سی‌نما تقدیم میکند www.30nama.blue
‫یه نفر پسرم رو اجیر کرده بود تا پدرت رو بکُشه.
‫- میخوای نجاتش بدی! ‫- دارم حقیقت رو میگم.
‫لعنتی!
‫هر کسی دستور اون قتل رو داده...
‫-...خیلی خطرناک‌تر از اونیـه که ماشه رو کشیده. ‫- گوه توش!
‫قضاوت این موضوع با منه.
‫بهم قول میدی به پسرم کاری نداشته باشی؟
‫بهت قول میدم وقتی از اینجا میری بیرون ‫از پشت بهت شلیک نمی‌کنم.
‫من...پسرم رو بهت نمیدم!
‫- من متاسف نیستم... ‫- اون در لعنتی رو باز کن.
‫...چون اونی که باید متاسف باشه، من نیستم.
‫برو سمت غرب...
‫پیشِ «ایوی».
‫وقتی که دیگه خسته شدن از بس دنبالش گشتن، ‫اون یه قایق آماده میکنه.
‫- بخاطر من مواظبش باش، مَل. ‫- حتماً.
‫15تا به سمت شمال، 30 تا بالای رودخونه، ‫دوباره 15 تا شمال.
‫بعدش شروع میکنیم به کَندن.
‫- بزرگ یا کوچیک؟ ‫- چی؟
‫خب بین 15 قدمِ بچگونه با 15 قدمِ باباگونه،
‫- خیلی فاصله‌ست! ‫- قدمِ باباگونه؟
‫15 قدمِ باباگونه؟! دیوث من دارم به متر میگم.
‫- ریدم بهش، دَرن. ‫- چیه؟ چی شده؟
‫حتماً باید حرف اول اسمت می‌بود؟
‫گمشو بابا اصلاً مهم نیست. ‫مهم اینه که اول خودمون پیداش کردیم.
‫اون یارو یه بچه‌بازِ لعنتی ـه.
‫یه شلیک...بعدش پول همه چیزمون در میاد.
‫می‌تونیم از دست همه‌شون...فرار کنیم.
‫فقط خودمون.
‫پرش کن.
‫هوی! هوی! از اون پنجره فاصله بگیر.
‫خواهش میکنم، مَل. ‫چندین روزه که این تو گیر افتادم.
‫نمیشه برم یه خورده هوای تازه بخورم؟
‫- فقط یه دقیقه. ‫- نه، نمی‌تونی.
‫همینجا می‌مونی تا اون قایق برسه.
‫- نمیشه که همینجوری مجبورم کنی سوار یه قایق لعنتی بشم.
‫چرا می‌تونم و خواهم کرد.
‫حالا بگیر بشین.
‫اون یارو و خانواده‌ش میخوان تو بمیری.
‫هر روز که میگذره، احتمالش بیشتر میشه که ‫بیان دنبالت بگردن.
‫باباتم همینطور.
‫فکر میکنی اون دیوث به تخمم ـه؟ ‫اونم بعد از اون کاری که با یوآن کرد.
‫اگه اون کسی رو که کُشتی، نمی‌کُشتی...
‫اون هیچ دلیلی برای انجام اون کار نمیداشت، ‫مگه نه؟
‫هی، این قضیه خیلی بزرگ ـه، دَرن. ‫بزرگتر از این حرفاست که بخواد درست بشه.
‫بخاطر اون کاری که توئه لعنتی کردی، ‫خیلی‌هامون داریم صدمه می‌بینیم.
‫ولی من هنوز اینجام، تو هم هنوز زنده‌ای. ‫پس حداقل کاری که می‌تونی بکنی...
‫اینه که خاطرجمع بشی، بیشتر از اینی که ‫مجبور هستیم، صدمه نبینیم!
‫متوجه میشی؟
‫- واقعاً اینجا وایفای نداره؟ ‫- هنوزم داری درباره‌ش غُرغُر میکنی؟
‫اینجا وایفای نیست، هفته‌ی پیش نبوده، ‫دیروز هم نبوده...
‫امروزم نخواهد بود!
‫و فردا هم که دوباره می‌پرسی، وایفایی نخواهد بود!
‫هفته‌ی بعد چی؟
‫خب، تا اونموقع قایق میاد و تو هم میری.
‫- ایشالا! ‫- خدا رو شکر. اینجا که هیچ گوهی نمیشه خورد.
‫حتی نمیذاره از اون پنجره‌ی لعنتی به بیرون ‫نگاه کنم.
‫یه کتاب بخون، پیانو بزن. ‫یه کاری بجز آیه‌ی یأس خوندن بکن.
‫ببین، مَل. ازت میخوام بری مسافرخونه‌ی بالا.
‫یه سری جنس واسم اومده. ‫بچه‌ها هم ماشین رو برداشتن.
‫- اونا محصولات منو میفروشن. ‫- خودت پا نداری، مگه نه؟
‫چی؟ با این زانوها برم روی اون تپه؟ ‫مثل خودکشی می‌مونه.
‫- خب من میرم. ‫- غلط میکنی بری!
‫اوه!
‫حتماً کار خیلی بدی کردی. ها؟
‫بدونِ اینکه حواست مدام به پشت سرت نباشه....
‫- حتی نمیتونی بری نون و لوبیاهای منو بگیری. ‫- نه، اشکالی نداره. خودم میرم.
‫- فقط نون‌ها و لوبیاها دیگه؟ ‫- فرانک یه جعبه واست میاره.
‫- یه جعبه؟ اوه عالی شد! ‫- سنگین نیست.
‫بهت قول میدم.
‫- گفتی تا اون قهوه‌خونه چقدر راهه؟ ‫- اگه از توی جنگل و اون تپه بری...
‫تقریباً یک مایل!
‫نگران نباش. پولش رو هم میدم.
‫اوه، خیلی ممنون!
‫بکستر، بیا اینجا.
‫دور تا دور اینجا رو محصور کن. ‫میخوام همه جا رو پوشش بدیم.
‫اون پیرمرد نمی‌تونه خیلی دور شده باشه.
‫درخواست می‌کنم تمام تیم‌های شناسایی ‫روی دوربین‌های امنیتی کار کنن،
‫پمپ بنزین‌ها، مسیرهای حمل و نقل، جاده‌ها...
‫بزرگراه‌ها، همه‌ی نواحیِ اطراف اینجا. ‫کد مظنون:
‫آلفا-فاکسترات-اکو-7-3-8-4
‫کینی ادواردز.
‫تماس دریافتی==> مَل
‫لاف؟
‫کیه؟
‫دَرن...پسر همین یارو... ‫میدونم کجا قایم شده.
‫به اولریچ بگو یه تیم آماده کنه.
‫کاپیتان...
‫باید بریم
‫هی! بهت گفته بودن اینجا نیای!
‫قسم میخورم اگه گلوله‌ای کِش رفته باشی...
‫- کِش نرفتم. نمیرم. قول میدم. ‫- خب، اگه هم برداشتی...
‫خیلی اذیت میشی تا با اون شلیک کنی.
‫کالیبر این گلوله داخل هفت تیر تو ‫جا نمیشه، پسر جون.
‫عجب تفنگ جالبی داری!
‫کی اونو بهت داده، ها؟
‫طرفای تو، من فقط «مایکی کارترایت» رو میشناسم...
‫که همچین اسباب‌بازی‌ای میسازه که میتونه ‫جونِ یه مرد رو بگیره.
‫میدونی که نمی‌تونم بهت بگم.
‫به اونایی که الان دارن پرس و جو میکنن ‫که من کجا هستم هم نمی‌تونم بگم!
‫جواب خوبی بود!
‫- بابت اینا چقدر پول در میاری؟ ‫- اونقدری که دیگه نگران چیزی نباشم.
‫اونقدری که اینجا رو سر و پا نگه دارم.
‫ولی با این وجود هنوز اونقدری نیست که ‫بتونی پول یه اینترنتِ لعنتی بدی؟
‫پدرسوخته‌ی زبون‌دراز!
‫اصلاً چی شد که همچین کاری رو شروع کردی؟
‫آدم چیزی که باهاش آشناست رو میسازه!
‫وقتی همچین چیزی رو از نزدیک می‌بینی...
‫آره...
‫خب...
‫کِی میخوای بهم بگی کیو کُشتی؟
‫فرانک؟
‫فرانک!
‫سرعت ارائه‌ی خدمات... پایین ـه.
‫جدی؟
‫- فرانک، اونجایی؟ ‫- دارم میام.
‫- کمکی از دستم بر میاد؟ ‫- ببخشید؟
‫گاز نوشیدنیت داره میره. ‫چرا مشغول به خوردنش نمیشی؟
‫- ممنونم. ‫- خواهش میکنم.
‫برای بکستر. خب؟
‫خدای من! چندین ساله که ندیدمت. ‫ایندفعه چی شده؟
‫«ایوی» منو فرستاده.
‫امیدوارم که با ماشین اومده باشی. ‫به اندازه‌ی یه هفته واسش جنس دارم.
‫میدونی که ایویِ خودمون ‫چقدر مشروب خوردن رو دوست داره.
‫چون اینجا زندگی میکنه، اصلاً نمیشه سرزنشش کرد.
‫تاحالا به این فکر کردی که پستِ درب منزل بذاری؟
‫در فاصله‌ی پنج مایلیِ اینجا، ‫فقط پنج تا خونه وجود داره.
‫در ضمن توی این 15 سال، تو اولین کسی هستی ‫که از این موضوع ناراضی ـه.
‫- بچه‌شهری‌های لعنتی! ‫- درتو بذار! باشه؟
‫خب حالا بهش بگو این هفته، ‫گوشت کنسرو شده نداشتم...
‫ولی یه چندتا پودر گوشت گاوِ اضافی انداختم توش.
‫شوهرش، آلبرت، عاشق ایناست.
‫- عالیه! بگذریم... ‫- باشه.
‫بغیر از این، دقیقاً همون چیزایی که خواسته رو دادم.
‫خب، البته الان شکم دو نفر دیگه هم باید سیر کنه! ‫کمک‌های اولیه
‫راستی...
‫چند وقت قراره اینجا بمونه؟ ‫پسره رو میگم.
‫گفتم که...پنج تا در...پنج مایل...15 سال!
‫هممون توی هر مشکلی که داشته باشیم ‫به همدیگه کمک می‌کنیم.
‫منو بگو فکر می‌کردم اینجا هیچ سوالی پرسیده نمیشه.
‫- خیلی زر میزنی، میدونستی؟ ‫- هوی!
‫امشب وقتی آلبرت لب اسکله لنگر بندازه، ‫قسم میخورم اون کسی که...
‫بهش کمک میکنه تا اون قایق بنزین بزنه، منم. ‫تا شماها سر صبح آماده باشید تا برید.
‫حالا با یه خورده احترام و اعتماد، ‫به جایی بر نمیخوره! مگه نه؟
‫متاسفم.
‫ببین، اگه چیزی میخوای... ‫یا اگه اون پسر چیزی میخواد...
‫اون پسر فقط یه وایفایِ لعنتی میخواد.
‫آره ولی خب اصلاً وایفای نداریم.
‫گُم شدی؟
‫- توالت؟ ‫- دقیقاً بغلت...همونجا که نوشته توالت!
‫فقط می‌تونی بشاشی!
‫- حق ریدن نداری. ‫- پس شانس آوردم.
‫جفتمون شانس آوردیم!
‫بیا، همه‌ی اینا رو ببر.
‫- عالی شد! ‫- آره. می‌تونی ببریشون؟
‫میدلندز-ولز شمالی
‫- کارت دیگه تموم شد؟ ‫- تقریباً.
‫عزیزم برو میز رو بچین.
‫باشه.
‫همینجا بمون.
‫کاری باهات ندارم.
‫فقط ماشین جیپ و تفنگت رو میخوام.
‫معامله‌ی کالا به کالا که نیست!
‫لولِ تفنگت رو خم کن و بدش به من.
‫بیا.
‫باکش پُره؟
‫دو سومش پُره. ‫قبل از اینکه وایسه یه چند صد مایلی میره.
‫- بیشتر از اونی ـه که من نیاز دارم. ‫- بابایی؟
‫- جولز، همونجا بمون! ‫- هی!
‫بابایی؟
‫خواهش می‌کنم...این کار رو نکن.
‫قصد نداشتم کاری بکنم. ‫ولی اگه یه قدم دیگه برداری، میکنم!
‫حالا من باید یه جایی برم. ‫ولی فردا می‌تونی زنگ بزنی به پلیس...
‫و گزارش دزدیده شدنِ ماشین رو بدی. ‫زودتر از اون نباید بگی!
‫باور کن دلت نمیخواد من دشمنت باشم.
‫متوجهی؟ حالا برو.
‫برو با خانواده‌ت باش.
‫- شماره‌ای که با آن تماس گرفته‌اید... ‫- لعنت بهش!
‫لطفاً بعد از صدای بوق، پیغام بگذارید.
‫مَل...
‫پسر والاس بهمون حمله کرد...
‫خیلی هم بد حمله کرد!
‫حالا آنجلا چیزی نیست...
‫ولی یه نفر دیگه همراهش بود...یه گرگ!
‫فکر کنم داره میاد سراغ تو و دَرن.
‫من تو راهم.
‫خیلی زود میرسم اونجا.
‫اگه قایق آلبرت قبل از من رسید اونجا...
‫فقط مطمئن شو پسره سوارش میشه.
‫مگه تو نباید داخل باشی؟
‫مَل گفت می‌تونم...
‫اگه تو بهش نگی منم نمیگم.
‫نمیخوای تاشون کنی؟
‫من و آلبرت از روز اولی که همدیگه رو دیدیم ‫پر از چین و چروک بودیم. ‫(هم لباس، هم پوست)
‫یکی از وجه اشتراک‌های دیگه‌مون، تنبلی‌مونه.
‫و البته بچه‌ها!
‫من و آلبرت بخاطر وجود اونا در اینجا زنده‌ایم!
‫هر کدومشون یه جور اومدن توی زندگی‌مون. ‫ولی همشون رو مثل هم دوست داریم.
‫خب این قایقه کِی میرسه؟
‫- قبل از تاریک شدنِ هوا. ‫- چی؟ امروز؟
‫خب...
‫آلبرت که دلش نمیخواد حداقل تا یکی دو روز آینده ‫سفر خودشو شروع کنه.
‫و اگه مَل زودتر اون تنِ لشش رو بیاره اینجا، ‫و غذا و نوشیدنی بیاره...
‫می‌تونیم درست و حسابی بدرقه‌ت کنیم.
‫میشه بمونم؟ نمی‌تونید منو هم مثل بقیه ‫به فرزند خوندگی قبول کنید؟
‫- آه عزیزم... ‫- می‌تونم کار کنم. هر کاری که بخواین میکنم.
‫میدونم که همینطوره. ‫ولی تو یه نفر رو کُشتی دَرن.
‫اینکه بیشتر از این، اینجا بمونی... ‫نه برای خودت امنه نه برای ما.
‫گُم شدی؟
‫- توالت؟ ‫- دقیقاً بغلت...همونجا که نوشته توالت!
‫فقط شاش! حق ریدن نداری!
‫- پس شانس آوردم! ‫- جفتمون شانس آوردیم!
‫کاپیتان؟
‫چی براتون بیارم؟
‫اوه، نه، نه، نه.
‫هوی، یالا!
‫- حالت خوبه؟ ‫- آره، خوبم.
‫- تو کی هستی؟ ‫- هیچکس.
عضو جدیده، مامان؟ - نه. فقط رد میشده. تا صبح میره -
‫هی، قضیه چیه؟ ‫شوخیتون گرفته دیگه، آره؟
‫هوی! دیگه نزدیک نشو، پیرمرد!
‫- ایوی... ‫- حرف نباشه!
‫پسر، جدی میگم، ‫اگه اون خریدهای من از دستش بیوفته...
‫عواقب خیلی ناخوشایندی داره! ‫اون همراهِ اون پسره‌ست.
‫- برو جلو یه کمکی بهش بکن. ‫- نه، لازم نکرده!
‫همین الان با ماشین، از بغل من ‫و این همه کیسه رد شدید!
‫می‌تونم از همینجا اینا رو پرت کنم تو خونه!
‫وقتی که بهت نیاز داشتم کجا بودی؟
‫- پاره شدم تا رفتم و برگشتم! ‫- تو پدرشی؟
‫دَرن، برگرد داخل!
‫هوی! خیلی اینجا که کلی جنس باقی مونده. ‫یه هفته‌ای هست رفته بودید!
‫انتظار داشتم خیلی بیشتر از اینا بفروشید.
‫نتونستیم چیزی به «میکی کارترایت» تحویل بدیم.
‫به این زودی‌ها هم نمی‌تونیم!
‫یه نفر توی کیوسکش آتیشش زده!
‫- آتیشش زده؟ ‫- آره، خودش و همه‌ی جنس‌هاشو!
‫قبل از اینکه برسیم اونجا، پلیس محدوده رو بسته بود.
‫- تو! ‫- ایوی.
‫- میدونستم یه کار بدی کردی. ‫- ایوی!
‫اون تفنگ رو بده من. ‫اون تفنگ لعنتی رو بده به من.
‫این...این از اسلحه‌های مایکی ـه. ‫اینم گلوله‌ی منه.
‫راستش رو بهم بگو.
‫- کدوم خری رو کُشتی؟ ‫- ایوی.
‫- منو ببین! منو ببین! ‫- ایوی.
‫- بهم بگو! ‫- ایوی.
‫- کدوم خری رو کُشتی؟ ‫- فین والاس.
‫فین؟
‫آره.
‫فین؟
‫- نه، نه، نه. ‫- گوش کن...نمی‌تونستم بهت بگم. می‌تونستم؟
‫چون میدونستی در اونصورت، هیچوقت قایمش نمی‌کنم.
‫- از پنجره فاصله بگیر. ‫- چرا؟ چرا؟
‫فقط یه چیز رو بهم بگو. ‫چرا اونو کُشتید؟
‫ما نکُشتیمش. اون هدفش رو نمیشناخت.
‫دَرن! میشه از اون پنجره‌ی لعنتی فاصله بگیری؟
‫بابا...
‫یالا!
‫برو کمک دَرن.
‫مامان، خواهش می‌کنم...
‫لیام! نذار خونه رو محاصره کنن.
!محاصره کنین
‫ایوی!
‫خدای من...سقف!
‫همین الان...برید روی سقف.
‫اگه بغیر از ما، پای کسِ دیگه‌ای رو دیدی...
‫بهشون شلیک میکنی! میشنوی؟
‫دَرن، دَرن!
‫ولم کن!
‫برو، برو، برو.
در رو منفجر کنین
‫منو پوشش بده.
‫یالا.
‫دستات رو از روی من بردار.
‫لعنتی، تو کُشتیش. ‫یوآن رو کُشتی!
بدذات لعنتی. ‫از روی من بلند شو. از روی من بلند شو.
‫- تا جایی که بتونم معطلشون میکنم. ‫- ممنونم.
‫نه، نه، ایوی، خواهش می‌کنم، ‫همراهمون بیا. ایوی! نه!
‫کاری بکن که ارزش این کارها رو داشته باشی، پسر.
‫نه، نه، نه. لطفاً باهامون بیا. ‫لطفاً ایوی!
‫نه، ولم کن...خواهش میکنم ایوی باهامون بیا.
‫نه! ایوی! نه! ایوی!
‫آخرش کجاست؟
‫اسلحه رو بده من.
‫بدش به من. اون واسه خودمه.
‫بیا.
‫بیا...الان دیگه به یه دردی میخوره.
‫آلبرت باید اینجا باشه.
‫بریم.
‫هنوزم می‌تونیم موفق بشیم.
‫چندین هفته بود که توی این اسلحه ‫فقط یه گلوله داشتم.
‫هر روز که بهش نگاه می‌کردم، قسم میخوردم ‫که ازش روی تو استفاده کنم.
‫با این چیزا نمی‌تونی منو از پا در بیاری.
‫قبلاً هم انجامش دادم.
‫فقط یه ثانیه طول کشید.
‫نه، پسرم... خیلی بیشتر از این حرفا طول کشید. ‫(خیلی گرون‌تر از این حرفا واسمون تموم شد)
‫بیا...
‫اگه بذاری سوار اون قایق کنمت...
‫میذارم اون ماشه‌ی لعنتی رو بکِشی.
‫یالا...یالا...
‫یالا...
‫یالا.
‫- نه، نه، نه، ایوی! ‫- آلبرت، روشن نگهش دار، لعنتی!
‫- با هم قرار گذاشته بودیم، لامصب! ‫- کینی، همسر من کدوم گوریه؟
‫باید سوار اون قایق بشی.
‫- همینجوری مستقیم برو. ‫- بابا...خواهش میکنم!
‫هیس!
‫تا جایی که می‌تونی ادامه بده.
‫تا جایی که میره، دور شو.
‫یالا پسر.
‫قوی بمون!
‫بابا...
‫پسر...
‫چرا اونو انتخاب کردی؟
‫سلام، دفتر آقای کاپادی!
‫- زرد 6-4-2 ‫- بله، جناب. فوراً وصل میشه.
‫- اینجا کارمون تموم شد. ‫- همه؟
‫- بیشتر از همه! ‫- همه‌ی ردها رو پاک کن و برگرد لندن.
‫همین الان دستور رسید.
‫یه هدف جدید داریم.
‫یه پسرِ دیگه!