‫تو فرمانده ارتش‌های خدایی
‫- آنتونیو! ‫- خب حقیقت داره؟
‫که یه پسر رو با تحریک کردن ‫یه سکته قلبی کشتم؟
‫یه جن گیره. ‫یا خدا
‫از رم بیرونش کردن و فرستادنش اینجا پیش ما
‫درسته. ‫به تهه دنیا
‫دارن میان سراغت
‫تا پیداش نکنن دست بر نمیدارن
‫دنبال چی میگردن؟
‫اگه میخوای میتونی نگهش داری. ‫فقط یه تیکه فلزه
‫حتی نمیدونم چرا نگهش داشتم. ‫ارزشی نداره
‫اینجا شهر آرومیه. ‫اینجا اتفاقی نمیوفته
‫یهو تو میای اینجا و جهنم به‌پا میشه
‫یکی که میخواد منو بترسونه
‫ببخشید
‫- اعلیحضرت ‫- میدونم
‫پس از شرش خلاص بشیم؟
‫زنده نیازش داریم
‫الان اون گیج شده
‫نه با اوناست و نه با ما
‫نمیخوام به زور ازش بگیرمش
‫میخوام خودش اونو بده بهم
‫- و اشاره‌ای به بچه نکرده؟ ‫- نصفش رو از خودشون در آوردن
‫میگن ممکنه دزدیده شده باشه ‫و اینکه تو یه چاهی دفن شده
‫کِی قراره لاگونا رو ببینی؟
‫- نیم ساعت دیگه ‫- چی میخوای بهش بگی؟
‫النا، هیچکس باور نمیکنه. ‫درکل حرف ما بر علیه...
‫- علیه چیه؟ ‫- علیه قضاوت عقلانیه
‫هر دومون دیدیمش، مگه نه؟
‫اتفاقی که واسه ما افتاد این بود، ‫که تو یه لحظه از بحران مضطربانه...
‫- من مضطرب نبودم! وحشت زده بودم ‫- همین حرفم رو ثابت میکنه
‫ذهن از اون تصویرهایی که ‫توی ذهنت داری استفاده میکنه
‫و جلوی چشمت میارتشون
‫واسه آدمای عادی موقع خواب ‫این اتفاق میوفته
‫ولی تو قضیه ما، ‫موقع بیداری اتفاق میوفته
‫به این میگن توهم. ‫مگه هر دومون یه‌جور توهم زدیم؟
‫چرا که نه؟ هر دومون تو خونه بودیم ‫و تارهای نخی رو دیدیم
‫- النا... ‫- انگار با پدر ورگارا حرف زدی
‫- و اگه همه اینا تقصیر اون باشه چی؟ ‫- بیا دوباره این بحث رو وسط نکشیم، لطفا
‫کارمن گفت که اون ‫یه چیزی از اونا دزدیده
‫اینکه اون یه چیزی داره ‫که اونا میخوان
‫تو خونه هم اینو گفت، ‫درسته
‫خب، دنبال این میگشتن
‫یه سکه؟ ‫به نظر قدیمی میاد
‫هیچکس ازش نپرسیده چرا اون ‫تو کلیسا یه انبار سلاح مخفی داره؟
‫پاکو، اون داره بهمون دروغ میگه
‫تظاهر میکنه که باور نداره ‫ولی بیشتر از ما به این باور داره
‫اون خشنه، ولی باهوشم هست
‫سکه رو بده من
« Stef@n | تــرجمه از تـورج پاکاری » Email: tooraj1111@gmail.com
‫اون یکیه، آره
‫دیدی؟ ‫نگاه کن
‫- آره، این پاشه ‫- مطمئنی؟
‫آره. وقتی روش خم میشه، ‫سرش رو میده بالا تا وزن کمتری روش بیاد
‫اینجاش زخمیه. ‫ولی باز به موقع‌ست
‫دو ماه طول میکشید، ‫کاری از دستمون بر نمیومد
‫بدون تو چیکار میکردم آخه
‫نوشیدنی میل داری؟
‫تا موقعی که میرم لباس‌هام رو عوض کنم
‫از این طرف
‫جای زخم واسه چیه؟
‫تازه متوجه شدم. ‫صورت چی شده؟
‫گذاشتن گربه‌ها تو قفس‌شون ‫کار آسونی نیست
‫چرا باهام نمیای؟
‫- ببخشید؟ ‫- منظورم از نظر کاریه
‫تو کلینیک چقدر درآمد داری؟ ‫اصلا ولش کن. من دو برابرش رو میدم
‫سه برابر؟
‫چرت و پرت نگو
‫بگذریم، همین الانشم زیادی ‫بهم دستمزد میدی
‫فصل تا یه ماه دیگه شروع میشه. ‫دلت نمیخواد دور دنیا بگردی؟
‫خیلی بهمون خوش میگذره، ‫از یه مسابقه به یه ماسبقه دیگه میریم
‫و کی باید مراقب گاوها و خوک‌ها باشه؟
‫خدای من، النا ‫هیچکس
‫تو یه موهبت داری، ‫و باید نهایت استفاده رو ازش ببری
‫راسته که قراره قلعه رو بفروشی؟
‫نگه داشتن اینجا کلا پول هدر دادنه
‫همینطورم، دوست تو ‫شهردار...
‫- پاکو ‫- آره، پاکو
‫داره با مالیات دهنم رو سرویس میکنه
‫هنوز فراموش نکردی که ‫تو انتخابات شکستت داد
‫برعکس، در حقم لطف کرد
‫اصلا نمیدونم چرا واسه شهردار ‫نامزد شدم
‫یعنی الان مثل اون بودم، ‫باید به شکایت‌های مردم گوش میدادم
‫ولی به جاش، میتونم سوار ماشین بشم ‫و تا دو ساعت دیگه تو مادرید باشم
‫تا هرجایی که دلم میخواد شام بخورم
‫یه رستورانی میشناسم که ‫دوتا ستاره میشلن دریافت کرده...
‫- جوابم نه‌ست ‫- خیلی‌خب
‫همینجا یه قهوه چطوره، ‫تو میدون شهر؟
‫ممنون، برناردا. ‫میبینمت
‫خیلی خوشحالم اینجا میبینمتون، سرورم!
‫نه، روخلیو، اون پدرم بود. ‫همه منو روگه صدا میکنن
‫دوتا قهوه، ایزابل. ‫یکی توش شکر مصنوعی بریز
‫- الان میارم ‫- سلام، انریکه. چطوری؟
‫- چطوری؟ ‫- سلام، النا
‫خب...
‫و حالا بهم میگی چته؟
‫- یه جوری تو خودتی ‫- فقط خستم
‫خیلی کار کردم، همین
‫پس بهم نمیگی
‫- فکر میکردم ما باهم دوستیم ‫- نه، بهت نمیگم
‫چرا نمیگی؟
‫پاکو!
‫هی، روگه. ‫سلام، النا
‫- سلام، پاکو ‫- یه قهوه، لطفا
‫یه قهوه واسه شهردار بیار
‫خب؟ کار زیاده؟
‫شکایتی ندارم
‫مدتیه این طرفا ندیدیمت
‫جاهای زیادی واسه مسابقه رفتم ‫بخاطر جت‌لگ زیاد سرگیجه گرفتم ‫[خستگی و سرگیجه بخاطر پروازهای طولانی بین مناطق زمانی مختلف]
‫- بخاطر چی؟ ‫- متفاوتی زمان
‫- وقتی از اقیانوس رد میشی ‫- کدوم اقیانوس
‫تو خیلی باحالی
‫ولی بگذریم، ‫میبینم همه‌چی مثل قبله، درسته؟
‫الکی اینطوری فکر نکن. ‫ما اخیراً خیلی سرمون شلوغ بوده
‫پاکو و مرچه یه کشتارگاه جدید باز کردن
‫میدونم
‫راجع‌به همه‌چی بهم خبر میرسه. ‫هم درمورد اون و همینطورم چیزهای دیگه
‫خبرچین‌های خوبی دارم
‫ببخشید. ‫بله؟
‫حتما. چقدره؟
‫خب بخرش
‫چطوری؟
‫خوبم
‫- زیاد کار میکنم ‫- خوبه
‫- من... خب، باید برم ‫- قهوه‌ات رو نخوردی
‫حتما، فقط...
‫ولی یادت نره بخریش. ‫بعدا حرف میزنیم
‫عذر میخوام
‫اونا به درد هیچی نمیخورن. ‫باید خودم همه کارها رو انجام بدم
‫و پاکو؟ ‫چرا رفت؟
‫کدوم گوری بود؟
‫- همین طرفا ‫- همین طرفا؟
‫- میزهای بیرون رو تمیز کن ‫- اون میتونه تمیزشون کنه
‫بهم جواب پس نده، و املت رو هم نخور، ‫واسه مشتری‌هاست!
‫باید همه کار رو خودم انجام بدم
‫- داری چه غلطی میکنی؟ ‫- چیه؟
‫اگه پدرت مچت رو بگیره...
‫اگه چیزی بهش نگی، ‫اونم نمیفهمه
‫هی بچه، یه بار دیگه اینکارو بکنی ‫یکی میخوابونم زیر گوشت!
‫حالا اگه یکی از اون دخترهای خوشگل پیداش بشه...
‫یخ آوردی؟
‫چطوری، بچه؟
‫هنوز چیزی نشده ریدین به خودتون؟ ‫ترسیدین ها
‫- به این زودی ترسیدی؟ ‫- آره
‫- خب، قراره انجامش بدیم یا چی؟ ‫- آره، درسته؟
‫شماها جدی‌این الان؟
‫- منو میترسونه ‫- اینقدر سوسول نباش
‫وقتی ترسوترین آدم دنیا ‫شجاع‌بازی در میاره
‫حق اونه خب. ‫واسه همین اومدیم اینجا، مگه نه؟
‫لعنتی، تو به لیوان ویجا دست زدی؟ ‫چسبناکه. کدوم خوکی دست زده؟
‫حالم بهم خورد!
‫انگشت‌هاتون رو روی لبه‌اش بذارین. ‫و هلشم ندین، خب؟
‫چه حال بهم زن
‫- چیکار میکنین؟ این چه کاریه؟ ‫- همه‌تون دارین تکونش میدین. بس کنین
‫اگه قراره مزه بپرونین، من میرم
‫من کاری نمیکنم
‫هنوز سوال نپرسیدیم ‫و داره تکون میخوره!
‫شرط میبندم مادر توئه
‫منظورت چیه؟ ‫کاری به مادرم نداشته باش
‫از مرگ مادرت چقدر میگذره؟
‫- سه ماه؟ ‫- خب؟
‫خب، شرط میبندم ‫واقعا دلش میخواد باهات حرف بزنه
‫- چرا باید بخواد باهام حرف بزنه؟ ‫- چون خودکشی کرد
‫لعنت
‫- من میرم ‫- یالا، بیخیال
‫شاید مادر تو نیست، ‫شاید روح یکی از این مُرده‌های اطرافمون باشه
‫بپرس اسمش چیه
‫اسمت چیه؟
‫گ، ی، ا...
‫گیا...
‫گیاکو
‫گیاکومو
‫- گیاکومو... ‫- لعنت، ایتالیاییه
‫دیدی؟ ‫مادرت نیست
‫اهل کجایی، گیاکومو؟
‫گائتا ‫[واقع در ایتالیا]
‫- گائتا؟ ‫- برین عن بخورین
‫خفه شو، عوضی
‫واقعا شما تکونش نمیدین؟
‫- نه، تکونش نمیدیم ‫- نه
‫ازش بپرس مُرده
‫چرا باید اینو ازش بپرسم، احمق؟
‫لعنتی... مُرده
‫- تو بهشتی یا جهنم؟ ‫- اینطوری که نباید سوال کنی
‫اول یه چیزی مپرسی، ‫و بعد یه چیزه دیگه
‫من...
‫ای...
‫اینجام
‫- لعنتی! ‫- یا خدا!
‫- کی بهم دست زد؟ ‫- همه‌تون برین گم‌شین اصلا!
‫- نه، همینطوری دستت رو نکِش! ‫- چراغ‌قهوه گوشی‌هاتون، احمق‌ها
‫من گوشیم شارژ نداره
‫لعنتی، بدجور ترسیدم
‫یکی گوشم رو مَکید
‫- خنده‌دار نیست ‫- من نبودم
‫- چقدر تو خوکی ‫- من نبودم، قسم میخورم!
‫سوله کجاست؟
‫- چه دختره لاشی‌ایه ‫- سوله!
‫سوله!
‫اصلا خنده‌دار نیست! ‫کدوم گوری هستی؟
‫لعنتی! سوله!
‫سوله، تو رو خدا، یالا!
‫سوله، لعنت!
‫- سوله! ‫- سوله!
‫با بیمارستان‌ها تماس گرفتین؟
‫خب، تماس بگیرین دیگه
‫اینو آوردم
‫خوبه
‫ممنون، مارتین
‫نگران نباش
‫بو بکش
‫سمت چپ. ‫برین سمت چپ
‫از این طرف
‫اونجا رو بگردین
‫پشت سنگ قبرها
‫- شهردار ‫- لعنتی
‫اون بطری‌ها واسه بار منن
‫سلام، ریچی. ‫بیا اینجا
‫نیازی نیست بترسی، ‫طوری نیست
‫نیازی نیست بترسه؟ ‫میزنم لهش میکنم
‫- آروم باش! آروم باش! ‫- من بهت چی گفتم؟
‫- انریکه، لطفا ‫- بشین
‫بطری‌ها رو از بار برداشته، کونچا
‫پسرت تبهکاره!
‫و این اولین بارش نیست. ‫حواسم بهش هست
‫ببین ریچی، امروز همه‌تون ‫باید یه بیانیه به گروهبان بدین
‫ولی قبلش، هنوزم فرصت اینو داری ‫که حقیقت رو بهمون بگی
‫پسرم هیچی نمیدونه، ‫بهم گفتش
‫بذار ببینم، ریکاردو ‫اگه اتفاقی بین‌تون افتاده
‫اگه حادثه‌ای رخ داد، ‫یه چیزی کسی نمیخواسته اونطوری بشه
‫ولی از کنترل‌تون خارج شده، ‫بهتره همین الان بهمون بگی
‫چون آخر سر همه‌چی معلوم میشه
‫ولی واقعا اتفاقی نیوفتاد. ‫یهو اون دیگه نبود
‫همینطوری شد. ‫شمع‌ها خاموش شدن
‫و وقتی دوباره نگاه کردیم، ‫اون دیگه نبودش!
‫ریکاردو، حرفت اصلا با عقل جور در نمیاد
‫کسی با بازی کردن با ویجا ‫غیبش نمیزنه که
‫بازی کردن باهاش خطرناکه
‫چون آدما ترس ورشون میداره ‫و اوضاع میتونه بد تموم بشه
‫- مخصوصاً اگه مشروب خورده باشی! ‫- دقیقا. و با گفتن همین
‫مشخصه اتفاقی افتاده ‫که بهمون نمیگی
‫- شرط میبندم علف هم کشیدن ‫- ساکت باش، کونچا
‫ما این قرص‌ها رو پیدا کردم
‫- اینا مال توئن؟ میکشمت! ‫- آروم باش. بس کن!
‫آروم باش! چته؟
‫ببین چیکار کردی
‫راحت باش، حق داری گریه کنی ‫تو بد دردسری افتادی
‫هیچی. ‫هیچ ردی از چیزه مشکوکانه‌ای نیست
‫- خب؟ ‫- نمیدونم والا، پاکو
‫یا چون خودش میخواسته گذاشته رفته ‫یا اونا بردنش
‫ولی اگه خشونتی به کار رفته بود، ‫نشونه‌هاش رو میدیدیم
‫هم تو صحنه، یا روی بچه‌ها
‫یکی یکی معاینه‌شون کردیم
‫و حتی یه نشونه از دعوا ‫یا تقلا نبود
‫سلام
‫چه اتفاقی افتاده؟
‫کورو بهم یه چیزی گفت، ‫ولی درست نفهمیدم
‫بچه‌ها دیشب رفتن واسه مشروب خوردن، ‫و سوله پیداش نشده
‫- سوله؟ سوله کی؟ ‫- دختر مارتین
‫- مارتین؟ ‫- نگهبانت
‫اگه به من نیازی داشتین...
‫تو وزارت کشور آشنا دارم
‫بعد؟
‫نه خب، اگه کاری نیاز شد ‫میگم انجام بدن
‫- به همه زنگ میزنم بیان کمک کنن... ‫- نیازی نیست، روکه. ممنون
‫خدمت خوبی داشته باشی
‫- بیخیال... ‫- "خدمت خوبی داشته باشی؟". دیگه پلیس شده؟
‫دیدی کی باهاش بود؟
‫مَرد بیچاره
‫اول زنش، و حالا هم دخترش
‫20 سال واسه من کار میکردن. ‫زنش آشپز بود و اون نگهبان
‫ولی الان خودش همه کارها رو میکنه
‫بخاطر چی بود؟ ‫سرطان؟
‫آره، از اون سرطان‌ها که یه روزه معلوم شد
‫- نتونست تحمل کنه ‫- خیلی بده
‫رفت اون بالا و پرید
‫بدترین چیز اینه که ‫دخترش اینجا بود
‫دخترش پریدنش رو دید؟
‫برو تو
‫سلام، مارتین
‫خیلی‌خب، حالا...
‫- با دوست‌هاش حرف زدی؟ ‫- با الویریتا حرف زدم
‫- خب چی گفت؟ ‫- حرفی که همه‌شون میزنن
‫که یهو غیبش زد
‫ولی باید یه چیزه دیگه ‫هم بهت گفته باشه
‫- که یه روح جلوشون ظاهر شده ‫- یه چی؟
‫یه روح. با اون چیزه که لیوان داره ‫بازی میکردن، که تو فیلم‌ها هست
‫- یه ویجا ‫- آره، همین
‫و یهو یه روح ایتالیایی ‫پیش‌شون نمایان شده
‫- ایتالیایی؟ ‫- آره
‫چرا باید همچین حرفی بزنن؟
‫به نظرم اگه بخوای یه حرفی از خودت در بیاری
‫اولین چیزی که به ذهنت میرسه رو میگی، ‫که شیطان جلوشون ظاهر شده یا حالا هرچی
‫ولی یه ایتالیایی به اسم گیاکومو...
‫گفتی گیاکومو؟
‫الویرا! ‫میخوان باهات حرف بزنن! الویرا!
‫از دیروز اینطوریه
‫میدونم به حرفم گوش نمیدی
‫ولی برام مهم نیست، ‫حسم رو بهت میگم
‫وقتی من واسه اولین بار ‫ویجا انجام دادم
‫یه روح به اسم چوکی اومد
‫اونقدر داشت چرت میگفت ‫که بعد از نیم ساعت حوصله‌مون سر رفت...
‫و به جاش رفتیم مشروب بخوریم
‫فرداش، دوباره امتحان کردیم
‫و دوباره چوکی اومدش
‫شروع به خندیدن کردیم، ‫هیچکس جدی نمیگرفتش
‫تا یهو...
‫چوکی گفت که "آمپارو" ‫پیش اونه
‫و اینکه اون حالش خوبه
‫آمپارو مادربزرگم بود
‫و هیچ کدوم از دوست‌هام ‫اسم اونو نمیدونستن
‫ازش چی پرسیدی؟
‫ازش پرسیدم تو بهشته
‫و اون چی گفت؟
‫که اونجا نیست
‫تو جهنم بود؟
‫نه
‫پس کجا بود؟
‫گفت که اون تو مِه هستش
‫جدی؟ تو مه؟
‫شاید درست حرفش رو متوجه نشدیم
‫تو به این چیزها باور داری؟
‫آره
‫دیگه دوباره اون کارو نکردم،
‫ولی تمام حرف‌های اون ویجا رو طوری یادمه ‫که انگار همین دیروز بود
‫دیگه گیاکومو چی گفت؟
‫النا...
‫چند وقت میگذره؟ ‫یه ماه؟
‫یه ماه خبری ازت نداشتم
‫درک میکنم که برگشتن برات سخت بوده
‫به گمونم الان، ‫چیزهایی میبینی که به دور هستن...
‫از شرایط خشونت‌وار، ‫مثل اون چیزی که تجربه کردیم
‫اون شرایط عصب آدم رو از بین میبرن، ‫سخته دوباره آروم گرفت
‫ولی تو قوی هستی ‫و متانت زیادی نشون دادی
‫اون اسمش گیاکومو بود
‫و اهل گائتا بود، ‫یه شهر نزدیک رم
‫تو گوگل راجع‌بهش جستجو کردم
‫و گیاکوموی تو، ‫پسری که تو جن‌گیری مُرد
‫اهل گائتا بود. ‫پس این چرت و پرتا رو تحویلم نده
‫کم کم این وسواسی که به من داری ‫داره نگرانم میکنه
‫کنجکاوم بدونم، ‫از بین این همه روح تو این دنیا
‫اون پنج بچه واسه جلسه احضارشون ‫گیاکوموی اهل گائتا رو انتخاب کردن
‫تئوری جدیدت چیه؟
‫من تو ناپدید شدن اون دختر دست داشتم؟ ‫که من اونو دزدیدم؟
‫نه، فکر نمیکنم تو اونو دزدیده باشی
‫اون ناپدید شد، آره
‫ولی یه جایی هست، ‫و تو بهم میگی اون کجاست
‫ببین النا، اگه معتقدی که من ‫تو این قضایا دست داشتم
‫برو به پلیس بگو
‫سلام. سلام
‫خیلی ممنون که تو همچین روزی ‫که اینقدر واسه ما مهمه تشریف آوردین
‫خب، فکر کنم وقتش رسیده
‫- پاکو؟ ‫- عزیزم...
‫- پاکو، لطفا ‫- نه...
‫- دستم... ‫- پاکو...
‫- باریکلا! ‫- لطفا چند کلمه صحبت کنید!
‫اینکه بخشی از اون هتل‌ بوتیک‌های بین المللی باشیم ‫افتخار بزرگیه
‫مدت زیادیه داریم کار میکنیم تا...
‫دخترم کجاست؟
‫سوله!
‫- مارتین لطفا، دخترت رو پیدا میکنیم... ‫- ازم دور شو!
‫مارتین، لطفا آروم باش...
‫اگه یکی از شماها ‫یه مو از سر دخترم کم کرده باشین
‫قسم میخورم یه گلوله نثارتون میکنم
‫مارتین، لطفا
‫- سوله! سوله! ‫- اینو از اینجا ببر
‫دخترم کجاست؟ ‫خواهش میکنم!
‫فیلم نگیر!
‫دخترم... خواهش میکنم...
‫دخترت رو پیدا میکنیم، مارتین
‫آروم باش
‫[سوله درحال تماس گرفتن است]
‫سوله؟
‫تویی؟
‫باید دوباره ویجا رو انجام بدین. ‫تنها راهشه که منو برگردونین
‫نمیدونستم به کی درموردش بگم
‫ولی دوستت مطمئنه ‫که اون پشت گوشی حرف میزده؟
‫نمیدونم، گفت درست حرفاش رو متوجه نشده
‫ولی دیگه کی ممکنه بوده باشه؟
‫خب، یکی که میخواسته ‫شما رو بترسونه
‫میخوان امشب دوباره انجامش بدن
‫- چی رو انجام بدن؟ ‫- ویجا
‫- نه. باید جلوشون رو بگیری ‫- ونه میگه سوله ازش خواسته اینکارو بکنه
‫این تنها راهیه که اون میتونه برگرده
‫کجا میخوان انجامش بدن؟ ‫تو قبرستون؟
‫نه، نمیخوام کسی اونا رو ببینه
‫دارن میرن به خونه متروکه
‫پایین اونجا چندتا سردابه هست
‫- لعنتی. نباید بهت میگفتم ‫- این بین من و تو میمونه
‫- قول میدی؟ ‫- قول میدم
‫من میترسم
‫اتفاقی نمیوفته
‫اونا اینجان؟
‫اگه از اینجا بری به سردابه‌ها میرسی
‫خیلی باحاله، حالا میبینی
‫بچه‌ها، باید همین الان ‫دست از اینکار بردارین
‫این دوستته، الویرا؟ ‫یه دوست؟ عالی شد
‫تو ونه هستی؟
‫تو باید گوشی رو برداری و ببریش پیش پلیس ‫تا تماس رو ردیابی کنن
‫لیست تماس‌ها رو نگاه کردم ‫و تماسه نبود
‫مهم نیست، ‫مطمئنم پلیس میدونه چطوری اینکارو بکنه
‫سوله بهش گفته ما باید اینکارو بکنیم ‫و همین‌ کارو هم میکنیم
‫و اگه اتفاقی بیوفته چی؟
‫اگه امتحانش کنیم ‫و یکی از ماها غیبش بزنه چی؟
‫لعنتی، این دیگه آخرش بود
‫انجامش...
‫بدین...
‫انجامش بدین...
‫همین الان انجامش بدین
‫تویی، سوله؟
‫[بله]
‫لعنت، ترسناکه
‫چطور میتونیم کمکت کنیم؟
‫اونا...
‫میخوان...
‫اونا میخوان باهات حرف بزنن
‫کی؟ با کی میخوان حرف بزنن؟
‫نه
‫نه. من حرف نمیزنم
‫الویرا، به دوستت بگو ‫یا کاری که ویجا میگه رو انجام بده
‫یا باید گورش رو از اینجا گم کنه
‫النا... ‫فکر کنم باید اینکارو بکنی
‫واسه سوله
‫نمیدونم چرا اینقدر ترسیدی، ‫اونم بعد از چیزی که مادرم درموردت میگه
‫و مادرت چی میگه؟
‫اینکه شوهرت بخاطر اینکه ‫تو دیوونه‌ای گذاشت رفت
‫تو ارواح و اینا میبینی
‫بده...
‫به ما...
‫سکه...
‫- رو ‫- سکه رو بده به ما
‫کدوم سکه؟
‫- یا خدا، رفیق! ‫- چه خبره؟
‫دوباره نه! ‫لعنتی!
‫سوله...
‫- سوله ‫- خیلی ممنون
‫باید از النا تشکر کنی، مارتین
‫بریم
‫تو باهاش حرف بزن، ‫چون من که چیزی نمیفهمم
‫- خب؟ ‫- خب چی؟
‫تو دیدیش، نه؟
‫- چیزی ندیدم ‫- ولی تو اونجا بودی!
‫پاکو، اگه میگم ندیدمش ‫خب ندیدمش
‫پیش صفحه ویجا بودم، ‫بالا رو نگاه کردم و سوله اونجا بود
‫اینطوری شد. ‫همونطور که میبینی، خیلی ناراحتم
‫- ولی حتما حرفی زده ‫- دهنش رو هم باز نکرد
‫خب، گفت میخواد پیش کشیش اعتراف کنه
‫- من اینو نشنیدم ‫- النا، به من اینو گفت
‫فکر کنم همه‌مون یکم مضطربیم
‫نیازی نمیبینم به کسی ‫توضیحی بدم
‫اگه داشتم همراه بچه‌ها ویجا رو انجام میدادم، ‫بخاطر اینه که اونا میخواستن اونجا باشم
‫کسی که ازت چیزی نپرسید، النا. ‫میشه آروم باشی؟
‫نه، میدونم این چطور میشه
‫فردا همه میگن من دختره رو برده بودم، ‫اینا همش تقصیر منه
‫و من ایده جلسه احضار ‫رو تو سر اونا انداختم
‫آروم باش. درحال حاضر، تنها چیزی که مهمه ‫اینه که تو کمک کردی اون پیدا بشه
‫نمیدونیم چطوری، ‫ولی اوناهاشش، پیش پدرشه
‫بله، عزیزم
‫- آروم باش، لطفا ‫- نه، نه، باز یه‌‌کمی باید اینجا بمونم
‫عذر میخوام
‫درود بر مریم مقدس و بخشنده
‫که بدون گناه باردار شد
‫خیلی بخاطر مادرت متاسفم
‫وقتی همچین اتفاق ناگواری میوفته، ‫همه‌مون احساس گناه میکنیم...
‫ولی ازت میخوام بدونی که مادرت ‫با تمام وجودت دوستت داشته
‫و به هیچ کدوم از اون اتفاقات تقصیر تو نیست
‫نیومدم راجع‌به مادرم حرف بزنم. ‫بخاطر اینکه میخوام نیومدم اینجا
‫چی؟
‫اونا بهم گفتن باهات حرف بزنم
‫- کی بهت گفته؟ ‫- دوست‌هات
‫- نمیدونم راجع‌به کی حرف میزنی ‫- میخواستن یه چیزی رو بهت بگم
‫چی؟
‫چیزی که مال ماست ‫رو بهمون پس بده
‫ملکوت تو بیاید. ‫اراده تو چنان‌که در آسمان است، بر زمین نیز کرده شود
‫من واقعا متاسفم
‫چرا، فرزندم؟
‫چون تو امشب میمیری
‫صبح یکی بخور
‫- یادداشتش کن تا... ‫- لطفا! لطفا!
‫لطفا...
‫لطفا، آقا ‫اینجا بشین
‫- قلبمه... ‫- داروت چیه؟
‫- فکر کنم کاپتوپریل هستش ‫- یکم بیار
‫- صد میلی‌گرم. فکر کنم سکته قلبیه ‫- خیلی‌خب
‫مردم وحشت‌زده شدن، مانوئل. ‫تو دو ماه این دومین مرگه
‫- مردم همیشه وحشت‌زده‌ان ‫- محض رضای خدا
‫دختره بهش میگه اون قراره بمیره ‫و یه ساعت بعد اون میمیره
‫همین بسه که هرکسی بترسه
‫اگه قلبت ضعیف باشه، ‫و یکی تو خیابون جلوت رو بگیره
‫تا بهت بگه که قراره بمیری، ‫فقط میشه گفت که کمکی به حال طرف نمیکنه
‫اوناهاش پیش پدرشه
‫وقتی باهاش حرف زدی ‫دختره چی گفت؟
‫راز نگهداری اعتراف
‫- پدر لطفا، اون درمورد این بهت گفت؟ ‫- چی؟
‫تهدیدت کرد که از این کارها میکنه؟
‫- با النا حرف زدی؟ ‫- نه
‫خب، آره. ‫باید یه کاری بکنیم
‫باید به همه توضیح بدیم که ‫این یه اتفاق ناگوار بوده، همین و بس
‫اون وضع قلبش خراب بوده، ‫داروهاش رو مصرف نمیکرده
‫و معما تموم شد رفت. ‫لعنت!
‫اونا چطور جرئت میکنن ‫اینجا خودشون رو نشون بدن!
‫لعنت، همه میگن ‫من تسخیر شدم
‫نادیده‌شون بگیر
‫- اونا یه مشت دهاتی‌ان ‫- نه، حق با اوناست
‫- اتفاقی که داره برام میوفته عادی نیست ‫- ولی چه اتفاقی داره برات میوفته؟
‫- از وقتی اونجا بودم... ‫- اونجا، کجا؟
‫نمیدونم، اون طرف
‫عین یه خواب میموند، ‫ولی واقعی بود
‫خب، انگار از وقتی اونجا بودم ‫چیزهای عجیبی میبینم
‫از چه نظر عجیب؟
‫آدما...
‫آدما مثل قبل نیستن، ‫اونا...
‫دورشون رنگ دارن
‫چی؟
‫آره، انگار یه چیزی که دورت رو احاطه کرده
‫واسه تو الان آبیه، خب؟
‫نگران نباش، این خوبه
‫مَردی که مُرد یه حاشیه قرمز داشت ‫تقریبا سیاه بود
‫و اینو واسه همه میبینی؟
‫اون آدما رو میبینی؟
‫همه‌شون آبیَن
‫بعضی‌ها هستن که تقریبا سفیدن، ‫بچه‌ها
‫ولی، اونجا که یکم دوره، میبینیش؟
‫کی؟
‫اونی که گل دستشه
‫آره. اون چی؟
‫ساعت‌ها چَندن؟
‫الویرا
‫چطوری، عزیزم؟
‫آروم باش. چی شده؟ ‫چرا گفتی بیام اینجا؟
‫مسئله سوله‌ست... ‫داره منو میترسونه
‫منظورت چیه؟
‫دنبالم بیا
‫- اون مَردی که داخله رو ببین ‫- کی؟
‫اونی که الان مشتریه
‫خب چی؟
‫سوله میگه اون قراره بمیره
‫- مطمئنی؟ دقیقا اون مَردِ؟ ‫- آره
‫اون یه چیزی میبینه که اون ‫دورش داره
‫- یه هاله ‫- آره!
‫بعضی‌ها خوبن، و بقیه بدن. ‫و به نظر میاد اون مَرده...
‫- آروم باش، ولی کِی اینو بهت گفت؟ ‫- تازه بهم گفت که تو خونه‌اش بودیم
‫من افتادم دنبال مَرده، ‫واسه همین بهت زنگ زدم
‫و میخوای ما چیکار کنیم؟
‫نمیدونم، ‫شاید باید یه چیزی بهش بگیم
‫نه، نه. ‫این دیوونگیه
‫- اون داره میره. چیکار کنیم؟ ‫- هیچی
‫- هی! ‫- بله؟
‫هیچی. ‫عذر میخوام
‫طوری نیست
‫هیچ اتفاقی نمیوفته
‫باشه؟
‫چه اتفاقی افتاد؟
‫یالا، الویرا، آروم نفس بکش
‫همینه. ‫حالا بده بیرون
‫من جلوش رو گرفتم
‫میخواستم بهش هشدار بدم، ‫ولی به راهش ادامه داد
‫تقصیر هیچکس نیست. ‫نه تو، نه سوله، نه من
‫نه مَردی که پالتو تنش بود. ‫یه حادثه بود
‫حادثه وقتی گفته میشه که ‫نمیدونی چه اتفاقی قراره بیوفته
‫و ما میدونستیم
‫اون میدونست
‫چرا؟
‫آروم باش، خیلی‌خب
‫خب، مجبورم بهش بگم ‫همه اینا کاملا تصادفیه
‫- ولی حقیقت نداره! ‫- معلومه که حقیقت داره
‫تو گفتی اون مَرد حواسش پرت بود، ‫وقتی رفت تو خیابون داشت به شما نگاه میکرد
‫که ما باعثش شدیم! ‫منظورت اینه؟
‫ببین النا، این طرف فکر ‫هیچ فایده‌ای نداره
‫میخوای چطور فکر کنم؟ ‫داره از کنترل خارج میشه. اونم دوباره
‫تنها کسی که میتونه بهمون کمک کنه ‫این چیزا رو درک کنیم، خودش رو زده به اون راه
‫من باهاش حرف زدم. ‫میگه "راز نگهداری اعترافه"
‫حتما اهالی شهر دارن هول میکنن
‫احتمالا دارن فکر میکنن ‫اون دختره ساحره‌ای چیزیه
‫واقعا داری بهم میگی ‫قرار نیست کاری کنیم؟
‫ببینم چه فکری به ذهنم میرسه
‫- یالا. یواش ‫- مراقب باش. یالا، سوار شو
‫مراقب باش
‫دوباره داره پای تو رو تو این قضایا باز میکنه
‫مرچه، مردم ترسیدن. ‫باید کمک کنم
‫- برام مشکلی نداره ‫- اوه، واسه تو مشکلی نداره
‫- تو که داری کیف میکنی ‫- اینطوریا نیست
‫پس چطوریاست؟ ‫من فقط دارم میبینم...
‫اون زنه همش تو فکره چی بوجود بیاره ‫که پای تو رو هم توش باز کنه
‫اینجا چه اتفاقی افتاده؟
‫یه دختر ناپدید میشه ‫و اون میره با دوست‌هاش روح احضار کنن
‫آدما میمیرن و اونم داره ‫به این اتفاقات جو میده
‫ولی این کافی نیست، ‫حالا اون میخواد تو بهش کمک کنی
‫- اصلا گوش میدی چی میگم؟ ‫- دارم گوش میدم
‫تو مسئولیت‌هایی داری، ‫باید شهرتت رو حفظ کنی
‫این واسه شهرداری خوب نیست، ‫و واسه کسب و کار حتی بدتره
‫بذار بقیه انجامش بدن. ‫تو دخالت نکن
‫سوله، عزیزم، لطفا در رو باز کن
‫پدر مانوئل اومده، ‫اومده ببینتت
‫سوله! ‫باهاش حرف بزن. بهت کمک میکنه
‫سوله، من پدر ورگارا هستم. ‫در رو باز کن
‫سوله!
‫اون نفس نمیکشه
‫- سوله! سوله! ‫- نفس نمیکشه!
‫سوله؟ ‫اینطوری
‫حالت خوبه. آروم باش. ‫آروم باش. آروم باش
‫- حالا... ‫- حالت خوبه، عزیزم؟
‫کاری که خواستن رو انجام ندادی
‫چرا انجامش ندادی، پدر؟ ‫حالا دارن منو مقصر میدونن
‫داره هذیون میگه
‫قرمزه، تقریبا سیاهه
‫هاله؟ منم؟
‫نه، اونه
‫امروز اتفاق میوفته، امشب
‫تموم شد. تموم شد
‫نفس بکش. نفس بکش. ‫تموم شده
‫بهت گفتم دخالت نکن، ولی نه! ‫با سر میپری وسط ماجرا
‫دختره سعی کرد خودش رو دار بزنه، مرچه. ‫اگه ما اونجا نبودیم...
‫حتی نمیتونم بهش فکر کنم
‫- تو این شهر چه خبره؟ ‫- نمیدونم
‫و این تازه بدترینش هم نیست
‫سوله به کشیش گفت ‫نفر بعدی اونه
‫- واقعا این حرف رو زد؟ ‫- خودش اینو گفت
‫و کشیش چی گفت؟
‫هیچی، سکوت کرد و رفت
‫باید از شر اون خلاص بشیم
‫- چی؟ ‫- اون نباید تو این شهر بمونه، پاکو
‫ببین همه چطوریَن! ‫ببین خودت چطوری‌ای!
‫اون کشیشه، کارمند شهرداری که نیست
‫و من حتی نمیتونم کارمند شهرداری ‫رو اخراج کنم...
‫- برو به سگوبیا و با اسقف حرف بزن ‫- و چی بهش بگم؟
‫حقیقت رو، که از وقتی اون اومده اینجا ‫اونقدر ناراحتیم که خواب نداریم
‫- به همین سادگی ‫- و همش تقصیر اونه؟
‫پ ن پ، معلومه دیگه
‫ببین، ثابت کن. ‫من اسقف‌ام، میری داخل و چی میگی؟
‫همینا که گفتم. از وقتی که اون مَرد اومده، ‫جزء اتفاقات ناگوار چیزی نصیبمون نشده
‫خیلی‌خب. ‫میدونی چی جوابت رو میده؟
‫که دارم چرت میگم، ‫اینکه من یه اوسکلم
‫هی، اینطوری باهام حرف نزن
‫وقتی به یکی تهمت میزنی، باید مدرک داشته باشی. ‫اگه نداری، چیزی نمیگی
‫اینکه بگی این مَرد به زاییدن گاوه، ‫دختر گمشده
‫مرگ اون مردی که گل دستش بوده ربط داره ‫فقط میشه حرف الکی
‫اون زندان بوده و هیچکس ‫چیزی به ما نگفت
‫تو این شهر ما حق اینو داریم ‫که یه کشیش عادی داشته باشم. درسته یا نه؟
‫و اگه حق با دختره باشه چی؟
‫و فردا اون مُرده باشه؟
‫سرورم مسیح، از صمیم قلب بخاطر ‫رنجوندنت متاسفم
‫دیگه هرگز گناه نمیکنم، ‫اعتراف میکنم و توبه‌ام رو انجام میدم
‫من در عوض گناهانم ‫جونم رو بهت پیشکش میکنم، سرورم
‫و از این طریق ‫میخوام منو ببخشی
‫از طریق خون عزیز تو، ‫شور و مرگ
‫اگه تا قبل از... طلوع خورشید ‫سکه... رو بهمون پس ندی...
‫شهر... و مردمی که... ‫از همه‌چیز بیشتر دوست داری... رو نابود میکنیم
‫پدرت میدونه تو اینجایی؟
‫بیا تو
‫چیزی میخوای؟
‫آب. ممنون
‫فردا مدرسه داری؟
‫نه
‫من تو دبیرستان شهر سپوِدا درس میخونم
‫پدرم من میبره
‫این بهترین کاریه که میتونی بکنی،
‫تمرکزت رو بذاری روی درس‌هات، ‫و این اتفاقات رو فراموش کنی
‫زندگی روزمره کمکت میکنه ‫دوباره همه‌چی برات عادی بشه
‫اونا بهم گفتن اینو بهت بدم
‫واسه توئه
‫میگن اگه این کافی نیست
‫باید به قطع کردن انگشت‌هام ادامه بدم ‫یا زبونم
‫تا موقعی که چیزی که دنبالش میگردن ‫رو بهشون بدی
‫پلیس؟ پلیس؟
‫دارم از شهر پدرازا، سگوبیا تماس میگیرم
‫نه! فوریه! ‫بله
‫صدامو میشنوین؟
‫بله!
‫صدامو میشنوین؟
‫اگه باهاشون حرف بزنی،
‫بهشون میگم تو اینکارو کردی
‫نه! بس کن! دست نگه دار!
‫آروم باش
‫بریم دنبال سکه بگردیم؟
‫اونا خیلی خوشحال میشن
‫حالت خوبه؟
‫داشتم فکر میکردم، همین
‫درمورد چی؟
‫بیشتر و بیشتر بابتش مطمئن میشم
‫بیشتر و بیشتر مطمئن...؟
‫اینکه تو باید باهام بیای
‫الان ذهنم قادر به فکر کردن نیست
‫ولی دقیقا همین الان ‫باید بهش فکر کنی
‫تو باید یه حال و هوایی عوض کنی
‫باید از این مکان کثیفی که ‫داره دیوونه‌ات میکنه بری
‫چرا همه مَردها آخر بهم میگن دیوونه؟
‫منظورم اینه که ‫این حرف‌هایی که داری بهم میزنی
‫درمورد ویجا، درمورد دختره
‫نمیدونم والا، ‫زیادی داری دخالت میکنی
‫طوری تلاش میکنی ‫که خودت رو جای اون بذاری
‫که آخر سر خودت مثل اون میشی
‫باور میکنی که اون چیزها واقعی‌ان، ‫و واقعی نیستن
‫به محض اینکه از اینجا دور بشی، ‫کلا دیدت عوض میشه
‫بدون شک همینطوره
‫هی، کسی تو خونه توئه؟
‫نه
‫پس چراغ‌ها رو روشن گذاشتی
‫ببخشید. تو اینجا نبودی. ‫از در پشتی اومدم داخل
‫- عذر میخوام، باید میومدم داخل ‫- چیکار میکنی؟ فوراً برو بیرون!
‫گوش کن. ‫تو درمورد سکه به دختره گفتی؟
‫- چی؟ ‫- سوله، یا به یکی از دوست‌هاش
‫اصلا میشنوی چی میگه؟
‫النا میگه تو باید بری، ‫و اگه نری خودم میندازمت بیرون
‫الویرا اینجا بود
‫حتما همه اینا رو دیده ‫و به سوله گفته
‫توضیح دیگه‌ای نداره
‫سوله، عزیز جان. ‫چی به سرت اومده؟
‫- کار اون بود ‫- این حقیقت نداره
‫ای حرومزاده!
‫سوله عزیز جان، همه‌چی درست میشه. ‫تکون نخور!
‫میریم بیمارستان. ‫همه‌چی درست میشه
‫نه
‫روکه!
‫- چیکار میکنی؟ ‫- روکه!
‫پیداش کردی؟
‫هیچی بهش نگو
‫- دست منه ‫- بدش به من
‫- واسه چی میخوایش؟ ‫- النا، خفه شو
‫- تا اونا از سرم برن بیرون ‫- تو هم اونا رو دیدی؟
‫اونا اینجان
‫چه وعده‌ای بهت دادن؟
‫به مادرت مربوط میشه، مگه نه؟
‫مادرت مُرده، سوله
‫هیچکس نمیتونه اونو برگردونه، ‫نه حتی اونا
‫مادرت خودکشی کرد ‫چون بیماری لاعلاج داشت
‫ربطی به تو نداره
‫اون تو رو دوست داشت، ‫تحمل نداشت رنج کشیدنش رو ببینی
‫- تقصیر تو نیست ‫- تو هم مثل اونایی
‫- تو هم میخوای ازم سوءاستفاده کنی ‫- آره! منم مثل اونام، میخوام ازت سوءاستفاده کنم
‫چون تو یه نوجوون احمقی که ‫بدجور ترسیده!
‫جرئت داشته باش ‫و جلوی همه ما وایسا!
‫ذهنت رو ببند، نذار کسی واردش بشه
‫فقط تو میتونی اینکارو بکنی
‫خفه شین، همه‌تون! ‫بس کنین!
‫از سرم برین بیرون!
‫بسه! بس کنین!
‫روکه...
‫به مادرت فکر کن!
‫به مادرت فکر کن، سوله!
‫نمیتونن با این مبارزه کنن
‫نه!
‫به مادرت فکر کن!
‫روکه...
‫روکه
‫- سوله چطوره؟ ‫- خوبه
‫الان خیلی خوب جراحی انجام میدن، ‫ولی جای زخمش تا ابد میمونه
‫مثل جای زخم‌های تو. ‫منظورم اینه که، حالت چطوره؟
‫زخم‌های من چیزی نیست
‫چاقو به یکی از دنده‌هاش خورد ‫واسه همین ریه‌اش رو سوراخ نکرد
‫با توجه به شرایط، خوش شانس بودم
‫- و مارتین؟ اون چطوره؟ ‫- بیرونه
‫کلی قرص بهش دادن ‫اصلا نمیدونه کجاست
‫بهش بگو، تا جایی که به من مربوط باشه، ‫نیازی نیست نگران باشه
‫شکایت نمیکنم
‫نمیخوای بگی چه اتفاقی افتاد؟
‫نمیدونم چه اتفاقی افتاد
‫اون اومد تو، با چاقو منو زد ‫و دیگه چیزی یادم نمیاد
‫اونا به اندازه کافی مشکل دارن، ‫به نظرتون اینطور نیست؟
‫خب... من میرم...
‫ممنون، روکه
‫الان بر میگردم
‫تو ورگارا حرف زدی؟
‫آره، اون ورژن خودش ‫از اتفاقات رو گفت
‫تصور میکنم اینطوری بوده:
‫اینکه من درمورد سکه ‫با بچه‌ها حرف زدم
‫- سوله بهش وسواس پیدا کرد... ‫- آره
‫و مرگ مادرش خیلی روش ‫تاثیر گذاشته بود
‫و اون به خودش صدمه زد، ‫تا بخاطر مرگ مادرش خودش رو مجازات کنه
‫کم و بیش آره
‫به گمونم ورژن تو دقیقا ‫با گفته‌های اون یکی نیست، نه؟
‫هیچکس به ورژن من اهمیتی نمیده
‫من اهمیت میدم
‫حق با زنِته. تو پایه‌ای هستی ‫که وزن کل شهر روشه
‫الان اینو بیخیال شو. ‫میدونی که میتونی باهام حرف بزنی
‫- چه اتفاقی افتاد؟ ‫- اون اومد تو خونه تا پیدا کنه...
‫سکه رو؟
‫شیشه در باغ رو شکسته بود، ‫کل خونه رو گشته بود
‫و بعد اتفاقاتی افتاد. ‫اتفاقاتی که نمیتونم توضیح بدم
‫- میتونم تصور کنم ‫- نمیتونی تصور کنی! هیچکس نمیتونه!
‫کاش با خودش میبردش. ‫نمیخوام این تو خونه‌ام باشه
‫باید به حرف روکه گوش بدم ‫و از این شهر برم
‫- فرار کنم، تا کامل دیوونه نشدم ‫- نمیخوام تو بری
‫لطفا
‫این همینجا تموم نمیشه، ‫اتفاقات بیشتری میوفتن
‫جرئتش رو ندارم تنهایی ‫باهاش روبرو بشم
‫تو هم برو
‫نمیتونم. ‫زندگیم اینجاست
‫چیزهای زیادی هست که ‫نمیتونم ازشون بگذرم
‫مسئولیت‌های زیادی هست
‫نرو
‫بعلاوه، اگه کسی باید از این شهر بشه، ‫اون شخص من و تو نیستیم
‫بهش بگو نگران نباشه
‫به اعلیحضرت بگو نگران نباشه
‫من تا اومدن شما، ‫ترتیب اونو میدم
‫تا رسیدن وقت درست
‫دوران یهودا
« Stef@n | تــرجمه از تـورج پاکاری » Email: tooraj1111@gmail.com