‫آنچه گذشت...
‫- آره. فکر نکنم بتونم اینکارو بکنم. ‫- چیکار؟
‫این روند درمان...
‫- فکر نمی‌کنم به جایی برسه. ‫- می‌خوای به کجا برسه؟
‫جایی که درمورد خودم ‫کمتر احساس گُه بودن داشته باشم.
‫از طرف فرمانده‌مون تماس داشتم. ‫سعی می‌کنه بفهمه آماده‌ی...
‫انجام وظایفم هستم یا نه.
‫- تو چی فکر می‌کنی؟ ‫- نه. من فکر نمی‌کنم آماده باشی.
‫خب، حس می‌کنم باید بهت سلام نظامی بدم.
‫راحت باش، دکی.
‫،این آخرین جلسه‌ی من ـه ‫حداقل تا یه مدتی.
‫اومدم تا یه چیزایی رو حل و فصل کنم. ‫و یه کاری هم احتیاج دارم برام انجام بدی.
‫- قهوه می‌خوای؟ ‫- حتما.
‫Blue August ‫wWw.IMDb-Dl.CoM
‫می‌دونم بی خبر میام.
‫- می‌خوای جلسه‌ی بعدی رو هم حساب کنم؟ ‫- نه. همین جلسه کافیه.
‫- شرمنده. پولام داره تموم میشه. ‫- اشکالی نداره.
‫- خب، چرا داری میری؟ ‫- کنجکاو شدی، ها؟
‫یادته بهت گفتم فرمانده‌ی اسکادران ‫باهام تماس گرفته؟
‫هفته‌ی پیش منو برگردوندن. ‫فکر می‌کردم راحت قبول کردن ولی اینطور نبود.
‫خواستن خلبانهای جدید رو برای آرایش نظامی آموزش بدم ‫تا هرچه زودتر برای پرواز آماده بشن.
‫- همیشه تو جنگ از این بازیا دارن. ‫- خب، تو چی بهشون گفتی؟
‫گفتم، لعنت به شما! ‫من ۳۹ سالمه، اول جوونیم ـه...
‫و یکی از بهترین خلبانهای جنگنده ‫تو ارتش هستم.
‫،منو ول نمی‌کنین تو چمنزار تا بچرم ‫اونم وسط جنگ.
‫- یکی دیگه برا خودتون پیدا کنین. ‫- واقعا همینا رو گفتی؟
‫خب، راستش نه، ولی... ‫بهش فکر کردم.
‫،حقیقتش اینو گفتم ‫بله قربان. هرطور در توانم باشه خدمت می‌کنم.
‫و روز بعدش هم گزارش کارم رو نوشتم.
‫فکر می‌کنی دیوونه‌م؟ ‫این مزخرفات رو فقط می‌تونم تحویل تو بدم.
‫حداقل هردومون می‌دونیم چرا میای اینجا.
‫- خب، چی راضیت کرد برگردی پایگاه؟ ‫- اه، جریانش مفصله.
‫بیشترشون از رده خارجن ‫ولی یه از خود راضی به تمام معنا هستن.
‫،تو چشمام نگاه می‌کنن ‫می‌دونن که من جاهایی بودم...
‫که اونا تو بدترین کابوسهاشون ‫هم نمی‌تونستن ببینن.
‫وادارشون می‌کنه قبل از ضربه زدن به ‫من یه کم فکر کنن.
‫،خب، آموزش به خلبانهای جدید ‫کاری ـه که می‌تونی خودت رو در مقام انجام اینکار ببینی؟
‫نمی‌دونم. شاید یه جور دیگه باشه.
‫ولی بازم محکوم به شکست ـه.
‫امکان نداره این بچه‌ها در عرض یک ماه آماده‌ی ‫ماموریتهای جنگی باشن. دیوونگی ـه.
‫اونا رو تو موقعیت قرار میدم. ‫بعضیاشون بهتر از بقیه کار می‌کنن...
‫البته وقتی اون بالا هستی پشت سر هم ‫می‌خونی و واکنش نشون میدی. مثل یه ماشین.
‫تصمیماتی که می‌گیرن می‌تونه ‫بهای هزاران زندگی باشه، حتی جون خودشون.
‫بیشترشون تو شبیه سازیها بهم نگاه می‌کنن ‫و با خودشون میگن وااای!
‫- خب، خیلی تحت تاثیر قرار می‌گیرن. ‫- حتما حس خیلی خوبی بهت میده.
‫اتفاقی شنیدم که بعضی از ‫بچه‌ها دارن درموردم حرف می‌زنن...
‫که من چقدر تو شبیه‌سازی خوب کار می‌کنم...
‫ولی بعدش پرتم می‌کنن تو جریان مخالف. ‫بهم میگن پیرمرد.
‫خب، منم میگم بلوف می‌زنن. ‫"اینو گوش کن، به تعلیم نظامی میگن "دستکش آهنی.
‫پنج مایل روی چوبهای سفت و ‫تله‌های شنی می‌دویم...
‫موانع طناب و سد، تیرهای تعادل ‫و مارپیچ ها.
‫حالا بعد از همه‌ی اینا هلیکوپتر نجات هست.
‫هلیکوپتر نجات مثل یه...
‫قوطی آبجو بزرگه. ‫درواقع شبیه ساز سقوط ـه.
‫،تو آب میریم پایین، وارونه میشیم ‫محکم بسته میشیم.
‫و تقریبا بدون داشتن اکسیژن ‫باید ازش بیرون بیایم.
‫سرتا پامون هم پر از لوازم، کلاه، لباس پرواز...
‫دستکش ـه تو تمام طول مسیر ۹ یاردی ‫تا به سطح آب برسیم.
‫چهارتا چیز غوطه ور هستن.
‫دوتای آخری، تاریکی آب ـه. ‫مثل فرود در شب.
‫خیلی از این بچه‌ها، گیج شده بودن ‫و شروع کردن به ضربه زدن برای نجات دادن خودشون.
‫اون وقت مجبوریم نجاتشون بدیم.
‫سخت ـه.
‫،بذار بهت بگم چطوری ـه ‫مردا رو از پسر بچه‌ها جدا می‌کنه.
‫خب، دکی، فکر کردی چیکار کردم؟
‫واقعا مجبورم حدس بزنم، آلکس؟
‫نکته‌ی خوبی بود.
‫من نمی‌ترسم.
‫من خونه‌مو تو تاریکی ساختم ‫و تو زندگیم دارم شنا می‌کنم.
‫نه فقط زدم در کون همشون...
‫بلکه دو ثانیه زودتر از زمان پایه هم ‫اومدم بیرون.
‫برای یه خلبان پیر از کار افتاده بد نیست، نه؟
‫زودباش پاول.
‫خب، فرمانده‌ی اسکادرانم ‫دستور داد برم دفترش.
‫همون موقع تمام افسرهای ارشد ‫اونجا جمع بودن...
‫و می‌خواستن بدونن که من به ‫انجام وظایفم علاقمند هستم یا نه.
‫اگه باشم، باید یه سری آموزشهای پایه‌ی ‫،اصلاحی رو تو پنساکولا بگذرونم
‫یه آتشبار آموزشی، تستهای بدنی، روانی... ‫فقط به خاطر اینکه مطمئن بشن بهبود پیدا کردم.
‫منم بهشون گفتم، شروع کنین عزیزان! ‫من برای هرچیزی آماده‌م!
‫تعجب کردی؟
‫خب، فکر کنم یه کم آره.
‫،نباید بشم ‫ولی فکر کنم همیشه این امکان هست.
‫ولی فکر می‌کنی خیلی سریع پیش رفته، درسته؟
‫خودت فکر می‌کنی سریع پیش رفته؟
‫دکی، اصلا نمی‌دونی چه حس خوبی ـه که ‫دوباره بدونی مفید هستی.
‫فکر کنم این واقعا مشکل مهمی بود.
‫اینکه می‌نشستم یه جا و ‫برای خودم تاسف می‌خوردم.
‫من یه مجری هستم، نه سخنگو، حالا همه‌ی اینا ‫تموم شده. اون روزا گذشت.
‫خب، حالا چیزی که لازم دارم اینه... ‫از یکی از همکارات یه تماس دریافت می‌کنی.
‫یه دکتر ارتش به اسم کانل. ‫قراره منو چک کنه.
‫گفتی که منو می‌بینی؟ ‫فکر می‌کردم این برات خودکشی حرفه‌ای ـه.
‫آره، باد به گوششون رسونده بود ‫که من از خونه‌م می‌زدم بیرون...
‫و اونا هم می‌خواستن بدونن ‫تو این مدت چیکار می‌کنم.
‫منم بهشون گفتم داشتم یه جور ‫مشاوره ازت می‌گرفتم.
‫درمورد ازدواجم... ‫خودم که حالم خوبه.
‫- خودت احساس خوب بودن می‌کنی؟ ‫- کار نداشته باش.
‫فعلا داریم درمورد کارم حرف می‌زنیم. ‫فقط بهش بگو همه‌چی روبراهه.
‫نیروی‌دریایی نمی‌تونه با یکی مثل من وقتش ‫رو تلف کنه. بهش بگو من آماده‌م.
‫- بذار اول درمورد این حرف بزنیم که آماده هستی یا نه. ‫- ول کن این مزخرفات رو! من تاییدیه‌ت رو لازم دارم.
‫تو داری منو تو یه موقعیت ‫خیلی سخت قرار میدی، آلکس.
‫ما بیشتر از اینا درمورد مایکلا حرف زدیم.
‫ازم که انتظار نداری دروغ بگم، داری؟
‫باشه، از نظر فیزیکی خوبم. ‫تقریبا ۴ ماه پیش یه حمله‌ی قلبی داشتم.
‫همه‌ی متخصصهای قلب میگن که... ‫از خوب شدنم تعجب کردن. می‌تونم از پسش بربیام.
‫ولی درمورد احساسات چی، آلکس؟
‫می‌تونی خودت رو تو یه هواپیمای در حال ‫پرواز تصور کنی بعد از اتفاقاتی که افتاده؟
‫داری درمورد اون مدرسه حرف می‌زنی؟
‫ببین، مدرسه همون بحرانی ـه که تو رو ‫قبل از هر جایی کشونده اینجا.
‫مطمئنی که آماده‌ای خودت رو دوباره ‫تو همون موقعیت مشابه قرار بدی؟
‫نه، گوش کن. ‫تروریستها بین غیرنظامی‌ها قایم میشن.
‫این یه روش مرسوم ـه. تقصیر اوناست که ‫خسارتهای سنگینی به بار میاد، نه ما.
‫اونا دارن زنها و بچه‌هاشون رو ‫تو خطر می‌ذارن.
‫بذار این حرف رو که تقصیر کی هست ‫و کی نیست رو کنار بذاریم.
‫اگه مسئول تلفات غیرنظامی بیشتری بودی ‫بازم می‌تونستی با خودت کنار بیای؟
‫چرنده.
‫آلکس، چند ماه پیش بهت حمله‌ی قلبی ‫دست داد.
‫،میشه صادقانه بهم بگی که نترسیدی ‫احساس گناه نکردی که...
‫احساس گناه برای یه خلبان اونم ‫موقع جنگ معنی نداره.
‫- ما آموزش ندیدیم که اینطوری فکر کنیم. ‫- ازت نپرسیدم چه فکر می‌کنی.
‫دارم ازت می‌پرسم چه احساسی داری.
‫و منم دارم میگم که مهم نیست چه حسی دارم.
‫بذار ببینم کیه. ببخشید.
‫خوب بود.
‫آره، درخواست کردن.
‫نه.
‫نه. الان نمی‌تونم درموردش حرف بزنم. ‫میشه بعدا زنگ بزنم؟
‫مایکلا، بذار برم، باشه؟ ‫الان پیش یکی هستم.
‫آره، باشه.
‫آره، خداحافظ.
‫ببخشید.
‫می‌خواست بدونه جلسه‌ای که با افسرهای ارشد ‫داشتم چطور پیش رفته.
‫می‌دونی، اون کاملا نسبت به دوباره پرواز کردنم ‫وسواس پیدا کرده. همونطور که می‌دونی.
‫چرا فکر می‌کنی اون ‫نگران پرواز کردنت ـه؟
‫خب، مرخصی کوتاه من ‫نظم و ترتیب اونو به هم ریخته.
‫اگه مثل یه زن و شوهر معمولی بودیم خوش می‌گذشت. ‫یه کم استراحت می‌کردم، هرچی.
‫بهت گفتم سر شام درمورد برگشتنم به خونه ‫باهام جر و بحث کرد؟ خب، نظرش برگشت.
‫فکر نکنم بتونم بیشتر از این بجنگم. ‫به علاوه، این چیزی ـه که همه می‌خوان.
‫همه؟
‫همه، پدرم. ‫اون و مایکلا، تو همه‌چی باهم متحد هستن.
‫چرا پدرت انقدر نگران ‫پرواز کردنت ـه؟
‫خب، این که مسئله‌ی پیچیده‌ای نیست، پاول.
‫فکر می‌کنه باید برگردم سر کارم. ‫کاری که هر مردی می‌کنه.
‫و درست هم میگه.
‫میشه بهم بگی چطور ‫به همچین نتیجه‌ای رسیدی؟
‫- مطمئنی وقت شنیدنش رو داری؟ ‫- هنوز کلی وقت داریم.
‫این همون چیزی ـه که باید درموردش حرف بزنیم...
‫مخصوصا حالا که داری سعی می‌کنی ‫منو وادار به اظهار نظر کنی.
‫اینجا خیلی گرم ـه.
‫یه جشن برای پسرم گرفتیم...
‫جشن تولد.
‫و همه‌چی اونجا روشن شد.
‫بهت گفتم که روی یه بچه‌ی خاص ـه.
‫گفتم؟ ‫به نظر میاد به دوست نیازی نداره.
‫پس، وقتی ازش پرسیدیم چه جور ‫جشنی می‌خواد، گفت فقط خانوادگی.
‫منم ازش پشتیبانی کردم. نمی‎‌خواستم به کاری که ‫دوست داره مجبورش کنم.
‫عموها و عمه‌ها و دایی‌ها و خاله‌ها و بچه‌هاشون ‫و همه‌ی کسایی که باهم ارتباط داشتیم اومدن.
‫بابام زودتر خودشو رسوند. ‫تو همه‌ کاری کمک می‌کنه...
‫،و مثل خونه‌ی خودش کار می‌کنه ‫به زنم میگه چیکار کنه چیکار نکنه.
‫می‌تونم بگم که اون از وقتی من رفتم ‫بیشتر وقتا اونجا بوده.
‫،و جنده‌ای که باهاش ازدواج کرده هم اونجا بود
‫و جوری داشت تو آشپزخونه آشپزی می‌کرد ‫که انگار مادرم هیچوقت وجود نداشته.
‫همین باعث شد حس بدی پیدا کنم، مثل... ‫یه غریبه تو خونه‌ی خودم.
‫پدرم منو می‌بینه و یکی از اون ‫نگاههای سردش رو تحویلم میده.
‫آلکس، خوب تونستی ازش بربیای.
‫مطمئن بودم رو یه چیزی ‫داشت مانور می‌داد.
‫ولی نپرسیدم...
‫،چون وقتی بخواد یه چیزی رو بهم بگه ‫میگه، و بعدش اتمام حجت می‌کنه.
‫و منم عجله‌ای برای انجام دادنشون ندارم.
‫،ولی با روی خیلی خوبه ‫ارتباط محکمی باهم دارن.
‫یه جورایی براشون آسونه.
‫احساس کردی که نمی‌تونی ‫با روی ارتباط برقرار کنی؟
‫خیلیا اونجا بودن. ‫زیاد وقت نداشتیم باهم تنها بشیم.
‫از وقتی از خونه رفتی ‫زیاد دیدیش؟
‫یکی دوبار. ‫نمی‌دونم زیاد رو چطور تعریف می‌کنی.
‫تا حالا ازت نپرسیده که چرا ‫دیگه پیششون زندگی نمی‌کنی؟
‫چرا. بهش گفتم باباش تو یه جور ‫ماموریت ویژه‌ست.
‫منظورم اینه که، من همینطوریشم خونه نبودم. ‫باهاش کنار میاد.
‫،راستشو بخوای ‫فکر کنم اینطوری براش راحت‌تره.
‫چرا دوری از پدرش براش راحت‌تره؟
‫تو جشن خیلی آزاد بود.
‫،ورجه وورجه می‌کرد، با بچه‌ها بازی می‌کرد ‫با همه حرف می‌زد.
‫باید می‌دیدیش. ‫یه آدم متفاوت.
‫هرکاری دوست داشت می‌کرد.
‫انگار تو غیبت من شکفته بود.
‫خب، نشکفته بود. ‫به حق چیزای ندیده، گُل که نیست.
‫انگار بالهاش باز شده بود.
‫آره، از این خوشم اومد.
‫شاید به خاطر این خوشحال بوده ‫،که تو اونجایی
‫شاید چون از دیدنت خوشحال بوده.
‫وقتی درمورد پرواز حرف می‌زنی جالبه...
‫چون هیچ تردیدی درمورد این حقیقت که ‫،نیروی دریایی بهت نیاز داره، نداری
‫اینکه اونا نمی‌تونن بدون تو کار کنن.
‫ولی وقتی از پسرت حرف می‌زنی...
‫پاول، ترمز کن.
‫پسره قبل از اینکه من برسم اونجا ‫یه روز عالی رو گذرونده بود.
‫امکانش هست که تو احساساتت درمورد...
‫پدرت رو، درمورد پسرت ‫هم پیشگویی کنی؟
‫- منظورت چیه؟ ‫- اینطوری شاید برای خودت بهتر بوده...
‫،که در نبود پدرت ‫،بالهات رو باز کنی
‫اگه اینطور نیست، خودت بگو چیه.
‫نه، دکی. وجود داشتن من ‫بچه رو اون روز خوشحال نکرد.
‫راستش برعکس بود.
‫چطور؟ چی شد؟
‫،بهت گفتم روی غرق شطرنج شده ‫درسته؟
‫بهش یه مجموعه‌ی شکیل هدیه دادم.
‫،همش از جنس عاج بود، از نایروبی وارد شده بود ‫یه کار هنری به تمام معنا.
‫به تیکه‌ها که نگاه کرد، هیپنوتیزم شد.
‫ولی اون فقط نصف هدیه بود.
‫نصف دیگه‌ی هدیه این بود که خودمم ‫داشتم تمرین شطرنج می‌کردم...
‫که با پسرم بازی کنم.
‫پس نشستیم پای میز شطرنج ‫و همه داشتن نگاه می‌کردن.
‫فکر کردم برام راحت ـه.
‫شاه سرخ‌پوست ـه، جایی که ‫وسط سربازا مستقر میشه.
‫بعدش اون یه حرکت کرد، من خنثی کردم. ‫باز یه حرکت دیگه کرد، بازم خنثی کردم.
‫و همینطور ادامه می‌دادیم و من ‫فکر می‌کردم دارم دفاع می‌کنم.
‫و بعدش...
‫هیچوقت فراموشش نمی‌کنم. ‫اتفاقی بالا رو نگاه کرد...
‫انگار که یه سایه افتاد رو صورتش.
‫وایساد و گفت...
‫حس خوبی ندارم. ‫نمی‌خوام بازی کنم.
‫رفت تو اتاقش. ‫دنبالش رفتم تا بالا. در زدم.
‫جواب نداد. ‫لای در رو باز کردم و دیدمش.
‫پشت میزش نشسته بود. ‫پشتش به من بود.
‫نمی‌دونم صدای اومدنم رو شنیده بود یا نه. ‫خواستم یه چیزی بگم ولی نگفتم.
‫همونجا وایسادم و خیره شدم ‫به پشت سرش.
‫،یه چیزیش بود ‫نمی‌دونم چی بود.
‫قلبم رو شکست.
‫بعد صدای پا شنیدم و برگشتم دیدم ‫پدرم پشت سرم ـه.
‫گفت: می‌دونی چرا ول کرد رفت، نه؟
‫سرم رو تکون دادم.
‫،و اونم یه نگاه بهم تحویل داد ‫همین نگاهی که الان تو داری.
‫،بهم گفت" اون سه تا حرکت انجام می‌داد آلکس ‫و اونوقت تو می‌باختی.
‫اون نمی‌خواست جلوی کل فامیل ‫پدرش رو شکست بده.
‫برات متاسف بود.
‫فکر می‌کنی حق داشت؟
‫می‌دونم حق داشت. ‫پسر من ـه ناسلامتی.
‫و بعدش پدرم؛ منو کشوند تو یه اتاق ‫و بهم حمله‌ور شد.
‫بهم گفت: تو رقت انگیزی.
‫یه چیزی تو زندگی راحت تو اشتباه پیش رفته ‫و تو رو تبدیل کرده به یه بی خاصیت.
‫اون درک نمی‌کرد که چرا من ‫دیگه مشتاق پرواز کردن نبودم...
‫،یا چرا دور از خونه بودم ‫خدا می‌دونه...
‫و خدا می‌دونه که مثل یه ‫نوجوون هستم.
‫گفت: ناامیدم کردی ، پسر.
‫،بزرگت کردم که قوی‌تر بشی ‫مرد بشی.
‫و می‌خواست بدونه که ‫کی همه‌ی اینا رو فرو کرده تو مغز من.
‫کی منو تبدیل کرده به یه... چی بود... کی منو تبدیل ‫کرده به هرزه‌ی کوچولوی غرغرو و خودخواه.
‫من داشتم واسه کی خرحمالی می‌کردم؟
‫،یا این یکی دیگه آخرش بود ‫میری پیش دکتر دیوونه‌ها؟
‫از کجا می‌دونست که تو ‫می‌رفتی پیش دکتر؟
‫- مایکلا بهش گفته بود. ‫- خودت به مایکلا گفته بودی؟
‫آره. مجبور بودم.
‫بهت پول نقد می‌دادم که جلوی ‫کش اومدن قضیه رو بگیرم.
‫ولی تمام مدت داشتم ‫از خودپرداز برداشت می‌کردم.
‫مایکلا به صورتحسابهای بانکی نگاه می‌کرد ‫و می‌خواست بدونه اون پول کجا میره.
‫به هر حال، بهش گفتم که ‫داشتم از یکی درمورد افکارم مشاوره می‌گرفتم...
‫و از کلمه‌ی "افکارم" استفاده کردم.
‫افکارم درمورد خودم و اون.
‫درمورد افکارت نسبت به ‫خودتون دوتا بهش گفتی؟
‫نه، دیگه حرفی نزد.
‫خب، بگذریم، گوش کن، پدرم...
‫آره، بهم گفت از دستم عصبانی ـه.
‫رفت طبقه پایین و، اه، پسر...
‫حسی داشتم که انگار یه قطار باری زده بهم.
‫خودم رو تو دستشویی حبس کردم ‫و همونجا نشستم...
‫نفسم بالا نمی‌اومد.
‫و وقتی بالاخره خودمو جمع کردم ‫برگشتم طبقه پایین و...
‫و همه باز دور شطرنج بودن...
‫،و بازی یکی دیگه رو می‌دیدن ‫از جمله مایکلا و...
‫می‌دونی با کی بود؟ ‫پدرم...
‫،و پسرم که قفل کرده بود رو این جنگ حماسی ‫که حریفها داشتن حرکت به حرکت پیش می‌رفتن.
‫کاملا بدون حضور من. ‫همه داشتن به‌به و چه‌چه می‌کردن...
‫و حتی نفهمیدن من اونجا ‫هستم یا نه.
‫تو روی چی دیدی که وقتی تو اتاقش داشتی ‫بهش نگاه می‌کردی قبلت رو شکست؟
‫به نظر خیلی...
‫آسیب‌پذیر می‌اومد.
‫نسبت به چی؟
‫نمی‌دونم، راستش...
‫همه چی...
‫توانش، انتظاراتش...
‫مشکلاتی که سمتش میاد... ‫،نمی‌تونم کنترل کنم
‫نمی‌تونم کنترل کنم.
‫یواشکی از خونه زدم بیرون...
‫بدون اینکه کسی خبردار بشه.
‫- اینطوری بهتر بود. ‫- برای کی؟
‫برای پسرم.
‫واقعا فکر می‌کنی پسرت تو روز تولدش ‫بدون پدرش راحت‌تره؟
‫آره، اینطور فکر می‌کنم.
‫بعد از اینکه سوار ماشین شدم و راه افتادم...
‫همینطور روندم، سریع.
‫و وقتی بالاخره بنزین تموم کردم ‫هوا تاریک شده بود.
‫تو یه بار منتظر موندم تا ‫شان و دنیل بیان دنبالم.
‫و شروع کردم به مشروب خوردن...
‫و نگاه می‌کردم به همجنس‌بازایی ‫که دور و برم وول می‌خوردن.
‫دوست داشتم دندونای یه نفر رو ‫بریزم تو حلقش.
‫ولی کسی نزدیکم نیومد. ‫حتی بهم نگاه هم نمی‌کردن.
‫،انگار خودشون می‌دونستن ‫انگار یه نیروی نامریی دورم رو گرفته بود.
‫،قبلش گفتی که ‫وقتی شروع کردی درمورد مهمونی حرف زدی...
‫اینکه همه‌چی اون روز روشن شده بود.
‫چی بود که روشن شده بود؟
‫که باید برمی‌گشتم.
‫برمی‌گشتم به ارتش.
‫به نظم، دستور، بله قربان. نه قربان.
‫،می‌دونیم کی بخوابیم، کی بیدار بشیم ‫چی بپوشیم، چی بخوریم، چه کاری انجام بدیم.
‫برای اینکه از سرم بیرون کنم.
‫برای هرکسی پیش نمیاد.
‫بعضی از ماها، باید ‫زندگیمون رو زندگی کنیم.
‫چرا فکر کردی که بری به ‫اون بار خاص؟
‫نمی‌دونم.
‫می‌خواستم هرکسی رو به محض اینکه...
‫نفس کشید بتونم بزنم، به خاطر همین.
‫ولی کسی کاری نکرد.
‫نه.
‫امکان داشت به خاطر یه دلیل معکوس ‫اونجا بوده باشی، آلکس؟
‫چون هیچکس ازت نمی‌پرسید یا نمی‌خواست ‫چیزی غیر از خودت باشی؟
‫،این مسائل با پدرت ‫با شخصیتت...
‫با اونچه که واقعا برای خودت می‌خوای...
‫،این چیزا ‫اینا رو باید بهشون دقت کرد.
‫فکر نمی‌کنی بهتر می‌شد باهاشون ‫رو زمین کنار بیای...
‫تا اینکه اونا ۲۰۰۰۰ پا ‫تو هوا دنبالت بیان؟
‫صبر کن، یعنی الان واقعا ‫داری نظر خودتو میگی؟
‫بهم میگی پرواز نکنم؟
‫نمی‌تونم جواب بدم.
‫اینطوری احساس می‌کنم داری از می‌خوای...
‫مسئولیت یه تصمیم مهم تو زندگیت رو ‫با تو شریک بشم.
‫،می‌دونی، برگردی بغداد ‫مایکلا رو ترک کنی.
‫فکر می‌کنم این راه رو گذروندیم.
‫ازت نمی‌خوام تصمیم بگیری، پاول. ‫خودم می‌تونم.
‫تصمیمم رو هم گرفتم.
‫نه، ازت مردونه می‌خوام...
‫بهم بگی، اگه جای من بودی ‫چیکار می‌کردی؟
‫،آلکس، اگه من جای تو بودم ‫درمانم رو ادامه می‌دادم.
‫با این مسائل پیچیده‌ای که درموردش حرف زدیم ‫مقابله می‌کردم...
‫نه اینکه از کنارشون ساده بگذرم، مثل تو ‫که داری با زندگیت همینکارو می‌کنی.
‫یه چیزی رو می‌تونم بگم...
‫اونا دوباره به سمتت میان.
‫ولی تو بهم نمیگی که پرواز نکنم.
‫می‌دونی، اشتباه می‌کنی.
‫من اشتباهی مرتکب نشدم.
‫،وقتی اون بالا تو آسمون هستم ‫وقتی ـه که رو خودم کنترل دارم.
‫بازم نمی‌فهمی.
‫من...
‫بهترینم.
‫پاول، گوش کن، پاول.
‫منو با این ارتش در ننداز.
‫دنیام رو ازم دور نکن.
‫خب...
‫فکر کنم وقتمون تموم شد.
‫چیه، دکی؟
‫این... شماره‌مه.
‫،می‌خوام هروقتی خواستی بهم زنگ بزنی ‫روز یا شب.
‫درمورد هرچیزی که خواستی حرف بزنی، باشه؟
‫باید فکر کنم.
‫به همین زودیا می‌خوام پرواز کنم ‫زیر بغل دنیا...
‫و به تو و صندلیت هم...
‫فکر می‌کنم.
‫می‌دونی، آلکس...
‫فقط خواستم بگم...
‫فکر می‌کنم امروز کارت عالی بود.
‫شجاعانه بود.
‫واقعا میگم.
‫دوست دارم ادامه بدیم.
‫باشه؟
‫- خداحافظ دکی. ‫- مواظب باش، آلکس.
‫Blue August ‫wWw.IMDb-Dl.CoM