TypeSet
‫باران تشییع جنازه.
‫به‌طور آیینی می‌بارد تا آثار جنگ را از کاتاکومبه پاک کند.
‫در سایه‌ی موسیقی نوازندگان آب‌وهوا،
نوازندگان آب‌وهوا
‫همه‌ی خون و نفرین‌ها را پاک می‌کند.
‫آسیب دیدی.
‫دیگه درد نمی‌کنه.
‫می‌تونم برای درگذشتگان، شوورت موزیک اجرا کنم.
‫چه اتفاقی افتاده؟
‫با یه کشیش کاتاکومبه جنگیدم. مهارت خارق‌العاده‌ای داشت.
‫اسمش، تام کولینز بود.
‫پدر آدونیس؟!
‫خلاصش کردم.
‫چرا این‌کارو کردی؟
‫احضارهای مقدس اون نبرد رو تا آخرین گروه رهبری کردن.
‫نمی‌تونم شمشیرم رو برخلاف خواست خداوندمون، نکشم.
‫اصلاً دلم نمی‌خواد توسط شمشیرت کشته بشم.
‫به‌عنوان طبقه‌ی اشراف قلعه، سرنوشتم این‌طوری نوشته شده.
طبقه‌ی اشراف
‫گمونم امروز به‌اندازه‌ی کافی شمشیر زدم.
بای بای، زمین
‫آه، ببخشید.
‫حواسم نبود.
‫حالا می‌فهمم. این شهر به‌واقع سرشار از درده.
‫می‌تونی بلند شی؟
‫طعم آهن رو می‌چشم!
‫من عادت ندارم توی شهر بگردم.
‫شاید برای همینه که مدام می‌خورم زمین.
‫به آدم‌ها برخورد می‌کنم، روی پله‌ها سکندری می‌خورم...
‫ولی این اولین‌باره که صدمه می‌بینم.
‫کی فکرشو می‌کرد بینی خون‌ریزی کنه؟
‫چه شمشیر بزرگی!
‫حتماً یه شمشیرزنی.
‫حالت خوبه؟ جای دیگه‌ات صدمه ندیده؟
‫انگار انتظار داره بقیه تمیزش کنن.
‫از طبقه‌ی اشراف قلعه‌ست؟
‫تنهایی؟
‫حتی چترم همراهت نیاوردی.
‫تاحالا بهم اجازه ندادن.
‫که تنهایی برم شهر.
‫بهم یه چتر دادن،
‫ولی نمی‌دونستم چطوری بازش کنم، برای همین انداختمش دور.
‫منظورش چیه که نمی‌دونست چطوری بازش کنه؟
‫یعنی زنان اشراف‌زاده انقدر تی‌تیش مامانی‌ان؟
‫ببخشید، خانم شمشیرزن؟
‫اوه، می‌تونین بل صدام کنین.
‫خدای من.
‫پس شما باید لابلک بل باشین.
‫چقدر دوست‌داشتنی هستین.
‫جـ ـ‌ جـ ـ جانم؟
‫چقدر جذاب و بی‌باک.
‫شک ندارم، شمشیرزن قهاری هستید.
‫اگه این بیرون بمونین، سرما می‌خورین.
‫این باران قصد آسیب‌زدن بهم نداره.
‫آخه، با آواز خودم احضارش کردم.
‫باران تشییع جنازه براثر هم‌خوانی جمعی از موسیقی‌دانان...
‫و آوازخوان‌ی اصلی قلعه که با هرچیزی در...
‫بهشت و زمین تناسب داره، می‌باره.
آوازخوان اصلی
‫نکنه شما...
‫آه، خودمو معرفی نکردم.
‫من شری هستم. و دارم به دیدن شمشیرزن اصلی، شندی گاف می‌رم.
‫می‌بینم یه دردسر حسابی با خودت آوردی.
‫چاره‌ی دیگه‌ای نداشتم.
‫غیر از تو کسی رو نمی‌شناسم که لباس‌هاش اندازه‌ش باشن.
‫مطمئناً خیلی سردشه. بذار از حمومت استفاده کنه.
‫و، بگذریم، من اومده بودم توِ خانوم رو ببینم!
‫چرا گیر دوتا مرد مست افتادم؟
‫هـــــی!
‫تقصیر من چیه.
‫از وقتی زخمی شدم، مرد موندم، ‫البته نمی‌دونم علتش اینه یا نه.
‫بفرمایید، لطفاً از این‌ور تشریف بیارید.
‫وای!‌ عجب حمومی!
‫عـ‌ ـ عـه‌وا.
‫یادت نره: دزدکی نگاه کنی، با شمشیرم ریز ریزت می‌کنم.
‫ای بابا، بل. شرف و آبروم رو که از سر راه نیاوردم.
‫اینو کسی می‌گه که هر شب دنبال اینه با یکی برنامه کنه.
‫و تو هم مثل اینکه بدجور تو کف اون دختره‌ای که شمشیرتو بهش دادی!
‫این چیه؟
‫اگه بشکنیش، آب داغ‌ــ
‫پس باید بشکنیش.
‫نــــــــه! فرش عزیزم!
‫چرا این بلا سرم اومد؟!
‫بل، مطمئنی این آب برای حموم‌کردن کافیه؟
‫ علیاحضرت حتی نمی‌دونن چطوری حموم کنن!
‫بل! مسئولیتش رو گردن بگیر و نشونش بده!
‫شری، بیا باهم بریم.
‫باشه!
‫این حباب‌ها چقدر خوش‌بو اَن.
‫گمونم بنت سر شامپوهای میوه‌ای هم گدابازی درنمیاره.
‫باید وقتی برگشتم، به خدمتکارهام بگم.
‫پسر، واقعاً مثل شاهزاده‌ها زندگی می‌کنی ها.
‫فکر می‌کنی شاید بل ندونه؟
‫چطور ممکنه ندونه؟
‫بانو شری آوازخوان‌ اصلی قلعه و...
‫دختر پادشاه روهایدی؟!
‫وای، اسباب و اثاثیه‌ات از مال شندی‌ـه.
‫ازش قرض‌شون گرفتم.
‫گاف به دادم رسید.
‫و تو هم لطف زیادی در حقم کردی.
‫کاش می‌تونستی به یه نحوی جبران کنم.
‫پس، برام آواز بخون.
‫آواز بخونم؟
‫آره. می‌خوام صدای آواز خوندنت رو بشنوم.
‫ولی آخه چی بخونم؟
‫اینجا چیزی نشکسته و هنوز نباید بارش بارون رو متوقف کنم.
‫عیب نداره. هرچی بخونی با جان و دل گوش می‌دم.
‫خیلی‌خب.
‫ممنونم. فوق‌العاده بود.
‫تاحالا کسی ازم نخواسته بود با آواز خوندن، لطفشو جبران کنم.
‫انگار آواز خوندن خیلی برات دردناکه.
‫شری؟
‫هان؟
‫شندی!
‫شری؟ هیچ فکرشو نمی‌کردم پیش بل پیدات کنم.
‫عذر می‌خوام.
‫مزاحمش شدم.
‫ولی درست همون‌طوری بود که تو برام تعریف کردی.
‫قوی، شجاع، و خیلی باهوش.
‫به‌طور وحشتناکی درک‌وفهم عمیقی داره.
‫ببخشید که بهت زحمت دادیم، بل.
‫چه حرفیه. اینو من باید بگم.
‫شری.
‫شمشیر تیتزیانو؟
‫چه ضربه‌ی شوورت مخوفی.
‫اگه این ضربه کار لابلک بل بوده،
‫حالا که شمشیر خودمو از دست دادم، به گرد پاشم نمی‌رسم.
‫باید یه‌چیزی ازت بپرسم.
‫کیر...
‫چیزی درمورد اگزمینر می‌دونی؟
اگزمینر کسی که می‌آزماید
‫راجع‌بهش شنیدم.
‫یه بازرس سلطنتی که به شمشیرزنانی که شمشیرهاشون شکسته، سر می‌زنه.
‫الان این وظیفه به‌عهده‌ی منه.
‫بهایی که خاکسترهای مقدس پرداختم.
‫یه‌چیزی تو همین مایه‌ها به‌اسم «خاکسترهای آزموده» بهم دادن،
خاکسترهای مقدس
خاکسترهای آزموده
‫و توی شهر می‌گردم و خیر و شر بودنِ ‫شمشیرزنانی رو که شمشیرهاشون شکسته، محک می‌زنم.
‫چجوری محک می‌زنی؟
‫وقتی یه شمشیر شکسته احیاء می‌شه، شمشیر دارنده‌ش رو محک می‌زنه.
‫«احیاء»؟
‫پس وقتی گاف این شمشیر تیتزیانو رو شکوند، تو احیاش کردی؟
‫شمشیر احیاءشده، تیتزیانو رو تبدیل به یه نیدهوگ کرد.
نیدهوگ روح پلید
‫من از کاتاکومبه با این قطعیت،‌ و این تردید برگشتم.
تردید
‫می‌خوام شمشیر تو...
‫و این رو باهم احیاء کنم.
‫این آخرین دستوری‌ـه که از کشیش‌ها دارم.
‫اما اگه با احیاءشدن شمشیر دارنده‌ش تبدیل به یه نیدهوگ شد،
‫دوباره می‌شکونمش و از کشیش‌ها می‌خوام ‫دلیل این کارشونو بهم بگن.
‫لطفاً این اجازه رو بهم بده.
‫تو شاهد لحظات مرگ تیتزیانو بودی.
‫هرجور خودت صلاح می‌دونی.
‫خاکسترهای آزموده...
‫لیودِ‌ تو. لِگنای تیتزیانو.
‫حالا هردوی شمشیرها رو آزمایش می‌کنم.
آزمایش جادوی آزمایش
‫طلسم‌ها رو نگاه!
‫دیلگناوه!
‫«کسی که مژده به‌همراه دارد.» ‫از زبان عصر خدایان.
دیلگناوه کسی که مژده به‌همراه دارد
‫باورم نمی‌شه اینو می‌دونی.
‫نمی‌دونستم. شمشیر بهم گفت.
‫شمشیر بهت گفت؟
‫به‌دور از چیزی شر، این شمشیر قدرت بی‌حدوحصری برام به‌ارمغان میاره.
‫ممنونم، آدونیس.
‫پس درواقع اون چیزی که تیتزیانو رو ‫دیوانه بود، شمشیر نبود...
‫هضمش سخته.
‫آره. با اتفاقی که برای تیتا افتاد، کنار اومدم.
‫واقعاً؟ از شنیدنش خوش‌حالم.
‫بگذریم، شرمنده. چی داشتی می‌گفتی؟
‫آه، آره.
‫یه‌جورایی حس کردم اعصابم خرد شده. یا شایدم احساس تنهایی کردم.
‫وقتی گاف دستشو دور شونه‌های بانو شری حلقه کرد؟
‫بنت و گینس داشتن راجع‌به عشق ‫شر و ور می‌بافتن، ولی من از گاف خوشم نمیاد!
‫شاید مربوط به شاهدخت باشه.
‫به‌نظرت عاشق شاهدخت شدم؟
‫ببین، منظورم اینه...
‫حتی اگه تلاشم بکنی،‌ هیچ‌وقت نمی‌تونی مثل اون بشی.
‫یعنی چی؟
‫تو بی‌صفتی.
‫حالا نمی‌خواد نمک به زخمم بپاشی.
‫خودت پرسیدی.
‫من آدم‌ها رو از روی ظاهرشون قضاوت نمی‌کنم.
‫دوستش دارم.
‫بعضی‌وقتا حتی آرزو می‌کنم می‌تونستم ‫گوش‌هامو ببرم و موی بدنم رو بزنم تا مثل تو بشم.
‫داری منو می‌ترسونی.
‫چند سالته؟
‫نمی‌دونم والا.
‫فقط می‌دونم کِی از اون تخم سنگی بیرون اومدم، همین.
‫ولی از لحاظ جسمی یه زن بالغی،‌ مگه نه؟
‫این چه سؤالیه یهو می‌پرسی، خنگول؟!
‫احساست درمورد اینکه یه‌روز مادر بچه‌هام باشی، چیه؟
‫هـــــه؟!
‫این‌جوری، شاید صاحب بچه‌هایی بشم که شبیه تواَن.
‫محض اطلاع، بچه‌های آدم خود آدم نیستن!
‫می‌دونم.
‫درواقع، می‌خوام باهات بخوابم.
‫این چه حرفیه می‌زنی؟!
‫فقط حرف نیست، و بی‌هوا همین‌طوری هم نگفتم. ‫می‌تونی از این بابت مطمئن باشی.
‫اگه همین‌طوری گفته بودی، حسابتو می‌رسیدم!
‫خب،‌ نظرت چیه؟
‫اگه عاشقت شدم، چرا که نه.
‫راستشو بخوای، منم دقیقاً مطمئن نیستم ‫چی باعث شد اینو بگم.
‫خدایی؟
‫می‌گم، آدونیس.
‫تو نمی‌تونی شمشیر رشد بدی، نه؟
‫راستی. هنوز هیچی بهت نگفتم.
‫هان؟
‫فکر می‌کردم حتماً یه‌زمان سیر تا پیاز قضیه رو برات توضیح دادم.
‫چی؟!
‫خیلی باهات راحتم.
‫خیلی عجیبی. یه راز به‌تمام‌معنا.
‫احیاناً‌ خودتو نمی‌گی؟!
‫بامبو.
‫این نفرین منه.
‫از بدو تولد گرفتارشم.
‫چطور ممکنه...
‫همون‌طور که گفتی، نمی‌تونم شمشیر رشد بدم.
‫علتی داره؟
‫نفرین یه نومده.
‫قبل‌از اینکه به‌دنیا بیام، یه نومد پیر راهش به کاتاکومبه میفته.
‫می‌خواست خانواده‌ی کولینز براش یه تشییع جنازه برگزار کنن.
‫اگر توی کاتاکومبه از دنیا می‌رفت،
‫شکوفه‌های کلاغ خبر مرگشو به زادگاه گم‌شده‌اش می‌بردن.
‫برای پرداخت هزینه هم،
‫نومد پیر به خانواده‌ام پیشنهاد می‌کنه که ‫توی زمان کمی که براش مونده، کمک‌شون کنه.
‫درکنار اون‌ها از کاتاکومبه دفاع کرد،
‫و به‌تبع توی جنگ کشته شد.
‫هنگامی که این اتفاق افتاد، پدرم اونجا بود.
‫بدون فکر کردن، بدن بی‌جون نومد رو بغلش گرفت.
‫و بعد...
‫نباید به خونم دست بزنی.
‫اون نفرین منه.
‫ازطریق خون نومد، منتقل می‌شه.
‫به خدا توکل کن که یه موهبت بشه...
‫نفرین توی پدرم بروز پیدا نکرد.
‫این امتحان فقط روی کسایی تأثیر میذاره ‫که به ترس غلبه می‌کنن و می‌پذیرنش.
‫با این‌حال، خون نومد هیچ‌وقت از بدن پدرم بیرون نرفت.
‫من چند سال بعد متولد شدم.
‫و نفرین نومد به این شکل دراومده.
‫می‌شه گفت من برای نومد شدن به دنیا اومدم،
‫ولی هنوز هیچ دلیلی ندارم که به یه سفر برم.
‫مدام در سفرها رو کوبیدم،
‫و یکی از چهار شمشیرزن عالی‌رتبه شدم، ‫چون می‌خواستم بدونم خدامون دقیقاً چی می‌خواد.
‫هنوز هیچ‌جور مفهومی پیدا نکردم.
‫آخرسر، هیچ‌کس نمی‌دونه برای چی داره زندگی می‌کنه.
‫منم همیشه ته دلم این احساس رو داشتم.
‫می‌خوام... می‌خوام رگ‌وریشه‌ام رو بدونم!
‫تا بتونم رگ‌وریشه‌ام رو پیدا کنم.
‫می‌خوام بدونم کی هستم، از کجا اومدم و کجا باید برم!
‫بیا باهم بریم سفر، آدونیس.
‫با من در سفرها رو بکوب!
‫اون پوپس‌ها رو یادته؟
‫دیدم داری بهشون غذا می‌دی،
‫و از کارت سر درنیاوردم.
‫چرا داره بهشون غذا می‌ده؟
‫و اگه بهشون غذا می‌ده، چرا بهشون جا و پناه نمی‌ده؟
‫چرا انقدر خوش‌حال به‌نظر میاد؟
‫چرا می‌خواد به سفر بره،
‫درصورتی که به‌منزله‌ی نفرین شدنه؟
‫شرط می‌بندم سفرکردن با تو هیچ‌وقت خسته‌کننده نمی‌شه.
‫ازت می‌خوام این لباس‌ها رو به اون جناب برگردونی.
‫می‌بینم یاد گرفتی چطور یه چترو باز کنی.
‫از شندی خواستم بهم یاد بده.
‫اوه، اولش خیلی برام سخت بود.
‫حتماً همین‌طور بوده.
‫راستشو بخوای، می‌خواستم ببینمت تا یه‌چیزی ازت بپرسم.
‫وقتی اینجا آواز خوندم، گفتی به‌نظرت برام دردناکه، درسته؟
‫تاحالا هیچ‌کسی همچین حرفی بهم نزده.
‫آواز خوندن همه‌ی دار و ندارمه.
‫من از بچگی، برای قلعه و مردم آواز می‌خونم.
‫اگه این توانایی رو نداشتم، کسی اصلاً‌ یه نیم‌نگاهی بهم مینداخت؟
‫چطور ممکنه آواز خوندن... برام دردناک باشه؟
‫چرا، بل؟
‫شری.
‫بل.
‫عه، مهمون داری.
‫کار مهمی نداشتم. فقط می‌خواستم بپرسم ‫اگه خواستی باهم بریم یه‌چیزی بخوریم.
‫همینه!
‫شری! فکر کنم جواب سؤالت رو می‌دونم!
‫ایول داری، آدونیس!
‫چقدر دوست‌های جذابی داری.
‫اگه بخوای، می‌تونن دوست‌های تو هم باشن.
‫البته.
‫فقط لب تر کنین.
‫ممنونم.
‫اومد.
‫یه آهنگ درخواست کردم.
‫آهنگ؟
‫بـ ـ ببخشید!
‫فقط موقع آواز خوندن می‌تونه حرف بزنه.
‫و فقط موقع آواز خوندن می‌شنوه. این نفرین نومدشه.
‫از گریه‌کردن بدم میاد. کار ترسوهاست.
‫نمی‌خوام گریه کنم تا حالم بهتر شه.
‫آخه، ببینید اون اصلاً یه قطره اشک هم ریخته؟
‫به‌عنوان یه آوازخوان دیگه، بهش حسادت می‌کنم، ‫عصبانی‌ام و دلم شکسته.
‫ولی...
‫فکر اینکه هنوزم می‌تونم گریه کنم، وجودم رو سرشار از شادی می‌کنه.
‫خب، بل وقتی اینجا برای اولین‌بار ‫صدای آواز خوندنش رو شنید، مثل ابر بهاری گریه کرد.
‫یعنی تو هم گریه کردی؟
‫آره خب. هرموقع دلم بگیره گریه می‌کنم.
‫می‌خوام آدم‌ها بهم نیاز داشته باشن!
‫کسی به یکی که گریه می‌کنه،‌ نیاز داره؟
‫اگه همین‌طور ادامه بدی، یادت می‌ره چجوری به کسی نیاز داشته باشی.
‫حتماً برات دردناکه.
‫آره...
‫ولی، مطمئنم دیگه اونجوری نمی‌مونی.
‫آره.
‫نه، زیاده‌روی کردم. ببخشید.
‫آره.
‫آه، منظورم اینه، منم می‌خوام ‫آدم‌ها بهم نیاز داشته باشن، پس...
‫می‌فهمی چی می‌گم، نه شری؟
‫ازت ممنونم، بل.
حرکت هفتم
نفرین‌ها، موهبت‌ها و اشکال‌شان آزمون‌گر
‫بیاین مهمون‌ها رو سرگرم کنیم.
‫لابلک بل منتظرمه.
‫فرار کن، بل!
‫این همون شمشیریه که انقدر بهش می‌نازی؟!
‫قبل از اینکه بتونی به سفر بری، این ‫آخرین وظیفه‌ایه که باید به انجام برسونی!
حرکت هشتم
که پیش‌از گل روح پلید، می‌لرزد توپی