‫می‌دونم هنوز زوده ‫ولی تو اتاق انتظار سرد ـه.
‫- میشه بیام تو؟ ‫- البته.
‫مجبورم این جلسه رو زودتر برم.
‫،دنیل" شاید زنگ بزنه" ‫و اگه زد باید برم.
‫:Blue August:.. ‫::wWw.IMDb-Dl.CoM::....
‫حالت چطوره؟
‫خوبم.
‫خوبه.
‫خب، صحبتت با مادرت چطور پیش رفت؟
‫بهت گفتم وقتی زنگ زدم بهت خبر میدم.
‫من که چیزی نشنیدم.
‫باهاش حرف نزدی؟
‫وقتی بهش زنگ زدی ‫داشت رانندگی می‌کرد، درسته؟
‫آره.
‫بهت زنگ زد؟
‫جواب دادی؟
‫معلومه که جواب دادم. مگه همیشه جواب نمیدم؟
‫نتونستم بهش بگم.
‫چرا؟
‫جایی نبودم که بتونم حرف بزنم.
‫کجا بودی؟
‫تو راهروی بیمارستان.
‫فقط رفتم ببینم چه حسی داره.
‫و...
‫چه حسی داشت؟
‫انگار رفتی هتل. انگار سرک کشیدی داخل...
‫،یکی از اون هتلهای خیالی فرودگاه ‫تو شهری که هیچکس توش زندگی نمی‌کنه.
‫یه دختره پشت میز بود. ‫همسن من بود.
‫بهم لبخند زد و...
‫"اینجوری کرد، "می‌تونم کمکتون کنم؟
‫و می‌دونم این چیزی ـه که ‫همیشه به مردم میگن، ولی...
‫یه جورایی تو اون لحظه ‫تو چهره‌ش یه چیزی رو حس کردم و...
‫"اینطوری شدم، "می‌تونه بهم کمک کنه؟
‫نه، احتمالاً نمی‌تونست. ‫منظورم اینه که...
‫اون که نمی‌دونه چطوری ‫سرطان رو درمان می‌کنن.
‫ولی به هرحال هرروز باهاش سر و کار داره.
‫اون لحظه‌ای که بهت نگاه کرده ‫حتماً فهمیده.
‫- داری میگی که اون... ‫- خب، مامانم...
‫زنگ زد و منم مجبور شدم ‫از جلوی پذیرش دور بشم.
‫اون گفت...
‫".کجایی؟ انگار سر دماغی"
‫و منم گفتم...
‫خب، مامان، من...
‫راستش یه خُرده مریضم.
‫اونم شروع کرد به سخنرانی ‫که چرا مواظب خودم نیستم.
‫وقتی از مترو پیاده میشم ‫دستمو نمی‌شورم...
‫و باید دست از ناخن جویدن بردارم ‫چون حالا دختر بزرگی هستم.
‫- واقعاً تحت فشار بود. ‫- چرا تحت فشار بود؟
‫دنیل" دوباره سعی کرده"...
‫خودشو بکشه.
‫متاسفم که اینو می‌شنوم.
‫هفته‌ی پیش گفتی که بهتر شده.
‫باید می‌فهمیدم که اینکارش ‫نشونه‌ی بدی ـه.
‫- چه اتفاقی افتاده؟ ‫- سعی کرده از رو پشت بوم بپره.
‫به هر حال، الان میره دیدن یکی ‫از معلمای قدیمیش...
‫"از این معجزه‌گرا... آقای "هیث.
‫اون برای "دنیل" مثل ‫آن سالیوان" برای "هلن کلر"ـه".
‫تو مدرسه‌ی استثنایی‌ها به پسرای اوتیسم درس میده. ‫(ناهنجاری که باعث اختلال در مهارتهای ارتباطی میشود)
‫والدینم وقتی اون ۱۰ سالش بود ‫فرستادنش اونجا.
‫همه‌چی رو فروختن تا پول اونجا رو بدن...
‫چون اوضاع خیلی وخیم بود.
‫"دنیل"...
‫دو طرف سرش بس که خودشو ‫زده بود طاس شده بود.
‫موهاش دیگه رشد نمی‌کرد.
‫"و این آقای "هیث" برای "دنیل...
‫چیکار کرد؟
‫دنیل" رو مجبور کرد تا یه مدت کلاه سر کنه".
‫و "دنیل" هم فکر می‌کرد...
‫اون کلاه قدرتهای خاصی بهش میده.
‫فکر می‌کرد اونو تبدیل می‌کنه به...
‫چی؟
‫تبدیل می‌کنه به چی، "اپریل"؟
‫رو افکارت تمرکز کن. ‫اونو به چی تبدیل می‌کرد؟
‫فکر می‌کرد تبدیل شده به یه آدم باهوش.
‫بگذریم...
‫قرار بود...
‫قرار بود وقتی جلسه‌ش تموم ‫شد بهم زنگ بزنه...
‫منم باید برم دنبالش.
‫خب، مادرت نمی‌تونه اینکارو بکنه؟
‫سرش شلوغ ـه؟
‫نه، اون...
‫نمی‌تونه باهاش کنار بیاد...
‫نه تا وقتی حالش بد ـه. ‫نه تا وقتی که می‌خواد بمیره.
‫دنیل" دقیقاً همینو گفت؟" ‫"می‌خوام بمیرم؟"
‫نه، اون میگه...
‫میگه که می‌خواد بره رو ابرها و از اینجا بره...
‫ولی می‌دونه که اگه از رو ‫ساختمون بیفته چی میشه.
‫احمق نیست.
‫اون فقط... فقط از هرچیزی که ‫براش غریبه باشه خسته شده.
‫خب، تو این دوره و زمونه این دنیا حتماً...
‫برای تو هم همونقدر غریبه‌ست.
‫و تو هم داری تنها میشی...
‫"بدون داشتن یکی مثل آقای "هیث...
‫که نجاتت بده.
‫کار تو همین نیست؟
‫چرا، هست.
‫ولی اگه بهم اجازه ندی ‫نمی‌تونم بهت کمکی بکنم.
‫،و این منو می‌ترسونه ‫چون می‌ترسم اگه اینکارو نکنی...
‫وقت کمی رو که برامون مونده ‫از دست میدیم.
‫خدای من.
‫امروز رک و راست حرفتو زدی، نه؟
‫فکر کنم افسرده شدم.
‫باشه. بگو چرا.
‫احتمالاً چون سرطان دارم.
‫درسته.
‫ولی می‌تونی بهم بگی چه حسی داری؟
‫هیچ احساسی ندارم.
‫فقط احساس مریض بودن می‌کنم...
‫و خسته‌م و...
‫نمی‌دونم، انگار حالم ‫از همه‌چی به هم می‌خوره.
‫دندونامو مسواک می‌زنم ‫و تو آینه به خودم نگاه می‌کنم...
‫و یهو می‌بینم که خیلی بی‌ریختم...
‫افتضاحم. و...
‫و قبل از اینکه بفهمم ‫چی شده کف حموم افتادم...
‫شروع کردم به باند پیچی ‫روی پادری حموم و...
‫نمی‌دونستم چطوری دوباره بلند بشم.
‫به نظر منم افسردگی ـه.
‫وقتی ممکنه این اتفاق ‫برات بیفته که احساس کنی...
‫اوضاع از کنترلت خارج شده.
‫وحشتناک ـه.
‫وقتی همچین حسی بهت دست داد ‫ازت می‌خوام بهت زنگ بزنی.
‫- چرا؟ ‫- گوش کن.
‫مهم نیست چه ساعتی از ‫روز یا شب ـه، بهم زنگ بزن.
‫فهمیدی؟ من برای همین اینجام.
‫می‌خوای وقتی کف حموم نشستم ‫بهت زنگ بزنم؟
‫هرموقع.
‫بعد از مدتها مامانم رو هفته‌ی پیش دیدم.
‫برام صبحونه آورد.
‫و از چیا حرف زدین؟
‫برادرم.
‫متوجه شد که تو...
‫چقدر بی‌رمقی؟
‫یه کم آرایش کردم...
‫راستش، خیلی آرایش کردم.
‫پس نمی‌خواستی...
‫اون تو رو با اون وضع ببینه.
‫همیشه وقتی می‌بینمش ‫سعی می‌کنم خوب به نظر بیام.
‫- چرا؟ ‫- اینطوری حالش بهتر میشه.
‫ولی آخرین بار نتونستم خودمو آماده کنم...
‫- و بازم اون متوجه نشد. ‫- "به خاطر "دنیل.
‫یه جورایی.
‫همینطور...
‫می‌خواد پدرم رو ترک کنه.
‫خودش گفت؟
‫چیز مهمی نیست.
‫از وقتی یادم میاد ‫همیشه همینو می‌گفت.
‫زندگی بدون پدرت خیلی راحت‌ترـه".
‫".هیچوقت با مردی که به کارش معتاده ازدواج نکن
‫قسمت مسخره‌ش اینه که اون ‫واقعاً نمی‌خواد ترکش کنه.
‫دیوونه‌ی پدرمه.
‫آره.
‫ولی گفته که می‌خواد ترکش کنه.
‫فکر می‌کنی امکان داره که...
‫اون درواقع بخواد "دنیل" رو ترک کنه؟
‫می‌دونی، من فکر می‌کنم مادرت ‫کلی از ناراحتیاش رو به تو منتقل می‌کنه.
‫ولی فکر نمی‌کنم این رابطه دو طرفه باشه...
‫چون تو درمورد مشکلاتت ‫باهاش درددل نمی‌کنی.
‫ببخشید که موضوعشو پیش کشیدم.
‫زیاد درمورد پدرت حرفی نمی‌زنی.
‫می‌دونم.
‫چیز زیادی برای گفتن نیست.
‫هیچوقت نیستش. ‫همیشه بیمارستان ـه.
‫وقتی هم که ما بچه بودیم...
‫دنیل" یادش می‌رفت اون کیه".
‫،"صداش می‌زد "آقا ‫".مثلاً "سلام آقا
‫ولی "دنیل" بزرگتر و بدتر میشد ‫و بابام هم نمی‌تونست کاری براش بکنه...
‫- و فقط معاینه‌مون می‌کرد. ‫- هردوتون رو؟
‫من و اون رابطه‌ی مخصوص به خودمون رو داشتیم.
‫معمولاً منتظرش می‌موندم...
‫تا برگرده خونه.
‫می‌نشستم کنارش تا شامش رو بخوره.
‫از روزش حرف می‌زد، از بیماراش.
‫پس مثل یه بزرگسال باهات رفتار می‌کرده.
‫- خوب بود. ‫- مثل اینکه تو رو درک می‌کرده.
‫ولی منو تربیت نکرد.
‫مجبور بود آخر شب برگرده خونه...
‫و ۱۵ دقیقه با یه بچه‌ی سرحالش حرف بزنه.
‫مادرم تمام مدت رو پیش "دنیل" بود.
‫فکر می‌کنی دلیل اینکه ‫اون لحظات برات باارزش بودن...
‫این بود که پدرت از موضوعی ‫غیر از "دنیل" صحبت می‌کرد؟
‫مادرم باید با یکی حرف بزنه.
‫البته. درک می‌کنم. ‫ولی چرا به یه دوست نمی‌تونست بگه؟
‫به کس دیگه‌ای که مربوط نبود.
‫"چیزی نیست "پائول.
‫خودم از پسش براومدم.
‫خودم خواستم.
‫داره می‌شکنه. باید خودشو خالی کنه.
‫پس وقتی خودشو خالی کرد ‫و استرسش رو، ناامیدیش رو...
‫نگرانی‌های زندگیش رو ‫رو شونه‌های تو انداخت...
‫کی تو رو آروم کنه؟
‫یا اینکه می‌خوای مسئولیتش رو ‫روی دوش خودت بذاری؟
‫وقتمون تموم شد؟
‫نه، مجبور نیستیم نگران وقت باشیم.
‫می‌دونی، من...
‫درمورد اوتیسم یه چیزایی خوندم...
‫و به نظر میاد یه سری تحقیقات...
‫امیدوارکننده‌ای داره انجام میشه.
‫- درمانی براش نیست. ‫- انگار خیلی درموردش مطمئنی.
‫این یه بیماری نیست.
‫اگرم بیماری نباشه، پس درمانی هم نداره.
‫راستش، بعضی محققا مثل اینکه ‫تو فرضیاتشون تجدیدنظر کردن.
‫خب، به خاطر اینه که اونا بودجه‌شون ‫از آدمای پولدارِ ناامید تامین میشه.
‫،بچه‌های اوتیسمی بهتر نمیشن ‫فقط بزرگتر و بزرگتر میشن.
‫شرمنده که بدبینم.
‫نه، اینطور نیست.
‫ولی حق با توـه. اون بچه‌ها ‫بالاخره یه روز بزرگ میشن و...
‫والدینشون می‌میرن.
‫و وقتی این اتفاق بیفته ‫یکی دیگه مسئولیتشون رو به عهده می‌گیره.
‫،"در خصوص "دنیل ‫"تو مسئولش میشی "اپریل...
‫تا آخر عمرت.
‫من آدم افتضاحیم.
‫چرا این حرفو می‌زنی؟
‫چون نمی‌خوام اینکارو بکنم.
‫،اون زندگیشون رو خراب کرده ‫ازدواجشون رو نابود کرده.
‫امکان نداره... امکان نداره ‫هرچی "دنیل" خواست بهش بدی...
‫و بازم جایی برای کسی دیگه داشته باشی.
‫خب، مادرت نتونست ‫ولی تو که مادرت نیستی.
‫- تو حق انتخابهای متفاوتی داری. ‫- اون هیچ حق انتخابی نداشت.
‫- اون گیر افتاده. ‫- "درسته "اپریل.
‫ولی هر زندگی... ‫مجموعه‌ای از حق انتخاب ـه.
‫هیچکس ازشون فرار نمی‌کنه.
‫مادرت تصمیم گرفت که ‫خودشو وقف "دنیل" کنه.
‫- تو می‌تونی انتخاب متفاوتی داشته باشی. ‫- اون برادرم ـه.
‫نگفتم که اونو تنها بذاری...
‫ولی نمی‌دونی آینده ‫چی براتون در نظر گرفته.
‫نمی‌دونی چه پیشرفتایی...
‫قراره تو درمان اوتیسم به وجود بیاد.
‫"تو روانی نیستی "اپریل.
‫نمی‌تونی آینده رو پیش‌بینی کنی. ‫نمی‌تونی کنترلش کنی.
‫تنها کاری که در رابطه با...
‫آینده می‌تونی بکنی اینه که...
‫تصمیم بگیری می‌خوای توش ‫سهیم باشی یا نه.
‫- الان که خیلی ضد حال ـه. ‫- باشه. کافیه.
‫از حالا باید درمورد شیمی‌درمانی حرف بزنیم.
‫"سلام "دنیل. ‫جلسه‌ت چطور بود؟
‫آقای "هیث" رو ندیدی؟
‫کجایی؟
‫یه دقیقه دیگه بهت زنگ می‌زنم.
‫گوشی رو برمی‌داری؟
‫قول میدی؟
‫باشه، خداحافظ.
‫آقای "هیث". سلام "اپریل" هستم.
‫آره، می‌دونم. ‫الان باهاش حرف زدم.
‫نه، حالش خوبه. تو پارک ـه.
‫کنار دریاچه‌ی قایق بادبانی ـه.
‫مثل اینکه اونجاست.
‫ولی اگه همین الان برم دنبالش...
‫بازم می‌تونم بیارمش دیدن شما؟
‫هنوز وقت دارین؟
‫،من الان بروکلین هستم ‫پس چند ساعتی طول می‌کشه.
‫خیلی ممنونم.
‫لعنتی، بردار.
‫زودباش بردار.
‫تا یه ساعت دیگه میام پیشت...
‫ولی ازت می‌خوام ‫همونجایی که هستی بمونی.
‫باشه، اینکارو می‌کنی؟ ‫همونجا می‌مونی؟
‫خیلی خب، زودی می‌بینمت.
‫چی شد؟
‫از هوش رفتی!
‫چی؟
‫- امکان نداره. ‫- داره.
‫تو مریضی...
‫و مواظب خودت هم نیستی. بشین!
‫باید یه چیزی بخوری.
‫بدنت به قند احتیاج داره.
‫مجبور نیستی اینکارو بکنی.
‫این دفعه دیگه تو تصمیم ‫نمی‌گیری، من می‌گیرم!
‫حالا همینجا بمون و تکون نخور!
‫باید زود بلند شم برم. همیشه ‫فشار خونم پایینه. بهش عادت دارم.
‫- واقعاً حالم خوبه. ‫- می‌دونی چیکار داری می‌کنی؟
‫همونطوری با من رفتار می‌کنی ‫که با والدینت می‌کنی.
‫میشه هفته‌ی بعد راجع بهش حرف بزنیم؟
‫می‌ترسی که نتونم بهت کمک کنم؟
‫آره، باید برم.
‫دو دقیقه پیش رو مبل غش کردی...
‫- حالا می‌خوای بری دنیا رو نجات بدی. ‫- من نمی‌خوام دنیا رو نجات بدم.
‫- می‌خوام برادرمو نجات بدم. ‫- به مادرت زنگ بزن.
‫بگو اون بره دنبالش.
‫- چرا؟ ‫- چون خودم می‌تونم.
‫حتماً یه راه دیگه‌ای هم هست.
‫نمی‌تونی همیشه مواظب ‫همه‌چی و همه‌کسی باشی.
‫گوش کن. اگه نمی‌تونی ‫باهاش کنار بیای اشکالی نداره.
‫چی؟
‫دیدم چطور دستپاچه شدی. فهمیدم.
‫چیزی که داره سرم میاد وحشتناکه.
‫اگه نمی‌تونی باهاش کنار بیای ‫مجبور نیستم برگردم اینجا.
‫تو اینطور فکر می‌کنی؟ ‫فکر می‌کنی دستپاچه شدم؟
‫بیخیال، عجیب غریب شدی. ‫- باشه، من عجیب غریب شدم.
‫- این یعنی چی؟ ‫- یعنی من نمی‌تونم برگردم اینجا.
‫- چرا؟ ‫- چون با من راه نمیای.
‫تو دنیایی زندگی می‌کنیم ‫که آدما وحشت می‌کنن...
‫همدیگه رو می‌زنن زمین...
‫از همدیگه ناامید میشن ‫ولی بازم به هم کمک می‌کنن.
‫حالم داره هی بدتر و بدتر میشه.
‫از حالا به بعد همش رو مبل‌ت غش می‌کنم.
‫شایدم رو مبل‌ت بالا بیارم.
‫و بالاخره...
‫رو مبل‌ت می‌میرم. ‫تو همینو می‌خوای؟
‫نـه! ازت می‌خوام بری شیمی‌درمانی کنی.
‫تو اصلاً می‌دونی شیمی‌درمانی چیه؟
‫یه سم ـه که مستقیم وارد قلبت می‌کنن!
‫از قلبت یه تلمبه می‌سازن.
‫می‌دونی چرا؟
‫چون اگه یه چیزی بهت تزریق کنن ‫و بره زیر پوستت...
‫- تمام گوشتات آب میشه. ‫- قرار نیست همچین اتفاقی بیفته.
‫تو که نمی‌دونی.
‫تو هیچی نمی‌دونی.
‫نمی‌تونی جلوی اتفاقی رو ‫که داره برام می‌افته بگیری.
‫حالت تهوع و درد و...
‫ریختن موهام.
‫بهم میگی...
‫زندگی قشنگه و من باید شجاع باشم...
‫،و منم میگم ‫آره، آره، آره.
‫ولی دروغ میگم و ‫خودتم می‌دونی که دارم دروغ میگم.
‫و یه روز صبح از خواب بیدار میشی و...
‫به خودت میگی...
‫کاش اون دختر...
‫کاش اون دختر ولم می‌کرد...
‫تا بتونم دوباره شاد باشم. ‫نمی‌تونی اینو بفهمی.
‫نمی‌تونی.
‫کمک کردن به دیگران... شکنجه‌ست.
‫درد باورنکردنی ایه. جهنم ـه.
‫آره؟
‫،اگه بذاری کمکت کنم ‫ازت متنفر میشم.
‫آره؟
‫و به هر حال ازت ناامید میشم.
‫آره؟
‫سلام مامان.
‫نه، نرفته.
‫نمی‌دونم چی شده. اون...
‫تو پارک مرکزی ـه. من داشتم...
‫داشتم می‌رفتم دنبالش ولی یه جا گیر کردم.
‫خب، من الان بروکلین هستم.
‫میشه تو بری دنبالش؟
‫چون من نمی‌تونم برم.
‫نه، نمی‌تونم.
‫نمی‌تونم.
‫نمی‌تو... نمی‌تونم مامان...
‫قطع کرد.
‫- وقتمون تموم شد. ‫- میشه یه لحظه صبر کنی؟
‫- فقط یه دقیقه اینجا بشین. ‫- مریض دیگه‌ای نداری؟
‫نه، می‌خوام یه چیزی بهت بگم. ‫بشین.
‫گوش کن.
‫اگه وقت بیشتری داشتیم...
‫می‌تونستیم یه راهی پیدا کنیم که تو ‫به مادرت بگی و ببینی می‌تونه با این قضیه کنار بیاد یا نه.
‫ولی وقت نداریم.
‫اینو می‌فهمی؟
‫اپریل" منم نمی‌خوام هفته‌ها و هفته‌ها اینجا بشینم"...
‫و ببینم که داری از دست میری.
‫باید از همین امروز درمان رو شروع کنیم، از حالا.
‫سعی کردم. گفتم که اونجا هم رفتم. ‫ولی نتونستم.
‫هفته‌ی پیش گفتی که احساساتی ‫که اینجا در مورد مسائل مختلف...
‫ازش حرف می‌زنی، وقتی از اینجا میری ‫همش عوض میشه.
‫چی تو این اتاق هست...
‫که باعث میشه مسائل برات...
‫متفاوت باشن؟
‫نمی‌دونم.
‫انزوا، جدا شدن.
‫تو.
‫اگه من باهات بیام بیمارستان چی؟
‫میای؟
‫آره.
‫الان؟
‫آره.
‫همین الان.
‫:Blue August:.. ‫::wWw.IMDb-Dl.CoM::....