TypeSet
‫من تو بچگی از یکی از این سنگ‌ها متولد شدم.
‫تخم سنگ‌، ها؟ یعنی از کجا پیداشون شده.
‫زادگاهم توی آسمونه یا یه جای دیگه؟
‫جالب نمی‌شه.
‫ولی می‌خوام پیداش کنم...
‫با تمام وجود دنیایی رو می‌خوام که میذاره باهاش ادغام شم.
‫پیدات کردم. بالأخره پیدات کردم،
‫دخترِ‌ منطق.
بای بای، زمین
‫اوکراک به همین زودی آبی شده.
سنگ گاه‌شمار اوکراک
جنگل کوارتز
‫سال‌هاست پا توی جنگل کوارتز نذاشتم،
‫ولی سر سوزنی دلم برای اینجا تنگ نشده.
‫خـ ـ‌ خرگوش؟!
‫تو یه بچه ربیتیایی، نه؟
ربیتیا
‫چقدر خوشگله. مثل عروسک می‌مونه.
‫بیا. نوشیدنی می‌خوری؟
‫می‌گن که دیدن یه ربیتیای مسافر سر راه، نماد خوش‌شانسیه.
‫آ ـ آهای!
‫تاحالا بهت گفتن که چقدر قیافه‌ی مسخره‌ای داری؟
‫فکر نکنم درگیر شدن با این کوچولو فکر خوبی باشه.
‫بمونه پیش خودت. چندتا لیوان دیگه دارم.
‫چه بچه‌ی عجیبی.
پارک‌شهر، شوورت لند
‫این چیه دیگه؟
‫چه گونه‌ی عجیبی!
زیر غرب
‫می‌بینم اینجا هنوزم مثل قبل شلوغ و پرسروصداست.
‫بهتره قبل از همه‌چی یه فکری به حال شکم گرسنه‌م بکنم.
‫چشه؟
‫عجیب‌غریب.
‫کاملاً بی‌صفته...
‫اینجا بیرون‌ـه، خانم کوچولو.
‫گمونم ظواهر می‌تونه غلط‌انداز باشه.
‫خیال کردم یه پری‌دریایی از قلعه، اتفاقی سر از اینجا درآورده.
‫داخل و بیرون... برای من فرقی نداره.
‫هان؟
‫یه‌چیزی بده بخورم.
‫و همین‌طور چای گلِ سرد برام بیار.
‫خوب گوش‌هاتو وا کن، خانم کوچولوی داهاتی.
‫ما توی پارک‌شهر، پایبند قانون تم ایم.
قانون تم
‫خیر یا شر بودن برای تمام اهالی اینجا از بدو تولد مقدر شده.
‫اگه از این نظام سرپیچی کنی، ممکنه کله‌ت رو به باد بدی.
‫یه حسی بهم می‌گه منو دست انداختی.
‫و ضمناً «خانم کوچولو» صدام نکن.
‫اسمم لابلک بل ـه.
‫شرمنده‌ی روی ماهت، لابلک.
‫من صاحب آمارِتّو، هاگیس‌ام.
‫چقدر درمورد شوورت لند می‌دونی؟
‫گمونم تقریباً همه‌چیو.
‫مردم پارک‌شهر به دو دسته‌ی تاپ‌داگ‌های نیکو و آندرداگ‌های شر تقسیم می‌شن،
نیکو
تاپ‌داگ‌ها ساکنین قلعه
شر
آندرداگ‌ها بیرون دیوارهای قلعه
‫یا به عبارتی مردم داخل و بیرون شهر، درست می‌گم؟
تاپ‌داگ‌ها ساکنین قلعه
آندرداگ‌ها بیرون دیوارهای قلعه
‫همین‌طوره! قانون تم به‌واسطه‌ی این تقسیم‌بندیه که پابرجاست.
‫هیچ‌کس نمی‌تونه این توازن رو به‌هم بریزه و از زیرش قسر در بره.
‫به‌نفعته دست دست نکنی و بفهمی کدوم طرفی.
‫چه نیازی هست؟
‫به‌هرحال همین زودی‌ها از کشور می‌رم.
‫چی گفتی؟ نکنه...
‫قراره یه نومد شم.
نومد کسی که سفر می‌کند
‫برای همین اومدم به پارک‌شهر.
‫ولش کن.
‫خدا هرگز اجازه‌ش رو نمی‌ده.
‫هان؟
‫امان از روستایی‌ها...
‫گوش کن، لابلک.
‫کسی که به این کشور حکومت می‌کنه، دراصل پادشاه توی قلعه نیست.
‫خدا حکومت می کنه. خدا.
‫هوی، چت شده؟
‫یادم افتاد. اسم این خدا...
‫دئوس اکس ماکینا.
‫«دئوس»... چی؟
‫خودم هم زیاد سر درنمیارم.
‫فقط یه‌چیزیه که سال‌ها پیش یه لاشی بی‌مروت بهم گفته.
‫آره... من یکیو کشتم.
‫ولی آخه کی؟ برای چی؟
‫از دست تو! فقط مایه‌ی دردسری!
‫همون بچه‌ایه که دیدم!
‫آهای پسرها، می‌خواین با اون بچه چیکار کنین؟
‫از چیزی که می‌خوام بگم شاخ درمیاری، آقاجون هاگیس!
‫این جغله شمشیرمو به دندون گرفت و آب شد رفت توی زمین...
‫دهن‌مون سرویس شد تا این نفله رو بیاریم اینجا!
‫شمشیرزنان شر، ها؟
‫ولی الان شانس‌مون زده.
‫نکنه شماهاــ
‫ای جانم، یه ربیتیا گیر آوردیم!
‫با کشتنش اسم‌ورسمی به‌هم بزنیم که بیا و ببین!
‫و با نوشیدن خون ربیتیا، شمشیرهامون شکست‌ناپذیر می‌شه!
‫نادون‌ها!
‫ربیتیاها فقط یه‌مشت هیولان!
‫لابلاک، صبر کن!
‫شما موظفید با شنیدن صدای برخورد تیغه‌ها، شمشیر بکشید.
‫ولی می‌بینم شمشیرزن‌های شر با قبلاًها فرق کردن.
‫اگر نتونی فرق بین شر بودن و شرارت کردن رو تشخیص بدی،
‫لیاقت شمشیرو نداری.
‫عفریته!
‫چی؟
‫اون دیگه چی بود؟
‫بازم اتفاق افتاد.
‫یه‌چیزی داره مانعم می‌شه.
‫خر خدا! کدوم نادونی راه میفته و رو این و اون شمشیر می‌کشه؟!
‫تقاصش رو پس می‌دی!
‫برو به جهنم!
‫جریان چیه؟
‫رسماً دارم با یه قطعه آهن می‌جنگم.
‫اگر از عهده‌ی یه نفرین برنیای، نمی‌تونی نومد بشی.
‫این نفرین منه؟
‫نکنه دیگه نمی‌تونم چیزیو بِبُرم؟
‫این...
‫هوی!‌ کافیه دیگه!
‫همه‌مون فهمیدیم چه شمشیرزن قهاری هستی.
‫و همین‌طور چقدر جانورصفتی.
‫مـ ـ‌ من...
‫آب ریخته جمع‌شدنی نیست.
‫اون‌ها برای رشد دادن اون شمشیرها از جون مایه گذاشته بودن.
‫شمشیرم...
‫چطور ممکنه.
‫دیگه هرگز احیاء نمی‌شن.
‫فقط به‌مرور زمان فرسوده می‌شن و از بین می‌رن.
‫آه، اومدن!
‫شمشیرزن‌های تاپ‌داگ!
‫آدم‌های نیکو اَن!
‫داگ تگ داری؟
داگ تگ مجوز مبارزه
‫نه اون چیه دیگه.
‫پس راه بیفت برو.
‫بدون داگ تگ، از شمشیر استفاده کردی. ‫نمی‌تونی از زیرش قسر در بری.
‫اون بچه چی می‌شه؟
‫فرار کرده.
‫هـ ـ‌ هی.
قلعه
‫دلت برای اون‌موقع که داخل بودی، تنگ شده؟
‫من غیر از دیدن تو، چیز دیگه‌ای از اینجا یادم نمیاد،
‫روندینگ.
‫وقتی اون شمع خاموش شد، بازجویی رو شروع می‌کنیم.
‫تا اون‌موقع اینجا منتظر بمون.
‫توی همچین اتاقی بود.
‫پیدات کردم و بعد کلی منتظر موندم.
‫واقعاً دیگه نمی‌تونم چیزیو ببرم؟
‫نفرینم به این‌شکل دراومده،
‫اولین آزمونم در مسیرِ...
‫نومد شدن.
‫همینه. مدت‌ها منتظر موندم.
‫تا اینکه...
‫یه‌نفر اومد.
‫کی بود؟
‫چه مرگته، لابلاک بل؟
‫هیچ‌کس نمیاد تو رو از اینجا نجات بده!
‫زل‌زدن به در باعث نمی‌شه زودتر از وقتش باز بشه!
‫روندینگ!
‫شمع خاموش شده.
‫آه، راستی. می‌تونی به یه شمشیرزن به‌اسم گاف بگی بیاد پیشم؟
‫گمونم یه‌جورایی شاگرد یه استاد بودیم.
‫پاک فراموشم شده بود.
‫متوجه حرفم شدی؟
‫آقاجون هاگیس، کسی شمشیرت رو شکسته؟
‫نه، مال من نیست. برای من مدت‌ها قبل از بین رفت.
‫خیلی‌وقته همو ندیدیم، هاگیس.
‫آدونیس!
‫این بیرون چیکار می‌کنی؟
‫اگه برای تو نشکسته، پس برای کیه؟
‫آه، والا، برای چندتا جوونه.
‫بدجوری له‌ولورده شدن.
‫بردمشون به یکی‌ از اتاق‌های مهمانِ طبقه‌ی بالا.
‫می‌تونم باهاشون حرف بزنم؟
‫بگو سیر تا پیاز ماجرا رو برات تعریف کنن.
‫آدونیس، به دیدن خانواده‌ت رفتی؟
‫قصدشو ندارم.
‫فکر می‌کنی برای چی برگشته؟
‫چه می‌دونم؟
‫امروز تا دلت بخواد مشتری فتنه‌گر داشتم.
‫ا ـ ارتش پوچی سیری‌ناپذیره!
‫دارن میان!
‫بجنبین! از این‌ور!
ارتش پوچی سیری‌ناپذیر
‫اگه گیرت بیارن، کارت تمومه!
‫نمی‌خوام سایه بشم!
‫برید داخل خونه‌هاتون!
‫به حق چیزهای ندیده!‌ درست وسط شهر سبز شدن!
‫لابد بوی یکی از هم‌نوعانشون به مشام‌شون رسیده.
‫امروز یه‌نفر توی پارک‌شهر به ارتش پوچی سیری‌ناپذیر ملحق می‌شه.
‫کسی که دیگه از هیچ‌چیزی نمی‌تونه لذت ببره.
‫واقعاً خیلی مدیونتم، گاف.
‫الان مهمون منی، می‌دونی که؟
‫ولی بازم، خیلی خوش‌حالم که ازت کمک خواستم.
‫باورم نمی‌شه علاوه‌بر تبرئه‌کردنم، یه‌جایی برای موندن واسه‌م پیدا کردی.
‫ای کاش از همون اولش می‌اومدی سراغ من.
‫استادت ازم خواسته هواتو داشته باشم.
‫اینم یه داگ تگ.
‫فقط باید طلسم شخصی‌اتو روش حک کنی.
‫شاندی گاف،
‫یه شمشیرزن عالی‌رتبه مثل تو چرا باید ‫کاراشو بذاره کنار تا فقط یه لطفی درحق استادم بکنه؟
‫یعنی استادم انقدر کاردرست بوده؟
‫من به گرد پاشم نمی‌رسم.
‫هومـــم؟
‫ازش بدت میاد؟
‫چطوری ازش بدم بیاد؟ هر خاطره‌ای که ازش داشتم رو از ذهنم پاک کرده.
‫بگذریم، شرمنده ولی نمی‌تونم اینو قبول کنم.
‫من قراره نومد شم.
‫می‌دونم.
‫ولی تاوقتی به یه قرارداد با پادشاه عمل نکردی، ‫نمی‌تونی سفرت رو آغاز کنی.
‫بایستی تا یه‌مدت به‌عنوان یه شمشیرزن به این سرزمین خدمت کنی.
‫من نفرین شدم.
‫فکر کنم باعث شده شمشیرم سلیقه‌ای بشه.
‫قبلاً می‌تونستم درست همون‌طور که ‫شمشیرم رو توی گل، سنگ یا چوب فرو می‌برم،
‫بدن هر آدمی از هر گونه‌ای رو بشکافم.
‫چطور می‌تونی همچین حرفی بزنی؟!
‫هــــه؟
‫به‌نظرم نفرین واقعی تو اینه که بین فرو بردن شمشیرت...
‫توی بدن آدم‌ها و گل‌ها تفاوتی حس نمی‌کنی.
‫منظورت اینه که جانورصفتم؟
‫شمشیر من مثل یه دستکشه که وقتی چیزیو لمس می‌کنم، دستم می‌کنم.
‫یه حسی بهم می‌گه نباید تبعیض قائل بشه.
‫دراین‌صورت، این هم به حل معمای نفرینت ‫کمک می‌کنه و هم توی سفرهات به کارت میاد.
‫چرا قبولش نمی‌کنی؟
‫برای خودمم سؤاله.
‫طلسمم، ها؟
‫گمونم بنویسم «جانورصفت».
‫بل...
‫بابت همه‌چیز ازت ممنونم، گاف.
‫راستشو بخوای، نمی‌خواستم دست به دامن کسی بشم.
‫ولی حالا که خودت پیشنهادشو دادی، سر هرچیزی ازت کمک می‌گیرم.
‫یه‌وقت پشیمون نشی!
‫هی تو! از کجا پیدات شد؟!
‫اینجا چیکار داری؟ اومدی ازم تشکر کنی؟
‫نیازی نبود. اونجا خودم تصمیم گرفتم مداخله کنم.
‫پس اون‌همه الم‌شنگه سر این بچه بود؟
‫آره، یه‌جورایی.
‫باید از اینکه یه ربیتیای مسافر مهمونته، به خودت ببالی.
‫مهمون، ها؟
‫هرچه زودتر یه قرار ملاقات با پادشاه برات ترتیب می‌دم.
‫جداً خیلی کله‌گنده‌ای ها، نه؟
‫این موسیقی نوازنده‌های کشاورزه.
نوازنده‌های کشاورز
‫وای، یادش به‌خیر. قبلاًها شب‌وروز تمرینش می‌کردم.
‫البته نوازندگی‌ام هیچ‌وقت آنچنان پیشرفت نکرد.
‫نمی‌خوای به دیدن خانواده‌ت بری؟
‫توی یه فرصت مناسب می‌رم.
‫چطوره اقلاً یه تک پا بری احوال‌شونو بپرسی.
‫هنوز نمی‌تونم ببینمشون.
‫که اینطور.
‫خیلی‌وقته یه حموم شاهانه نکردم!
‫از حموم‌کردن خوشت نمیاد؟ خب، بدا به حالت.
‫ببینم تو پسری؟
‫راستی، می‌خواستی کجا بری؟
‫نکنه نمی‌تونی حرف بزنی...
‫اذیت می‌شم وقتی آدم‌های اطرافم با محبت باهام رفتار می‌کنن.
‫«لابلاک» ها؟
لابلک «یک‌چیز کمیاب»
‫تو دومین نفری هستی که این اسم رو حک کردی.
‫هــــه؟ پس فقط من نیستم؟
‫تو و استادت.
‫دیگه از چشمم افتاد.
‫شرمنده.
‫حالا اصلاً چرا می‌خواد پادشاه رو ملاقات کنم؟
‫به‌عنوان یک نوازنده‌ی شمشیر، برای به‌جا آوردنِ ‫مراسم قراردادها، باید خداوند را سرگرم کنی.
نوازنده‌ی شمشیر
‫این صدا...
‫باز چه خبره؟ سعی داره راهنمایی‌ام کنه؟
‫پادشاه به خواست خداوند عمل می‌کند.
‫و درهای به‌روی یک سفر، تنها درحضور خانواده‌ی سلطنتی گشوده می‌شوند.
پابلیک آو جاستیس تالار شمشیر و ترازو
تالار شاه‌نشین
‫«پابلیک آو جاستیس» شامل سه سالن تئاتر است ‫که بالاترین نقطه‌ی شوورت لند محسوب می‌شود.
‫احاطه‌شدنِ خداوند از سه‌طرف توسط صحنه‌های نمایش،
تالار رقص
تالار شاه‌نشین
میدان شمشیرها
‫خودِ فضا را برای ملت مقدس می‌کند.
‫مثل یه سنگ قبره.
ایگدراسیل خدای درخت شمشیر
‫ایگدراسیل، تخت پادشاهی خدایی که ساکن این سرزمین است را بنگر.
‫یک شمشیر سرطانی که از آغاز آفرینش درحال رشد است.
شمشیر سرطانی
‫یه خدا ساکن این درخته؟
‫قضیه چیه؟
‫درخت به من نگاه نمی‌کنه.
‫پادشاهِ کاهنه که جسمش را به درخت تسلیم کرده است، نزد خداوند می‌ماند.
‫دو چهره: تاپ‌داگ و آندرداگ.
‫جهان، فطرت دوگانه‌اش را ازطریق شکل پادشاه آشکار می‌کند.
‫حضورت را در پیشگاه خود و خدایان گرامی می‌داریم.
پادشاه روهاید
‫اگر شکل‌وشمایل‌مان موجب رنجشت می‌شود، ‫با کمال میل به آغوش خداوند بازمی‌گردیم.
‫که اینطور. تو از هیچ گونه‌ای نیستی.
‫شاید برای همینه که ادب و نزاکت نداری.
‫بل.
‫پادشاه داره بهم نگاه می‌کنه.
‫خب پس خدا چی؟!
‫می‌دونستم.
‫درخت بازم بهم نگاه نمی‌کنه.
‫چه کسی در مراسم قراردادها شرکت می‌کند؟
‫جواب بده، گاف.
‫یکی از شاگردانِ اِنولای پرآوازه، لابلاک شیان،
‫آخرین درسش رو تموم کرده و به پارک‌شهر اومده.
‫هم‌شاگردی‌ام، به‌اسم لابلاک بل.
‫و برای چه در مراسم شرکت می‌کنی؟
‫می‌خوام یه نومد بشم!
‫که چی بشه؟
‫که بتونم رگ‌وریشه‌م رو پیدا کنم.
‫می‌خوام بدونم کی هستم، از کجا اومدم و کجا باید برم!
‫می‌خوام آدم‌هایی مثل خودم پیدا کنم!
‫وگرنه...
‫تا ابد تنها می‌مونم.
‫بسیارخب. آزمونی به تو ارزانی می‌داریم، ‫بلکه از آن قراردادی پدید آوری.
‫نام سازت را بخوان، جوان.
‫روندینگ، اثر استاد شمشیرسازیِ نامدار، درم!
‫تبحرت به‌عنوان یک نوازنده‌ی شمشیر مورد آزمون قرار خواهد گرفت.
‫شمشیرزنی برگزیده می‌شود که تو را به مبارزه بطلبد.
‫حریفم کیه؟
‫یه‌نفر که در گذشته باهاش برخورد داشتی.
‫کیر رویال، یکی از چهار قهرمان‌مون.
‫قبلاً شمشیرش رو شکوندی.
دومین حرکت
در زمین‌تاب علت
‫بود و نبودمون درگرو این مبارزه‌ست.
‫من میون همه یه وصله‌ی ناجورم.
‫پیش برو و به دیگران بگو.
‫به تو فرصت برخورد می‌دهیم.
‫مامان! بابا!
سومین حرکت
به کسانی که زمین را اجرا می‌کنند بدرود