‫اپریل"ـم".
‫میشه امروز یه کم زودتر بیام؟
‫تمام شب رو بیدار موندم که ‫پایان نامه‌م رو تموم کنم...
‫و فکر هم نکنم تا ظهر تموم بشه.
‫البته. ‫میشه لطفاً...
‫چند لحظه صبر کنی ‫تا دفترم رو بیارم؟
‫نه، مهم نیست. ‫هفته‌ی بعد می‌بینمت.
‫اشکالی نداره. ‫کی می‌خواستی بیای؟
‫الان چطوره؟
‫عیبی نداره.
‫پس چند دقیقه دیگه می‌بینمت، خب؟
‫:Blue August:.. ‫::wWw.IMDb-Dl.CoM::....
‫ممنون که قبول کردی ببینیم.
‫تو راه دانشکده بودم که نظرم عوض شد و...
‫نمی‌دونم چرا ولی به جاش اومدم اینجا.
‫این...
‫پروژه‌ی مهمیه که گفتی؟
‫اشکالی نداره یه نگاهی بهش بندازم؟
‫نه، اگه به این چرندیات علاقه داری نگاه کن.
‫واقعاً قشنگه.
‫این قراره یادبود مرکز تجارت جهانی باشه... ‫(اشاره به حادثه‌ی ۱۱ سپتامبر)
‫مثلاً.
‫منظورت از "مثلاً" چیه؟
‫چون هر دانشجوی از خدا بی‌خبری...
‫تو کشور یکی دیگه ‫هم از اینا می‌سازه.
‫متاسفم. ‫خیلی عوضی‌ام.
‫- به حرفم گوش نده. ‫- نه، به نظر من...
‫به نظرم خیلیم قشنگه.
‫واقعاً...
‫با سلیقه ساخته شده.
‫خیلی قشنگه.
‫خیلی خسته‌م.
‫این هفته رو خوب نخوابیدی؟
‫نه، اصلاً.
‫با وجود داشتن اضطراب و سرطان...
‫نمیشه اوقات خوبی داشت.
‫این الان قرار بود جوک باشه.
‫- جالب بود؟ ‫- فکر نکنم.
‫برای منم نبود.
‫میشه... اشکالی نداره؟
‫دیشب خیلی خسته شدم.
‫ساعت ۲ صبح بود. ‫هیچی به ذهنم نمی‌رسید...
‫دستام خیلی می‌لرزید، منم ترسیدم ‫اگه زیادی روش کار کنم...
‫به همه‌جاش گند می‌زنم.
‫برای همین گذاشتمش تو جعبه.
‫ملافه‌ها رو عوض کردم...
‫شمع روشن کردم، موزیک گذاشتم.
‫انگار که سعی می‌کردم خودم رو اغوا کنم.
‫بالاخره کی خوابت برد؟
‫خوابم نبرد.
‫قلبم تند تند می‌زد و مثل این بود...
‫نمی‌دونم، انگار که خون تو رگهام ‫جریان نداشت، انگار یه چیز دیگه بود...
‫آتیش، یا زهر.
‫فقط... می‌خواستم...
‫یه جوری خودمو باز کنم ‫و همه‌ی اون چیزا رو بریزم بیرون.
‫رگ دستمو بزنم یا سرمو از تنم جدا کنم.
‫اینکارو نمی‌کردم. ‫نگران نباش.
‫فقط دارم سعی می‌کنم ‫احساسم رو توصیف کنم.
‫انگار شب وحشتناکی بوده.
‫نمی‌تونم یه شب دیگه رو هم تحمل کنم.
‫عقلمو از دست میدم.
‫وقتی گفتی زهر تو رگهات جریان داشته...
‫می‌تونم بگم اون لحظه ‫به چی فکر کردم؟
‫- شیمی‌درمانی. ‫- سرطان.
‫- دوتاش یکی ـه. ‫- نه، نیست.
‫دست خودته که شیمی‌درمانی نکنی.
‫تحت تاثیر قرار گرفتم.
‫دیشب همین فکر به ذهنم رسید...
‫و همش بهش فکر می‌کردم.
‫از همون بچگی این اتفاق برام می‌افتاد.
‫تابستون قبل از رفتن به دبیرستان ‫این آهنگ مدام تو سرم بود...
‫و نمی‌تونستم از خودم دورش کنم.
‫واقعاً فکر می‌کردم دارم دیوونه میشم.
‫فکر می‌کنی دیوونگی...
‫چه حسی داره؟
‫مثل سقوط به...
‫قهقرا.
‫میشه دیگه درمورد دیوونگیم حرف نزنیم؟
‫دوست داری راجع به فکرایی ‫که دیشب داشتی بهم بگی؟
‫همونی که نمی‌تونستی ‫از سرت بیرونش کنی.
‫می‌خواستم برم خونه.
‫واقعاً آرزو می‌کردم بتونم برم خونه.
‫و بعد فکر کردم...
‫تو نمی‌تونی بری خونه".
‫خونه‌ـت خیلی وقت و خیلی راه"...
‫".باهات فاصله داره
‫و بعدش همینطور فکر می‌کردم...
‫خونه‌ـت خیلی وقت و"...
‫خیلی راه باهات فاصله داره".
‫خونه‌ـت خیلی وقت و خیلی راه" ‫".باهات فاصله داره
‫و این خونه‌ای که...
‫خونه‌ای که بهش فکر می‌کنی کجاست؟
‫یا بود؟
‫میشه یه کم بهم وقت بدی؟
‫یعنی...
‫میشه... باید یه ثانیه‌ای ‫چشمامو ببندم.
‫خیلی خسته‌م.
‫ساعت چند ـه؟
‫- ساعت ۸. ‫- واقعاً؟ رد شده؟
‫راستش ۷ و ۵۹ دقیقه‌ست.
‫عالیه.
‫میشه... میشه منو ساعت ۸...
‫بیدار کنی؟
‫البته.
‫اپریل"، بیدار شو".
‫"بیدار شو "اپریل.
‫بیدار شو.
‫ساعت چند ـه؟
‫ساعت ۸
‫خوبه.
‫تموم شد.
‫این پروژه وقتش تا دیروز بود ‫ولی استادم گفت...
‫تا ساعت ۸ صبح وقت داریم ‫تحویل بدیم.
‫زشت بود.
‫الان مثل اینکه بهتره.
‫چرا این حرفو می‌زنی؟
‫اصلاً خوب نبود.
‫ابعادش همش اشتباه بود.
‫به فضای منفی خیلی اتکا کردم.
‫الکی فقط نصبشون کردم.
‫نتونستم بلندپروازی کنم.
‫باید بگم که...
‫خیلی سخته که ببینم ‫کار خودت رو خراب می‌کنی.
‫آره.
‫دیشب خوابم برد. ‫فقط یادمه یه خوابی دیدم.
‫بالای نمونه بودم، ولی به اندازه‌ی ‫واقعیش بود، و منم افتادم.
‫تا حالا از این خوابا دیدی؟
‫کابوس سقوط؟
‫البته.
‫من همیشه می‌بینم.
‫و وقتی بیدار میشی چه حسی داری؟
‫نمی‌دونم.
‫قلبم تو سینه می‌کوبه ‫و احساس می‌کنم...
‫حتی نمی‌دونم چطوری توصیفش کنم.
‫مثل یه شادی می‌مونه.
‫پس، دوتا سقوط متفاوت ‫به قهقرا داشتی؟
‫خب، سقوط چیزی ـه که ‫ازش می‌ترسی...
‫و همزمان با اون، بهش حمله‌ور شدی.
‫این یعنی چی؟
‫وقتی بیدار میشی ‫سخت کار می‌کنی تا هرکسی و هرچیزی رو...
‫تحت کنترل خودت داشته باشی.
‫پس تو خوابهات...
‫این حس در تو به‌وجود میاد ‫که خودت رو بالاخره در سقوط پیدا می‌کنی....
‫،همه‌چی رو آزاد می‌کنی ‫می‌ذاری همه‌چی از دست بره...
‫چون این یه جورایی وهم توـه.
‫چرا اینا رو بهم میگی؟ ‫قراره کمکم کنه؟
‫درصورتی کمکت می‌کنه که درست باشه. ‫اگه نباشه...
‫ولی الانم تو سرمه. ‫تو فرو کردی تو سرم.
‫حالا مجبورم درموردش فکر کنم.
‫- مثل اون فکرای دیشبی. ‫- چی؟
‫شروع به فکر کردن درمورد ‫چیزی کردی که نمی‌تونی متوقفش کنی.
‫افکارت دستخوش وسواس شدن.
‫این حرفو نزن. تو...
‫تو اصلاً نمی‌دونی ‫از چی حرف می‌زنی.
‫تا حالا تو مترویی بودی ‫که دکلش بشکنه...
‫و یه نفر اونجا باشه...
‫یه بچه‌ی خجالتی که ‫شروع کنه بارها و بارها یه چیزی رو...
‫،برای خودش تکرار کنه ‫مثل "۷:۱۵ خیابون ۵۹اُم.
‫".۷:۱۵ خیابون ۵۹اُم" ‫بارها و بارها، و بلندتر و بلندتر...
‫تا جایی که کلمات دیگه جوابگو نیستن...
‫و اون شروع می‌کنه به زدن خودش ‫و با خشونت رفتار می‌کنه...
‫و بالاخره مجبور میشه تسلیم ‫و آروم بشه؟
‫به این میگن افکار وسواسی.
‫من فقط بهشون فکر می‌کنم.
‫درمورد برادرت حرف می‌زنی.
‫متوجه شدم که تو دائماً سعی ‫می‌کنی چیزی رو حس کنی که اون حس می‌کنه.
‫خب، اون نمی‌تونه احساسش رو توصیف کنه، پس...
‫به یکی نیاز داره ‫که اونو براش تفسیر کنه.
‫همدلی تو... ‫"قابل تقدیر ـه "اپریل.
‫ولی انرژیت واقعاً می‌تونه تخلیه بشه...
‫وقتی سعی می‌کنی احساسات یکی دیگه ‫رو به همون اندازه‌ی احساسات خودت، حس کنی.
‫شایدم...
‫به جای احساسات خودت.
‫من... ببخش که تحملم رو از دست دادم.
‫مجبور نیستی ازم معذرت بخوای.
‫یه بار از یه ساختمون سقوط کردم.
‫- کی؟ ‫- تعطیلات تو میامی بودیم.
‫۱۰ سالم بود.
‫مادرم کشته مُرده‌ی کوباست...
‫موزیک کوبایی، غذای کوبایی، فرهنگ کوبایی.
‫بگذریم، بدون برادرم رفتیم سفر.
‫برای اولین بار...
‫تنهاش گذاشتیم، فکر کنم...
‫،با پدربزرگ و مادربزرگم موند خونه ‫فقط من و پدر و مادرم.
‫یادمه اون شب یه گروه اومده بود...
‫که موسیقی کوبایی می‌زدن...
‫و پدر و مادرم همونجا تو اتاق هتل...
‫شروع کردن به رقصیدن.
‫رفتم کنار پنجره...
‫که بتونم رقصشون رو ببینم...
‫و نسیم دریا رو...
‫همون موقع پشتم حس می‌کردم.
‫یه جوری...
‫حتی نمی‌دونم چی شد...
‫که از پنجره افتادم.
‫حتماً تکیه که دادم، افتادم.
‫و روی...
‫چی بهش میگن؟ سایبان افتادم...
‫که با زمین فاصله داشت. یعنی، حالم خوب بود.
‫یه لحظه اونجا دراز کشیدم ‫به پنجره نگاه کردم...
‫و بعد سُر خوردم ‫و افتادم تو پیاده رو.
‫یادت میاد که وحشت کرده باشی؟
‫یادمه...
‫به محض اینکه پام به زمین رسید ‫شروع کردم به گریه.
‫بعدش برگشتم هتل و با آسانسور رفتم بالا.
‫تو آینه نگاه کردم...
‫و خودمو مجبور کردم که دیگه گریه نکنم.
‫همینطوری تونستی گریه‌ـتو بند بیاری؟
‫فقط به آینه نگاه کردم و گفتم: "اپریل...
‫".باید بس کنی"
‫و همینطورم شد.
‫هنوزم می‌تونم اینکارو بکنم.
‫وقتی برگشتم داخل هتل، مادرم...
‫سرشو گذاشته بود رو شونه‌ی بابام.
‫و هنوزم داشتن می‌رقصیدن.
‫نفهمیدن که تو افتادی؟
‫چرا خودتو مجبور کردی گریه نکنی؟
‫- چی؟ ‫- تو ۱۰ سالت بوده...
‫از پنجره افتادی بیرون. ‫چرا نرفتی پیش مادرت گریه کنی؟
‫اون خیلی خوشحال بود.
‫اون طوری که تو اتاق پدرم رو گرفته بود...
‫اون طوری که داشتن تاب می‌خوردن...
‫همین که شروع کردن، مادرم چشماشو بست.
‫مادرم هیچوقت چشماشو نمی‌بست.
‫چرا؟
‫نمی‌تونست چشم از "دنیل" برداره.
‫من آدم احساساتی نیستم. ‫واقعاً میگم.
‫ازم پرسیدی...
‫خونه برای من کجاست.
‫اونجا بود...
‫تو میامی.
‫جایی که می‌خوام برگردم...
‫به اون اتاق و پیش والدینم.
‫- "بدون "دنیل. ‫- درسته.
‫تا حالا کتاب "در ساحل" رو خوندی؟
‫درمورد هلوکاست هسته‌ای ـه...
‫و آدمایی که منتظر تشعشع هستن...
‫،که برسه به استرالیا ‫ولی خوشحال ـن.
‫عاشق بودن.
‫برای باغشون نیمکت می‌خرن.
‫به آینده فکر نمی‌کنن.
‫وقتی اونجا بودیم خوندمش.
‫تو توی سن ۱۰ سالگی اون کتاب رو خوندی؟
‫همیشه باهوش بودم.
‫و آرزو داشتم یه اتفاقی بیفته...
‫یه جنگ هسته‌ای که ‫هرچیزی رو تو دنیا از بین ببره...
‫که بتونیم تو ساحل بمونیم.
‫نمی‌تونستیم بمونیم.
‫مجبور شدیم برگردیم.
‫،دنیل" چیزی نمی‌خورد" ‫برگشته بود به عادتهای قدیمیش.
‫پدربزرگ و مادربزرگم وحشت زده زنگ زدن.
‫مادرم رفت فرودگاه و برای پرواز بعدی بلیط گرفت.
‫من و بابام هم همون شب برگشتیم.
‫دنیل" حتی بهمون نگاه نمی‌کرد".
‫نمی‌تونست حرف بزنه.
‫انگار که سه سال اونو ول کردیم.
‫مادرم هیچوقت خودشو به خاطر ‫اون سفر نبخشید.
‫تو آدم دلسوزی هستی...
‫،که اینطوری داری درمورد برادرت حرف می‌زنی ‫نسبت به اون حس دلسوزی داری.
‫ولی تو همزمان با اینکه یه آدم همدل هستی ‫بازم می‌تونی احساسات مخالفی رو حس کنی...
‫بازم می‌تونی احساس خشم کنی، می‌تونی...
‫حسادت کنی.
‫چرا باید به "دنیل" حسودی کنم؟
‫شاید به خاطر این که ‫مادرت هیچوقت چشم ازش برنمی‌داره.
‫دنیل" مجاز ـه به والدینت نشون بده" ‫که چه احساسی داره.
‫وقتی ناراحت ـه، صدمه دیده یا ترسیده ‫اونا باخبر میشن...
‫در حالی که تو مجبور بودی قوی باشی. ‫از پنجره افتادی...
‫- و مادرت اصلاً خبردار نشد. ‫- نمی‌تونی اونو سرزنش کنی.
‫خدای من، اینطوری درموردش حرف نزن.
‫- چطوری حرف می‌زنم؟ ‫- انگار که مادر بدی ـه.
‫اون یه مادر عالیه.
‫،بهم اعتماد به نفس داد ‫بهم گفت چطوری باهوش باشم.
‫کاری کرد حس کنم ‫هرکاری ازم برمیاد.
‫شاید به عنوان یه بچه، اینطور برداشت کردی ‫که نباید به اون وابسته باشی...
‫که باید خودت از خودت مواظبت کنی.
‫- من اینکارو نمی‌کنم. ‫- چه کاری نمی‌کنی؟
‫کوبیدن مادرم.
‫شاید کارش بی‌نقص نبوده باشه ‫ولی هرکاری تونسته کرده.
‫می‌تونست یه بالرین حرفه‌ای باشه.
‫،تو مدرسه‌ی "جولیارد" آموزش دیده ‫ولی اون همه‌چی رو کنار گذاشت...
‫که "دنیل" بتونه یه زندگی ‫طبیعیِ ظاهری داشته باشه...
‫- می‌فهمم. ‫- که بتونه......
‫حس عجیب بودن نکنه.
‫پس اینجا نشین و بهم بگو ‫که این اشتباهات از اونه.
‫اون حق انتخاب نداشته.
‫من به مادرت حمله نمی‌کنم.
‫فقط دارم سعی می‌کنم بفهمم چرا ‫نمی‌تونی بهش بگی که مریضی.
‫خب، چقدر دیگه می‌تونه تحمل کنه؟
‫تقصیر تو نیست که اون ‫مجبوره با "دنیل" بسازه.
‫این اواخر "دنیل" خیلی بهتر شده.
‫بالاخره یه کم وقت به مادرم رسیده.
‫توی این گروههای بازپروری میره...
‫یه شغل به عنوان کتابدار ‫تو کتابخونه پیدا کرده...
‫و مادرمم کلاس رقص ‫برای بچه کوچولوها باز کرده.
‫رفتم اونجا ببینمش.
‫خیلی داره اوقاتشو خوب می‌گذرونه. ‫نمی‌خوام اینو ازش بگیرم.
‫- فکر می‌کنی مریض بودنت اینکارو می‌کنه؟ ‫- کلاساشو تعطیل می‌کنه.
‫فکر می‌کنه باید همه‌چی رو ول کنه ‫و مواظب من باشه.
‫شاید اگه اینکارو بکنه اشکالی نداشته باشه. ‫باید یه مدتی کلاساشو تعطیل کنه...
‫تا یه کم بهت کمک کنه.
‫بالاخره یه شانس پیدا کرده ‫که برای خودش زندگی کنه.
‫به خواسته‌ـت احترام می‌ذارم ‫که می‌خوای هوای مادرت رو داشته باشی.
‫ولی فکر می‌کنم دلیل اصلیش اینه که ‫داری سعی می‌کنی از خودت...
‫مواظبت کنی...
‫،از ترس مادرت نسبت به تو ‫از احساس این ترس که چقدر تو خطر هستی.
‫میگی که می‌خوای مواظبش باشی...
‫ولی مطمئناً می‌دونی که ‫اگه تو بمیری، اگه تو بمیری...
‫اون هیچوقت... خودتم می‌دونی. ‫به عنوان یه پدر می‌تونم اینو بگم...
‫،اگه این اتفاق برای من افتاده بود ‫هیچوقت هیچوقت کمر راست نمی‌کردم.
‫گوش کن. ‫باید بلافاصله شیمی‌درمانی رو شروع کنی.
‫دلیل اینکه نمیری اینه که چون ‫می‌ترسی تنهایی انجامش بدی.
‫کسی هست که بتونی خودت بهش بگی؟
‫کسی که بخواد پیشت باشه؟
‫- نمی‌تونم. ‫- می‌تونی.
‫خیلی وحشتناک ـه.
‫- چی قراره بگم؟ ‫- چطور به مادرم بگم که...
‫- دخترش... ‫- یعنی خودت.
‫تو.
‫که من سرطان دارم؟
‫نه، نمی‌تونم. ‫خیلی وحشتناک ـه.
‫هرچقدر هم که باشه...
‫نگفتنت وحشتناک تره.
‫جوری این حرفو می‌زنی که انگار...
‫فقط باید تلفن رو بردارم و بهش بگم.
‫ولی می‌دونم که اگه از اینجا برم، دیگه نمی‌تونم.
‫پس از همینجا بهش زنگ بزن.
‫الان؟
‫برو.
‫الان داره میره سر کار.
‫میشه بازم از تلفنت استفاده کنم؟
‫البته.
‫فکر کنم بازم می‌خوای تنها باشی.
‫ممنونم.
‫چی شد؟
‫تو ماشین بود.
‫گفت بعداً زنگ بزنم...
‫موقع رانندگی اگه با تلفن ‫حرف بزنی خلاف ـه.
‫،هم اون هم بابام خیلی سخت‌گیرن ‫طبق قانون پیش میره.
‫می‌تونی ۱۰ دقیقه بمونی و بعد بهش زنگ بزنی.
‫نه، خسته‌م.
‫میرم یه چرتی می‌زنم ‫و بیدار که شدم تلفن می‌کنم.
‫با اون که حرف زدی ‫با منم تماس می‌گیری؟
‫:Blue August:.. ‫::wWw.IMDb-Dl.CoM::....