‫کلاه قشنگی ـه.
‫:BlueAugust:.. ‫::wWw.IMDb-Dl.CoM::....
‫بالا اومدن از پله‌ها برام سخت شده.
‫هی داره تکرار میشه، هم روانشناسم ‫هستی هم منو می‌بری شیمی‌درمانی.
‫یه تیر و دو نشون.
‫- می‌دونی چیُ درموردت دوست دارم. ‫- چی؟
‫حس شوخ‌طبعی وحشتناکم؟
‫چشمات.
‫یادمه اولین باری که اومدم اینجا...
‫و بعدشم موقع رفتن، بهت نگاه کردم...
‫و تو هم بهم نگاه کردی ‫و اون موقع نفسم حبس شد.
‫این یه جور تعریف ـه.
‫می‌دونم.
‫نگران نباش. ‫نمی‌خوام بپرم روت.
‫تحت شیمی‌درمانی هستم. ‫به زور می‌تونم پاهامو رو زمین نگه دارم.
‫می‌دونی، اونا بهت دارو میدن تا...
‫- بتونن جلوی حالت تهوع‌ـت رو بگیرن. ‫- حتی به گروه خونیم هم نمی‌خوری.
‫ولی چشمات...
‫بی پایان ـه.
‫خیلی حرف می‌زنم.
‫حالت خوبه؟
‫فقط... ‫یادم رفته بود که دیگه نمی‌تونم اینکارو بکنم...
‫به خاطر این مشکلی که الان دارم.
‫درگاهی که کار گذاشتن همیشه درد داره؟
‫فقط اگه حرکت خاصی بکنم.
‫یادم نمیاد منو بدنمُ باز کرده باشن.
‫دردی حس نکردم، نه؟
‫نه.
‫تو یادته که کار گذاشتنش؟
‫دیدی چه اتفاقی افتاد؟
‫نه... همش نه.
‫چون نمی‌خواستی سینه‌هامُ ببینی؟
‫راحت باش. چیز دیدنی هم نیست.
‫ولی ممنون که نگاه نکردی.
‫و ممنون که منو می‌بری.
‫خواهش می‌کنم.
‫جالبه... تو این دو هفته‌ای که گذشت...
‫کلی تو سرم باهات حرف زدم.
‫یعنی، دقیقاً هر روز با هم حرف می‌زدیم...
‫مثلاً هر ساعت یه بار.
‫تو سرم همه‌جور بحثی باهم داشتیم ‫و بعدش هم توافق می‌کردیم.
‫درمورد چی حرف می‌زدیم؟
‫اینکه زندگی فقط همین کثافت‌ـه ‫یا معنای عمیق‌تری پشتش نهفته‌ست.
‫من چی میگم؟
‫تو سرم زیاد چیزی نمیگی ‫که همین حوصله‌ـمُ سرمی‌بره.
‫ولی وقتی ازت پرسیدم...
‫اگه ارزشش رو داشت چی؟ تو گفتی...
‫"معلومه که داره، اپریل"...
‫".اگه بتونی خودت و دیگران رو خوشحال کنی
‫چیه؟
‫توی سرت...
‫چه آدم خوش بینی‌ام.
‫- همینو نمی‌گفتی؟ ‫- کاری که تو الزاماً داری می‌کنی...
‫اینه که با استفاده از صدای من ‫خودت رو نصیحت می‌کنی.
‫می‌دونم.
‫و نصیحت خوبی‌ام هست.
‫خیلی خوب داری از خودت مراقبت می‌کنی.
‫یه بار ازت خواستم ازم ناامید نشی.
‫و من چی گفتم؟
‫گفتی، "هیچوقت.
‫".فقط می‌خوام یه مدتی اذیتت کنم
‫فکر می‌کنی منظورم چی بوده؟
‫منو امتحان کنی.
‫و تو چطور قبول شدی؟
‫زندگی می‌کنم.
‫چیزی پیدا کردی که ‫به پدر و مادرت بگی؟
‫برات جالب نیست چند نفر سرطان دارن؟
‫و همشونم با هم حرف می‌زنن، جدول حل می‌کنن.
‫اون دوتا دختره رو اون گوشه ‫کنار کامپیوتر دیدی؟
‫داشتن اینترنتی خرید می‌کردن...
‫لباس زیر.
‫ما داریم لوله‌ها رو از تو قلبامون درمیاریم...
‫و اونا دارن سوتین جدید می‌خرن.
‫می‌دونی، بعضی وقتا ‫یه خرده انکار چیز بدی نیست...
‫ولی به کسی نگو که اینو گفتم.
‫شرمنده، مثل یه احمق رفتار کردم.
‫بهت گفتم... معذرت خواهی نکن.
‫زنگ که می‌زدی جواب نمی‌دادم.
‫مجبورت کردم تو طول جلسه ‫"اجازه بدی زنگ بزنم به "سیه‌نا.
‫اون ماکت ـه رو تو دفترت خُرد کردم ‫و گذاشتم تو تمیز کنی.
‫حتماً بدترین مریضی بودم که داشتی.
‫اوه، نه. نیستی.
‫ممنون که منو می‌بری.
‫و منم ممنونم که میری.
‫نه، واقعاً میگم.
‫ممنونم.
‫شنیدم.
‫دیشب شب بدی داشتم...
‫چند روز بعد از شیمی‌درمانی بود.
‫- می‌خواستم بهت زنگ بزنم، ولی... ‫- چرا نزدی؟
‫جلسه‌مون رو کنسل کردی. ‫فکر کردم به استراحت نیاز داری.
‫- به خاطر تو نبود. ‫- مهم نیست.
‫"به جاش زنگ زدم به بهترین دوستم "لیا.
‫"لیا".
‫یادم نمیاد اسمشو آورده باشی.
‫بهش چی گفتی؟
‫خب...
‫از خوابی پریده بودم...
‫که توش مُرده بودم...
‫یا...
‫نه، این نیست. ‫بیشتر اینجوری بود که می‌دونستم...
‫،که دارم می‌میرم ‫انگار یه چیزی داشت می‌اومد منُ بکشه.
‫وحشتناک بود.
‫ولی...
‫یه جورایی خودمم می‌خواستم که اتفاق بیفته...
‫که فقط تموم بشه بره.
‫یه جور دیگه هم میشه بهش نگاه کرد.
‫شاید این یه بخشی از ‫تو ـه که داره امتناع می‌کنه از کمک...
‫نمی‌خوام درمورد تعبیرش حرف بزنم.
‫فقط، می‌دونی، داشتم صحنه‌شُ توصیف می‌کردم.
‫فهمیدم.
‫بگذریم، با یه تب شدید...
‫از خواب بیدار شدم.
‫خیلی می‌لرزیدم... ‫نمی‌تونستم حتی یه لیوان آب تو دستم نگه دارم.
‫و کاملاً هم مات بودم.
‫یعنی واقعاً فکر می‌کردم ‫همه‌چی داره تموم میشه.
‫"برای همین زنگ زدم به "لیا.
‫زود خودشُ رسوند.
‫و یه نگاه که بهم کرد فوری زنگ زد به اورژانس.
‫توی راه تو آمبولانس ازم پرسیدن ‫که درمان خاصی رو دنبال می‌کنم...
‫که اونا باید بدونن یا نه. ‫منم گفتم...
‫".خب، شیمی‌درمانی"
‫پس تو آمبولانس "لیا" پیشت بود؟
‫و همش داشت...
‫چُرت می‌زد. و...
‫منم خیلی آروم شروع کردم به عذرخواهی.
‫متاسفم. نمی‌خواستم زنگ بزنم، ولی"...
‫داشتم می‌مردم." و...
‫دستمُ گرفت و...
‫".گفت، "اپریل، تو حالا حالاها نمی‌میری
‫مثل اینکه یه دوست واقعی ـه.
‫آره واقعاً.
‫ولی بازم تا اون موقع ‫درمورد سرطانت بهش نگفتی.
‫یه مدتی ندیده بودمش.
‫مدرسه حقوق میره، سرش واقعاً شلوغ ـه.
‫خیلی وقت ـه همدیگه رو می‌شناسین؟
‫با یه گروه از بچه‌ها تو یه ایستگاه اتوبوس بودیم.
‫وقتی ۱۰ سالم بود "دنیل" برای ‫اولین بار باهام اومد مدرسه.
‫می‌رفت کودکستان.
‫خیلی می‌ترسیدم که بقیه ‫بخوان مسخره‌ش کنن.
‫و اون روز، فقط یه لحظه...
‫رومو برگردونم و وقتی ‫دوباره نگاه کردم...
‫دنیل" وایساده بود داشت آواز می‌خوند"...
‫و کیرش رو هم تو دست نگه داشته بود.
‫دوست داشتم همونجا بمیرم.
‫همه بهش زُل زده بودن.
‫هیچکس هیچی نمی‌گفت...
‫تا وقتی که...
‫"لیا" گفت، "دنیل"...
‫یا باید بخونی یا کیرتو تو دست بگیری"...
‫".ولی نمی‌تونی هم بخونی هم کیرتو بگیری
‫همه شروع کردن به خندیدن.
‫بعدش همه شروع کردن به ‫آواز خوندن و کیرشون رو با دست گرفتن.
‫محشر شده بود.
‫پس همیشه هواتو داره؟
‫دوتامون هوای همدیگه رو داریم.
‫دبیرستان که بودیم مامانش مُرد...
‫یه مدتی اومد پیش ما زندگی کرد.
‫بیشتر برام مثل خواهر بود تا دوست.
‫می‌دونی، واکنش اون وقتی...
‫که بهش زنگ زدی اینو یادم میاره که...
‫کایل" هم وقتی بهش زنگ زدی" ‫چه واکنشی نشون داد...
‫وقتی که با یه ماکت به ‫مشکل خورده بودی، یادته؟
‫گفتی که اونم...
‫همون موقع خودشو رسوند.
‫آره، خب که چی؟
‫به نظر میاد آدمایی که تو زندگیت ‫هستن خیلی بهت متعهدن.
‫مردم دوستم دارن.
‫فکر کنم بیشتر از اینا باشه.
‫فکر می‌کنم که تو از کسایی درخواست می‌کنی...
‫که وفاداری باورنکردنی داشته باشن.
‫پس تنها آدمایی که اجازه میدی ‫بهت نزدیک بشن...
‫آدمایی هستن که حس می‌کنی ‫می‌تونی باهاشون برابر باشی...
‫آدمایی که حس می‌کنی ‫می‌تونی واقعاً ازشون دوری کنی.
‫منم نسبت به اونا وفادارم.
‫بله، می‌دونم.
‫پس چرا داری یه کاری می‌کنی ‫که چیز بدی به نظر بیاد؟
‫فقط نمی‌دونم چرا سخت کار می‌کنی ‫تا با کسایی دوست باشی...
‫که به شدت بهت فداکار باشن، و بعد...
‫وقتی به کمکشون احتیاج داری ‫با بی‌میلی بهشون تکیه می‌کنی.
‫خودم به "لیا" زنگ زدم.
‫آره، درسته.
‫ولی نه تا موقعی که فکر کردی ‫داری می‌میری.
‫مثل بانک ـه.
‫پولاتُ کم کم از اونجا میاری بیرون...
‫تا وقتی که آخرش چیزی باقی نمونه.
‫پس تو فکر می‌کنی که فقط ‫میزان محدودی پشتیبانی وجود داره...
‫که یه نفر می‌تونه به دیگری ارائه بده...
‫و وقتی که از این پشتیبانی استفاده شد ‫دیگه برای همیشه تموم میشه؟
‫،اگه "لیا" سرطان داشت ‫از کمک کردن به اون خسته می‌شدی؟
‫نه، ولی همه که مثل من نیستن.
‫منظورت چیه که میگی ‫همه مثل تو نیستن؟
‫تو اورژانس...
‫دکتر بهم گفت که بازم باید...
‫انتظار تب شدید مثل این رو داشته باشم.
‫همون موقع که گفت، به صورت "لیا" نگاه کردم.
‫وحشت کرده بود.
‫به خاطر خودش یا تو؟
‫بسه دیگه، فهمیدم. ‫فهمیدم می‌خوای چی بگی.
‫باهات هم موافق نیستم. اشکالی که نداره؟
‫معلومه که نه.
‫"همه مثل من نیستن "پائول.
‫می‌دونم که فکر می‌کنی دیوونه‌م ‫ولی حالم خوبه.
‫"من فکر نمی‌کنم که تو دیوونه‌ای "اپریل
‫جلسه‌ی هفته‌ی پیش رو کنسل کردی.
‫آره...
‫بابتش هم معذرت می‌خوام.
‫وقتی پیغام رو گرفتی چی فکر کردی؟
‫خب، با توجه به اینکه هردومون ‫تشخیص دادیم که من با تکیه کردن به...
‫،آدما مشکل دارم ‫ریسک بزرگی کردی.
‫چی شد؟
‫یه کار خانوادگی...
‫اضطراری پیش اومد.
‫خب چی شده؟
‫نمی‌خوای بهم بگی؟
‫بگو دیگه. من بهت گفتم سرطان دارم.
‫فقط اینو بدون که اگه ‫می‌تونستم کنارت باشم...
‫حتماً بودم.
‫می‌دونم.
‫چند سالته؟
‫یه خرده... یه خرده بیشتر از ۵۰ سال.
‫چون این هفته داشتم فکر می‌کردم، وقتی...
‫وقتی مامان "لیا" مُرد ۳۵ سالش بود...
‫ما ۱۵ سالمون بود و اون ۳۵ سال. ‫و یادمه که...
‫،خیلی پیر نشون میداد ‫انگار میانساله و...
‫حالا به نظرم خیلی جوونه.
‫و پیش خودم فکر کردم...
‫که وقتی من به ۳۵ سالگی برسم...
‫برمی‌گردم به این موقع ‫و فکر می‌کنم...
‫وقتی ۲۳ سالم بود"...
‫،و پائول ۵۰ سال" ‫به نظر آدم جاافتاده‌ای می‌اومد.
‫".و حالا به نظر خیلی جوون میاد"
‫وقتی به این نتیجه رسیدی ‫باید بهم خبر بدی.
‫پس با هم در ارتباط می‌مونیم؟
‫موهام شروع کرده به ریزش.
‫گفتن که...
‫هفته‌ی بعدی که ‫از خواب بیدار بشم، بقیه‌ش هم...
‫ریخته رو بالش.
‫وقتی این اتفاق افتاد دیگه ‫سخت میشه از پدر مادرم قایمش کنم.
‫فکر کنم باید شروع کنیم به نقشه ریختن.
‫یا شایدم تو بتونی بهشون بگی.
‫مطمئنم تو و بابام حرف همدیگه رو بهتر می‌فهمین.
‫هردوتون یه جورایی شبیه به هم محکمین.
‫فکر می‌کنم تو هم باید ‫یه بخشی از اون گفتگو باشی.
‫می‌تونیم ازشون بخوایم باهات بیان اینجا.
‫اینم میشه.
‫می‌تونیم قبل از شیمی‌درمانی بعدیت ‫یه برنامه بریزیم.
‫نه، نمیشه.
‫فرداست.
‫پس...
‫کی قراره ببرتت؟
‫تو؟
‫لیا" چی؟"
‫اون چی؟
‫ترجیح نمیدی اون تو رو ببره؟
‫تو نمی‌خوای ببری؟
‫سوال این نیست که من ‫می‌خوام ببرمت یا نه.
‫باشه، قبول نمی‌کنی منو ببری؟
‫- اپریل" تو هنوز به والدینت نگفتی". ‫- که چی؟
‫که یعنی کلی پشتیبانی داری ‫که ازشون استفاده نمی‌کنی.
‫نمی‌خوام مادرم منو ببره شیمی‌درمانی.
‫- چرا؟ ‫- چون می‌خوام تو منو ببری.
‫فکر کنم بهتر باشه درمورد این حرف بزنیم ‫که چرا هنوزم نمی‌تونی به والدینت بگی.
‫- این الان قراره جوک باشه؟ ‫- نه، نیست.
‫من روانشناستم و تو هم به یه روانشناس نیاز داری ‫ولی تو به یه پرستار هم نیاز داری و...
‫من نمی‌تونم نقش هردوش رو برات داشته باشم.
‫پس یعنی نمی‌خوای.
‫- منظورم این نیست. ‫- آره، ولی تو یه بار منو بردی.
‫مجبور شدم اون کارو بکنم.
‫- کسی مجبورت نکرده بود. ‫- کار درستی بود.
‫اپریل" تو خیلی مریضی" ‫ولی منم مرزها رو زیر پا گذاشتم.
‫- کدوم مرز؟ هیچ مرزی وجود نداره!
‫اگه قراره روانشناست باشم باید ‫یه مرزی وجود داشته باشه.
‫- این مرز رو از خودت ساختی! ‫- اپریل"، گوش کن".
‫می‌دونستم که نمی‌تونی از پسش بربیای.
‫می‌دونستم به محض اینکه ببینی...
‫تو دلم چی می‌گذره میگی "کون لقش.
‫دختر من که نیست". ‫".پس مشکل منم نیست
‫چی شده؟
‫بگو.
‫نمی‌تونم.
‫چرا، می‌تونی.
‫نمی‌تونم اینکارو بکنم.
‫تو امتحانت رد میشم.
‫نه، نمیشی.
‫مردم هر روز می‌میرن.
‫ولی هیچ کدوم به سرسختی تو نیستن، یادته؟
‫فکر کردم قراره مواظبم باشی.
‫سعیمُ می‌کنم.
‫نه، داری ولم می‌کنی.
‫نه، ولت نمی‌کنم.
‫،"من پیشتم "پریل ‫به عنوان روانشناست.
‫الان که نیستی.
‫هفته‌ی پیش خیلی ترسیده بودم.
‫خواب دیدم مُردم.
‫- پس بهت احتیاج دارم. ‫- می‌دونم.
‫یه کار خانوادگی...
‫اضطراری داشتم.
‫چی شده بود؟ سگت مُرده بود؟
‫پدرم مُرده بود.
‫چی؟
‫اشکالی نداره.
‫اون...
‫یه مدتی مریض بود.
‫پدرت مُرده؟
‫چطور تونستی بذاری...
‫این چرندیات رو ادامه بدم...
‫وقتی... پدرت مُرده؟
‫- از نگرانیت ممنونم... ‫- به هم نزدیک بودین؟
‫نه، نه زیاد.
‫چرا؟
‫وقتی بچه بودم...
‫ما رو ترک کرد.
‫پس مامانت تو تشیع جنازه بود؟
‫نه، مامانم یه چند سالی هست که مُرده.
‫کی؟
‫خیلی وقت پیش.
‫خدایا.
‫پس خیلی سختی کشیدی، نه؟
‫متاسفم.
‫همه‌مون مشکلاتی داریم.
‫خب، به خودت نگاه کن.
‫تو هر روز با "دنیل" سر و کله می‌زنی.
‫خدایا، چرا باید همچین کاری بکنی؟
‫- چیکار می‌کنم؟ ‫- همه‌چی رو جوری می‌پیچونی...
‫که برگرده به من و زندگیم.
‫میشه فقط برات تأسف بخورم؟
‫البته.
‫بگو.
‫پس الان...
‫برام متأسفی؟
‫آره.
‫تو سرم داریم با هم حرف می‌زنیم.
‫همدردیم رو نسبت به پدرت ابراز کردم و تو...
‫با سپاسگزاری و لطف ‫تسلیت من رو قبول کردی.
‫خوبه.
‫می‌دونی، داشتن یه ‫زندگی خیالی تا حدی که...
‫توانایی بازی کردن تو ‫تمام نمایشنامه‌ها رو تو سرت...
‫داشته باشی... این...
‫این نشون دهنده‌ی نبوغ بالای شخصه.
‫- واقعاً؟ ‫- آره.
‫براساس چندتا مطالعه.
‫و بقیه‌ـشون این رو نشونه‌ی چی دونستن؟
‫جنون مطلق.
‫میشه باز برگردیم به جلسه‌ی فردای شیمی‌درمانیت؟
‫کی می‌تونه ببردت؟
‫نمی‌دونم.
‫ببین، درک می‌کنم که نمی‌خوای ‫با مادرت حرف بزنی...
‫و احساس می‌کنم "لیا" هم ‫نمی‌تونه فشارش رو تحمل کنه...
‫آره. امتحان میانترم داره.
‫ولی حتماً دوستای دیگه‌ای ‫هم داری که دوست دارن کمک کنن.
‫فکر کنم.
‫کایل" چطوره؟"
‫وقتی مشخص شد که کی قرار ‫برسوندت میشه بهم خبر بدی؟
‫چرا؟
‫می‌خوام مطمئن بشم که یکی رو پیدا کردی.
‫"بابت پدرت متاسفم "پائول.
‫:BlueAugust:.. ‫::wWw.IMDb-Dl.CoM::....