‫آنچه گذشت...
‫چرا بهم نگفتی پدرت تو میامی ـه؟
‫- چرا مثل یه راز نگهش داشتی؟ ‫- راز نیست.
‫اون از اقدام به خودکشی تو خبر نداره.
‫قصیر اون نیست که من اون قرصا رو خوردم.
‫- به خاطر مسأله‌ای از دستش ناراحتی؟ ‫- انقدر از اون حرف نزن.
‫می‌خوام یه چیزی رو یادت بمونه سوفی.
‫جاهای دیگه‌ای هم وجود دارن ‫که تو توشون احساس امنیت کنی.
‫و اینجا تو این اتاق...
‫یکی از همون جاهاست.
‫صبر کن پاول. ‫باید این مرحله رو تموم کنم.
‫راحت باش.
‫منم میرم تو گوگل یه سرچی می‌زنم.
‫بابامه. تو بوستون ـه.
‫شاید هفته‌ی دیگه ببینمش.
‫اوه، خدای من، دیشب یه اتفاق محشر افتاد.
‫حرفمو باور نمی‌کنی ولی برام مهم نیست.
‫- چرا باور نکنم؟ ‫- چون...
‫تو فکر می‌کنی ارتباط بین من ‫و پدرم یه ارتباط مسخره‌ست.
‫من هیچوقت نگفتم مسخره‌ست. ‫گفتم ممکنه یه کم عجیب باشه، ولی...
‫ذهنت رو آزاد کن پاول. ‫بقیه‌ش خودش میاد.
‫:Blue August:.. ‫::wWw.IMDb-Dl.CoM::....
‫اوه، خدای من، باورنکردنی بود.
‫خواب دیدم که پدرم تو خطر افاده.
‫،با حس عجیبی از خواب بیدار شدم ‫می‌دونی، بهش زنگ زدم.
‫با دوست دخترش تو هتل می‌مونه.
‫معلوم شد دیشب...
‫یکی دزدکی وارد اتاقش شده ‫و دوربین نازنینش رو کش رفته.
‫خب، هنوزم فکر می‌کنی حتماً ‫یه حس کاملاً احمقانه‌ست، ها؟
‫چون تو نسبت به من و پدرم و ‫تله‌پاتی بینمون شک داری.
‫- کلاً ازش بدت میاد. ‫- از پدرت بدم بیاد؟
‫هفته‌ی پیش بهم ریشخند می‌زدی...
‫فراموشش کن. ‫نکته اینجاست که با هم ارتباطیم.
‫این دیگه یه بار برای همیشه بهت ثابت می‌کنه. ‫نمی‌تونی ازش بگذری.
‫گفتی شاید بری بوستون.
‫مسابقات المپیک نزدیک نیست؟
‫اونا بعد از برگشتنم شروع میشه.
‫پس اشکالی نداره که تمریناتت رو ‫نزدیکای المپیک از دست بدی؟
‫اوه، متاسفم سای، مریض بودم.
‫ببین، مسأله‌ی مهمی نیست.
‫این برام مهمتره که وقتم رو با اون بگذرونم.
‫- خیلی وقته ندیدمش. ‫- شاید اون بتونه بیاد اینجا؟
‫اینطوری هم می‌تونستی ببینیش ‫هم به تمریناتت ادامه بدی.
‫برای تو چه فرقی می‌کنه؟ می‌خوای ‫رو برنده شدن و مدال گرفتنم شرط بندی کنی؟
‫آخرین باری که پدرت رو دیدی کی بود؟
‫تقریباً...
‫شش ماه پیش.
‫- آخر هفته رو اومده بود شهر. ‫- چطور بود؟ بهتون خوش گذشت؟
‫خوب بود.
‫رفتیم یه رستوران شیک. ‫دوست دخترشم باهامون اومد.
‫و پدرم شروع کرد به ‫لاس زدن با پیشخدمت.
‫دوست دخترش گریه کرد...
‫دیگه مجبور شدیم از اونا بیایم بیرون ‫که یه جورایی ضایع بود، ولی...
‫مهم نیست، خوش گذشت.
‫اون دختره هم اهل بوستون بود؟
‫فکر کنم. یادم نیست.
‫چطوری باهاش کنار اومدی؟
‫خوب. اون عالی ـه.
‫اسمش چی بود؟
‫--دارن. تارن. کارن ‫این جور چیزا.
‫کله‌یو.
‫فکر کنم هنوز با کله‌یو باشه.
‫من مثل خواهر کوچولوی نداشته‌ـشم.
‫کاش تو بوستون ولش کنه.
‫از تولد ۱۳ سالگیم تا الان ‫من و بابام یه مسافرت...
‫- دو نفره باهم نداشتیم. ‫- بعدش کجا رفتین؟
‫رفتیم پاریس. منو همه‎‌جا برد...
‫از برج ایفل گرفته تا باغ مونت.
‫تو کافه‌ی بغلیش یه فنجون شکلات سفارش دادم.
‫مجبور بودی با قاشق بخوری.
‫یه کلام، محشر بود.
‫تو یه آپارتمان بزرگ ساکن شدیم.
‫مثل یه اتاق زیرشیروونی بود.
‫مال یه زنی بود که دیدمش. ‫تقریباً ۵ ثانیه...
‫موقعی که داشتم می‌رفتم ‫به پرواز برسم.
‫اون داشت می‌رفت داخل آپارتمان ‫و منم داشتم میومدم بیرون.
‫بوی بدش تو آسانسور پخش شده بود. ‫نزدیک بود بالا بیارم.
‫اینکارو هم کردم.
‫سمت راست خیابون، جلوی یه تاکسی.
‫هیچ کس ندید.
‫،نه راستش، راننده تاکسیه دید ‫ولی بابام ندید.
‫اون بالا مونده بود.
‫پس تو خودت برای رفتن به ‫فرودگاه تاکسی گرفتی؟
‫آره، من ۱۳ سالم بود پاول.
‫خب، دوست داری درمورد خوابی که ‫دیدی بیشتر بهم بگی؟
‫راستشو بخوای نه. چیز مهمی نیست.
‫خواب احمقانه‌ای بود.
‫،ولی حس کردی که اون و خطرـه ‫این قسمتش مهم ـه.
‫می‌تونم اونو احساس کنم.
‫ما به هم وصلیم.
‫رادار عشق.
‫خواب وحشتناکی بود.
‫بیشتر شبیه کابوس بود.
‫تو هم خواب می‌بینی؟
‫بعضی وقتا.
‫تو خوابای تو چی میشه؟
‫خب...
‫یه خوابی هست... یه چیزی...
‫که از وقتی بچه بودم مدام می‌بینم.
‫روی یه صندلی راحتی نشستم ‫و همینطور به عقب و جلو تاب می‌خورم...
‫و هر وقت می‌خوام بلند بشم، نمی‌تونم.
‫و صندلی همینطور به تاب خوردنش ادامه میده.
‫و... ‫مادرم از طبقه بالا صدام می‌زنه...
‫و من سعی می‌کنم از صندلی بیام پایین...
‫ولی... نمی‌تونم.
‫فکر می‌کنی معنیش چیه؟
‫فکر کنم معنیش اینه که...
‫شاید از این می‌ترسم که نکنه ‫از مادرم ناامید بشم...
‫که نمی‌خوام برم پیشش.
‫ازش ناامید شدی؟
‫تو زندگی واقعی؟
‫نه...
‫فکر نکنم.
‫بگذریم، برگردیم به خواب تو.
‫باشه، خب...
‫تو اتاق هتل منتظر پدرم بودم...
‫که یه مرد در اتاق رو زد.
‫گذاشتم بیاد داخل.
‫ازم پرسید پدرم کجاست و من ‫گفتم تو راه ـه.
‫دقیقاً همینو گفتم، خیلی احمق بودم.
‫فهمیدم که این یارو یه قاتل سریالی ـه.
‫همونجا نشست و با من انتظار کشید...
‫و می‌دونستم لحظه‌ای که ‫پدرم پاشو و اتاق بذاره...
‫اون یارو می‌کشتش.
‫و منم نمی‌دونستم چطوری جلوشو بگیرم. ‫وحشتناک بود.
‫مَرده چه شکلی بود؟
‫یادم نیست.
‫قبلاً هم تو اون اتاق بودی؟
‫نه.
‫چطوری بود؟ ‫می‌تونی توصیفش کنی؟
‫تاریک بود.
‫همه‌چی چوبی تیره بود، اثاثیه تیره بود.
‫مثل یه غار یا یه تونل.
‫آره، مثل تونل بود، ولی ترسناک نبود.
‫می‌تونستی نور رو از هر طرفش ببینی...
‫مثل اول و آخر یه تونل.
‫یادمه عقب و جلومو نگاه می‌کردم...
‫و سعی می‌کردم راه ورودی و خروجی ‫رو پیدا کنم.
‫چیز دیگه‌ای هم هست که یادت بیاد؟
‫مَرده کفشایی مثل کفشای تو پوشیده بود.
‫نه این کفشا. ‫اون کفش سیاهه که معمولاً می‌پوشی.
‫مثل اون یکی؟
‫،نه شبیه اون یکی ‫اونا همون کفشای تو بودن.
‫پس یه قاتل سریالی کفشایی... ‫شبیه کفشای من پوشیده بود؟
‫خودت بودی...
‫تو اتاق هتل.
‫منتظر بودی که پدرم رو بکشی.
‫بهت هم گفتم چرا می‌خوام بکشمش؟
‫- پدرت اصلاً خودشو نشون داد؟ ‫- نه.
‫همونجا نشسته بودیم.
‫یه کمی حرف زدیم.
‫و تمام مدت سعی می‌کردم یه راهی ‫پیدا کنم که اون مخمصه خلاص بشم...
‫تا به یکی یا جایی زنگ بزنم.
‫یادت میاد حرفامون درمورد چی بود؟
‫نمی‌دونم...
‫مطمئن نیستم، یه چیزایی درمورد...
‫این که معنی میده، نه؟
‫تو همیشه اونو به مسخره می‌گیری...
‫،اینکه اون یه آدم اسرارآمیزیه ‫که یه راز بزرگ در خودش داره...
‫که اون همون آدمی ـه که ‫منو به این روز انداخته.
‫،ولی خودتو مسخره کن ‫چون همچین چیزی نیست.
‫پدر من هیچ مرزی رو رد نکرده ‫و هیچ قانونی رو هم زیر پا نذاشته...
‫یا هر آشغالی که دوست داری درباره‌ش بلغور کنی.
‫اگه فکر می‌کنی چرنده، کاملاً در اشتباهی.
‫پدرم همیشه برای من حاضر بوده.
‫من وشغلش، مهمترین چیزای زندگیش هستیم.
‫درمورد عکسهاش چه احساسی داری؟
‫قشنگن...
‫،اگه با دید باز بهشون نگاه کنی
‫که البته تو نمی‌تونی.
‫اون عاشق ظاهر انسانی ـه.
‫اون معتقده بدن انسان می‌تونه بی نقص...
‫و تجلی...
‫هر احساس و تجربه‌ی انسانها باشه.
‫اینطوری درمورد شغلش حرف می‌زنه؟
‫چی داری میگی پاول؟
‫که من توانایی نظر دادن درمورد ‫کار پدرم رو ندارم؟
‫فکر می‌کنی دارم ازش نقل قول می‌گیرم؟
‫می‌دونی، اون میگه خیلیا هستن ‫که تو هنر و نویسندگی شکست می‌خورن.
‫شاید تو هم داری بهش حسودی می‌کنی.
‫کل دنیا رو می‌گرده، با مدل‌ها کار می‌کنه.
‫عوضش تو، توی سلولت با احمقایی ‫مثل من سر و کله می‌زنی.
‫من احمقایی مثل تو رو ‫به اون سوپرمدل‌ها ترجیح میدم.
‫- نه، اینطور نیست. خفه شو. ‫- چرا. هست. راست میگم.
‫خب، برای تو چطور بود...
‫که از وقتی بچه بودی پدرت ‫مدام بین زنهای زیبا...
‫احاطه شده بود؟
‫اون یه هنرمنده. شغلش این بود.
‫تازه، برهنگی تو خونه‌ی ما کاملاً عادیه.
‫بهش عادت کردم.
‫برهنگی؟
‫مدل‌های لخت.
‫جنس مؤنث.
‫مثل کلاس نقاشی می‌مونه، پاول.
‫یه هنرمند باید از ‫ناب‌ترین الهام‌ها برای کارشون استفاده کنن.
‫کارگاهش تو خونه بود...
‫پس طبیعی بود که مدل‌های لخت ‫اون دور و بر بپلکن.
‫چیز مهمی نبود. ما راحت بودیم.
‫پس این برات عادی بود که...
‫بزرگترا خودشون رو لخت نمایش بدن، آره؟
‫"نمایش بدن".
‫وای! اینا لخت‌ـن. چه ترسناک.
‫سینه‌هاشونو! وحشتناکه!
‫خب، تو هم توی خونه لخت می‌شدی؟
‫معلومه که نه.
‫صورشو نگاه!
‫فکر می‌کنی راز بزرگ من اینه؟
‫پدرم رو لخت دیدم و حالا احساس گناه می‌کنم؟
‫یه جورایی مبتذل نیست؟
‫پس پدرت حالا که پدرت لخت می‌شد ‫مادرت هم اینکارو می‌کرد؟
‫چرا می‌خندی؟
‫مامانم همیشه لباس تنشه، حتی زیر دوش.
‫ولی با حضور مدل‌ها مشکلی نداشت؟
‫اون تو همه‌ی مسائل کودن بود.
‫شرمنده، من حواسم یه کم پرته.
‫فکر کردم گفتی آدما تمام مدت لخت بودن؟
‫خیلی خب، نه همیشه.
‫بیشتر مواقع.
‫تو طول روز که مادرم سر کار بود.
‫پس میگی که پدرت...
‫اینو از مادرت مخفی می‌کرد؟
‫من گفتم اون یه آدم خرفت ـه که...
‫چیزی رو که جلوش بود رو هم نمی‌تونست ببینه.
‫اونا با هم سکس داشتن.
‫کی با کی سکس داشت، سوفی؟
‫بابام...
‫با مدل‌های هرروز.
‫از کجا می‌دونی؟
‫دیدمشون.
‫یه روز از مدرسه زودتر برگشتم.
‫اون روز نوبت مادرم بود که ما رو از مدرسه ‫برگردونه و یه کم زود اومد.
‫رفتم طرف اتاق پدر مادرم و ‫پدرم رو دیدم که با یه مدل بود.
‫- پدرت فهمید که دیدیش؟ ‫- اوه، آره. بلند شد.
‫اومد طرفم و فقط بهم نگاه کرد.
‫یه چیزی گفتم مثل...
‫فکر می‌کردم مدل‌ها فقط" ‫".وقتای ثابتی میان
‫و اون چی گفت؟
‫یادم نیست.
‫:یه چیزایی مثل ‫".تو الان باید مدرسه باشی"
‫و بعدش هم در رو بست...
‫و قفلش کرد.
‫یادمه صدای چفتش رو شنیدم.
‫چند سالت بود؟
‫نمی‌دونم. حدوداً هفت سال و نیم.
‫چرا انقدر دراماتیکش کردی؟ ‫این که چیز مهمی نیست.
‫پدر من یه هنرمنده.
‫اونا مثل آدمای معمولی زندگی نمی‌کنن.
‫اونا باید با...
‫اونا باید طبق رسوم ‫پیش برن تا بتونن چیزای جدید خلق کنن.
‫- با مادرت درمورد این موضوع حرف زدی؟ ‫- نه.
‫پدرت از خواست نگی؟
‫نه.
‫ولی تو از اون در فاصله گرفتی ‫درحالی که می‌دونستی...
‫نباید چیزی بگی و مثل راز پیش خودت نگه داری.
‫شاید ایده‌ی تله‌پاتی بین ‫تو و بابات از همینجا شروع شده؟
‫این طرزفکر که بدون حرف زدن ‫می‌تونین همدیگه رو درک کنین.
‫نظریه‌ی بزرگت همینه؟
‫بعد از این همه پیچ و تاب؟
‫- خیلی الکی ـه. ‫- همش داری منو متهم می‌کنی به...
‫همش داری تلقین می‌کنی ‫،که یه نفر خط قرمزش رو از من رد کرده
‫که من توانایی نه گفتن ندارم.
‫میگی که...
‫چی؟
‫که من قربانی یه تجاوز جنسی هستم.
‫فکر می‌کنی این همون رازی ـه که دنبالش می‌گردم؟
‫- نیستی؟ ‫- نه، نیستم.
‫نه، درسته.
‫فکر می‌کنی اتفاقی برات افتاده؟
‫اصلاً به حرفای من گوش می‌کنی؟
‫بهت گفتم اتفاقی نیافتاده. ‫فقط تویی که همش می‌خوای مجابم کنی...
‫من فکر نمی‌کنم تو قربانی ‫یه تجاوز جنسی باشی، سوفی.
‫خوبه. پس دیگه می‌تونیم ‫از حرف زدن درموردش دست بکشیم.
‫چرا هیچوقت به مادر نگفتی که چی دیدی؟
‫احمق نباش.
‫پس این راز سالها بین ‫تو و مادرت وجود داشته؟
‫خوب که چی؟ من به زور با اون زن حرف می‌زنم.
‫فکر نمی‌کنی بین این دوتا موضوع ‫ارتباطی وجود داشته باشه؟
‫باهاش حرف نمی‌زنم چون رقت‌انگیزـه.
‫کم عقله.
‫اگه جلو چشمش هم چیزی باشه نمی‌بینتش.
‫بعضی وقتا فکر می‌کنم ‫اون هنوز منتظر پدرم ـه...
‫مثل سانتا کلاوس.
‫هیچوقت زیر بار نرفته ولی ‫کاملاً مشخصه. رقت‌انگیزـه.
‫،اگه بهش بگی که چی دیدی ‫شاید دیگه بیشتر از این منتظرش نمونه.
‫وظیفه‌ی من نیست که ‫اونو با واقعیت روبرو کنم.
‫من بچه‌م! ‫اون باید از من باهوشتر باشه.
‫می‌دونی، هرروز یه جا می‌شینه...
‫منتظر اونه که بیاد سمتش.
‫دوست دارم سرش جیغ بزنم...
‫"!از اون چیزی بهت نمی‌رسه"
‫".تو یه احمقی. بی مصرفی"
‫فقط دست از این احمق بازیا بردار" ‫"!و رندگیتو بکن
‫- چرا درمورد کارای پدرت بهش نمیگی؟ ‫- وظیفه‌ی من نیست!
‫شاید به خاطر این بهش نمیگی چون ترسیدی؟
‫شاید چون می‌ترسیدی اونا از هم جدا بشن ‫،و همه‌ی تقصیرا بیفته گردن تو
‫مثل همون وقتی که فکر می‌کردی زندگی ‫سای و دارلن رو خراب کردی، یادت میاد؟
‫چرا بعد از طلاق به مادرت اینو نگفتی؟
‫چیکار باید می‌کردم؟ ‫قضیه رو از اونی که بود بدتر می‌کردم؟
‫- پس تو از این عصبانی هستی که اون نتونسته ببینه؟ ‫- آره. به خاطر همینه.
‫سوفی، تو تمام این هفته‌هایی که باهم جلسه داشتیم...
‫یه بار هم به خودت اجازه ندادی ‫که از دست پدرت عصبانی باشی.
‫هیچوقت برات ممکن نبوده.
‫فکر می‌کنی چرا اینطوریه؟
‫من فکر می‌کنم که پدرت ‫تو رو همدست خودش کرده.
‫بار این راز رو روی دوش تو گذاشته...
‫که برای نگه داشتنش برای یه بچه خیلی سنگینه...
‫و با همین راز بین تو و مادرت جدایی انداخته.
‫شاید می‌ترسی ازش عصبانی باشی چون...
‫اگه اینکارو بکنی، برای همیشه از دستش میدی.
‫و شاید به خاطر این به مادرت نگفتی ‫چون بخشی از تو هنوز امیدواره...
‫که اونا برگردن سمت همدیگه.
‫می‌دونم همچین اتفاقی نمی‌افته. ‫احمق که نیستم.
‫برای ایمان داشتن، لازم نیست احمق باشی.
‫من خیلی از بزرگترا رو می‌شناسم...
‫که پدر و مادراشون ۲۰ ، ۳۰ سال قبل ‫از هم جدا شدن و حتی مُردن...
‫و اونا هنوزم ته قلبشون امیدوارن...
‫که پدر و مادرشون بازم ‫تو بهشت رو یه تخت بخوابن.
‫اگه برگرده شوهر خوبی نمیشه.
‫بازم ولش می‌کنه.
‫و تو رو.
‫چی؟
‫تو رو هم ترک می‌کنه، اینطور نیست؟
‫نه.
‫فقط از خونه میره. هنوز که بابام ـه.
‫معلومه که هنوز بابات ـه...
‫ولی واقعاً تو رو ترک کرده، نه؟
‫رفت یه جای دور.
‫دور و برت نیست. حتی نمی‌دونه ‫تو زندگی روزانه‌ت چه اتفاقی می‌افته.
‫داشت کار می‌کرد.
‫چرا نمی‌تونی به خودت اجازه بدی ‫که از دستش عصبانی باشی؟
‫چرا باید از دستش عصبانی باشم؟
‫فقط مادرم ـه که...
‫- منو عصبانی می‌کنه. ‫- چرا؟
‫چون رقت‌انگیز و مزاحم ـه و...
‫همیشه پیشته.
‫به هر حال، می‌تونم بفهمم چرا انقدر از دستش ناراحتی.
‫چون این حس بهت دست میده که موقعی که ‫اون اتفاق تو خونه‌تون داشت می‌افتاد ازت حمایت نکرد.
‫ولی اون محکم هم هست.
‫به طرز فوق‌العاده‌ای صبورـه. مقاوم ـه.
‫جایی نمیره.
‫وقتی فکرشو می‌کنی، می‌بینی واقعاً هست.
‫نیست؟
‫یه چیزی هست که بهت نگفتم.
‫چیه؟
‫من دیگه زیاد علاقه‌ای به ژیمناستیک ندارم.
‫چی؟
‫چرا؟
‫نمی‌دونم.
‫یه زمانی همه‌چیزم بود...
‫و حالا نیست.
‫فکر می‌کنی دلیلش چیه، سوفی؟
‫نه، تو بهم بگو، پاول.
‫باشه.
‫من فکر می‌کنم وقتی داشتی بزرگ می‌شدی ‫خط قرمزی تو خونه‌تون وجود نداشته.
‫مرزی برای حمایت یه بچه دربرابر... ‫چند سالت بود، شش سال یا هفت سال؟
‫دربرابر چیزایی که می‌تونست روی...
‫دیدگاهت نسبت به سکس یا جسمت یا...
‫نگرشت نسبت به مردها تاثیر بذاره.
‫فکر می‌کنم محیط اطرافت هم تاثیر داشته...
‫که انتظار داشتی تو دروغهای بزرگترا همدست باشی.
‫،و فکر می‌کنم می‌خواستی ازش فرار کنی ‫خب ورزش کردن هم راه در روی خوبی بود.
‫،جایی با قانون و مقررات ‫که انضباطش تو رو راهنمایی و حمایت می‌کرد.
‫فکر می‌کنم باشگاه ژیمناستیک جایی بود که ‫تو می‌تونستی از خونه فرار کنی...
‫و خودت رو تحت کنترل داشته باشی.
‫شاید...
‫شاید الان دیگه نیازی نمی‌بینی ‫از اون دنیا فرار کنی.
‫- لعنتی. ‫- چیه؟
‫دیگه تو تیم المپیک نیستم...
‫نه با این رفتار.
‫خب، من که فکر نمی‌کنم لزوماً درست ـه.
‫از بین میرم.
‫تا حالا شکست هم خوردی؟
‫اصلاً، ولی...
‫چی؟
‫زمان، اوضاع رو تغییر میده.
‫یکی از آهنگای باب دیلن ـه.
‫هدیه‌ی من به تو.
‫ممنونم.
‫خواهش می‌کنم.
‫اونم یه پیرمرد منزوی ـه... مثل تو.
‫خیلی ممنون.
‫وقتمون تموم شد.
‫پس، هفته‌ی دیگه می‌بینمت.
‫باشه؟
‫:Blue August:.. ‫::wWw.IMDb-Dl.CoM::....