TypeSet
‫گمونم جوجه‌ات بالأخره لونه رو ترک کرد،
‫لابلک.
‫یه‌جورایی.
‫دستم رو با خشونت قطع کرد.
‫به‌زور جون سالم به در بردم.
‫بدنم بهبود پیدا کرد،
‫ولی شمشیرم نه.
‫مثل همیشه بی‌احتیاطی.
‫یه دلیل بهم بده که چرا باید این رو ترمیم کنم.
‫تو خودت اون شمشیرو ساختی،‌ درم.
‫کس دیگه‌ای نمی‌تونه ترمیمش کنه.
‫می‌بینم هنوزم وهم و خیال دود می‌کنی.
‫شندی کوچولو چطوره؟
‫گاف دیگه اون پسربچه‌ی قدیما نیست.
‫قراره شاهزاده‌ی بخت بعدی بشه.
‫می‌دونه خاکسترهای مقدس چطوری ساخته می‌شن؟
‫بعید می‌دونم.
‫ولی یه‌نفر به قلعه رفته تا از این راز پرده برداره.
‫دختر منطق.
‫اون پاسخ دعاهامونه،
‫وارث تمام آموزه‌هام و دارنده‌ی شمشیری که تو ساختی.
‫من گایدنسم رو درون بدن اون گذاشتم.
گایدنس آن که مسیر را نشان می‌دهد
‫به‌موقعش، اون رو به جاهایی هدایت ‫می‌کنه که حتی پاهای ما هم به اونجاها نرسیده.
‫اون فرزند رویاهامونه.
‫یکی رو لازم داریم که به منطق شک داشته باشه.
‫فرد خاصی مدنظرت هست؟
‫ارتش پوچی سیری‌ناپذیر، شامه‌ی تیزی داره.
‫اصول این سرزمین سرانجام مورد امتحان قرار می‌گیره،
‫از جمله دئوس اکس ماکینا.
‫شمشیرت که آماده شد، ازشون می‌خوام بهت تحویلش بدن.
‫به امید دیدار دوباره.
بای بای، زمین
میدان شمشیرها
‫من کیر رویال هستم، یکی از چهار شمشیرزنی که ‫بر مراسم قراردادها نظارت دارن!
‫هیچ فکرشو نمی‌کردم مبارزه‌ی مجددمون اینطوری باشه.
‫کیر رویال...
‫حتماً اون شمشیرزنه.
‫فکر نکنم از کسی شکست بخورم،
‫ولی حالا که نفرین شدم، می‌تونم بدنش رو بشکافم؟
‫این شمشیر جدید رو از بذر شمشیری که شکوندی، رشد دادم.
‫لیودم رو نظاره کن.
‫با شکستن شمشیرم، قوی‌تر شدم.
‫بابتش ازت ممنونم.
‫بود و نبودمون درگرو این مبارزه‌ست.
‫متوجه هستی که!
‫متوجهم.
‫آدونیس؟
‫خیال می‌کردم از شوورت موزیکی که ‫برای سرگرم‌کردن خداوند اجرا می‌شه، بیزاری.
شوورت موزیک (موسیقی شمشیر)
‫برای چی اومدی اینجا؟
‫خودشه، مگه نه؟ دختری که از استادت آموزش دیده.
‫عجب شمشیری داره.
‫بل... «دخترک»، ها؟
‫تاوقتی که تو رو داشته باشم، می‌تونم هر مانعی رو از سر راه بردارم.
‫به غرش شمشیرش گوش بده!
‫اما می‌دونم پیروزی از آن منه!
‫تو مشتمه!
‫جراحتی برنداشت؟
‫بعداز اون ضربه؟!
‫به‌نظر من که ضربه‌ی کاری‌ای بود.
‫نفرینم...
‫اگر نتونم بدنشو بشکافم، چطوری باید پیروز شم؟!
‫فقط یه راه دارم!
‫خلاصم کن.
‫این تنها کاریه که ازم ساخته‌ست.
‫چاره‌ی دیگه‌ای ندارم.
‫چیکار داری...
‫این‌کارو نکن!
‫چطور تونست شمشیرشو بشکنه؟!
‫باورم نمی‌شه!
‫چطور می‌تونه انقدر وقیح باشه؟!
‫این حرمت‌شکنی محضه!
‫از ترس به خودت بپیچ، عجیب‌الخلقه‌ی بی‌صفت!
‫تقاص این‌کارتو با ترس پس می‌دی!
‫پتک ترس رو پایین بیار!
‫پتک ترس! پتک ترس!
‫پتک ترس! پتک ترس! پتک ترس!
‫من این‌جوری کارهامو پیش می‌برم!
‫اگه به مذاق‌تون خوشت نمیاد، بیاید جلو و باهام بجنگید!
‫پتک ترس! پتک ترس!
‫زنده باد پیروزِ نبرد!
‫تو از آزمونت توی مراسم قراردادها، سربلند بیرون اومدی.
‫به شکستم اعتراف می‌کنم.
‫تو قوی هستی.
‫آره جون عمه‌ام.
‫به‌عنوان یک شمشیرزن به تو خوشامد می‌گوییم، دخترک.
‫من به پارک‌شهر نیومدم که شوورت موزیک اجرا کنم.
‫تویی که درِ سفرها را می‌کوبی، ‫سه‌تا وظیفه درانتظارت هست.
‫مطابق با بالاترین نقطه‌ی شوورت لند،
‫سه قطعه‌ی شوورت موزیک را اجرا می‌کنی تا ‫به خدایمان آرامش دهی.
‫اما تنها این کافی نیست.
‫به تو فرصت برخورد می‌دهیم.
‫فرصت؟
‫نفرینی را که به عهده‌ات گذاشته شده، مشاهده کن.
‫از این راه، عاقبت یک نعمت نصیبت می‌شود.
‫این چیه؟
‫خاکسترهای مقدس.
خاکسترهای مقدس
‫گاف.
‫این‌ها خاکسترهای مقدسن؟
‫هی!
‫کـ ـ کافیه دیگه. بقیه رو خودم یه‌کاریش می‌کنم.
‫چی شده؟ اون سوختگی‌ها جاشون می‌مونه.
‫دست خودم نیست. دردش انقدر ‫زود از بین رفت که از ترس به خودم لرزیدم.
‫این کار خاکسترهای مقدسه.
‫بدش به من.
‫حتی درد هم توی پارک‌شهر الکی به‌نظر می‌رسه.
‫مبارزه‌ات با کیر عالی بود. بهت افتخار می‌کنم.
‫ولی‌ــ
‫شمشیرزن‌ها تمام عمرشان را صرف ‫رشد دادنِ شمشیرشان به‌عنوان گواهی از خودشان می‌کنند.
‫وقتی شمشیر بشکند، دیگر رشد نمی‌کند. صرفاً می‌پوسد و از بین می‌رود.
‫اینو خودم می‌دونم!
‫ولی چون نمی‌تونم بدن کسی رو ببرم، مجبورم ‫شمشیر تمام کسایی که باهاشون می‌جنگم رو بشکنم.
‫من میون همه یه وصله‌ی ناجورم.
‫همیشه همه‌جا همین بساطه.
‫آن دخترک را به خواست خودت در قربانگاه قربانی می‌کنی؟
‫می‌خواهی از خدایمان، خدایی که نفرینش ‫گرفتارت کرده، انتقام بگیری؟
‫تو اشراف‌زاده به‌دنیا آمدی.
‫یه کشیش به‌دنیا اومدی.
‫با اِنولا شدن، از خدایمان فرار کردی.
‫با نومد شدن، از قلمرویمان فرار کردی.
‫شاگردهای مقدرشده‌ات به چه منزله‌ای هستند؟
‫در پایان سفرت چی به‌دست آوردی؟
‫که اینطور. پس برای وداع بازگشتی.
‫پس برگشتی نابودمون کنی.
‫آن‌یکی به دوردست‌ها می‌رود...
‫دختر منطق.
‫حالا، حقیقتاً‌ آزادت می‌کنیم.
‫مثل مرده‌ها زندگی کن.
‫کسی مرد مرده را دنبال نمی‌کند.
‫حتی یه خدا.
‫این‌طور نیست، شیان؟
‫بدرود، برادر کوچک.
‫اوهو.
‫عجب. پس این اشتاین در وایسن ـه.
اشتاین در وایسن سنگ فیلسوف
‫چه طعم عجیبی. واقعاً تهوع‌آوره.
‫عجب احمقی. کدوم خری از این و تارهای سرنوشت دست می‌کشه؟
‫حتی لازم نیست به خودم زحمت بدم دوباره محاسبه‌اش کنم.
‫تمام فرمولایم، پیش بروید و به دیگران بگویید.
فرمولا
‫پیداش کردم.
‫خاکسترهای مقدس؟
‫آدونیس گفت با این می‌تونیم شمشیرهامون رو احیاء کنیم.
‫مطمئنی؟
‫ولی عجیبه.
‫یه‌چیزی تو مایه‌های «محک‌زدنِ اهریمنِ درون‌مون» راجع‌بهش گفت.
‫چه اهمیتی داره؟!
‫همین‌که شمشیرم احیاء بشه،
‫به اون خرگوش و اون عجیب‌الخلقه‌ی بی‌صفت ‫یه درس حسابی می‌دم که تا عمر دارن فراموش نکنن!
‫این رو از اون خرگوشه کش رفتم.
‫با این گولش می‌زنم وــ
‫می‌بینم براتون درس عبرت نشد.
‫بگو ببینم، می‌خواستین به کی یه درس حسابی بدین؟
‫چطوری اومدی داخل؟!
‫برای سروکله‌زدن با شما، فقط به محاسبات ذهنی نیاز دارم.
‫مـ ـ می‌سوزه!
‫آتیش!
‫کابوس‌های شیرین ببینید.
‫پس این محصول محلی شوورت لنده؟
‫چقدر داغونه.
‫یه‌نفر بدون‌شک از صدای آواز خوندن خودش لذت می‌بره.
‫خودمو درگیر نمی‌کنم.
‫عزیز دلم به این راحتی‌ها طعمه‌ی خواب‌های برزخی نمی‌شه.
‫مگه نه، دختر منطق؟
‫اون خاکسترهای مقدس عجب چیزی‌ان.
‫انقدر کارایی‌شون بالاست که منو می‌ترسونه، ‫ولی بازم خوش‌حالم که دارمشون.
‫خوش‌حالم که خیلی زود بهبود پیدا کردی.
‫همین روزهاست که شمشیرزن‌های شر به منطقه‌ی آندر است شبیخون بزنن.
‫چی؟!
‫دقیقاً اون‌جایی حمله‌ور می‌شن که پدرومادرت زندگی می‌کنن.
‫اگه اینو می‌دونستی، چرا زودتر بهم نگفتی؟!
‫برخلاف قانون تم ـه.
‫پادشاه از حمله‌ی برنامه‌ریزی‌شده خبر داره،
‫ولی فقط شمشیرزن‌های برگزیده‌شده ‫ازطریق احضار مقدس، به جنگ می‌رن.
احضار مقدس
‫خب نابغه اگه تاموقعی که حمله کنن ‫منتظر بمونیم که خیلی دیر می‌شه!
‫گزینش به‌زودی توی قلعه آغاز می‌شه.
‫انتظار داری تا اون‌موقع صبر کنم؟!
‫صبر نمی‌کنی؟
‫گرفتم.
‫گاف اجازه نداره چیزی بگه، ولی ته دلش...
‫اگه برگزیده نشم، چی؟
‫مجبور می‌شی بهای شمشیرت رو با دناری‌ طلا بپردازی.
‫اگه کار به اونجا بکشه، قطعاً ورشکسته می‌شم.
‫خیلی دیر کردم؟!
‫مامان! بابا!
‫بابا؟!
‫چه بلایی سر مردمِ اینجا اومده؟
‫همه‌ی اهالی کجان؟!
‫خـ ـ‌ خارجی‌ها همه‌شونو بردن...
‫پس این جنگی بر سر نوازنده‌های کشاورزه، ها؟
‫خارجی‌ها آلات موسیقی یا محصولات کشاورزی زیادی ندارن،
‫پس این براشون مسئله‌ی مرگ و زندگیه، ولی بازم.
‫می‌بینمشون!
‫آماده باش!
‫اون جغله‌ مایه‌ی دردسره.
‫بریم سراغش!
‫شنیدم یه بچه‌ی وحشی توی پارک‌شهر پیداش شده، این همونه؟
‫لعنتی!
‫وای!
‫بخت یارمون نیست.
‫بیا.
‫طلسمم رو با شمشیر لعنتی‌اش از بین برد؟!
‫چقدر لفتش دادن.
‫بریدمش!
‫بل؟
‫مامان!
‫تویی، بل!
‫آه، شکر خدا!
‫بل! بل!
‫بل.
‫بابا!
‫خیلی خوش‌حالم که برگشتی پیشمون، بل.
‫از اون‌موقع پیرتر شدین.
‫مامان! بابا!
‫خانم شمشیرزن، ممنونم.
‫مامان و بابا یه دختر واقعی داشتن...
‫اسمت چیه، خانم کوچولو؟
‫بل‌موتو.
بل‌موتو خواهر کوچک بل
‫بل‌موتو؟ «خواهر کوچیک بل»؟
‫بل، اگه خواستی‌ــ
‫خوش‌حالم فرصت این رو داشتم که ‫لطف‌تونو بابت بزرگ‌کردنم جبران کنم.
‫من قراره یه نومد شم.
‫نیستش!
‫حتماً توی مبارزه گمش کردم.
‫چه می‌شه کرد.
‫دیر یا زود به قله می‌رسم.
‫عجب بچه‌ی وحشی‌ای بود.
‫هی، میست، اون چیه دستت؟
‫برای بچه‌ی وحشی‌ـه.
‫جون من؟ ازش کش رفتی؟
‫چیه مگه؟ اعصابمو خرد کرد.
‫یه سر و گردن ازمون بالاتر بود.
‫خرگوش؟
‫از جون‌مون چی می‌خوای؟
‫نیومدم باهاتون بجنگم.
‫می‌خواستم یه لطفی درحقم بکنید.
‫عصر بخیر، خانم جوان.
‫دنبال چیزی می‌گردی؟
‫ها؟ آه، نه.
‫به‌هرحال چیزی نیست که پیداش کنم.
‫عجب، دوست داری کمی باهام قدم بزنی؟
‫آه، ولی یادم رفت خودمو معرفی کنم.
‫من «کیتی د آل»‌ هستم.
‫من‌ــ
‫می‌شناسمت، لابلک بل.
‫ا ـ‌ اسمم رو از کجا می‌دونی؟
‫تو از یه پسر بچه مراقبت می‌کردی.
‫اسمش «کیتی د ناثینگ»ـه.
‫می‌خواستم ازطرفش ازت تشکر کنم.
‫خب، پس یعنی برادرش اینا هستی؟
‫جایی که من ازش میام، همه‌ی ربیتیاها باهم خانواده‌ان.
‫اینجا کجاست؟
‫آن د راکس.
‫توی همه‌ی سرزمین‌ها، جاهایی هستش که نومدها دور هم جمع می‌شن.
‫این یکی از هموناست.
‫نمی‌دونم چرا، اینجا به‌طرز عجیبی بهم حس خونه می‌ده.
‫من الان یه آهنگ درخواست کردم.
‫آهنگ؟
‫اون خانم پرستو، یه نغمه‌سرای دوره‌گرده که برار امرار معاش آواز می‌خونه.
‫آواز می‌خونه؟
‫برنامه داری اینجا محصولات کشاورزی‌ چیزی پرورش بدی؟
‫فکر نکنم چیزی بسازی، ‫پس چرا آهنگ درخواست می‌دی؟
‫درسته، برای ساختن چیزی به آهنگ نیاز ندارم.
‫چی؟
‫کلاویه را بزن.
‫تمام مدتی که آینه‌ی شکسته تو را برید،
‫مدام دنبال چیزی می‌گشتی که امیدوار بودی پیدا کنی،
‫از آنجایی که می‌دانستی مسیرت به خانه است.
...‫چشمانت را درمقابل تابش تازه‌تولد‌یافته
‫درهم می‌کشی.
‫ آن‌موقع که رسید، باشد که حتی تو، دخترک،
‫راهی برای زندگی درجایی که آرامش حقیقی برقرار است، پیدا کنی.
‫اوه، بگذار بیدار شویم...
‫بدون اجرای طلسم‌های بیشتر.
‫«باشد که نفرین مسافر آینده‌مان، ‫بالأخره تبدیل به یک نعمت شود.»
‫یا من این‌طوری فهمیدم.
‫هـــه؟
‫ممنونم.
‫غیراز موقعی که آواز می‌خونه، نمی‌تونه حرف بزنه.
‫گمونم این نفرین نومدشه.
‫واقعاً‌ پولی درنیاورد؟ صدای خیلی زیبایی داره.
‫گمونم به‌نظرت یه استعداد هدررفته‌ست.
‫ولی هیچ‌وقت آهنگشو فراموش نمی‌کنم.
‫اسمم بل رو خوند، «دخترک».
‫اون چیزی که دنبالش می‌گشتی رو پیدا کردی؟
‫هـــه؟
‫ممکنه پدرومادرتم یه‌جایی این آهنگو شنیده باشن.
‫آهنگِ کسی که به‌زودی سفرش رو شروع می‌کنه.
‫که اینطور.
‫اسم «بل» رو از اون آهنگ برداشتن.
‫اون‌ها می‌دونستن من یه‌روزی به سفر می‌رم،
‫ولی بازم اون‌قدر عشق و محبت به پام ریختن...
‫چیزی رو که دنبالش می‌گشتم پیداش کردم...
حرکت سوم
به کسانی که زمین را اجرا می‌کنند بدرود
‫به دید حقارت بهشون نگاه نمی‌کنه.
‫شمشیرزن‌ها نمی‌تونن بدون بریدن چیزی، رشد کنن.
‫شنیدم مردم «شمشیردزد» صدات می‌زنن.
‫توازن به‌طور چشمگیری تغییر می‌کنه.
‫این گزینش نمی‌تونست بدتر از این بشه.
حرکت چهارم
گواهی همچنان دور طلسمِ