‫آنچه گذشت...
‫می‌دونی حتی یه بار هم مسئولیت ‫کاری رو که کردی قبول نکردی؟
‫".یه بار نگفتی، "متاسفم، اشتباه کردم
‫تمایلی نداره که منو ببخشه...
‫چون هنوز درمورد اون یکی زن تصمیم نگرفته.
‫درضمن، یه موضوع دیگه که درموردش حرف نمی‌زنیم...
‫،اینه که تو چطور مادری بودی ‫میشه درباره‌ش حرف بزنیم؟
‫واقعاً دیگه باید ساکت بشی ‫چون داری باعث خجالت خودت میشی.
‫جینا، تو گفتی که من ‫کیت رو به سمت اون رابطه هل دادم...
‫چون نسبت به لورا حسی داشتم.
‫شایدم برعکس باشه.
‫هردوی شما دارین این امتحان رو می‌گذرونین.
‫اون داره با نیرویی دست و پنجه نرم می‌کنه ‫که قبل از اینکه تو با کسی آشنا بشی وجود داشته.
‫و تو دنبال زن جوونی هستی که...
‫به نظر تو همون عادتهای کیت رو داره.
‫خب، عالیه. واقعاً عالیه.
‫- سلام جینا. ‫- سلام پاول.
‫چطوری؟
‫خب، مشخصاً کیت امروز نمیاد.
‫آره، برام پیغام گذاشته.
‫گرچه، دقیقاً نگفت چرا.
‫گفت که از این رفت و آمدا خسته شده...
‫و خسته شده از اینکه بفهمه...
‫کی شروع کرده و کی مقصره...
‫و کی چیکار می‌کنه.
‫در اصل، می‌خواد شخصاً تصمیم بگیره.
‫خب، منم باید بهش احترام بذارم.
‫:Blue August:.. ‫::wWw.IMDb-Dl.CoM::....
‫فکر می‌کنی جلساتمون با کیت چطور پیش رفته؟
‫من میگم بی نظم بودن.
‫،یه خرده به خاطر این موضوع از دستت عصبانی بودم ‫ولی فکر کنم یه بخشیش هم تقصیر خودم بود.
‫و فکر می‌کنم اون حس کرده ‫بین دوتا مشاور بهش فشار میاد.
‫گرچه باید بگم...
‫تلاش کردی ارتباطاتی برقرار کنی...
‫،که تو هردوی ما بازتاب داشته باشه ‫مخصوصاً کیت.
‫دیگه هر چیزی هم که شده باشه ‫اون قرار نیست بیاد...
‫واقعاً نمی‌دونم.
‫می‌دونی به کی حسودیم میشه؟ نویسنده‌ها.
‫شخصیتهایی رو خلق می‌کنن ‫که دوست دارن باهاشون وقت بگذرونن...
‫و بعد خودشون تصمیم می‌گیرن ‫که اونا زندگی کنن یا بمیرن...
‫بذارن خوشحال باشن یا ناراحت...
‫بذارن شکست خورده باشن یا موفق.
‫منظورت اینه که می‌خوای ‫داستان هرکسی رو براش بنویسی؟
‫فکر کنم نویسنده‌ی گُهی میشم.
‫می‌خوام به همه یه پایان خوش بدم.
‫پاول...
‫درمورد مریضت واقعاً متاسفم.
‫الکس.
‫آره. ممنون.
‫برای اون پایانی نداشتم.
‫،تشییع جنازه، خدای من ‫فراموش کرده بودم تشییع جنازه‌ها چطوری هستن.
‫صحنه‌های دردناکی که...
‫که آخرش به سکوت ختم میشه.
‫به عنوان یه مشاور به این فکر می‌کنی که ‫ما باید ابزارهای بهتری برای کنار اومدن باهاش داشته باشیم.
‫خب، من ندارم. ‫منم همون احساس...
‫پوچی و ناامیدی بغل دستیم رو دارم.
‫دیدن بستگان بیماری رو که درمان کردی ‫هم چیز جالبیه.
‫شرکت کننده‌های داستانهایی که هزاران بار شنیدیشون.
‫پدر، پسر، برادر، هرکی.
‫فکر می‌کنیم اونا رو می‌شناسیم. ‫ولی راستش اصلاً اونا رو نمی‌شناسیم.
‫عکس‌العملهاشون رو می‌شناسیم ‫یا همه‌ی خصوصیاتشون رو...
‫ایده‌آلهاشون یا بدگویی‌هاشون.
‫و من واقعاً تلاش کرده بودم که ‫خودم رو با این تصوری...
‫که از همسر الکس داشتم با زنی که ‫تو مراسم دیدم، وفق بدم.
‫اون همیشه زنش رو به عنوان ‫یه آدم سختگیر، خواستار...
‫و منبع ثابت فشار تو زندگیش توصیف می‌کرد.
‫ولی بهش که نگاه کردم فقط...
‫یه زن شکسته دیدم.
‫به نظر خیلی ملایم و مهربون می‌اومد.
‫حالا می‌دونم که واقعاً نمی‌شناسمش.
‫- این تو رو اذیت می‌کنه؟ ‫- اذیتم می‌کنه.
‫همیشه از خودم می‌پرسم...
‫چی می‌شد اگه واقعاً می‌دونستم ‫چه فکری درمورد مریضام بکنم.
‫برای مثال، اون زن و شوهره...
‫همونایی که سعی می‌کردن بچه دار بشن.
‫ایمی، فکر نکنم اصلاً کسی بتونه بشناسدش.
‫منظورم اینه که، یه سری ‫الگوهایی وجود دارن که خودشون رو...
‫از گذشته‌شون تمییز بدن، ولی من نمی‌تونم...
‫اونو مداوا کنم.
‫خیلی پیچیده‌ست.
‫،و بعدش به خودم میگم ‫،من همه‌ی این آدما رو واقعاً می‌شناسم"
‫یا اینا همش یه داستانه"...
‫"که تو ذهن خودم ازشون ساختم؟ ‫می‌دونی؟
‫بعضی وقتا خواب اعضای خانواده‌ی مریضهامو می‌بینم...
‫،که دارم درمانشون می‌کنم ‫کسایی که هیچوقت ندیدمشون.
‫می‌دونی، این کنجکاوی ـه.
‫جدا از ارتباط قوی با بیمارات...
‫الان داری در مورد...
‫اشتیاقت به خانواده و دوستان ‫بیمار حرف می‌زنی.
‫منظورت از اشتیاق چیه؟
‫شاید کلمه‌ی مناسبی نباشه.
‫منظورت کنجکاوی درمورد زندگی دیگران ـه؟
‫این یه نمود از کارایی که می‌کنیم نیست؟
‫این فقط... یه کنجکاوی ـه.
‫ما احتمالاً مسحور چگونگی رفتار دیگران میشیم.
‫حداقل...
‫حداقل فکر کنم.
‫مرگ الکس برای من این حس قوی رو به جا گذاشت...
‫،که این من بودم که باعثش شدم ‫درواقع مثل یه متولی.
‫یه حرفایی بود که اون ‫هیچوقت به کسی نگفته بود...
‫،افکار خصوصیش ‫اونا رو با من در میون گذاشت.
‫تو ذهنم هستن.
‫،بخش بزرگی از زندگیش تو وجود منه ‫درون منه.
‫شاید بشه گفت فقط یه بخشی از زندگی.
‫ولی لزوماً بخش مهمی نیست.
‫تو دکترش بودی.
‫- فقط دکترش، آره. ‫- آره.
‫می‌دونم که تو همیشه بین این دوتا ارتباطی می‌بینی...
‫،که درمان چیزی بیشتر از یه انضباط ـه ‫اینکه درواقع یه آیین ـه.
‫ولی اینم میگی که ما درمانگریم...
‫و واقعاً نمی‌تونیم زندگی بیمارامون رو اداره کنیم.
‫،به محض اینکه از در میرن بیرون ‫خودشون با خودشون تنها میشن، آره؟
‫وضعیت عقلی الکس رو از آخرین باری...
‫که دیدیش چطور توصیف می‌کنی؟
‫گفتم که خیلی شکننده و آسیب پذیر بود. آره.
‫یه مسأله‌ی آزاردهنده اینه که ‫ما واقعاً پیشرفتای خوبی کرده بودیم...
‫اون هم به نظر داشت پس روی می‌کرد.
‫انگار احساس می‌کرد که داره به عبور از ‫مانعی که ازش می‌ترسید نزدیک میشه.
‫این براش زیادی بود و...
‫و روش رو ازش برگردوند.
‫احساس هم می‌کنی که ‫مسئولیت مرگ اون گردن تو ـه؟
‫می‌دونی، من با یه روانپزشک دوست شدم...
‫که مشاور ارتش بود، به اسم آلفونسو کاسیاس.
‫- اونو یادت میاد؟ ‫- آره.
‫خب، ازش خواستم اگه چیزی فهمید ‫به منم خبر بده.
‫اونم گفت دلیلش سرگیجه بوده.
‫این یعنی اینکه تجهیزات مشکلی نداشتن.
‫اونا داشتن یه جور مانور انجام می‌دادن.
‫الکس در حال پایین آوردن ‫هواپیما بوده که سرگیجه گرفته...
‫،یا اونا میگن که گرفته ‫و کنترلش رو از دست داده.
‫این...
‫استنباط رسمی‌ـشونه.
‫من فکر می‌کنم اون خودشو کشته.
‫- چطور می‌تونی انقدر مطمئن باشی؟ ‫- ببین، زندگی اون...
‫از وقتی که به دنیا اومده فاجعه بوده.
‫،دوران بچگیش ‫،رابطه‌ش با پدرش
‫تا زمانی که یه دکمه رو فشار داده ‫و یه اتاق پر از بچه رو کشته.
‫چطوری باهاش زندگی کنه؟
‫حتی با وجود ابزارهایی که الان دارن...
‫و آدما رو تو مونیتورها مثل ‫یه نقطه نشون میدن.
‫همه‌ی این چرخ زدنها... ‫هیچ فرقی به حالش نکرده.
‫روش اثر نداشته.
‫اون تک تک جونهایی رو که گرفته احساس می‌کنه. ‫می‌دونم که همینطوره.
‫چه انتظاراتی ازش داشتن.
‫بهترین و درخشانترین افسرشون بود.
‫واقعاً بود.
‫از لحاظ جسمی خیلی قوی بود...
‫خوشتیپ، باهوش.
‫و زیر پوست همه‌ی این ظواهر...
‫و مردونگی که داشت واقعاً...
‫آدم خوبی بود.
‫جذاب.
‫دوست داشتنی بود، می‌دونی؟
‫به نظر می‌اومد که انگار...
‫همیشه برنده‌ست.
‫که به طور اتفاقی یه قاتل شده.
‫اینو چطور باهاش تطبیق میدی؟
‫فکر کنم به خاطر همین بود که خودشو کشت.
‫دوست داشتنی. ‫تا حالا نشنیدم اینطوری درموردش حرف بزنی.
‫کاملاً بر عکس بوده.
‫درواقع، یه جورایی آدم جالبی بود.
‫اون...
‫نمی‌دونم. ‫باز بیخودی ازش تعریف کردم؟
‫- آره، شاید. ‫- خب، بعد از اون شوک سنگین...
‫زیادم غیر عادی نیست.
‫اون بهم این فرصت رو داد ‫که جلوی پرواز کردنش رو بگیرم.
‫واقعاً؟ اون پیشنهاد داد ‫یا خودت احساس کردی؟
‫مستقیماً ازم پرسید ‫"باید پرواز کنم؟"
‫تو چی گفتی؟
‫بهش گفتم که خیلی نگران ‫وضعیت ذهنیش هستم.
‫اینو واضح گفتی؟
‫ولی اون ازم می‌خواست صراحتاً بهش بگم...
‫- ".پرواز نکن" ‫- این وظیفه‌ی تو نیست پاول.
‫یه بیمار نمی‌تونه ازت بخواد که ‫زندگیش رو تو دستات بگیری.
‫وظیفه‌ی تو نیست که بهش بگی پرواز نکن.
‫و بازم وظیفه‌ی تو این نیست...
‫به اون زوج بگی ‫".جنین رو سقط کنین"
‫یا یه لورا بگی، با نامزدش ‫ازدواج کنه یا نکنه.
‫باید ارزیابیم رو برای ارتش می‌فرستادم.
‫احساس گناه می‌کنه". ‫".تلاش می‌کنه خودش رو مجازات کنه
‫".نباید پرواز کنه"
‫پدر الکس اومد دفترم...
‫که باهام حرف بزنه.
‫مرد بیچاره سرم داد می‌زد...
‫و از له شدن پسرش می‌گفت...
‫و تاکید می‌کرد که ‫همین اونو زنده نگه داشته.
‫،و اون جلسات درمان ‫همون کارایی که با من انجام می‌داد...
‫درمان من چیزی بود که اونو کشته.
‫- اوه، خدایا، پاول. ‫- پنجم مارس، در حال پرواز.
‫،حتماً هیچی احساس نکرده ‫حتماً فکر نکرده.
‫دقیقاً به خاطر همینه که حادثه اتفاق افتاده.
‫این کاملاً با چیزی که ‫تصور می‌کردم فرق داشت.
‫،گیج شده بوده ‫می‌دونی، به خاطر گناهش.
‫درواقع، اون دوتا مرحله رو خوب پیش رفت.
‫،می‌گفت کارای ناخودآگاهانه دلیل دارن
‫،چون ذهن نمی‌تونه زندگی کنه ‫نفس بکشه یا قدم برداره...
‫اگه هرچی که درونش باشه دروغ باشه...
‫بیرون از ذهن خودش رو نشون میده.
‫این یه کار انسانی کاملاً ‫آگاهانه‌‌ست که آدم رو بی‌حس می‌کنه...
‫انگار که فلج شده.
‫،الکس نیازی نداشت که هوشیار باشه
‫فقط باید ازش کار می‌کشید.
‫واقعاً اینو می‌پذیری؟ ‫که زندگی بهتر از بدون امتحان زنده موندن ـه؟
‫و وقتی... وقتی اضطراب...
‫و ترس و درد مثل یه حباب بترکه...
‫چطور میشه باهاش کنار اومد ‫جز اینکه بهش نگاه کرد؟
‫جز اینکه تحلیلش کرد؟
‫ولی ما نمایش رو اجرا نمی‌کنیم پاول.
‫بعضی وقتا فکر می‌کنم که روانپزشکا ‫هم می‌تونن اینطور تصور کنن که...
‫اونا هم مثل نویسنده‌ها هستن...
‫می‌دونی، که می‌تونن عاقبتش رو کنترل کنن.
‫ما برای اونا زندگی نمی‌کنیم. ‫حتی باهاشون هم زندگی نمی‌کنیم.
‫می‌دونم که می‌خوای اینو باور کنی که...
‫که ما یه برتری داریم که همیشه مثبت ـه.
‫- ما به مردم کمک می‌کنیم که بفهمن... ‫- بفهمن چه احساسی دارن.
‫،بعد اگه اونا به سمت اشتباهی برگشتن ‫دیگه تقصیر ما نیست.
‫یه خطای انسانی ـه. ولی...
‫بگذریم...
‫- الان از دست کی عصبانی هستی؟ ‫- مشخصه که خودم.
‫تو.
‫(هر کسی که از فروید (پدر علم روانکاوی ۱۸۵۶-۱۹۳۹ ‫تا میچل (مهندس پرواز ۱۸۹۵-۱۹۳۷) وجود داشته.
‫- چرا؟ ‫- چون...
‫ما بیمارا رو مجبور می‌کنیم که... ‫به خودشون نگاه کنن...
‫و همون موقع خودمون از موضوع کنار می‌کشیم.
‫،بعد بهشون میگیم ‫بفرما، مشکل تو اینه".
‫".حالا دیگه خودت می‌دونی"
‫- قبل از مرگ الکس هم همچین احساسی داشتی؟ ‫- کم و بیش آره.
‫تو زمینه‌های دیگه‌ای هم اخیراً این فکر ‫به ذهنت خطور کرده؟
‫- مثل چی؟ ‫- فقط یه سوال ـه.
‫بیمارای دیگه‌ای به جز الکس داری...
‫- که باعث بشه همچین فکر بکنی؟ ‫- آدم زیرکی هستی.
‫نه، دارم سعی می‌کنم یه معنی، یه سابقه...
‫برای این احساساتت درمورد ‫روان درمانی پیدا کنم.
‫منظورت اینه که من ‫یه مدت ـه که نمی‌دونم...
‫که حرفه‌ی ما برای آدما مفیده؟
‫چرا، می‌دونم. ‫هر روز درموردش فکر می‌کنم.
‫پس تو احساس می‌کنی ‫توانایی کمک به بیمارات رو نداری؟
‫برای مثال، اون ژیمناسته، سوفی.
‫خب...
‫راستشو بخوای، فکر می‌کنم اون خیلی پیشرفت داشته.
‫باهم ارتباط برقرار کردیم. ‫بینمون یه پیوند به وجود اومده بود.
‫ولی فکر می‌کنم یه رابطه‌ی شخصی بود...
‫،که بهش کمک کرد ‫نه روند درمانیش.
‫می‌دونی، حق با یالوم بود. ‫(روانشناس اگزیستانسیالیستی آمریکایی)
‫شاید همین رابطه‌هاست که التیام میده.
‫،ولی درمورد اون زوج، جیک و ایمی ‫راستشو بخوای حرفی برای گفتن ندارم.
‫که بهتره با هم بمونن یا از هم جدا بشن.
‫نمی‌دونم اصلاً بهشون کمکی کردم یا نه.
‫بگذریم...
‫حالت خوبه، پاول؟
‫فکر کنم خسته‌م جینا.
‫بیا، پاهات رو بذار بالا.
‫می‌دونی، الکس... ‫درمورد سرگیجه‌هاش حرف زده بود...
‫و می‌گفت وقتی بیاد سراغ آدم...
‫باید به تجهیزات اعتماد کرد...
‫- و نه به احساساتش. ‫- درسته.
‫از کجا می‌دونی؟
‫یه دوست پسر داشتم که خلبان هواپیمای باری بود.
‫قبل از دیوید بود.
‫اون بهم یاد داد...
‫و خیلی چیزای دیگه رو.
‫آره، پاول. ‫من بیشتر از یه عنکبوت خفته بودم.
‫اینطور به نظر میاد.
‫به هر حال، فکر می‌کنم برای ‫روانشناسا برعکس باشه.
‫فکر می‌کنم به مراتب موثرتر هستیم...
‫اگه کمتر به ابزار، نظریه‌ها ‫و کتابها متکی باشیم...
‫و بیشتر به غرایز خودمون.
‫پس همه‌ی آموزشهات، همه‌ی دانشت...
‫- می‌تونه تو رو سرگردون کنه؟ ‫- فکر کنم آره.
‫به طور کلی این احساس رو داری ‫یا درمورد بیمارا و موقعیتهای خاص ـه؟
‫منظورت چیه؟ ‫چی می‌خوای بگی جینا؟
‫چی؟
‫اونطوری داری نگاه می‌کنی.
‫- نگاهم چطوری ـه؟ ‫- نگاهت داره میگه که...
‫".من یه نظریه دارم"
‫- راجع به چی؟ ‫- اوه، بیخیال. این مزخرفات رو تمومش کن.
‫- فقط بگو چه فکری می‌کنی. ‫- پاول، من همینجا نشستم و دارم به تو گوش میدم.
‫دارم به فرضیه‌هایی که تازگیا درمورد ‫ناکارآمد بودن روانشناسی بدست آوردی گوش میدم.
‫"بیمارای خاص تو موقعیت خاص؟"
‫همین، برگشتیم دوباره به موضوع لورا.
‫- واقعاً؟ ‫- تو فکر می‌کنی همه‌چی یه جور عکس‌العمل نسبت به لوراست.
‫- چه عکس العملی؟ ‫- یعنی انتقاد از روانشناسی..
‫،رد کردن نظریه‌ها ‫فکر می‌کنی دارم بهونه میارم.
‫،حتی این موضوع که الکس خودشو کشته ‫همینم یه بهونه‌ست، درسته؟
‫چون روانشناسی داره از بین میره...
‫برای همین منم ممکنه با لورا بخوابم.
‫- اینم یه روش ـه که تو... ‫- من اینطوری فکر می‌کنم؟
‫- خب، دارم اشتباه می‌کنم؟ ‫- همیشه فکر می‌کنی هرفکری که دارم...
‫در مورد لوراست.
‫همیشه هر حرفی که می‌زنی خیال می‌کنی...
‫- من حس می‌کنم به اون ارتباط داره. ‫- اینطور نیست؟
‫تو کسی بودی که موضوع رو پیش کشیدی.
‫من درمورد لورا حرف نمی‌زنم.
‫دارم درمورد این حقیقت که...
‫اخیراً تو ایمانم به این آیین تو...
‫- به مشکل خوردم، حرف می‌زنم. ‫- آیین من؟
‫فکر نکنم روانشناسی سنتی ‫دیگه جوابی براش داشته باشه.
‫تو دوتا نقطه‌ی حد داری، درسته؟
‫روانپزشک سرشناسی شدی...
‫،نوشته‌هات خوب فروش میره ‫سمینار برگزار می‌کنی...
‫و چندتا زوج درمونده رو ‫تو تلویزیون به گریه می‌ندازی.
‫اینم یه جور پورنوگرافی ـه. ‫بعد از اون طرف...
‫تخصصت رو هم گرفتی.
‫روانشناسایی مثل تو. ‫اورتدکس و با چهره‌هایی مقتدر هستن.
‫همه‌چی تحت کنترل و نظارت شما...
‫،زیر یه چراغ روشن آزموده میشه ‫تا حد مرگ آزموده میشه...
‫کاملاً و مطلقاً جدا از زندگی واقعی.
‫من از زندگی واقعی جدا شدم؟
‫جینا، تو هیچوقت بیرون از این اتاق زندگی نکردی...
‫موسسه، برنامه‌ی فارغ‌التحصیلی.
‫دنیای دیوید. ‫و بعد از مردن دیوید...
‫خودت رو اینجا حبس کردی.
‫منظورم اینه که، اینجا جای قشنگی ـه. نگاه کن.
‫هرچیزی که تو این اتاقه زیباست.
‫ولی تو همینجا می‌شینی ‫و چیکار می‌کنی؟
‫داستان می‌نویسی درمورد اینکه...
‫، زندگی چطور می‌تونست باشه ‫چطور باید می‌بود.
‫- من اینو می‌نویسم؟ ‫- نمی‌دونم.
‫به عنوان یه روانپزشک از خودت بپرس...
‫اگه خودت تو یه حباب زندگی کنی ‫واقعاً می‌تونی به دیگران کمک کنی؟
‫حالا من شدم عنکبوت خفته‌ی تو حباب.
‫ببین، نمی‌خوام ناراحتت کنم جینا.
‫معلومه.
‫فراموش کردم. البته.
‫تو ناراحت نمیشی.
‫- تو هیچوقت شکست نمی‌خوری. ‫- پاول.
‫من الان در برابر تو شکست خوردم...
‫چندین بار تو هفته‌های گذشته.
‫- چرا می‌خوای منو عصبانی کنی؟ ‫- نمی‌خوام عصبانیت کنم.
‫فقط نمی‌خوام اینطوری تموم بشه.
‫واقعاً؟
‫روانپزشکا اینطوری زندگی می‌کنن؟
‫تو گمراه شدی.
‫می‌دونی، یه چیز واقعی و پرقدرت ‫وارد زندگیت شد...
‫و تو هیچوقت فرصتش رو پیدا نکردی.
‫نه به خاطر نه چارلی ‫یا به خاطر خودت.
‫می‌دونم حالا میگی به خاطر ‫این بوده که بیمارت بود.
‫ولی می‌دونی من چه فکری می‌کنم؟
‫فکر می‌کنم مزخرفه.
‫- پاول، مواظب حرف زدنت باش. ‫- وحشت کرده بودی.
‫چارلی بهم گفت که تو ‫بزرگترین شکست زندگیش بودی.
‫و همین زندگیشو دگرگون کرده بود.
‫تو اصلاً نمی‌دونی داری از چی حرف می‌زنی.
‫بعد از این همه سال، پاول...
‫بازم منو نمی‌شناسی.
‫می‌خوای بدونی من با چی کشمکش دارم؟
‫به خاطر این نیست که من کم حرفم...
‫یا خیلی جدا افتادم.
‫به خاطر اینه که خیلی احساساتی هستم.
‫(من تکانشی (کسی که بدون فکر تصمیم می‌گیره ‫و احساساتی هستم.
‫و بلافاصله و با حرارت برای خودم تصمیم می‌گیرم.
‫با خودم صریح حرف می‌زنم.
‫نمی‌بینی دارم از خودم حمایت می‌کنم...
‫چون می‌ترسم کار اشتباهی انجام بدم؟
‫،من توانایی فکر کردن ندارم ‫من توانایی تحلیل ندارم...
‫توانایی کار کردن ندارم.
‫تو این نسخه از من رو ساختی...
‫که محدود و ضعیف باشم.
‫چون وقتی با من بحث می‌کنی...
‫دوست داری تو مجادله خودت رو ‫به عنوان نیروی سرکوب کننده ببینی.
‫و اگه حقیقت اینه که من یه آدم احساساتی‌ام...
‫که مجبوره خودش رو کنترل کنه...
‫این چیزی نیست که تو لازم داشته باشی، هست؟
‫البته که من چارلی رو می‌خواستم.
‫اون زنده‌دل‌ترین آدمی بود ‫که تو عمرم باهاش آشنا شدم.
‫می‌خواستم باهاش بخوابم. ‫می‌خواستم پیشش غذا بخورم.
‫ولی اینکارو نکردم...
‫و نه به خاطر اخلاقیات.
‫شایدم بهش گفته باشم که اون ‫فقط بیمار منه...
‫ولی دلیل واقعیم دیوید بود...
‫گرچه دیوید تا چندین سال بهم خیانت می‌کرد.
‫آره. تمام مدت اینو می‌دونستم.
‫اصلاً پنهان کار خوبی نبود.
‫با چارلی نخوابیدم چون...
‫اونی نبود که می‌خواستم باشه.
‫عاشق دیوید بودم...
‫و زندگیم رو هم دوست داشتم...
‫و همونی بود که می‌خواستم باهاش باشم.
‫عاشق این بودم که کنار دیوید باشم.
‫جینا‌ی دیوید.
‫و می‌دونی چیه؟
‫وقتی تو تشییع جنازه‌ش...
‫بالای قبرش ایستاده بودم...
‫فکر کردم...
‫اگه به طرز معجزه آسایی دوباره متولد می‌شدم...
‫بازم اونو انتخاب می‌کردم.
‫با وجود همه‌ی گناهانی که داشت...
‫بهم اجازه می‌داد همونی باشم که خودم می‌خواستم ....
‫تعجب می‌کنم که چطور ندیدی...
‫که چقدر دیوونه‌ش بودم.
‫اون همه‌چیزم بود.
‫هیچوقت نشنیدم اینو بگی.
‫اوه، لعنتی.
‫همه‌چی رو باید گفت؟
‫و حالا اینجا نشستم و گوش میدم...
‫به نظریه‌های کوته‌بینانه و چرند ‫و خود درگیر تو درمورد زندگیم.
‫اوه، خدایا.
‫ماها رو ببین.
‫می‌دونی، من بهت ضربه می‌زنم ‫و تو هم منو تو فشار می‌ذاری، و...
‫بعضی وقتا به خودم میگم ‫حرکت مفیدی ـه...
‫،ولی، می‌دونی ‫دیگه زیاد مطمئن نیستم.
‫شاید دیگه باید تمومش کنیم.
‫دو ماه باهام ‌می‌جنگیدی...
‫و می‌گفتی لورا، لورا، لورا.
‫و همش منتظر این جینای خیالات خودت بودی...
‫که بپره وسط و جلوت رو بگیره.
‫می‌دونی...
‫پاول، من جلوت رو نمی‌گیرم.
‫تو داری با خودت می‌جنگی.
‫به خودت بستگی داره. مثل موضوع الکس.
‫می‌دونی، تو به دقت زندگیش رو زیر نظر داشتی...
‫درها رو به روش باز کردی...
‫بهش قدرت بینایی دادی...
‫ولی زندگیش مال خودش بود.
‫و خودش تصمیم گرفت پرواز کنه.
‫حالا تو تصمیم بگیر.
‫می‌دونی، شاید حق با تو باشه.
‫شاید عشق تو دفتر ‫یه روانپزشک هم بتونه به وجود بیاد
‫و می‌دونی، اخلاقیات و قوانین... ‫عشق بزرگتر از هر قانونی ـه.
‫و من چه بدونم؟
‫شاید اونم دیوید تو باشه.
‫شاید تو فقط می‌خوای پائولی باشی که با اون هستی.
‫پس برو سمتش.
‫اینطوری می‌فهمی.
‫ولی خواهش می‌کنم...
‫دست از مقایسه‌ی زندگی خودت با من بردار.
‫انقدر چارلی رو در برابرم قرار نده.
‫می‌دونی، به خاطر اتفاقی که ‫براش افتاد و صدمه دید متاسف شدم...
‫ولی هیچوقت اونو دوست نداشتم، حتی یه روز.
‫من عاشق دیوید بودم.
‫پس دیگه هیچوقت درمورد چارلی ‫با من حرف نزن، فهمیدی؟
‫خواهش می‌کنم برو، پاول.
‫:Blue August:.. ‫::wWw.IMDb-Dl.CoM::....