TypeSet
‫چرا...؟
‫این آخرین مسئولیت من به‌عنوان اِنولای توـه.
‫منتظر چی هستی، بل؟!
‫چرا؟!
‫بای بای ،
‫زمین
صیاد دریاچه
‫این‌همه های‌وهوی برای چیه؟
‫جشنواره‌ای چیزی در کار نیست، مجرمی رو هم محاکمه نمی‌کنن.
‫عرضم به حضورت که، رودخونه بالا اومد و ‫بذری از توی دریا رو به اینجا آورد.
‫عجب؟
‫حالا داره توی دریاچه گل می‌ده و سمّش همه‌جا پخش می‌شه.
‫یه گل‌ماهی داره دریاچه رو مسموم می‌کنه؟
‫با نمک. آب شور.
‫لابد سعی داره آب تمیز رو تغییر بده.
‫یه نگاه به گاوهای جوون بنداز.
‫یکیشونو به همین زودی زمین زده.
‫برای همین موش‌ها تصمیم گرفتن از یه خانه‌به‌دوش کمک بخوان.
‫خانه‌به‌دوش؟ پس می‌تونی یه نفس راحت بکشی!
خانه‌به‌دوش کسی که سفر می‌کند
‫مشکل اینجاست که این خانه‌به‌دوشه با یه دختره ‫زندگی می‌کنه و اون رو از طرف خودش فرستاده.
‫دختر؟
‫شایعات عجیبی درموردش شنیدم.
‫می‌گن به‌خاطر آشوب به پا کردن توی پارک‌شهر، بیرونش کردن.
‫تازه این تمام ماجرا نیست. ‫هیچ‌کس نمی‌تونه ازش چشم برداره.
‫چون که...
‫تاحالا همچین چیزی ندیدم.
‫اهل کجاست؟
‫عجب خرتوخری‌ـه.
‫اون چیه دیگه؟
‫لرزه به تنم میندازه.
‫نه گوش داره و نه شاخ...
‫اون چیه؟
‫تاحالا درمورد همچین قبیله‌ای نشنیده بودم.
‫بدنش اصلاً مو نداره!
‫درواقع هیچی نداره.
‫عجیب‌غریب.
‫هیچ صفت خاصی نداره...
‫روز از نو روزی از نو، ها؟
‫چه گونه‌ی عجیبی.
‫از کجا اومده؟
‫یه‌روز...
‫لابلاک بل! این اسم منه.
‫به دستور استادم، لابلاک شیان اومدم اینجا.
‫ممنون که تشریف آوردی، خانم بل.
‫بنده حاکمِ «برج چرخ هوا» هستم.
‫از آشنایی‌تون خوش‌وقتم.
‫خب، طرف کجاست؟
‫اونجا.
‫دست‌هاش همه از تنه‌ی درخت کلفت‌ترن.
‫بدن قرمز روشنش، تیغه‌ی شمشیر و نیزه رو می‌شکنه.
‫از دهنش جوهر سمی بیرون می‌زنه.
‫استادم گفت احتمالاً یه نِگرونی‌ـه.
‫با این‌حال، تاوقتی با چشم‌های خودم ندیدم نمی‌تونم مطمئن بشم.
‫پس می‌کشیش؟
‫گوشتِ گل، غذای موردعلاقمه. فرقی نمی‌کنه چه نوعی باشه.
‫خیال‌تون راحت. قول می‌دم از بین ببرمش.
‫چه جانورصفت...
‫نچ. پس چون فقط علف و میوه می‌خورم، شدم وحشی‌صفت؟
‫چیکار داری می‌کنی؟
‫بدنم رو سبک‌تر می‌کنم.
‫باورم نمی‌شه!
‫رسماً هیچ ویژگی نداره!
‫برید کنار. دارم رد می‌شم.
‫آب هنوز سرده.
‫پس واقعاً یه نگرونی‌ـه.
‫ولی نه هر نگرونی‌ای، از اون گنده‌هاشه.
‫نوبت توـه، همکار.
‫بخوان، روندینگ!
‫فرار کنید!
‫بوی آب شور میاد.
‫تف!
‫آب شور!
‫یا خدا!
‫غذاها رو جمع کنین!
‫بدبخت شدیم رفت!
‫شرشو کم کن!
‫عجب مصیبتی!
‫همه‌شون به فنا می‌رن!
‫با این وضع...
‫هی، برای چی اومدی اینجا؟
‫خونه‌ای نداری؟
‫می‌خوام برم خونه... به دریا...
‫خب پس چی جلوتو گرفته؟
‫حالا دیگه نمی‌تونم برگردم...
‫همین‌جا بمیر...
‫بذرها رو پخش کن...
‫ببخشید.
‫آ ـ آه، خیلی ممنونم!
‫پاداشت رو بعداً می‌فرستیم به خونه‌تون.
‫می‌تونم این بذر و اون دست رو با خودم ببرم؟
‫به چه کارت میان؟
‫گفتم که، گوشت گل غذای موردعلاقمه.
‫باورم نمی‌شه...
‫چه جانورصفت.
‫احتمالاً تک تک بذرها رو از بین می‌برن.
‫یه‌وقت اگه مجبور شم طرف مقابل بجنگم،
‫باید...
‫برگشتم، استاد.
‫خسته نباشی.
‫شیان...
‫برای چی به خودش زحمت این‌کارو می‌ده؟
‫می‌تونه به‌راحتی از جادو استفاده کنی.
‫این موضوع درخصوص درگیری امروزم صدق می‌کنه.
‫لازم نبود من انجامش بدم. شیان بهتر از من از پسش برمی‌اومد.
‫اینم از این.
‫اون دیگه چیه؟
‫غنائم جنگی!
‫کارت خوب بود. خیلی تمیز قطعش کردی.
‫ولی بازم می‌تونستی دقیق‌تر ببریش.
‫می‌خواستم ببینم چی توی چنته داره.
‫یاد بگیر فقط با یه ضربه، تمام ظرفیت شمشیرت رو آزاد کنی.
‫بگذریم، می‌خوای چیکارش کنی؟
‫می‌خورمش، درست مثل گل‌ماهی‌های دیگه.
‫گمونم خوردن بهترین روش عزاداری واسه‌ی مرده‌ست.
‫نگرونی‌ها جز گوشت‌شون کاربردهای ‫دیگه‌ای هم دارن. پوست‌شونم خیلی سفته.
‫پس، شاید باهاش کفش درست کنم.
‫باز شروع کردی.
‫خوش‌مزه‌ست.
‫طعمش رو خراب می‌کنی.
‫بهش می‌گن این‌کاره بودن.
‫اگه انقدر به طعم غذات اهمیت می‌دی، چرا خودت آشپزی نمی‌کنی؟
‫بیخیال، شوخی کردم!
‫خوش‌مزه‌ست.
‫هی، استاد.
‫به‌نظرت چرا این نگرونی از دریا رفته؟
‫چه می‌دونم؟ شاید از زندگی در اونجا راضی نبوده.
‫می‌خواست برگرده.
‫سعی داشت وظیفه‌ش به‌عنوان یه گل رو به انجام برسونه.
‫وظیفه‌ی کسی که بذرها رو پخش می‌کنه.
‫وظیفه؟
‫گل‌ها تنها نیستن.
‫هرچیزی توی این دنیا سعی داره با باقی چیزها ادغام بشه.
‫همه‌شون ازم ترسیده بودن.
‫تو اگه رفته بودی، بهتر از من از پسش برمی‌اومدی.
‫آخه می‌خواستم به یه ماهی چی یاد بدم؟
‫خیلی متعصبی. چرا مهارت‌هات رو توی ‫زمینه‌های دیگه‌ای جز تعلیم به کار نمی‌بری؟
‫این وظیفه‌ی من به‌عنوان یه اِنولاـه.
اِنولا یک آموزگار
‫اینجا هم نمی‌تونیم مدت زیادی بمونیم.
‫پس، باروبندیل‌مون رو ببندیم و راه بیفتیم؟
‫هنوز خیلی جاها توی این کشور مونده که تو ندیدی.
‫آدم‌هایی مثل من پیدا می‌کنیم؟
‫نه.
‫دفعات قبل که رفتم، کسی رو مثل تو ندیدم.
‫اگه همین‌طور ادامه بدیم،
‫«ارتش پوچی سیری‌ناپذیر» دیر یا زود منو می‌برن.
ارتش پوچی سیری‌ناپذیر
‫راجع‌بهشون صحبت نکن. هیچ ایده‌ای نداری که چه شکلی‌ان.
‫می‌دونم چی بهم یاد دادی.
‫اون‌ها افرادی‌ان که دیگه نمی‌تونن از دنیا لذت ببرن، درسته؟
‫اگه یه‌زمان گیرم بندازن، کارم تمومه. شک ندارم.
‫کجا باید برم تا آدم‌هایی مثل خودم ببینم؟
‫منم می‌خوام با دنیا ادغام شم.
‫این‌جور زندگی‌کردن عذاب‌آوره.
‫من به این احساس درونت، غربت‌زدگی می‌گم.
‫غربت‌زدگی؟ این چیه دیگه؟
‫خب...
‫می‌تونه عشق به زادگاهت باشه، شوق آرمان‌شهر،
‫یا ناتوانی دردناک برای دوست‌داشتن خودت و محل سکونتت.
‫پس یادم بده چطوری غربت‌زدگی‌ام رو درمان کنم.
‫من خونه‌ای ندارم.
‫دراون‌صورت، چطوره به یه سفر بری؟
‫گوش کن چی می‌گم، بل.
سرزمین شوورت کشور شمشیران
‫توی «سرزمین شوورت» کسی مثل تو پیدا نمی‌شه.
‫ولی اگه به مسیرت ادامه بدی و دور دنیا سفر کنی،
‫شاید بتونی دنیایی پیدا کنی که واقعاً‌ متعلق به خودت باشه.
پارک‌شهر
‫برو به پارک‌شهر و آزمون‌هایی که ‫برای خانه‌به‌دوش شدن لازمه رو انجام بده.
‫می‌دونم که از پسش برمیای.
‫ناسلامتی، شاگرد خودمی.
‫این از کجا به ذهنت زد؟
‫سفر یعنی تمام وجودت رو بذاری وسط.
‫هیچ‌ کمکی از دست کسی برات ساخته نیست.
‫درسته که من اِنولای تواَم، ولی نمی‌تونم به تو تبدیل بشم،
‫همون‌طور که تو نمی‌تونی به من تبدیل شی.
‫می‌دونم. زندگی مشترک‌مون بالأخره یه‌روزی به پایان می‌رسه،
‫و این شروعشه...
‫تصمیم با خودته. خوب سبک و سنگینش کن.
‫دنیای خودم...
‫روندینگ؟
‫اون دختره دیگه کیه؟
‫می‌گن از یه سنگ متولد شده.
‫جان من؟
‫لرزه به تنم میندازه.
‫واقعاً وحشتناکه!
‫حتی گوش و دم هم نداره.
‫هیچ صفت خاصی نداره.
‫بی‌صفت!
‫شنیدین که یه‌نفر بهش جاومکان داده؟
‫قطعاً‌ یه مشکلی داره.
‫کار سنگ‌تراش‌ـه.
‫کدوم احمقی همچین بچه‌ای رو می‌خواد؟
‫سر درنمیارم.
‫حالت خوبه؟
‫چرا انقدر خرزوره؟
‫یه دوست پیدا کردم...
‫کی اونجاست؟!
‫هی، صبر کن!
‫وایستا!
‫آماده باشید!
‫دوشبوغن زی دی ولت.
‫دنیا را سوراخ کن؛ به زبان آلمانی
‫راه فراری نداری!
‫دنیا را سوراخ کن!
دوشبوغن زی دی ولت دنیا را سوراخ کن
‫چرا این‌کارو کردی؟
‫دوستم...
‫اون شمشیره رو می‌خواستی؟
‫که اینطور، پس متوجه شدی.
‫خب دیگه، با اجازه‌تون...
‫اشکالی نداره.
‫کسی رو بابت تنهایی‌ام، سرزنش نمی‌کنم.
‫تا یه‌مدت لازم نیست نگران غذا باشیم.
‫باهات حرف دارم، شیان.
‫چیه؟
‫می‌خوام آزمون‌هایی رو که برای سفر کردن لازمه، انجام بدم.
‫می‌بینم کاملاً مصممی.
‫خیلی زود تصمیم گرفتی.
‫برو شمشیرمون رو بیار.
‫خیلی‌خب، این آخرین درسی‌ـه که بهت می‌دم.
‫اگر از عهده‌ی یه نفرین برنیای، نمی‌تونی خانه‌به‌دوش بشی.
‫نفرین بسته به زندگی حامل‌اش، می‌تونه به شکل‌های مختلفی دربیاد.
‫این نفرین اولین آزمونت در مسیر خانه‌به‌دوش شدن‌ـه.
‫همون‌طور که رو به جلو پیش می‌ری، همچنان تسخیرت می‌کنه.
‫من به‌شخصه نمی‌تونم از قدرتم برای چیزی جز تدریس استفاده کنم.
‫نفرین‌ها از طریق خون خانه‌به‌دوشی منتقل می‌شن.
‫آماده‌ای؟
‫مقصودت از این سفر چیه، ای فرزند؟
‫با صدای بلند و رسا به زبون بیار!
‫می‌خوام... می‌خوام اصل‌ونسبم رو بدونم!
‫می‌خوام با آدم‌هایی مثل خودم آشنا بشم!
‫من... من هم می‌خوام با این دنیا ادغام بشم!
‫ایمان داشته باش که این نفرین ‫یه‌روز تبدیل به یه نعمت می‌شه و بپذیرش.
‫یه جای کار می‌لنگه.
‫شیان، صورتت یه‌طوره که...
‫یه‌طوره که تاحالا ندیدی؟
‫این یعنی کم مونده آخرین درس‌ات رو تموم کنی.
‫نه، شیان... داری ناپدید می‌شی!
‫یه دانش‌آموخته دیگه نیازی به خاطرات با استادش نداره.
‫فقط باید تعالیمش‌ رو به یاد داشته باشه.
‫این‌طوری هیچ‌وقت به انگیزه‌ی پنهانم پی نمی‌بری.
‫چیت؟
‫به تو واگذارش می‌کنم تا جاهایی رو که ‫من دستم ازشون کوتاه موند، ببینی.
‫حدس می‌زدم یه همچین چیزی باشه.
‫لعنت بهت که افکارم رو به بازی گرفتی!
‫چه اِنولایی! برو به جهنم!
‫گندش بزنن!
‫متأسفم، بل.
‫پاک کردن من از خاطراتت، تو رو از این درد خلاص می‌کنه.
‫همیشه همین‌کارو می‌کنی! ‫همیشه می‌خوای مطمئن بشی که کسی بهت نیاز نداره!
‫این سرنوشت من به‌عنوان یه آموزگاره.
‫چرا...؟
‫والدینت سراغتو نمی‌گیرن.
‫چرا که از این به بعد، من والد تو می‌شم.
‫همراهم بیا.
‫بهت یاد می‌دم چطوری از اون شمشیر استفاده کنی.
‫چرا؟!
‫یه‌روزی معنیِ «ارهون»، ورد روی شمشیرت رو می‌فهمی.
آرمان‌شهر
‫معنای واقعی و ازیادرفته‌ی کلمه‌ای که ‫تحت‌عنوان «جهان ایده‌آل» می‌شناسیمش.
‫دوستت دارم، شیان.
‫مردی خیلی بهتر از من پیدا می‌کنی، دخترکم.
‫این آخرین مسئولیت من به‌عنوان اِنولای توـه.
‫منتظر چی هستی، بل؟!
اولین حرکت
در ساعت سرخ جدایی
بای بای ، زمین
‫باید برای یه‌مدت به‌عنوان یه تک‌نواز به این سرزمین خدمت کنی.
‫خداوند هیچ‌وقت اجازه‌ی این‌کارو نمی‌ده.
‫نکنه دیگه نمی‌تونم چیزی رو بِبُرم؟
‫دخترِ عقل‌وخرد.
دومین حرکت
در زمین‌تاب علت