‫و اگر مدت طولانی به ژرفا بنگری، ‫ژرفا نیز به تو می‌نگرد. ‫ [ فردریش نیچه ]
‫۲۱ ژوئن ۱۹۲۱
‫شروع...
‫و پایان.
‫یک ایده‌ی عجیب
‫که هر دو باید یکسان باشن.
‫ بدین سان دنیا خلق شد ‫[ به لاتین ]
‫بدین سان جهان خلق شد.
‫بدین سان
‫جهان
‫خلق شد
‫دیگه به پیشگویی اعتقادی نداری؟
‫به طنز دست سرنوشت اعتقاد دارم.
‫آدام میگه که همه‌ی چیزها باید همونجوری ‫که همیشه اتفاق می‌افتادن اتفاق بی‌افتن.
‫ما باید صرف نظر از سخت بودن ‫شرایط اون رو تحمل کنیم.
‫تا شش روز دیگه بهشت شروع می‌شه ‫و جهنم روی زمین تموم می‌شه.
‫بعضی وقتا فکر می‌کنم
‫بهشت و جهنم
‫هر دوشون یکی و یکسان هستن.
‫حق با آدام بود.
‫تو اعتقادت رو از دست دادی.
‫برای همینه که اون تو رو فرستاده؟
‫مدت زیادی برای این ‫لحظه صبر کردم.
‫جالبه که تویی.
‫امیدوار بودم روزی بیاد
‫که به هر چیزی که آدام بهت ‫بگه اعتقاد نداشته باشی.
‫ازش بپرس...
‫چرا اون تو رو قبول کرد.
‫و چرا تو رو نوآه صدا زد.
‫۲۷ ژوئن ۲۰۲۰ ‫شروع آخرین چرخه
‫مترجم: ‫میثم موسویان MeysaM.UnicorN ‫t.Me/unicorn۰۲۵
‫فکر می‌کنم ما برای ‫هم ساخته شدیم.
‫هیچ وقت فکر نکن غیر اینه.
‫قبل از ۴ نوامبر ساعت ۱۰:۱۳ ‫دقیقه‌ی شب باز نشود.
‫ژوئن ۲۰۲۰
27
‫اسم من کلادیا تیدمن‌ـه.
‫من یکی از معدود بازمانده‌های ‫آخرالزمان ۲۷ ژوئن ۲۰۲۰ هستم.
‫تقریباً سه ماه از زمان فاجعه گذشته.
‫هنوز مشخص نیست که دقیقاً چه ‫چیزی باعث رویداد‌های ویندن شد.
‫اما ذره‌ی خدا...
‫اگه ما بتونیم پایدارش کنیم، ‫شاید راه بازگشتی باشه.
‫بازگشت به گذشته.
‫شاید ما بتونیم نجات‌شون بدیم.
‫همه‌شون رو.
‫۲۱ ژوئن ۲۰۲۰
‫شش روز تا آخرالزمان
‫پاشید، خابالوها!
‫اولین هفته‌ی تعطیلات تابستونی‌ـه ‫و هوا برای ساحل رفتن عالی‌ـه.
‫میکل کجاست؟
‫اخبار محلی.
‫بیش از ۶ ماه پس از ‫ناپدید شدن مرموز ۴ نوجوان
‫یک شهروند سالمند و یک افسر ‫،پلیس محلی از شهر ویندن
‫هیچ سرنخی در مورد محل کنونی ‫و یا شرایط اون‌ها وجود نداره.
‫حالا یک گروه ویژه پلیس فدرال ‫به تحقیقات کمک می‌کنه.
‫امروز حالت چطوره؟
‫هنوز مشکل زانو داری؟
‫حالت تهوع؟
‫راستش، نتیجه‌ی آزمایشت ‫من رو نگران کرده.
‫دوباره باید بیمارستان بستری‌ـت کنیم.
‫نه.
‫اصلاً.
‫- می‌خوام اینجا بمونم. ‫- باشه.
‫ما برای نتیجه ام‌آر‌آیِ ‫بعدی صبر می‌کنیم.
‫ممکنه دوباره از هورمون ‫درمانی بریم به شیمی درمانی.
‫مارتا: بیا سمت پل.
‫کسی که چشم دیدن داره...
‫و گوش شنیدن...
‫شاید بتونه خودش رو قانع کنه ‫که هیچ انسانی...
‫نمی‌تونه رازی رو نگه داره.
‫اگه لب‌هاش ساکت باشن،
‫با نوک انگشتاش پچ پچ می‌کنه.
‫از هر منفذش خیانت به ‫بیرون نشت می‌کنه.
‫این از فروید بود.
‫من کلاسن هستم،
‫رئیس گروه ویژه‌ی ویندن.
‫امروز من مسئولیت پرونده‌ی حل نشده ‫افراد گمشده پارسال رو به عهده می‌گیرم.
‫هدف گروه ویژه دوباره گشودن ‫،کامل این پرونده‌هاست
‫برای بررسی همه‌ی شواهد و سرنخ‌ها ‫تا زمانی که ما رازهایی که...
‫زیرِ زمین مخفی شده رو کشف کنیم.
‫اخیراً بعضی از شما باید فراخوان برای ‫بازجویی دوباره رو دریافت کرده باشید.
‫- بله؟ ‫- تو گفتی "ما" منظورت کی بود؟
‫خودم و خانم داپلر،
‫که هنوز در مورد این ‫پرونده‌ها مشغول به کاره.
‫این گروه ویژه نیست!
‫چند ماهه شیش نفر گم شدن. ‫و این چیزی‌ـه که برامون می‌فرستن؟
‫یه نفر؟
‫و زنی که چیزی پیدا نکرده؟
‫ده نفر
‫که از زوایای مختلف ‫به یک فیل نگاه می‌کنن
‫ده تا توصیف متفاوت ارائه میدن...
‫در مورد شکل و ظاهرش.
‫یه فرد واحد
‫که همون فیل رو از ده ‫زاویه مختلف ببینه...
‫می‌تونه
‫اون مشاهدات رو کنار هم بذاره
‫و به یه نتیجه‌ی نهایی برسه.
‫پسر من گم شده.
‫دفعه‌ بعدی که بخوام یه فیل ‫پیدا کنم خبرت می‌کنم!
‫آره!
‫مادرت تو خونه حرفی می‌زنه؟ ‫منظورم راجع به تحقیقات‌ـه.
‫با ما نه.
‫ما می‌شینیم و منتظر می‌مونیم.
‫و هیچ اتفاقی نمی‌افته.
‫به همون اندازه‌ی کمه هشت ماه ‫پیش اطلاعات داریم.
‫بعضی وقتا فکر می‌کنم ‫بهتر بود که اونا می‌مردن.
‫اینو نگو.
‫من باید برم.
‫کجا؟
‫دنبال الیزابت که خونه یکی از دوستانه.
‫بعداً بهت زنگ می‌زنم باشه؟
‫چند روزه می‌خوام باهات حرف بزنم.
‫خیلی اوضاع درهم بود.
‫می‌خواستم باهات حرف بزنم.
‫- خیلی وقت بود که می‌خواستم. ‫- به خودت زحمت نده.
‫همونجوری احتمالاً بهتر بود.
‫خب...
‫تمومه دیگه.
‫بخاطر اون؟
‫- بخاطر یوناس؟ ‫- چی؟
‫چه ربطی به اون داره؟
‫ما خیلی به ندرت همدیگه رو دیدیم.
‫نمی‌دونم...
‫تو عوض شدی.
‫من...
‫حس می‌کنم یه چیزی رو قایم می‌کنی.
‫- نمی‌دونم چته تو. ‫- من چمه؟
‫یعنی که چی؟ مامانم داره می‌میره!
‫و...
‫- یه چیزایی هست که نمی‌تونم بهت بگم. ‫- چرا؟
‫نمی‌تونم دیگه.
‫باشه؟
‫اگه بدونی تو چه وضعی‌ام...
‫تو توی چه وضعی هستی؟
‫اگه فراموش کردی بدون، ‫پدر و برادر منم ناپدید شدن.
‫مادرم دیوونه شده و اصلاً ‫به من اهمیتی نمیده.
‫و حالا می‌خوای به من ‫راجع به وضع خودت بگی؟
‫اینجوری بهتره.
‫از طرف فرستنده‌ی ناشناس: ‫امشب.
‫انرژی جامعه رو می‌سازه.
‫انرژی اتمی تنها راه حل بوده، ‫هست و خواهد بود.
‫هیچ چیزی ارزون‌تر،
‫امن‌تر، و مطمئن‌تر نیست.
‫اما دنیای بیرون روی ‫پیشرفت اصرار داره.
‫شش روز دیگه نیروگاه ما ‫برای همیشه از کار می‌افته.
‫این یه رویدادِ تکان‌دهنده ‫برای همه‌ی ماست.
‫می‌خوام از شما بخاطر ‫وفاداری‌تون تشکر کنم.
‫بدون شما نیروگاه هسته‌ای ویندن، ‫اونجوری که ما می‌شناسیمش...
‫وجودش ممکن نبود.
‫بگذارید در طی این ۶ روز آخر،
‫به خاطر جامعه اون رو پر از زندگی کنیم.
‫همه چیز طبق برنامه‌ریزی ‫برای انتقال آماده شده.
‫و برنامه‌های تخریب؟
‫هر چیزی در سطح زمین باقی ‫می‌مونه و جز طبیعت میشه.
‫تشعشعات بشکه‌ها برای کاربرد ‫قبلی حوضچه بررسی می‌شه
‫پاسپورت
‫سلام؟
‫تو کی هستی؟
‫چی می‌خوای؟
‫چرا کلید داری؟
‫کلید خودمه.
‫منظورت چیه که کلید خودته؟
‫می‌دونم به نظر منطقی نمیاد.
‫اما حرفم رو بشنو.
‫دوچرخه‌ی زرد رو یادته؟
‫دوچرخه‌ای که تو و بابا توی ‫تولد هشت سالگی‌ـم به من دادید.
‫روز اول باهاش افتادم توی یه چاله.
‫ بازوم رو زخم کردم. ایناها
‫برو بیرون.
‫اینجا.
‫بابا اینجا پنکیک درست می‌کرد.
‫اون ماهیتابه رو انداخت ‫و اینجا روغن داغ ریخت.
‫من شیش ماه پیش از ‫زندگی‌ـت رفتم بیرون.
‫حدود ۳۳ سال پیش من رو پیدا کردی.
‫من همون موقع فهمیدم کار تو بوده.
‫بارون می‌اومد، یادته؟
‫پدربزرگ و تو می‌خواستید منو ‫با ماشین همراه خودتون ببرید.
‫تو گفتی هنوز بخاطر ‫چرنوبیل بارون اسیدی‌ـه.
‫من لباس زردم رو پوشیده بودم.
‫مامان.
‫منم.
‫یوناس؟
‫اما این غیر ممکنه.
‫هیچ چیزی تصادفی نیست.
‫همه‌ی مسیرها از پیش تعیین شدن.
‫هر چیزی موقعی که ‫باید اتفاق بی‌افته می‌افته.
‫در زمانش.
‫در مکانش.
‫انگار دنیا یه فرش بوده
‫که از شبکه‌های بی‌پایانی از ‫نخ‌های بی‌پایان بافته شده
‫که هر کدوم سر جای خودش هستن.
‫ورودی غار
‫اما تعداد کمی از ما می‌دونن ‫این سفر اونا رو به کجا می‌بره.
‫تو قدم اولت رو برداشتی.
‫آدام بهت افتخار می‌کنه.
‫منم همین حس رو داشتم.
‫می‌گذره.
‫آدام.
‫چرا ما رو برد؟
‫چیزهایی هنوز از تو مخفی هستن.
‫اما آشکار میشن.
‫کم کم.
‫وقتی که زمانش برسه.
‫از کجا می‌دونیم چی درسته چی غلط؟
‫چی خوبه چی بده؟
‫با شنیدن صدای درونت.
‫با پیروی از خودمون و نه دیگران.
‫ذات واقعی ما خودش رو نه تنها در اعمال ‫ما بلکه در هدف خودشون نشون میده.
‫من تو هستم.
‫من صدای توام.
‫هیچوقت اینو فراموش نکن.
‫همه چیز به هم مرتبطه.
‫تو.
‫من.
‫و گذشته.
‫و آینده.
‫نه، نه!
‫وایسا!
‫کی هستی؟ قایمش کردی!
‫اونجا، پشت دیوار! ما دیدیمش!
‫ما سیگنال رو دنبال کردیم.
‫تا منطقه‌ی مُرده.
‫خدا رو قایم کردید!
‫نباید خدا رو قایم کنید.
‫اون فقط برای شما نیست.
‫نباید خدا رو قایم کنید.
‫نه!
‫هیچ کس نمی‌تونه وارد ‫منطقه‌ی مُرده بشه.
‫هر تلاشی برای این کار مجازات ‫مرگ رو به دنبال داره.
‫این قانون‌ـه.
‫ما آینده هستیم.
‫بدین سان جهان خلق شد.
‫کجا بودی؟
‫اون بیرون چیزی نیست.
‫گذرگاه تنها امید ماست.
‫بی‌ایمان‌ها مُردن.
‫پیشگویی اتفاق می‌افته، ‫گذرگاه باز میشه
‫و ما به بهشت هدایت میشیم.
‫بی‌ایمان‌ها مُردن؟
‫همه مُردن، خانواده‌م‌، دوستام.
‫همه توی زمان من شیش روز دیگه می‌میرن!
‫نیازی به بهشت کوفتی شما ندارم.
‫فقط می‌خوام برم خونه.
‫اونا پشت دیوار چی می‌خوان؟
‫چرا مامان نگه‌شون می‌داره؟
‫پدر پدربزرگ کلی وقت پیش مُرده.
‫فکر می‌کنم چون تنها چیزیه که
‫اونو یاد خانواده‌ش می‌ندازه.
‫بعضی چیزا رها کردن‌شون سخته.
‫حیف که هیچوقت پدربزرگ ‫و مادربزرگ رو ندیدم.
‫مامان اونا رو یادشونه؟
‫مادرت وقتی اونا مُردن ‫هنوز خیلی کوچیک بود.
‫بیا.
‫اینجا به دنیا اومدی؟
‫پدر بزرگم اینجا به دنیا اومده بود.
‫من باهاش بزرگ شدم.
‫پدربزرگت هنوز زنده‌ست؟
‫نه.
‫به این فکر کردی که ‫ممکنه اون بوده باشه؟
‫- کی؟ پدربزرگم؟ ‫- نه.
‫همکارت، اولریش.
‫نه.
‫چطور؟
‫اون مدت کمی قبل ناپدید ‫شدنش به تو زنگ زد.
‫اون تماس دقیقاً ۱۲ ثانیه طول کشید.
‫احتمالاً پیامگیر صوتی بوده.
‫چی می‌خواست؟
‫هیچی.
‫اون اشتباهی شماره گرفته بود.
‫هنوز پیامش رو داری؟
‫نه.
‫البته که نه.
‫اینا اظهارات والدینن.
‫ممنون، وولر.
‫قابلی نداشت.
‫یه دفتر برات آماده کردم.
‫آخر راهرو.
‫ناامیدی‌ها نتیجه‌ی انتظارات غلط هستن.
‫مادرم می‌گفت، "امید داشته باش، نه انتظار
‫اینجوری ممکنه به جای ‫ناامیدی معجزه نصیبت بشه.
‫شاید منتظر یه آدم متفاوت بودی
‫و من گیرت افتادم.
‫اتفاقی بوده؟
‫من به اتفاق باور ندارم.
‫فکر می‌کنم دو تا چیز میان ‫پیش هم چون به هم تعلق دارن.
‫شروع کنیم؟
‫مامان؟
‫پرونده‌ی تحقیقات
‫درِ آهنی؟
‫جالبه که آدما تسلیم نمی‌شن،
‫با توجه به بیهودگی وجودشون.
‫یک چرخه‌ی بی‌پایان مرگ و زندگی.
‫ریشه‌ی همه این رنج‌ها کجاست؟
‫به بارتوش گفتی؟
‫و اون اصلاًً مشکوک نشد؟
‫اون همیشه ذاتاً ساده‌لوح بود.
‫آخرالزمان باید اتفاق بی‌افته.
‫تو شکی داری؟
‫با یه جنگل قدیمی چکار می‌کنی ‫که درختای جدید توش رشد کنن؟
‫می‌سوزونی‌ـش.
‫زمان زیادی نمونده.
‫صفحه‌های گمشده...
‫باید پیداشون کنی.
‫آدام؟
‫اونا منتظرت هستن.
‫شش روز دیگه.
‫دارم استراحت می‌کنم.
‫خب... ساک ۴۰ یورو، مقعدی ۸۵ یورو.
‫برای کارای عجیب غریب پول اضافه باید بدی. ‫اما باید اول غذا بخورم.
‫لباس‌هات رو در بیار.
‫می‌تونی بگی که من ‫بی‌نهایت وجود دارم.
‫الان اینجام.
‫من توی هر ثانیه بین ‫تولد و مرگم هستم.
‫من همیشه یوناسم.
‫من همونم.
‫و با این حال همون نیستم.
‫تو هم اون آدمی نیستی که یک ‫ساعت پیش از اون در اومدی تو.
‫اما یوناس کجاست؟
‫یوناس من کجاست؟
‫اون توی آینده‌ست.
‫توی آینده؟
‫آره.
‫اما نمی‌تونه برگرده.
‫سعی کردم گذرگاه رو ‫نابود کنم، اما فقط بستمش.
‫برای همین هنوز اونجاست.
‫چرا تو اینجایی؟
‫برای این که یک بار ‫برای همیشه تمومش کنم.
‫همون مرده‌ست!
‫کدوم مرد؟
‫مردی که ساعت داشت. اون نوآه‌ست!
‫نوآه؟
‫پلیس
‫حواست به کوچک‌ترین انحراف ‫توی اظهارات‌شون باشه.
‫هر جزئیاتی مهمه.
‫پیتر: من نوآه رو پیدا کردم. ‫بیا به پناهگاه.
‫چیزی شده؟
‫باید برم.
‫من گواهینامه ندارم.
‫می‌تونی فردا سوارم کنی؟
‫آره.
‫مامان قفلش نکرد.
‫چیه؟
‫وسائل بابا.
‫مدارک و نقشه‌های پلیس از غار.
‫برای همینه که مامان ‫هر روز میره اونجا.
‫فکر می‌کنم دنبال اینه.
‫یه در. تو غارها؟
‫میره به نیروگاهِ برق هسته‌ای.
‫همه‌ی اونا چیزی می‌دونن ‫که ما نباید بدونیم.
‫مامان، بارتوش.
‫پلیس.
‫همه‌شون راز لعنتی ‫خودشون رو دارن.
‫آماده‌ای؟
‫ممنون برای قهوه.
‫خوشحال شدم از شر ‫اون چیز خلاص شم.
‫دوباره به مامان زنگ بزن. باشه؟
‫خداحافظ.
‫اون نوآهه.
‫الیزابت پیداش کرد، توی مغازه.
‫لای کتاب بود.
‫گفت که اون مردی بوده ‫که بهش ساعت رو داده.
‫۸ ژانویه ۱۹۲۱.
‫بدین سان جهان خلق شد.
‫شارلوت، اینا کی‌ان؟
‫چرا پدربزرگت اینو داشته؟
‫نمی‌دونم.
‫تماس رد شد
‫مترجم: ‫میثم موسویان MeysaM.UnicorN ‫t.Me/unicorn۰۲۵