولین برنده جایزه اسکار بهترین بازیگر زن خود، به طرز فوق‌العاده‌ای بدون نمایش‌های بیهوده درخشش دارد. بویه نیز فوق‌العاده است و با هدایت کیوکر، گرگوری را به شخصیتی جذاب تبدیل می‌کند که تنها با نشانه‌های ظریف از کارهای شرورانه‌اش پرده‌برداری می‌کند.

کاتن سعی نمی‌کند لهجه بریتانیایی بگیرد که این امر خوب است زیرا او به خوبی نقش برایان کمرون، مردی که در حال درک شرایط در خانه آلتون است، را ایفا می‌کند. برایان قهرمان در انتظار ماست و به ما چیزی می‌دهد تا به آن چنگ بزنیم وقتی که فیلم به نقطه افشاگری می‌رسد. با درخشش روتنبرگ (نامزد اسکار) که تضادهای نوآرین را در این اثر ایجاد می‌کند و موسیقی کیپر به طرز ظریفی ملایم است، «گازلایت» امتیاز بالایی از نظر اعتبار فنی به دست می‌آورد. به طور کلی، این فیلم واقعاً عالی است و ارزش بازگشت به آن را دارد اگر از تولیدات خطی و صیقلی که در پی آن می‌آیند خسته شده‌اید. 9/10


فیلم From the Land of the Moon 2016

از سرزمین ماه

پس از پایان جنگ جهانی دوم، یک زن آزاده به نام گابریل راباسکال (ماریون کوتیار) که در آستانه ازدواج با معشقوش می باشد، عاشق یک مرد دیگر میشود…

از سنین پایین، "گابریل" (ماریون کوتیلار) کمی روحیه سرکشی از خود نشان داده است. به عنوان یک دختر، او مصمم بود که به آرزوی والدینش برای ازدواج با "خوزه" محلی (با بازی الکس برندموله به طرز ظریف) گوش ندهد، حتی اگر او به او علاقه‌مند بود. در نتیجه، او در نیمه‌انزوا زندگی می‌کند که برای یک دختر مجرد در فرانسه روستایی مناسب است. "شکست" او در شکل غیرمنتظره‌ای از سنگ‌های کلیه که نیازمند سفر به یک بیمارستان آلپ است، به وقوع می‌پیوندد. در آنجا، او با "آندره" (لوئی گارل) که به تازگی از هند Indoچین بازگشته و به شدت زخمی و دچار شوک شده است، ملاقات می‌کند. به نظرم در این درام کمی از شعر ویلفرد اوون وجود دارد. این فیلم نتایج وحشت‌های جنگ، پیامدها و آسیب‌های آن را به ما نشان می‌دهد، اما همچنین مقداری امید و خوشبینی وجود دارد زیرا داستان عاشقانه آن‌ها شکل می‌گیرد و شاید، فقط شاید، جایی برای رضایت وجود داشته باشد. کوتیلار در نقش "گابریل" که کمی خودمحور و به‌طور جزئی بی‌ثبات است، عملکرد خوبی دارد و اگرچه گارل کار چندانی برای انجام ندارد، اما به‌خوبی به عنوان یک سرباز که بین واقعیت و رویا درگیر است، جلوه می‌کند. این نتیجه‌گیری واقعا احساسی است و باعث می‌شود که ما به این فکر کنیم که "گابریل" در واقع چه کسی است. فیلم از لحاظ بصری خوب به نظر می‌رسد و موسیقی متن آن که توسط دانیل پمبرتون ساخته شده، درخشش خاصی به تصویر کوتیلار از زنی می‌بخشد که فکر نمی‌کنم خیلی او را دوست داشته باشم.


فیلم Feed 2022

گروهی استخدام می شوند تا به یک تجارت قدیمی خانوادگی کمک کنند تا رونق بگیرد. اما آنها به زودی خود را در جزیره ای کوچک در دریاچه ای می بینند که گفته می شود...