‫بله، اسمم "پائول وستون"ـه. ‫منتظر بودم.
‫- چطور می‌تونم کمکتون کنم قربان؟ ‫- من وصیِ...
‫اموال پدرم هستم و می‌خواستم...
‫می‌تونین گوشی رو نگه دارین تا من ‫حسابتون رو باز کنم؟
‫البته، باشه، نگه می‌دارم.
‫ممنون که صبر می‌کنین. ‫تماس شما خیلی برای ما اهمیت داره...
‫و زمان تقریبی انتظار...
‫- خدمات درمانی، بفرمایید. ‫- سلام.
‫- بله، می‌تونم کمکتون کنم؟ ‫- بله. من "پائول وستون" هستم.
‫پدرم پیش شما بیمه‌نامه‌ی عمر داشته و...
‫- لطفاً صبر کنین تا به مسئولش اطلاع بدم. ‫- باشه، نگه میدارم.
‫"سلام. بانک "اعتماد نو. ‫چطور می‌تونم کمکتون کنم؟
‫اسم من "پائول وستون"ـه.
‫- بله، آقای "وستون"، چطور می‌تونم کمکتون کنم؟ ‫- پدرم اخیراً فوت کرده.
‫دوتا حساب پیش شما داشته.
‫میشه رمز حساب پدرتون رو بگین؟
‫نه، رمزش رو بلد نیستم.
‫- باید تماستون رو انتقال بدم. ‫- نه، منو پشت خط نذارین.
‫- یه لحظه صبر کنین. ‫- منو تو لیست انتظار نذارین لطفاً.
‫- فقط یه لحظه. ‫- خواهش می‌کنم...
‫لعنتی!
‫می‌خوای جواب بدی؟
‫:BlueAugust:.. ‫::wWw.IMDb-Dl.CoM::....
‫بابت تلفن متاسفم.
‫دارم سعی می‌کنم دارایی‌های پدرم رو مرتب کنم...
‫و نمی‌تونم حتی یه نفرُ گیر ‫بیارم که باهام حرف بزنه. تمام چیزی که میگن اینه...
‫میشه گوشی رو نگه دارین؟ لطفاً گوشی رو" ‫".نگه دارین. اجازه بدین شما رو تو لیست انتظار بذارم
‫- خیلی آزاردهنده‌ست. ‫- اگه می‌دونستم که اپراتورها...
‫واقعاً به آدم کمک می‌کنن ‫منتظر می‌موندم.
‫بعضی وقتا فکر می‌کنم کل ‫مردم کشور تو انتظار وایسادن.
‫به هیچکس کمکی نمیشه.
‫دیگه بهش "کمک کردن" هم نمیگن.
‫".میگن "پشتیبانی مشتری
‫:چیزی که واقعاً میگن اینه
‫".متاسفم که مشکل دارین. خیلی بدـه"
‫خب، می‌دونی چیه؟ ‫من پشتیبانیتُ نمی‌خوام. کمکتُ می‌خوام.
‫برای همین قطع می‌کنم.
‫کمکی هست که بتونم بهت بکنم؟
‫مگه اینکه بخوای نامه‌ای رو ‫که نوشتم ویرایش کنی.
‫البته.
‫چه نامه‌ای؟
‫یادته هفته‌ی پیش رفتم دیدن پدر "الکس"؟
‫آره، چطور پیش رفت؟
‫ناجور.
‫گفت پول دیه‌ی شرکت بیمه رو قبول می‌کنه...
‫و شکایتش رو پس می‌گیره...
‫- خب، این عالیه. ‫- به جاش...
‫یه نامه از من می‌خواد...
‫که به گناهم تو مرگ "الکس" اعتراف کنم.
‫نامه رو نوشتی؟
‫می‌خواد با این نامه چیکار کنه؟
‫بهم قول داد کاری نکنه.
‫- "پائول". ‫- می‌دونم. درست میگی.
‫به دستش که برسه، هرکاری ‫که بخواد می‌تونه باهاش بکنه.
‫می‌فرستتش برای ناظرای اصول اخلاقی ‫یا میذاره تو اینترنت.
‫که می‌تونه پایان زندگی حرفه‌ایت باشه.
‫- وکیلت چی گفت؟ ‫- میگه که نامه...
‫دعوی رو تموم می‌کنه ‫و بیمه‌م...
‫کل دیه رو پرداخت می‌کنه. ‫نمی‌خوام بدهکار بمونم.
‫اگه نفرستیش چی میشه؟
‫هفته‌ی دیگه یه جلسه دادرسی ‫مقدماتی برگزار می‌کنن.
‫قاضی ممکنه کل پرونده رو مختومه اعلام کنه.
‫ولی اگه نکنه، اونوقت ممکنه ‫تو هیئت منصفه رای گیری بشه...
‫که اینطوری کلی وقت از دست میدم.
‫- از کجا می‌دونی؟ ‫- وکیل گفت که کار هیئت منصفه همینه.
‫میگه همه از روانشناسا بدشون میاد.
‫واقعاً؟
‫براساس حرفای این یارو ‫روانشناسی یه کار مزخرف‌ـه.
‫میگه که مردم میرن مشاوره...
‫به این امید که روانشناس ‫اونا رو درمان کنه.
‫ولی روانشناس نه فقط ‫مشکلات مردم رو حل نمی‌کنه...
‫- بلکه بدترش هم می‌کنه. ‫- و این آقا وکیل توـه؟
‫اون هر هفته با اینجور پرونده‌ها سر و کار داره. ‫می‌دونه چطوری پیش میرن.
‫و نگران بود که هیئت منصفه بخواد...
‫همه‌ی کاسه کوزه‌های کل روانشناسای ‫تو دنیا رو سر من بشکنه...
‫و ۲۰ میلیون رو دو دستی ‫تقدیم پدر "الکس" کنه.
‫اگه این وکیله می‌دونست داره چیکار می‌کنه...
‫هیئت منصفه رو وادار می‌کرد ببینن ‫که تو چه روانشناس خوبی هستی.
‫"یه لحظه وایسا "جینا. ‫کنجکاو شدم.
‫اگه تو محکمه بودی و وکیل ازت می‌پرسید ‫فکر می‌کنید به چند درصد از بیمارا"...
‫"واقعاً کمک می‌کنید؟ ‫چه جوابی بهش می‌دادی؟
‫- این چه حرفی‌ـه؟ ‫- می‌گفتی، به طور متوسط....
‫آدمایی رو که درمان کردی ‫یه خُرده بهتر شدن....
‫،خیلی بهتر شدن ‫یا همونطوری باقی موندن؟
‫تو کسی هستی که تحت درمان منی.
‫ازم می‌پرسی که آیا کمکت کردم ‫حالت بهتر بشه یا نه؟
‫باشه، جواب نده. ‫مشکل تو که نیست.
‫مشکل من‌ـه.
‫من خودم حس می‌کنم ‫که به هیچکس کمکی نمی‌کنم.
‫می‌دونی؟ می‌خوام این نامه رو بفرستم...
‫می‌خوام شغلم رو بذارم کنار ‫و یه کار بهتر پیدا کنم...
‫- یه کار مفید. ‫- خودت می‌دونی که به مردم کمک می‌کنی.
‫می‌دونی چیکار می‌کنم؟ بیشتر روزا ‫یه جا می‌شینم و ۴۵ دقیقه...
‫به حرفا گوش می‌کنم. ‫بعدش مریضا میرن بیرون...
‫و هرکاری دلشون بخواد انجام میدن.
‫فقط گوش نمی‌کنی. ‫مراقبشون هستی.
‫سوال می‌پرسی. ‫تحلیلشون می‌کنی.
‫تشویقشون می‌کنی به ‫الگوهای رفتاری خودشون دقت کنن.
‫،شاید این کارُ بکنم ‫ولی این چیزی نیست که مردم می‌خوان.
‫اونا چی می‌خوان؟
‫می‌خوان بهشون عشق ورزیده بشه...
‫،حتی از طرف من. می‌خوان بچه باشن ‫یا می‌خوان بچه‌ی من باشن.
‫والدینی می‌خوان که دوستشون داشته باشن.
‫توجه می‌خوان، محبت می‌خوان. ‫امید می‌خوان...
‫دارو می‌خوان، سکس می‌خوان.
‫لیست خوبی‌ـه.
‫ولی من این چیزا رو بهشون نمیدم.
‫مریضم "میا"، همون وکیله...
‫می‌دونی چی می‌خواد؟
‫می‌خواد بغلش کنم و دلداریش بدم.
‫ولی چیزی که واقعاً نیاز داره ‫یه شوهر خوب و یه خانواده‌ست.
‫و می‌دونم که نمی‌تونم اینا رو بهش بدم.
‫فقط می‌تونم بهش نشون بدم که داره ‫خیلی از کسایی رو که می‌تونن کمکش کنن از خودش میرونه...
‫و کسایی رو به سمت خودش می‌کشونه ‫که کمکی بهش نمی‌کنن.
‫ولی فقط باعث میشه بیشتر حس کنه ‫که تنهاست و کسی دوستش نداره.
‫این دوشنبه که از مطب داشت می‌رفت بیرون...
‫احساس شکست می‌کرد.
‫حس می‌کرد از خانواده و دنیاش طرد شده.
‫و منم هیچی نداشتم بهش بگم.
‫نگران اینی که دیگه برنگرده؟
‫واقعاً چرا باید برگرده؟
‫هیچ فایده‌ای که براش ندارم.
‫فقط بلدم دم از عقل و شعور بزنم.
‫اینطوری قرار نیست خوشبخت بشه.
‫تو همینو می‌خوای؟ ‫که مردم رو خوشبخت کنی؟
‫معلومه که می‌خوام مردمو خوشبخت کنم.
‫تو چی می‌خوای؟ ‫بیشتر بهشون گند بزنی؟
‫می‌دونی می‌خوام چیکار کنم؟ ‫می‌خوام این نامه رو بفرستم...
‫و می‌خوام بذارم مجوزمو ازم بگیرن...
‫می‌خوام مشاور بشم.
‫مشاور؟
‫- چیکار می‌کنن؟ ‫- خودت می‌دونی مشاور چیه.
‫نصیحت می‌کنن.
‫این...
‫ببین، بعضی آدما خانواده‌ای ندارن ‫که باهاشون حرف بزنن...
‫و دوستاشون بلافاصله جای خانواده رو براشون می‌گیرن.
‫پس تو اگه مشاور "میا" بشی...
‫- بهش می‌گفتی چیکار کنه؟ ‫- می‌گفتم از کارش استعفا بده.
‫می‌گفتم موهاشو بذاره بلند بشه...
‫می‌گفتم بره یه شهر آفتابی...
‫"مثل "ناپا. ‫بهش می‌گفتم دوچرخه سواری کنه...
‫تا یه سال کفش پاشنه بلند نپوشه. ‫"و می‌گفتم "یه سگ بخر.
‫فکر می‌کنی حرفتو گوش می‌کرد؟
‫اون فقط ازم می‌خواد بهش عشق و...
‫حمایت بدم.
‫ولی اگه می‌تونست عشق و حمایت تو رو دریافت کنه...
‫به خاطرشون نمی‌اومد پیش تو.
‫مشکلش اینه.
‫و تا زمانی که درمان نشده ‫نمی‌تونه نصیحت هیچکسو قبول کنه.
‫به خاطر همینه که به این روند درمانی احتیاج داره.
‫فکر کنم اگه اولین حرفم به درد خورد...
‫شاید بقیه‌شونم امتحان کنه.
‫اگه نصیحتم درست از آب در نیومد...
‫تو یه راه دیگه می‌افته. ‫منم دیگه نمی‌دونم چه ضرری دیده.
‫می‌خوای مسئولیت تصمیمایی رو که ‫برای اون می‌گیری قبول کنی؟
‫فکر نکنم مشکلی باهاش داشته باشه.
‫می‌بینی؟ مشکل تو همینه.
‫تو می‌ترسی مسئولیت زندگی ‫بیماراتو قبول کنی.
‫نمی‌خوای درگیر مشکلاتشون بشی.
‫من می‌خوام.
‫هنوزم چسبیدی به این تعصب که...
‫میذاری خودشون برای خودشون تصمیم بگیرن.
‫ولی به نظر من، این کار حرفه‌ای نیست. نامردی‌ـه.
‫می‌دونی، این تعصب نیست.
‫پایه‌ی اساسی حرفه‌ی ماست.
‫اگه برای زندگی بیمارات تصمیم بگیری...
‫باعث میشی بهت وابسته بشن.
‫فلجشون می‌کنی.
‫مثل همیشه برگشتیم به اخلاقیات.
‫"ولی اشتباه می‌کنی "جینا.
‫مشکل من این نیست که نمی‌تونم ‫از قوانین پیروی کنم.
‫مشکلم اینه که برخلاف تو، من واقعاً...
‫- به بیمارام اهمیت میدم. ‫- فکر می‌کنی من بهت اهمیت نمیدم؟
‫تو به خودت اجازه نمیدی ‫به هیچکسی اهمیت بدی.
‫خیلی ترسویی. ‫می‌شینی رو این صندلی لعنتی...
‫بیمارات جلوت از هم می‌پاشن...
‫ولی جای اینکه بهشون کمک کنی...
‫جوری درموردشون فکر می‌کنی ‫که انگار تیکه‌های پازل هستن.
‫خب، ناامیدت کردم.
‫از دستم عصبانی هستی.
‫من استادت بودم. ‫مربی‌ت بودم.
‫باید بهت دانشی میدادم...
‫که تو رو از درد این چنینی ‫مراقبت کنه.
‫رنجی که الان داری باهاش دست و پنجه نرم می‌کنی.
‫و اینکارو نکردم.
‫پس داری اینطوری واکنش نشون میدی ‫که بهم بگی رنجت رو حس نمی‌کنم...
‫و اینکه شغلم بی‌فایده‌ست.
‫هردومون می‌دونیم که تو هیچکدوم ‫این مزخرفات رو باور نمی‌کنی.
‫اگه اینطوری بود، فکر می‌کردی من ناامیدت کردم.
‫مدام بهم میگی آدم خوبی‌ام. ‫"تو روانشناس فوق‌العاده‌ای هستی پائول".
‫ولی هردومون می‌دونیم که ‫برام احترام زیادی قائل نیستی.
‫وانمود می‌کنی که بی‌طرفی ‫ولی از وقتی که برگشتم پیشت...
‫کاری به جز قضاوت درمورد من نمی‌کنی.
‫فکر می‌کنی تمام این مدت ‫داشتم درموردت قضاوت می‌کردم؟
‫خواهشاً انقدر حرفای خودمو به خودم برنگردون.
‫میشه دست از پنهان کاری و...
‫لبخند گربه صفتانه و ‫ژست بت‌مانند مزخرفت بکشی...
‫و یه بار هم که شده ‫بهم بگی واقعاً چه فکری می‌کنی؟
‫واقعاً چی فکر می‌کنم؟
‫فکر می‌کنم داری مثل یه عوضی رفتار می‌کنی.
‫فکر می‌کنم تو روانشناسی هستی ‫که به طور قابل توجهی...
‫فهم کمی از رفتار خودت داری.
‫خیلی تو خودت فرو رفتی.
‫خودت رو کاملاً محق می‌دونی.
‫میای اینجا و بهم می‌پری که...
‫می‌خوام حدودم رو زیر پا بذارم"...
‫"!چون خیلی اهمیت میدم
‫و منم مجبورم بشینم و گوش کنم.
‫و بعدش از دستم عصبانی میشی...
‫چون طاقتمو از دست نمیدم.
‫خب، حداقل بالاخره فهمیدم.
‫تو هیچی نمی‌دونی!
‫درسته. من یه عوضی خیالپردازم ‫و تو از دستم عصبانی هستی.
‫از دستت عصبانیم.
‫بذار یه سوال ازت بپرسم...
‫- گفتن این حرف چه حسی بهت داد؟ ‫- حس خوبی داد.
‫ولی شاید دقیقاً همون چیزی‌ـه ‫که تو می‌خوای.
‫من چی می‌خوام "جینا"؟ بگو.
‫مجبورم کردی از این کارم لذت ببرم.
‫مجبورم کردی نقش مادر تنبیه کننده و طرد کننده رو بازی کنم...
‫یه مسئول شکست خورده که ‫بتونی توبیخش کنی.
‫- چرا باید اینو بخوام؟ ‫- چون برات آشناست.
‫دیدت رو نسبت به دنیا تایید می‌کنه.
‫تو باید همون قربانی بی‌گناه بشی...
‫که تمام تلاشتو می‌کنی. منم مثل ‫بقیه هستم. می‌خوام بهت خیانت کنم.
‫، پس بهم میگی عوضی‌ام ‫و اینم نه فقط تقصیر خودمه...
‫که چیزی‌ـه که خودم می‌خوام باشم.
‫بگو چه حسی داری؟
‫- بذار نفس بکشم. ‫- مطمئنم حس خوبی داری.
‫"باهاش روبرو شو "پائول.
‫- همیشه ترجیح میدی داد بزنی تا اینکه فکر کنی. ‫- به چی نمی‌خوام فکر کنم؟
‫خب...
‫همینجا نشونش دادی.
‫خودت رو برای شکستی که ‫در برابر خانواده‌ت، بیمارات...
‫و پدرت خوردی شکنجه کردی.
‫برای همین داری تمام ‫کار محتاطانه‌ی خودت و منو...
‫- زیر سوال می‌بری. ‫- کار محتاطانه؟
‫تو فکر می‌کنی من غیرحرفه‌ایم. ‫فکر می‌کنی حدودم رو نمی‌دونم.
‫- همیشه همین فکرو کردی. ‫- واقعاً؟
‫همیشه همینطور فکر کردم؟
‫پس فکر می‌کنی چرا تمام این سالها ‫کنارت موندم...
‫حتی وقتی یه ‫مزاحم به تمام معنا بودی؟
‫حقیقت اینه که...
‫با وجود همه‌ی این حرفا، واقعاً ‫فکر می‌کنم تو روانشناس خوبی هستی.
‫میگی که کمکی به بیمارات نمی‌کنی...
‫ولی وقتی توضیح میدی...
‫برام مشخص میشه که ‫چقدر با دقت به حرفاشون گوش میدی.
‫شنونده‌ی فوق‌العاده‌ای هستی.
‫سرشار از همدردی هستی.
‫پس چرا ناامیدشون می‌کنم؟
‫"مشکل تو نیستی "پائول.
‫این خاصیت انسان بودن‌ـه.
‫با مشکلات عمیقی ‫دست و پنجه نرم می‌کنن.
‫فقط کاش بتونی جرأت اینو پیدا کنی...
‫که با این حقیقت که کارمون ‫سخت‌ـه کنار بیای...
‫اینکه بعضی وقتا ‫باعث میشه فکر کنی آدم احمقی هستی.
‫این شغل یعنی فروتنی.
‫و اگه به عنوان روانشناس فروتن نباشی، پستی.
‫یه جورایی باید یاد بگیری این حقیقت رو ‫که ما نمی‌تونیم جون آدما رو نجات بدیم تحمل کنی.
‫نمی‌تونیم.
‫والتر" سعی کرد خودشو بکنه".
‫خدای من!
‫پائول"، چرا بهم نگفتی؟"
‫کی اینطوری شد؟
‫۱۰روز پیش.
‫هفته‌ی قبل که اصلاً حرفی ازش نزدی.
‫فکر می‌کردم حرف زدن درمورد پدرم...
‫کافی باشه.
‫یعنی، اگه موفق میشد من چیکار می‌کردم؟
‫،خودت رو مقصر می‌دونستی ‫مثل همون کاری که در رابطه با "الکس" کردی.
‫ولی من مسئول اتفاقی هستم که افتاده.
‫پائول"، در عرض دو هفته"...
‫پدرت رو از دست دادی...
‫زیر بار گناه خرد شدی چون ‫حس می‌کنی ازش غافل شدی...
‫و حالا هم این.
‫ملاقاتم با اون...
‫اولین بار تو بیمارستان بود.
‫می‌تونی تصور کنی...
‫آخرین جایی‌ـه که الان می‌خوام اونجا باشم.
‫کنارش نشسته بودم، نگران اینکه ‫حرف اشتباهی نزنم...
‫کار اشتباهی نکنم...
‫و دخترش بیرون تو سالن منتظرـه.
‫یه کم از "رزی" بزرگترـه.
‫و اونه که خانواده رو کنار هم نگه داشته...
‫مادر، پدر... ‫همونطوری که...
‫همونطوری که تو سعی کردی مادرت رو نجات بدی؟
‫آره.
‫با چشمایی که قلبتو ‫از جا درمیاره بهم خیره شد.
‫تازه داره زندگیش رو شروع می‌کنه...
‫،و فقط می‌خواستم بهش بگم ‫".برو بیرون، فرار کن"
‫،ولی نمی‌تونم اینکارو بکنم ‫چون اگه بره...
‫والتر" هم می‌میره".
‫چند ساعت پیشش نشستم...
‫سعی می‌کردم بهش بگم که زندگیش ‫هنوزم می‌تونه معنادار باشه...
‫که با وجود اینکه پر از گناه و...
‫،زیان و شرمساری‌ـه ‫باید بره جلو...
‫که نمی‌دونه زندگی ‫براش چیا در نظر گرفته...
‫که آخرش چی میشه.
‫جز اینکه اون می‌دونه، خوبم می‌دونه...
‫که حرکت آخرش قراره...
‫یه زوال مداوم و طولانی باشه...
‫مثل پدرم.
‫پس...
‫شاید حق داره که...
‫بخواد تو خواب بمیره...
‫تا زندگیشو طبق شرایط خودش کنترل کنه...
‫جای اینکه به دنیا اجازه بده...
‫به شکنجه کردنش...
‫ادامه بدن.
‫واقعاً باور می‌کنی؟
‫می‌تونم ببینم که چطور به اینجا رسید...
‫چطور یه نفر دوست داره ‫چشماشو ببنده...
‫و بلند نشه.
‫به این فکر کرده بودی که شاید ‫دوست داشته باشی خودتم بخوابی؟
‫ولی من هرچیزی رو که می‌خواستم ‫از دست ندادم.
‫- اگه من... ‫- اگه تو چی؟
‫- "نمی‌خوام خودمو بکشم "جینا. ‫- چرا که نه.
‫تو رو خدا...
‫پائول"، می‌دونی که چی ازت می‌خوام".
‫- تو اینجا آسیب‌پذیری. ‫- "نیازی به نگرانی نیست "جینا.
‫من بچه دارم.
‫یادمه وقتی مادرم فوت کرد...
‫بالای قبرش وایساده بودم ‫و به خودم قول دادم...
‫که دیگه هیچوقت اینکارو در قبال...
‫یکی از بچه‌هام انجام ندم.
‫،بعدش "لن" به دنیا اومد ‫"بعد "رزی" و "مکس.
‫قولم رو مدام برای خودم تکرار کردم.
‫و هجوم این گرما رو...
‫حس کردم...
‫که به بدنم سرازیر میشه. ‫،من خوبم"
‫".من قوی‌ام"
‫بعضی وقتا حس می‌کنم یه درخت...
‫بزرگ و قوی و بی‌نقص هستم...
‫و اونا می‌خوان زیر سایه‌ی من زندگی کنن.
‫و بعضی وقتا هم حس می‌کنم...
‫حس می‌کنم انگار تمام برگام ریخته...
‫و من نمی‌تونم براشون کاری بکنم...
‫به جز اینکه...
‫منظره رو روشون ببندم.
‫- بازم بهت نیاز دارن. ‫- مطمئن نیستم.
‫نیاز دارن.
‫تو هنوزم به مادرت نیاز داری، مگه نه؟
‫می‌تونی تصور کنی؟
‫اگه بود الان ۸۰ سالش بود.
‫باید بزرگ شدن نوه‌هاشو می‌دید.
‫فکر می‌کنی اینطوری خوشحالتر میشد؟
‫- میشه یه چیزی ازت بپرسم "جینا"؟ ‫- البته.
‫تا حالا به خودکشی...
‫فکر کردی؟
‫آره.
‫وقتی "دیوید" داشت می‌مُرد؟
‫نه، نه وقتی "دیوید" داشت می‌مُرد.
‫بعد از اون چی...
‫موقع عزاداری؟
‫اون مرد جوونی بود...
‫خیلی جوون بود وقتی سرطان گرفت...
‫و زندگیش داشت ازش گرفته میشد.
‫،و می‌دیدی که یه نفر داره می‌میره ‫کسی که دوست داره زندگی کنه و...
‫"متاسفم که نیومدم خاکسپاری "دیوید.
‫متاسفم که کنارت نبودم.
‫ممنون.
‫اون بیماری که سرطان داشت چی شد؟ ‫حالش چطوره؟
‫این هفته نتیجه‌ی آزمایش خون رو می‌گیره.
‫از نظر احساسی چطوره؟
‫- یه جورایی از دستم عصبانی‌ـه. ‫- چرا؟
‫قضیه‌ش مفصل‌ـه.
‫تو بیمارستان بود. ‫واقعاً حالش بد بود...
‫ولی به مادرش چیزی نگفته بود.
‫منم فکر کردم مادرش حق داره خبردار بشه.
‫معلومه که حق داشته. ‫کار درستی کردی.
‫یه روزی، "اپریل" ازت ممنون میشه.
‫شاید.
‫"گوش کن "جینا.
‫من خسته شدم.
‫دیگه نمی‌خوام حرف بزنم.
‫فکر کنم بهتره...
‫قبل اینکه بچه‌ها رو بردارم ‫یه قهوه‌ای چیزی بخورم.
‫- حالت خوبه؟ باهات میام. ‫- نه، چیزی نیست، خوبم.
‫فقط خسته‌م. همین.
‫- نامه رو یادم رفت. ‫- نگهش می‌دارم...
‫نگهش می‌دارم...
‫به خاطر تو. و بعدش...
‫این هفته رو وقت داری ‫راجع بهش فکر کنی.
‫،و اگه خواستی برگردونمش ‫اگه خواستی بفرستمش...
‫اونوقت میدم بهت.
‫یه هفته وقت برای چی؟
‫برای دیدن بیمارات.
‫من داشتم می‌گفتم...
‫- نمی‌خوام اونا رو ببینم. ‫- "بیماراتو ببین "پائول.
‫همونطوری که اعتقاد داری کمک می‌کنی.
‫:BlueAugust:.. ‫::wWw.IMDb-Dl.CoM::....