‫آنچه گذشت...
‫پدرم همیشه به خاطر من حاضر بوده.
‫کارگاهش تو خونه بود، پس خیلی از ‫مدلها اون دور و بر می‌پلکیدن.
‫- با هم سکس هم داشتن. ‫- از کجا می‌دونی؟
‫دیدمشون.
‫چرا هیچوقت به مادرت نگفتی؟
‫وظیفه‌ی من نیست که اونو با واقعیت ‫روبرو کنم. من یه بچه‌م!
‫اون باید باهوشتر از من باشه.
‫تو تمام این هفته‌ها هرگز به خودت اجازه ‫ندادی از پدرت عصبانی باشی.
‫من فکر می‌کنم پدرت تو رو ‫با خودش همدست کرده.
‫اون این جدایی رو بین تو مادرت به وجود آورده.
‫- چرا نمی‌تونی از دستش عصبانی باشی؟ ‫- چرا باید ازش عصبانی باشم؟
‫مادرم تنها کسی ـه که...
‫- که منو عصبانی می‌کنه. ‫- چرا؟
‫چون احساساتی و آزاردهنده ست...
‫و همیشه پیشته.
‫خب، بهت چی گفتم؟
‫- ساعت ۴ نشده. ‫- ۵ دقیقه مونده.
‫گفتی سر وقت می‌رسیم. ‫زود اومدیم.
‫من معذرت می‌خوام.
‫مجبور نیستی منتظر بمونی.
‫اشکالی نداره.
‫قدم می‌زنم. ‫از این محله خوشم میاد.
‫باشه. هرکاری می‌خوای بکن ولی مجبور نیستی.
‫موهات اینطوری دوست داشتنی شدن. ‫واقعاً میگم.
‫،پایین که باشه هم قشنگه ‫ولی وقتی اینطوری بالا می‌بندی...
‫واقعاً یه چیز دیگه‌ست.
‫- مامان... ‫- می‌خواستم بگم...
‫نه. چی می‌خواستی بگی؟
‫چیزی نبود. ‫تو چی می‌خواستی بگی؟
‫خب، داشتم فکر می‌کردم که...
‫بعد از این جلسه، اگه سرت شلوغ نبود...
‫شاید بتونیم یه کاری بکنیم.
‫می‌دونم از کفشایی که برات خریدم خوشت نمیاد.
‫ولی شاید بتونیم بریم یه جفت کفش دیگه بخریم.
‫یا بریم یه قهوه‌ای بخوریم.
‫چی شده؟
‫چیزی نیست.
‫بگو قبلش چی می‌خواستی بگی.
‫باید برم وگرنه دیر میشه.
‫:Blue August:.. ‫::wWw.IMDb-Dl.CoM::....
‫همه‌چی داره عین گه میشه.
‫تمام هفته رو سعی کردم با مامانم حرف بزنم.
‫تو ماشین هم سعیمو کردم ولی ‫نمی‌تونم چیزی بهش بگم.
‫واقعاً نمی‌تونم.
‫تمام مدت احساس می‌کنم یه غده...
‫تو گلوم گیر کرده.
‫خودت فکر می‌کنی چی دوست داری بهش بگی؟
‫اصلاً نمی‌دونم.
‫یکی دوتا هم نیست.
‫فقط می‌خوام باهاش حرف بزنم، مثل...
‫بابام مدام تو طول هفته زنگ می‌زد...
‫انگار که اتفاقی داره برای...
‫جایزه‌ی بهترین پدر سال رقابت می‌کنه.
‫- یه بار هم جوابشو ندادم. ‫- چرا؟
‫نمی‌دونم.
‫- فکر می‌کنی چرا انقدر داره زنگ می‌زنه؟ ‫- پاول، بس کن.
‫نمی‌دونم، باشه؟ نمی‌تونم.
‫یه کم بهم مهلت بده.
‫دیروز روی میله‌ی ژیمناستیک...
‫پاهام شروع کرد به لرزیدن...
‫انگار که تشنج یا چیزی مثل اون ـه.
‫دیده بودم دخترای کوچیکتر وقتی ‫می‌ترسن همچین اتفاقی براشون می‌افته.
‫ولی من هیچوقت رو میله نترسیده بودم.
‫،سای داشت نگاه می‌کرد ‫احتمالاً منو از بازی بیرون می‌کشه.
‫شاید حتی مسابقه هم ندم.
‫فکر نمی‌کنم همچین اتفاقی بیفته.
‫تو درموردش چی می‌دونی؟
‫حتی اگه مسابقه هم بدم، چطوری باید ‫رتبه اول مسابقات ملی بشم...
‫وقتی مثل یه صرعی می‌لرزم؟
‫از میله می‌افتم و میشم مضحکه‌ی دیگران.
‫من واقعاً یه چیزیم شده.
‫پس برمی‌گردیم به همین موضوع، خب؟
‫همه‌ی اینا تقصر توـه که ‫واقعاً یه چیزیت شده.
‫همینطوره. گند زدم.
‫چطوری اینکارو کردی؟
‫هی، نمی‌دونم پاول.
‫با دوچرخه‌م زدم به یه ماشین. ‫بعدش همون موقع که خواستن گچ رو دربیارن...
‫گردنم به شکل مرموزی آسیب دید.
‫بعدش قرصای تو رو خوردم و حالا هم ‫یه جور بیماری پوستی گرفتم.
‫ببین.
‫دکترت که گفت موردی برای نگرانی نیست.
‫اون چه می‌دونه؟
‫نگفت ممکنه به استرس ‫ربط داشته باشه؟
‫اضطراب می‌تونه به شکل ‫امراض جسمی هم خودش رو نشون بده.
‫بعضیا گرفتگی عضلات می‌گیرن...
‫بعضیا میگرن، بعضیا هم قرمزی و خارش پوست.
‫پس من نگران نباشم؟ ‫باشه، حالا بهتر شدم.
‫تو داری سعی می‌کنی تو یه لحظه ‫دوتا کار بزرگ انجام بدی.
‫با مادرت حرف می‌زنی.
‫طبق معمول سرزنشش نمی‌کنی.
‫واقعاً داری سعی می‌کنی باهاش حرف بزنی.
‫و همزمان از پدرت دوری می‌کنی.
‫انجام دادن این دوتا کار به شدت سخت ـه ‫چون هیچوقت تا حالا انجامشون ندادی.
‫و...
‫و اونا تو رو به سمت قسمتهای دردناکی سوق میدن.
‫مثلاً گفتن رازهای پدرت به مادرت...
‫و گفتن این حرف به پدرت که ‫از دستش عصبانی هستی.
‫فکر نمی‌کنی همینا کلی اضطراب به وجود میارن؟
‫و اینکه همه‌ی اینا به شکل ‫یه تحریک پوستی...
‫رو بدنت ظاهر میشه؟
‫منم بعضی وقتا اینطوری میشم، سوفی.
‫تو از لحاظ فیزیکی هیچ مشکلی نداری.
‫تو که نمی‌دونی.
‫یه بار یادمه چند سال قبل ‫که تازه کارم رو شروع کرده بودم...
‫اومدم شهر و یه آپارتمان گرفتم.
‫همه‌چی داشت خوب پیش می‌رفت.
‫فکر می‌کردم خیلی خوشبختم.
‫و بعدش یه روز که با یه مریض بودم...
‫بدون هیچ دلیلی ‫قلبم شروع کرد تو سینه محکم تپیدن.
‫نمی‌تونستم نفس بکشم.
‫گوشم داشت زنگ می‌زد و همون موقع ‫یه دفعه زبونم هم متورم شد.
‫اون مریض زنگ زد به آمبولانس و...
‫،از اینجا منو بردن بیمارستان ‫همه‌ی آزمایشا رو روم انجام دادن.
‫می‌دونی بالاخره چی پیدا کردن؟
‫چی؟
‫هیچی.
‫به گفته‌ی اونا یه حمله‌ی عصبی داشتم.
‫فکر کن...
‫من بیشتر از اونچه که فکر می‌کردم ‫دستپاچه و مضطرب بودم.
‫مزخرف میگی.
‫این به نظر تو یه تحریک عصبی کوچولوـه؟
‫خب، دکتر؟ داشتی می‌گفتی؟
‫به من نگاه کن، گُه!
‫انقدر عجیبم که حتی بهم نگاه هم نمی‌کنی؟
‫چی شده پاول؟ ‫باعث خجالتت شدم؟
‫حد و حدودای تو رو رد کردم؟
‫وقتی یکی یه چیزی ازت بخواد، غیبت می‌زنه؟
‫هنوزم به نظرت من طبیعی میام؟
‫ترسوندمت.
‫ترسیدی.
‫سینه‌هام تو رو ترسوند.
‫چطور ممکنه؟ ‫اونا که خیلی کوچولوـن.
‫سایز سینه‌هات ناراحتت کرده، سوفی؟
‫معلومه که نه.
‫برای همه‌ی ژیمناستها همچین اتفاقی می‌افته.
‫کوچیک می‌مونه.
‫وقتی دخترا تمرین رو کنار بذارن بزرگ میشه.
‫،وزن اضافه می‌کنن ‫باسنشون خیلی بزرگ میشه...
‫کامل پریود میشن.
‫طبیعی میشن.
‫خودم می‌دونم اینطوری طبیعی نیستم.
‫من بهت گفتم یه بدن...
‫عجیب غریب.
‫هیکل یه بچه رو دارم.
‫ولی من بچه نیستم. ‫بچه‌ها دوست ندارن خودشون رو به کشتن بدن.
‫درسته.
‫بازم به مرگ فکر می‌کنی، سوفی؟
‫می‌دونی چرا؟
‫چون همه‌چی دور و برم داره از هم می‌پاشه.
‫دارم سعی می‌کنم همینو بهت بگم.
‫مثل همون خوابی که دیدم...
‫که یه چمنزار قشنگ جلو چشمم ‫تبدیل به خاکستر شد.
‫به جز اینکه ایندفعه بیدارم...
‫و نمی‌تونم متوقفش کنم.
‫می‌دونی، یادمه یه چیزی بهم گفتی.
‫وقتی که تو آمبولانس بودی. یادته؟
‫خواستی آینه رو برات بگیرم که ‫بتونی ببینی چه خبره.
‫هیچی رو جز خودت نمی‌تونستی ببینی.
‫- یادت میاد؟ ‫- خب که چی؟
‫فکر می‌کنم وقتی تو زندگیت یه اشتباهی رخ بده، سوفی...
‫تو خودت رو سرزنش می‌کنی.
‫وقتی یه موقعیت سخت میشه...
‫اینطور به ذهنت خطور می‌کنه... ‫که همه‌ی اینا تقصیر توـه.
‫با سای و دارلن یه سرپناه برای ‫خودت ساختی و رو سرت خراب شد.
‫و تو خودت رو سرزنش کردی...
‫نه سای رو.
‫و تصمیم گرفتی با کوبیدن دوچرخه‌ت ‫به یه ماشین خودت رو مجازات کنی.
‫ببین، مسأله اینه که، اگه تو همیشه هم ‫خودت رو به عنوان مشکل ببینی...
‫بازم تو بی‌نقص‌ترین جاها ‫یه ناسازگاری به وجود میاد.
‫تا حالا شده که سای مسئولیت اتفاقاتی ‫رو که افتاده به عهده بگیره؟
‫تقصیر من بود.
‫- ولی چرا باید تقصیر تو باشه؟ ‫- چون هست.
‫برای بار دوم هم اتفاق افتاد.
‫دو بار شده که احساس امنیتت رو از دست دادی.
‫ولی چرا فکر می‌کنی که تقصیر تو بوده؟
‫- نمی‌دونم. ‫- باید بهم بگی.
‫- نمی‌دونم. ‫- این مهمه که...
‫- نمی‌دونم، پاول. ‫- ولی...
‫بس کن!
‫مشخصه که ازم می‌خوای امروز ‫به یه موفقیت بزرگ برسم.
‫چرا فقط جواب رو بهم نمیگی...
‫و منم اونو تکرار کنم و تو بتونی ‫یه ستاره‌ی طلایی بچسبونی به پیشونیم؟
‫دارم سعی می‌کنم بهت کمک کنم ‫خودت جواب‌ها رو پیدا کنی.
‫و فکر می‌کنم واقعاً بهش نزدیک شدی.
‫و می‌فهمم که چقدر می‌تونه ترسناک باشه.
‫تا حالا انجیل خوندی؟
‫همچین سوالی غیر قانونی نیست؟
‫راستش نه.
‫راستش اینم یه موضوعه مثل بقیه موضوعات.
‫با خودته که درموردش حرف بزنی یا نه.
‫،بگذریم، تو انجیل جدید ‫خدا همیشه یه موجود خوب توصیف شده...
‫،و پستی و پلیدی یه خصوصیت انسانی ـه ‫یه مسأله‌ی انسانی.
‫درواقع، یکی از چیزایی ـه که کمک کرد ‫مسیحیت به سرعت اشاعه پیدا کنه.
‫می‌دونی چرا؟
‫آدما دوست دارن نسبت به خودشون ‫حس حقارت داشته باشن؟
‫آفرین. دقیقاً.
‫ما ترجیح میدیم تو دنیایی زندگی کنیم ‫که در اون خدا خوب باشه...
‫پس یه قدرت شیطانی، یه حکومت ناعادلانه...
‫،والدین سهل انگار ‫تصورشم وحشتناکه.
‫باعث شده زندگیت یه جورایی ‫ترسناک و بی‌معنی بشه.
‫این یکی از دلایلی ـه که چرا ‫بچه‌ها خودشون رو بیشتر از والدین...
‫سرزنش می‌کنن.
‫یه بار بهم گفتی می‌خواستی بری ‫با بابات و همسر جدیدش زندگی کنی...
‫ولی اونا تو خونه‌ی اون زن اتاق اضافی نداشتن.
‫گفتی درمورد این موضوع باهم بحثشون شد ‫و اینکه پدرت بالاخره ترکش کرد، درسته؟
‫- درسته. ‫- چقدر طول کشید که... ترکش کنه؟
‫نمی‌دونم، حدوداً دو سال.
‫و تو طول این مدت، مادرت مدام...
‫ناراحت بود و گریه می‌کرد، آره؟
‫تو هم می‌خواستی بری با پدرت زندگی کنی...
‫ولی نتونستی.
‫دو سال برای یه بچه زمان زیادی ـه...
‫که بدون یه جای امن به اسم خونه بگذرونه.
‫بهت که گفتم، به خاطر همین ترکش کرد.
‫بعد از دو سال، سوفی.
‫نمی‌فهمم.
‫چطور تونست دست از دوست داشتن من برداره؟
‫- مگه چیکار کردم؟ ‫- کاری نکردی.
‫یه قانونی نیست که به پدر و مادرا بگه...
‫باید تا ابد بچه‌هاشون رو دوست داشته باشن؟
‫حق با توـه. ولی حتماً یه جایی ‫تو هم یه اشتباهی ازت سر زده.
‫درغیر اینصورت چطور می‌تونن ‫همچین رفتاری باهات داشته باشن؟
‫یه پدر نمی‌تونه همینطوری ‫دختر کاملاً طبیعی خودشو ترک کنه...
‫و اونو با یه خونواده‌ی جدید عوض کنه.
‫یه مادر نمی‌تونه افسردگی شدید ‫بگیره و بچه‌شو نادیده بگیره.
‫حتماً تقصیر توـه.
‫شاید اگه به مادرم گفته بودم ‫که اون بهش خیانت کرده اوضاع بهتر میشد.
‫مسئولیت یه بچه این نیست که ‫ازش خواسته بشه مشکل رو برطرف کنه.
‫،پدرت به مادر خیانت کرد ‫تو به مادرت نگفتی. بعدم اون ترکش کرد.
‫تو به یه سری اتفاقات احتیاج داشتی ‫که یه جوری این موضوع رو توجیه کنن...
‫پس شروع کردی به سرزنش کردن خودت ‫چون هیچ چیز دیگه‌ای برای اینکار پیدا نکردی.
‫سوفی...
‫گوش کن.
‫تو پدرت رو در حال خیانت دیدی ‫و به مادرت چیزی نگفتی.
‫حالا راستشو بگو، فکر می‌کنی...
‫دلیل اینکه طرد شدی همینه؟
‫دفتر خاطرات کلاس چهارمم رو پیدا کردم.
‫مدام درمورد همین موضوع نوشته بودم.
‫تا حالا دفتر خاطرات داشتی؟
‫نه.
‫آوردمش چون می‌خواستم ببینی حرفی که...
‫درمورد اینکه چقدر برام سخت بود ‫که به مادرم دروغ بگم، زدی درسته.
‫می‌خوای برات بخونم چی نوشتم؟
‫مفتخر می‌کنین.
‫"هرماینی عزیز"...
‫وانمود می‌کردم که دارم برای ‫هرماینی گرنجر می‌نویسم.
‫کیه؟
‫یکی از شخصیتهای داستان هری پاتر.
‫بگو که کتاباشو خوندی.
‫دیوونه شدی؟
‫خبر نداشتم.
‫- مال ۱۰ سال پیشه اینا. ‫- می‌دونم، می‌دونم، می‌دونم.
‫- مجموعه‌شو هفته‌ی دیگه برات میارم. باشه؟ ‫- لازم نیست واقعاً.
‫بچه‌هام دارنش.
‫- همه‌شو خوندن؟ ‫- آره. و واقعاً هم دوستش دارن.
‫خیلی خب. شاید تو مثل ‫اون باباهای داغون نباشی.
‫ممنون.
‫هرماینی عزیز"...
‫امروز واقعاً روز وحشتناکی بود".
‫خیلی ناراحتم. متاسفم که یه مدت" ‫چیزی نمی‌نوشتم.
‫می‌دونم حتماً از دستم عصبانی هستی" ‫و دلتم برام تنگ شده.
‫منم دلم تنگ شده بود". ‫می‌خوام همه‌چی رو برات تعریف کنم...
‫ولی می‌دونم باید یه چیزایی رو ازت" ‫مخفی کنم چون ممکنه مادرم اونا رو بخونه.
‫متاسفانه از حالا به بعد من و تو" ‫".باید از همدیگه حمایت کنیم
‫چیه؟
‫جای اینکه بنویسم جلوی خودمون رو بگیریم ‫نوشتم حمایت کنیم.
‫اینو کجا نگه میداشتی؟
‫تو میز کنار تختم.
‫قایمش نمی‌کردی؟
‫،می‌دونی، این دفتر ‫یه نعمت فوق‌العاده‌ست.
‫یه مدرک واقعی از اینکه کی هستی.
‫،کلاس چهارم هستی ‫از دنیای اطرافت کناره گرفته بودی.
‫رابطه‌ای رو با کسی به وجود آوردی ‫،که نمی‌تونست ازت ناامید بشه
‫هرماینی.
‫بهش اعتماد داری.
‫ولی بازم امیدواری که توجه مادرت جلب بشه.
‫فکر می‌کنی می‌خواستم دفتر رو پیدا کنه؟
‫فکر کنم.
‫و می‌خواستی ازت بپرسه که ‫چی رو ازش قایم می‌کنی.
‫اونجا گفتی...
‫،روز خیلی وحشتناکی بود ‫منظورت از این حرف چی بود؟
‫۱۱ سپتامبر بود.
‫خب...
‫ادامه بده لطفاً.
‫باید حتماً بخونمش؟ ‫خیلی ضایع‌ست.
‫دوست دارم بشنوم.
‫امروز یه سری آدما از کشورای دیگه"...
‫چندتا هواپیما دزدیدن و اونا رو" ‫کوبوندن به ساختمونهای آمریکا.
‫خیلیا تو اونا بودن".
‫هم ساختمونا هم هواپیماها".
‫آدمای خوب".
‫".بابا میگه قراره صاحب یه دنیای شیطانی بشم"
‫خیلی ازش متنفرم. ‫خیلی ازش متنفرم.
‫کدوم احمقی به یه بچه‌ی کلاس چهارمی میگه...
‫که قراره تو یه دنیای شیطانی زندگی کنه؟
‫،اگه واقعاً حرفشو باور داشت ‫پس چرا خودش یه کاری براش نکرد؟
‫جای اینکه بره لس‌آنجلس از اون ‫زنای حشری عکس بگیره.
‫- پس به خاطر همینه که تلفناشو جواب نمیدی؟ ‫- اصلاً.
‫پس اون حتی نمی‌دونه تو از دستش عصبانی هستی؟
‫الان نمی‌خوام درموردش حرف بزنم.
‫باشه.
‫ولی هروقت آماده بودی...
‫درباره‌ی این حرف می‌زنیم که ‫می‌خوای چی بهش بگی.
‫باشه؟
‫پس تو فکر می‌کنی این قرمزی‌ها ‫و تحریکا به خاطر اعصابمه؟
‫ولی معنیش این نیست که واقعی نیستن.
‫ولی فکر نکنم...
‫بیماری درکار باشه.
‫پس چیکارش کنم؟
‫فکر کنم باید کم کم خودت رو ببخشی.
‫برای چی خودمو ببخشم؟
‫اینکه به مادرت درمورد عشقبازی پدرت ‫چیزی نگفتی. چیزی که باید بدونی اینه که...
‫،اونا به هر دلیلی از هم جدا می‌شدن ‫مهم هم نیست تو چیکار می‌کردی.
‫تو مسئول کارای والدینت نیستی.
‫تنها کارایی که می‌تونیم کنترل کنیم، کارای خودمون هستن.
‫و تنها قدرتی که داریم ‫اینه که چطوری با خودمون...
‫و دیگران رفتار کنیم.
‫پس... می‌خوای خودمو ببخشم؟
‫چطوری؟
‫یواش یواش.
‫یه مدت وقت می‌گیره.
‫چند سالی درگیرش میشی...
‫و احتمالاً یه مدتی هم طول می‌کشه ‫که از این وضعیت خلاص بشی.
‫ولی باید از همین الان سعی خودتو بکنی.
‫چون، یه چیزی رو می‌دونی؟
‫تو لیاقت شاد بودن رو داری.
‫کوئه لاستیما!
‫یه آهنگ اسپانیایی ـه. ‫یعنی چه شرم‌آور.
‫کوئه لاستیما!
‫زبون اسپانیولیم وحشتناکه. ‫معنیش چیه؟
‫یعنی توی یه روشنایی خاص...
‫- مثل یه ستاره به نظر میای. ‫- اوه.
‫خب، متشکرم.
‫مسابقات جمعه شروع میشه. ‫باید برم؟
‫فکر کنم.
‫فکر می‌کنم واقعاً دلت می‌خواد بری و...
‫با رفتنت هم موافقم.
‫- باید برم. ‫- باشه.
‫مامانم تو ماشین منتظرمه.
‫می‌خواد ببرتم خرید.
‫خرید. واو! عجیبه.
‫گوش کن، اگه خواستی مسابقه بدی ‫و احساس کردی اضطراب داری...
‫ازت می‌خوام بهم زنگ بزنی، باشه؟
‫خجالت نکش.
‫هیچوقت خجالت نمی‌کشم.
‫بعضی وقتا محتاط میشم یا...
‫ملاحظه می‌کنم، ولی خجالت نمی‌کشم.
‫اشتباه کردم.
‫و گوش کن، اگه بالای میله بودی ‫و پاهات شروع به لرزیدن کردن...
‫سعی کن اینو به خودت بگی...
‫من این اتفاق رو رقم می‌زنم". ‫از درون من شروع میشه...
‫و چون خودم باعث این اتفاقم"...
‫".خودمم می‌تونم متوقفش کنم
‫واقعاً اثر داره؟
‫فکر کنم بشه، آره.
‫چند سال پیش اینو به خودم گفتم...
‫و...
‫اثر کرد.
‫- باشه، سعیمو می‌کنم. ‫- باشه.
‫مقصد کجاست؟
‫،هرجا تو دوست داری ‫مرکز خرید، سینما...
‫بریم خونه.
‫باشه.
‫اگه دوست داری می‌تونیم یه جا ‫برای قهوه وایسیم.
‫- چی شده؟ ‫- هیچی.
‫مجبور که نیستیم.
‫نه، حتماً باید اینکارو بکنیم.
‫:Blue August:.. ‫::wWw.IMDb-Dl.CoM::....