CWTHIERRY
‫...نیس
‫...دونیس
‫آدونیس.
‫من کجام؟
‫سلام بر آدونیس پرسشگر.
‫به ارتش پوچی سیری‌ناپذیر خوش اومدی.
‫تو کی هستی؟
‫من منتظرت بودم.
‫من و اون شمشیر باهم.
‫کدوم شمشیر؟
‫این دیگه چیه؟
‫نمی‌تونم! دستام...
‫نو ور...
‫این دیگه چیه؟
‫شمشیرت، آدونیس پرسشگر.
‫خودم ساختمش ولی حتی منم نتونستم شکل واقعیش رو درک کنم.
‫اما فرم تو هدایتش میکنه.
‫تو ساختیش؟
‫من درام هستم،
‫شمشیرزنی که روندینگ رو شکل داد.
‫می‌دونستم!
‫اون شمشیر در تلاشه تا از طریق تو قدرت بیشتری به دست بیاره.
‫نیروی همیشه در زوال مرگ.
‫نیروی مرگ...
‫راستی نِیل مناسب‌ترین ابزارت برای نواختنه.
‫میخ زنگ‌زده
‫این اسم‌ فرمیه که توی فولادش دیدم.
‫راستی نیل...
‫این شمشیر منه.
‫این شمشیر هیولایی... مال منه؟
‫اولین شمشیری که واقعاً مال خودمه!
‫یه دلیل بهم بده که چرا باید این بی‌تربیت رو آموزش بدم.
‫هیچکس دیگه‌ای قادر نیست.
‫می‌خوام به عنوان یه انولا، غرورت رو توی این شغل به خطر بندازی،
‫شیان.
‫لابلاک شیان؟
‫همین الان خودت رو تسلیمم کن.
‫بهت یاد میدم چطور اون شمشیر رو دست بگیری و بچرخونی.
‫اوه؟ حالا شوکه کننده شد.
‫انقدر ازت بی‌خبر بودیم که نگرانت شدیم.
‫بیا داخل.
‫بل؟
‫نتونستم انجامش بدم.
‫پیدا کردن در سفر سخت‌تر از این حرفاست.
‫گین-سان، نبرد بعدی کِیه؟
‫سه روز دیگه.
‫سر زمینای کشاورزی قراره بجنگیم. چطور؟
‫منم می‌خوام شرکت کنم.
‫تو، بل؟
‫دلیلش چیه؟
‫می‌خوام شمشیرم رو تاب بدم و بچرخونم.
‫رنگ به چهره نداره
‫اونوقت هنوزم دنبال مبارزه‌س؟
‫همیشه پای رابطه‌های عاشقانه تو این مسائل، وسطه.
حالا تو واسه چی کج و کوله شدی؟
‫اون دختر آندرداگی که زبون تند و تیزی داشت رو یادته؟
‫تو یکیم که هیچوقت تک پر نیستی.
‫هیچ حقی نداری که هی بهم سرکوفت بزنی.
‫اون دختره خاصه.
‫نمی‌تونی به‌خاطر سنش قضاوتش کنی. ‫اون از همه‌ی قید و بندها آزاده.
‫زشتی و زیبایی دیگه ملاک نیست.
‫یه جورایی بهش حسودیم میشه.
‫دنبال یه همراهه تا باهاش بره سفر
‫نه یه رابطه‌ی زودگذر.
‫خودم میدونم!
‫وقتیم که انقدر حاضر و آماده‌ی رفتنه هیچکس نمی‌تونه باهاش بمونه.
‫آدونیس یه مسئولیت خیلی بزرگ گردنشه.
‫قراره راجع به نقشه‌ت بهش بگی؟
‫اگه دنبال یه همسفر میگرده ‫می‌خوام بهش نشون بدم
‫که ما هم می‌تونیم بدون اینکه پارک‌شهر رو ترک کنیم، نومند بشیم.
‫گینس!
‫امروز، یه بار برای همیشه کارو یه سره میکنیم!
‫امیدوارم که آماده باشی!
‫می‌بینم که اصلاً تغیری نکردید.
‫اگه اینجا ببازم، خودم فردا میرم آندرداگ.
‫از این بیشترم می‌تونی به قوانین پارک‌شهر بی احترامی کنی؟
‫حالا...
‫نوبت توئه، بل!
‫شرط می‌بندم از منتظر موندن خسته شدی!
‫درسته.
‫بدنم دیگه نمی‌کشه.
‫زهوار در رفته‌تر از چیزی‌ام که فکرشو می‌کردم.
‫شمشیرم سنگینی میکنه.
‫چرا انقدر احساس ناتوانی میکنم؟
‫می‌تونی؟
‫می‌تونی منو برش بدی؟
‫معلومه که می‌‌تونم!
‫می‌کشمت!
‫اول از همه، همه‌ی شمشیرایی که دزدیدی رو پس بده.
‫اصلاً باورم نمیشه.
‫تعجبی نداره که مردم دنبالتن.
‫خیلی خب، با شک کردن حتی به شک و تردید‌های خودت شروع کن.
‫ریشه‌هات رو اونجا پیدا میکنی.
‫چی؟
‫دارم بهت میگم که هر تیغه‌ای که اینجا هست رو ‫با دستات و اون شمشیر بشکونی.
‫با این وضعیت ناامید کننده‌‌ت هرگز نمی‌تونی ‫دخترم رو شکست بدی.
‫چی؟!
‫شـ-شمشیرم!
‫شـ-شـ-شمـ..
‫هل نکن، احمق. واضح‌تر نگاه کن.
‫اون شمشیر تا ابد رشد میکنه.
‫وابسته‌ی یه پوسته‌ی بی‌ارزش نشو.
‫همین الان حس کردم که شمشیر یه لبخد ملیح بهم زد.
‫خوشحالم که اینو می‌شنوم.
‫حالا همین روحیه رو حفظ کن و بهم حمله کن.
‫نوور...
‫مثل یه طوفان خشمگین، بی صداست.
‫اون بل نیست.
‫بل واقعی یه جایی توی اعماق وجودش فرو رفته.
‫و اگه همینطوری پیش بره غرق میشه.
‫آخه چطوری انقدر آرومی؟
‫بگو ببینم، بنت،
‫هنوزم می‌تونی با اون چشم ببینی؟
‫به سختی. چطور؟
‫همه‌ی پری‌های دریایی به عنوان روح‌های نگهبان
‫در بعد ذهنی دنیای موازی ما عمل میکنن.
‫این دلیلی‌ـه که تو افکار دیگران رو منعکس میکنی
‫و دلیلی‌ـه که پری‌های دریایی همیشه به صورت زن و مردن.
‫ولی آخه من الان چیکار می‌تونم بکنم؟
‫من یه پری دریایی نابالغم که گرفتار زندگی ‫به عنوان یه مرد شدم.
‫من همچین نظری ندارم.
‫این آسیب چشمیت رو یه نمونه در نظر بگیر.
‫تا حالا به این فکر کردی که چطوری ‫زخمای جسمی پری‌های دریایی
‫به آسیب‌ها و زخمای ذهنی و روحی بعد مردونه و زنونه‌ت ‫مرتبط میشه؟
‫داری میگی که من باید...
‫هیچ کس دیگه‌ای نمی‌تونه از پسش بربیاد.
‫بهم نگو که نمی‌دونی چرا بل فقط تا حالا ‫به خونه‌ی تو اومده.
‫یه شمشیر کم شد.
‫به این میگن یه شروع قابل قبول.
‫بخور و بخواب. فردا دوباره شروع میکنیم.
‫شیرفهم شد؟
‫یه روزی میکشمت...
‫چقدر راجع به من میدونی؟
‫همه چیزو راجع بهت وقتی که اومدی اینجا ‫فهمیدم.
‫چطوری این شمشیرو بدون این که منو بشناسی، ساختی؟
‫من فقط فرم آینده رو به فولاد میدم.
‫آینده؟
‫فولاد فرم آینده‌ی شمشیرش رو میگیره.
‫شمشیر کاربر خودش رو جذب میکنه ‫ و به دنبال یه فرم مناسب میگرده.
‫این شامل روندیگ بل هم میشه؟
‫قبل از این که استراحت کنی یه حموم برو.
‫توش دارو ریختم تا زخمات رو درمان کنه.
‫اگه لالایی نیاز داری،
‫فردا بیشترش رو برات تعریف میکنم.
‫به صدای فولاد گوش کن.
‫لعنتی!
‫فکر کن شمشیر نیمه‌ی گمشده‌ته!
‫فقط به چشم یه ابزار بهش نگاه نکن!
‫منو بکش.
‫من که بالاخره یه روزی شکستت می‌دم.
‫پس تا وقتی فرصتشو داری نابودم کن.
‫منو بکش!
‫«پاسخ دعاهای ما»، ها؟
‫چرا قبول کردی بهم آموزش بدی؟
‫چون من یه انولا هستم.
‫شکل نفرینم به این کار مجبورم می‌کنه.
‫من راه و روش آموزشت به برادرم و خودم رو ادامه میدم.
‫پس لطفاً...
‫گاف.
‫استاد، لطفاً درسمون رو ادامه بدید!
‫من یه اشتباهی کردم.
‫برای فرار از هویتی که باهاش ‫به دنیا اومده بودم، شاهزاده‌ی مرگ و میر، تصمیم گرفتم یه آموزگار شم
‫اما شیوه‌ی شمشیرزنیم بیشتر شبیه این بود که دارم خودمو گول می‌زنم
‫و برای همینم خشم و ناامیدیم رو سر شاهزاده‌ی مرگ و میر بعدی خالی کردم.
‫این شمشیر...
‫می‌تونی بخونیش؟
‫«انولا».
‫الآن مدت خیلی خیلـی زیادیه
‫که منتظرتم...
‫اون بچه من بودم.
‫اون زمانی که فقط قسمت مذکر خودمو می‌شناختم،
‫به پارک‌شهر اومدم تا نیمه‌ی دیگه‌ی وجودمو پیدا کنم.
‫اونجا مردی به اسم گیبسون رو ملاقات کردم.
‫کسی که وقتی به عنوان یه شمشیرساز کارآموز بودم، بهم کمک کرد.
‫اما تمام مدتی که کنار اون ‫ زندگی می‌کردم، هرگز به عنوان یه زن ظهور نکردم.
‫عجب شمشیر خارق‌العاده‌ای.
‫با این مهارت‌هایی که تو داری
‫امیدوارم به کاخ بیای.
‫اونجا باید شکل و شمایل آینده رو به فلز تبدیل کنم.
‫گیبسون...
‫خوشحال باش.
‫واقعاً از این بابت مطمئنی؟
‫می‌دونستم که بالاخره یه روزی باید
‫یا به کسی که بیشتر از همه بهش اهمیت میدم، پشت کنم
‫و یا به احساسی که بیشتر از همه برام مهمه.
‫منو با خودت ببر به جایی که
‫آینده‌ای که باید بهش شکل بدم، در اونجا حضور داره.
‫عالیجناب روهاید دستور مستقیم دادن.
‫ایشون می‌خوان که تو از درخت مقدس شمشیر بسازی
‫و اون‌ها رو برای کاهن و کاهنه‌ها قالب‌گیری کنی.
‫درخت مقدس چه آینده‌ای رو نشونم میده؟
‫تصاویری از ویرانی و تباهی!
‫قربانی‌هایی با هدف آفرینش!
‫داره منو پس می‌زنه.
‫منتظر کی هستی؟!
‫درام تو یه چشم به هم زدن ذات واقعی درخت مقدس رو دید.
‫این قضیه براش چاره‌ای جز قبول کردن ‫قوانین الهی به عنوان شاهزاده لایدِرونت باقی نذاشت.
‫سر و کله‌ی یه نیدهوگ پیدا شده!
‫تبر یه شمشیرزن روحشو بلعید!
‫کی رو میگی؟! اسمش چی بوده؟
‫گیبسون.
‫من اون شمشیرو ساختم!
‫حالا داری بهم میگی شمشیره روح گیبسون رو آلوده کرده؟
‫نشونم بده!
‫بذار شمشیر گیبسون رو ببینم!
‫اون درخته‌س! درخت مقدسه!
‫نگاه کن چجوری تاب برداشته!
‫خاکسترهای آزموده...
‫اونا همون چیزین که شمشیر گیبسون رو به اون شیء تبدیل کردن...
‫تو خاکسترو بهش دادی؟
‫که اینطور.
‫قدرت واقعی اون خدا داره آینده رو از بین می‌بره.
‫من احمق بودم که تا قبل از این متوجه نشده بودم.
‫بعد از اون،
‫هر شمشیری که درام ساخت عجیب از آب در اومد.
‫تیغه‌هایی که کسی نمی‌تونست پرورششون ‫ بده، طلسم‌هایی که هیچکس متوجه نمی‌شد،
‫طرح‌هایی که ادراک هر کسی رو به چالش می‌کشیدن...
‫تقریباً تنها شمشیر معقولش
‫اونی بود که به گاف داد.
‫و درام تمام طلسم‌هایی که روی ‫شمشیرهاش کنده‌کاری می‌کرد رو روی بدنش حک کرد.
‫همون موقع بود که کم کم صداهایی رو شنیدم.
‫صداهایی پر از یاس و ناامیدی برای حال و امیدی بی‌پایان برای آینده.
‫ناکجا...
‫گرسنگی اونا منو به سمت تاریکی کشید...
‫همونطور که با تو این کارو کرد.
‫شماها دقیقاً قصد دارین منو مجبور به انجام چه کاری کنین؟
‫ما به کسی نیاز داریم که به منطق شک کنه.
‫حالا اصلاً این دختر منطق که می‌گین، چی هست؟
دختر منطق
‫همون منطقی که توی سرتاسر این دنیا وجود داره...
‫اون دستورات قدیمی‌مون رو نابود می‌کنه ‫و دنیای جدیدی رو به وجود میاره.
‫به علاوه، اون دلیل اصلی سفر خودمم بود.
‫«دختر منطق»؟
‫یکی از بزرگ‌ترین معماهای سرزمین دناری.
سرزمین دناری
‫بر اساس اون افشاگری
‫من یه نومد شدم.
‫و در انتهای سفر طولانیم، معمای اون رو حل کردم و بزرگش کردم.
‫منظورت بل‌ـه؟
‫وقتی برای اولین بار چشمم به بل افتاد، احساس «کشتن» تمام وجودمو فرا گرفت.
‫اما در هر حال جلوش رو گرفتم تا دختر منطق رو بزرگ کنم
‫چون اون منتظرم بود.
‫نگو که دختر منطق درواقع همون...
‫پشت اون، خدای حقیقی قرار داره. ‫همون کسی که دئوس اکس ماکینا رو مقرر کرد
‫که در عصر خدایان، سرزمین‌های بهشتی رو اداره کنه.
‫دیگه بقیه‌ی داستان رو خودت کشف کن.
‫مگر اینکه ترجیح بدی اینجا بمیری.
‫ماها فقط داریم ادای یه خانواده رو در میاریم.
‫اگه خاله بازی کردن می‌تونست کسی رو نجات بده ‫زندگی خیلی آسون‌تر میشد.
‫تو از تصویر آینده‌ای که توی روندینگ به جا گذاشتی خبر داری؟
‫منم می‌خوام ببینمش.
‫من اون شمشیر رو از فلزی ساختم که حالا حالاها جا نمیفته.
‫تا ابد متولد شدن.
‫شمشیر تو رو از فلزی ساختم که نسبت به هیچ‌چیزی زنگ نمی‌زنه.
‫تا ابد رشد کردن.
‫فکر کنم می‌فهمم که
‫ازم می‌خواید با این شمشیر چیکار کنم. ‫با اون خدا...
‫و با بل.
‫بهتره دستام لمس نکنی.
‫همه‌ی اینا به خاطر اینه که ‫ خودت نفرینتو اینطوری تعریف می‌کنی.
‫تو سرچشمه‌ی نفرینت هستی.
‫شکل حقیقی چیزی که دنیات رو با دشمنی و نفرت پر می‌کنه.
‫چی؟
‫داری بهم می‌گی تمام مدت به همین سادگی بود؟
‫من بدون مادر به دنیا اومدم ‫برای همینم بدون خوردن شیر مادر بزرگ شدم.
‫بدون داشتن گرمای کافی.
‫اشکالی نداره.
‫دیدمش.
‫اوه؟
‫فکر کنم می‌فهمم که چرا من کسیم که این شمشیر رو پرورش میده.
‫بیا جلو.
‫نو وِر...
‫همون کسی که بهش نیاز داریم.
‫اینکه بخوای عمیقاً به چیزی شک کنی هیچ معنایی نداره! ‫حتی واسه همچین کاری به دلیل و منطق خاصی هم نیاز نداری!
‫هر چیزی که با این شمشیر زیر سوال ببرم تا ابد پژمرده میشه
‫و تاریکی آینده می‌بلعتش!
‫من بهت نیش ارتش پوچی سیری‌ناپذیر رو اهدا می‌کنم.
‫فرزند تاریکی،
‫با پذیرفتن تو به عنوان یکی از اعضا، ارتش تم خودش رو به تو ارائه می‌کنه.
‫در نهایت معلوم شد تاریکی گرم‌تر از روشناییه.
‫تمام موتیف من همینه.
‫نو وِر...
‫نو ور...
‫نو ور... نو ور...
‫تو هم منتظر...
‫دختر منطقی...
‫حرکت دهم
‫گردابه: شمشیر نالان، میخ زنگ‌زده
‫مون وورک. ‫«رفتار کردن به‌سان ماه.»
‫من می‌خوام زندگیمو به خطر بندازم!
‫تمومش کن، بندیکت!
‫میشه یه سوالی ازت بپرسم؟
‫...که اومدی به دستای من بمیری.
‫من دیگه نمی‌تونم هیچوقت آواز بخونم!
‫تا ابد داخل سنگ.