‫"سلام "میا.
‫خب، حالت چطور بوده؟
‫آروم.
‫خبری ازت نداشتم.
‫پیغاممو گرفتی؟
‫آره. ممنون که زنگ زدی.
‫- حالت چطوره؟ ‫- چطور به نظر میام؟
‫اینم یه روش وکیل بازی‌ـه، نه؟ ‫سوال رو با سوال جواب دادن؟
‫خب، فکر کردم این جلسه آخری...
‫قال همه‌چیو بکنم...
‫ولی از اینجا به بعدش سراشیبی‌ـه.
‫ولی یه چیزی هم فهمیدم.
‫جلساتمون رو تموم می‌کنم.
‫:BlueAugust:.. ‫::wWw.IMDb-Dl.CoM::....
‫به خاطر کاری که برام کردی ازت ممنونم.
‫می‌دونم بیمار سختی بودم.
‫ولی اگه هردفعه که میری دکتر...
‫آخرش حس بدی بهت دست بده ‫پس بهتره تغییرش بدی.
‫می‌تونستم زنگ بزنم ولی خواستم ‫خودم بیام و خداحافظی کنم...
‫و کارو تموم کنم.
‫می‌فهمم.
‫نمی‌خوای راضیم کنی بمونم؟
‫دوست داری اینکارو بکنم؟
‫فکر می‌کردم شروع می‌کنی به گفتن... ‫".درمان فلان‌ـه، درمان بیسارـه"
‫می‌خوای باهات چونه بزنم؟
‫مثل این سبزی فروشای تو خیابون؟
‫"وای "پائول...
‫نباید الان عصبانی بشم؟
‫از اینکه می‌خوام برم ‫از دستم عصبانی هستی؟
‫مثل اینه که انگار دوست داری ‫توپ‌ـتو برداری بری خونه.
‫شاید تو درست بگی.
‫اگه این جلسات کمکی نمی‌کنه...
‫اینجا نگه داشتنت آخرین کاری‌ـه ‫که دوست دارم انجام بدم چون حالتو بدتر می‌کنه.
‫مثل همون اتفاقی که هفته‌ی پیش افتاد.
‫حس خیلی بدی داشتم.
‫رفتم خونه و به بابام زنگ زدم...
‫فکر می‌کردم که باید قال همه‌چی رو بکنم.
‫خودشو رسوند و منم شروع کردم به سوال پرسیدن...
‫،درمورد بچگیم ‫همونایی که راجع بهش حرف زدیم.
‫پرید بهم...
‫،چرا مشکل درست می‌کنم ‫خاطرات قدیمی رو زنده می‌کنم؟
‫شاید خودش رو تو خطر دیده.
‫مخصوصاً وقتی ازش پرسیدم ‫نظر اون بوده که پیانو رو بفروشن.
‫گمش کرده...
‫،نباید سرزنشش کنم ‫باید ازش ممنون هم باشم...
‫بدون اون زنده نمی‌موندم...
‫که از روز اولی که به دنیا ‫اومدم غیر ممکن بود...
‫و شاید به خاطر همینه که مادرم دیوونه شد.
‫پس همش تقصیر تو شد.
‫آره، بعدشم رفت...
‫تعجبی نداره که نمی‌تونم برای ‫خودم مردی پیدا کنم...
‫که می‌خوام.
‫یه زن مثل من؟
‫و بعدم رفت بیرون...
‫می‌گفت دیگه نمی‌خواد باهام حرف بزنه.
‫پس فقط جلسات اینجا نبوده ‫که هفته‌ی بدی برات ساخته.
‫اگه با تو حرف نزده بودم هیچوقت ‫اینطوری باهاش برخورد نمی‌کردم.
‫پس به لطف همه‌ی اینا، من...
‫پدرمو از دست دادم.
‫از دستش ندادی.
‫هنوزم تو زندگیت هست...
‫ولی پدری رو که فکر می‌کردی داری، از دست دادی.
‫حرفای مادرت رو رد نکرده.
‫فقط خواسته جواب نده.
‫و این خیلی چیزایی رو که اینجا راجع بهش ‫حرف زدیم تایید می‌کنه.
‫باشه، "پائول"، می‌فهمم.
‫من بابای بی‌نقصی نداشتم.
‫تو درست میگی و من اشتباه. ‫همینو می‌خوای؟
‫،پس یادداشتای جلسه‌ی امروزو بنویس ‫که امیدوارم از حالا به بعد نگهشون داری...
‫بیمار با موفقیت به خاطر تصویر خیالی"...
‫".از پدر خود‌شیفته‌ی خود در هم شکست"
‫راستش، چیزی که می‌نوشتم اینه...
‫میا از یه مادر افسرده متولد شده"...
‫پدرش رو به صورت ایده‌آل درآورده" ‫تا کاملاً احساس تنهایی نکنه.
‫و این هفته، بعد از اینکه" ‫بالاخره باهاش روبرو شد...
‫می‌تونه پدرشو اون چیزی که " ‫".واقعاً هست ببینه
‫خرد کننده‌ست...
‫ولی اگه بتونی ماورای ارتباطت ‫با پدرت رو ببینی...
‫ممکنه این امکان به وجود بیاد...
‫که عشق رو یه جای دیگه پیدا کنی.
‫یعنی میگی جلساتمو ادامه بدم؟
‫اینم یه راهشه.
‫ولی تنها راه نیست.
‫خوبه، چون دیگه واقعاً نمی‌کشم.
‫راستش، شاید بهتره دیگه برم.
‫البته، می‌تونی بری.
‫،ولی حالا که اینجایی ‫شاید بتونیم حداقل روی تموم کردن این پرونده...
‫کار کنیم.
‫می‌دونم که از جلسه‌ی قبلی...
‫با ناراحتی رفتی.
‫دوست دارم الان یه جور بهتر تمومش کنم.
‫چقدر طول می‌کشه؟
‫خب، بستگی به خودت داره.
‫اگه این آخرین جلسه‌ست ‫می‌تونیم از زمانی که برامون مونده استفاده کنیم.
‫و من باهات روراست میشم، تو هم همینطور.
‫چطوره؟
‫باشه، آخرین جلسه.
‫چیکار کنیم؟
‫نگفتی بعد از رفتن پدرت چی شد.
‫اینطوری کارو تموم می‌کنیم؟
‫نمیشد یه کم فسفر بسوزونیم؟
‫"شوخیاتو دوست دارم "میا.
‫ولی بعضی وقتا فکر می‌کنم یه جور...
‫یه جور پنهان کاری‌ـه.
‫بعد از رفتن بابام...
‫تمام هفته رو به کل تو خونه و تختم...
‫موندم.
‫می‌دونم حالم به نظر بد بوده ‫،ولی حالا که اینجام
‫پس باهاش کنار اومدم.
‫اصلاً از تخت بیرون نیومدی؟
‫یه سر دستشویی، یه سر آشپزخونه.
‫در رو هم روی پیکها باز می‌کردم.
‫با کسی حرف نزدی؟
‫"دستیار قابل اعتمادم "هنری...
‫که تهدیدم کرد که میاد برام آشپزی می‌کنه.
‫- نمی‌خواستی به من زنگ بزنی؟ ‫- چی می‌گفتم...
‫زیر پتو قایم شدم چون می‌ترسم" ‫"برم تو نشیمن؟
‫اگه همچین حسی داشتی، پس آره.
‫یه کم احساس ناامیدی نمی‌کردی؟
‫تمایلی به خودکشی ندارم "پائول"، نگران نباش.
‫من خیلی سرسختم.
‫برات سخت بوده که مجبور شدی ‫این همه مشقت رو تنهایی از رو دوشت برداری؟
‫فقط حس می‌کردم تخت جای امنی‌ـه...
‫و نشیمن...
‫ترسناک بود.
‫پس تو تخت موندی...
‫مثل مادرت.
‫اون افسردگی بعد زایمان داشت.
‫بهونه‌ی من چیه... افسردگی بدون زایمان؟
‫اتفاقاتی رو که از سر گذروندی ‫"آسون نمی‌بینم "میا.
‫تو بچه می‌خواستی.
‫فکر کردی بچه‌دار شدی.
‫مصیبت دردناکی‌ـه.
‫و مهمتر از اون ‫وقتی آسیب‌پذیر بودی...
‫و بیشتر از همه به پدرت احتیاج داشتی...
‫اون کنارت نبود...
‫شاید همون موقع کنار مادرت هم نبوده...
‫که نتونسته از تخت بیرون بیاد.
‫دقیقاً به خاطر همینه ‫که کارم با مشاوره تموم شده.
‫هر موقع که حرف می‌زنیم حس می‌کنم...
‫باید برم پیش یه روانشناس که ‫مشکلات اون روزمو حل کنم.
‫باشه، فهمیدم.
‫- نه حرفی از بابا می‌زنیم نه مامان. ‫- ختم پرونده اینطوری‌ـه؟
‫زندگی خانوادگی نکبت بارمو یادم میندازی...
‫و بعد زندگی عشقیم، بعدش چی؟ ‫گرمای جهانی؟
‫خب دوست داری از چی حرف بزنیم؟
‫داشتم فکر می‌کردم یه طوطی بخرم...
‫،یه حیوون خونگی
‫به جای دوست پسر یا روانشناس.
‫"می‌تونم اسمشو بذارم "پائول...
‫و می‌تونم بهش یاد بدم که بگه...
‫"دوست داری از چی حرف بزنیم؟"
‫"یا "مشکل منم یا پدرت‌ـه؟
‫ولی بعد فهمیدم که طوطی‌ها ‫حدوداً ۸۰ سال عمر می‌کنن.
‫و فکر نکنم بتونم تا این حد ‫با کسی بمونم.
‫پس می‌خوای بری، ولی اینم می‌خوای ‫که منو نزدیک به خودت نگه داری...
‫یا حداقل صدامو می‌خوای نگه داری.
‫"ببین "پائول...
‫من ازت خوشم میاد...
‫به عنوان یه انسان ازت خوشم میاد.
‫کاملاً مشخصه.
‫اگه دوست باشیم...
‫عالی میشه.
‫ولی نیستیم.
‫و منم توهم برم نمی‌داره که دوستم میشی.
‫برخلاف قوانین‌ـه.
‫مگه اینکه، اسمم "لورا" بود.
‫- هنوزم از اون موضوع عصبانی هستی. ‫- شایدم فقط یه آدم عصبی هستم...
‫و باید کسی رو که هستم قبول کنم.
‫- نه بنا به دلیلی ازم عصبانی هستی. ‫- نه، گفتم که ازت خوشم میاد.
‫و منو به عنوان یه دوست می‌خوای ‫نه روانشناس.
‫چیزیو می‌خوای که نمی‌تونم بهت بدم.
‫چیش جدیده؟
‫شاید سوال این نباشه که ‫"چرا داری میری "میا...
‫بلکه اینه که چرا برگشتی ‫سر خونه‌ی اول.
‫کاملاً می‌دونستی که من به خاطر ‫قصور در معالجه ازم شکایت شده.
‫باور داشتی که ۲۰ سال پیش ‫من ناامیدت کردم.
‫فکرشو بکن. ‫چه جور انتخابی بود؟
‫واقعاً انتخاب خوبی نبود.
‫یا شاید عالی بوده...
‫آرزو داشتی سعی کردی یه ‫روانشناس رو مثل همون مردایی...
‫که تو زندگیت انتخاب کردی، انتخاب کنی...
‫دنبال کسی هستی که ‫احتمالاً ناامیدت می‌کنه...
‫هرکاری می‌کنی که بتونی ‫اونو دور کنی.
‫،و وقتی ناامیدت کرد ‫که اجتناب ناپذیر هم هست...
‫بعد ازش عصبانی میشی.
‫به همین سادگی.
‫،دو دفعه برگشتی سمت بابا ‫بدون اینکه بهش اشاره‌ای بکنی.
‫ببین "میا"، معلومه که آزادی که ‫جلسات روانشناسی رو...
‫ترک کنی...
‫ولی نظر من اینه که تا موقعی که گره رو...
‫باز کنی...
‫مرد بعدی، یکی بعد از دیگری...
‫اونا هم ناامیدت می‌کنن.
‫این الگوی مادام‌العمر زندگی من‌ـه...
‫چون من...
‫خیلی به بابای بد وابسته بودم؟
‫چرا اینو ۲۰ سال پیش بهم نگفتی؟
‫- چی میشد مگه؟ ‫- داری میگی تقصیر من‌ـه؟
‫شاید اگه می‌دونستم زندگیم بهتر میشد.
‫الان یه کم دیره.
‫تا حالا ازم شنیدی اینو گفته باشم؟
‫منتظر موندی؟
‫و انقدر صبر کردی تا ‫برسم به سن یائسگی؟ عالیه.
‫- بازم داری همینکارو می‌کنی "میا"؟ ‫- چیکار؟
‫منو سرزنش می‌کنی که چیزی رو که نیاز ‫داری وقتی که نیاز داشتی بهت ندادم.
‫حالا فهمیدم...
‫ختم پرونده اینه که بهم بگی ‫همه‌ی اینا تقصیر من‌ـه...
‫و منم حرفتو قبول کنم.
‫اینطوری هردومون می‌تونیم ‫،هرچیزی رو که می‌خوایم بدست بیاریم
‫،من می‌تونم عصبانیت کنم ‫تو می‌تونی کارتو با من تموم کنی.
‫اینجاست که بهم میگی چقدر راحت میشم ‫وقتی پاتو از در میذاری بیرون.
‫و بعد می‌خوای بگی...
‫،که مثل یه چاقو روی گردنم هستی ‫که وقتی رفتی حس خوبی بهم دست میده.
‫همینطوریه، نیست؟
‫"ببین، تخصصت همینه "میا.
‫و اگه بخوای بازم این رفتار رو ‫تکرار کنی اشکالی نداره. بفرما.
‫ولی اگه می‌خوای تو زندگیت ‫تغییری به وجود بیاری...
‫پیشنهاد می‌کنم جلساتت رو ادامه بدی.
‫و لازم هم نیست حتماً با من باشه.
‫میشه درمورد الگوهای تو حرف بزنیم؟
‫الگوهای من؟
‫مثل چی؟
‫چطور دوست داری یه زن روی مبلت بخوابه...
‫که فکر می‌کنه دوستش داری...
‫چطوری فکرتو آزاد می‌کنی.
‫فکرمو آزاد می‌کنم؟
‫دیدم چطوری بهم نگاه می‌کردی.
‫صورتتو خیلی خوب...
‫،بی‌طرفانه نگه می‌داری ‫ولی می‌تونی ببینم که نگاهت...
‫روی گردنم می‌لغزه...
‫یا روی پاهام...
‫یا سینه‌هام و فکر می‌کنی ‫شبیه چی هستن.
‫یالا "پائول"، گفتی که روراستی.
‫چطوره یه کاری بکنی؟
‫می‌دونی، تو ترجیح میدی منو ‫به عنوان یه بیمار داشته باشی تا...
‫یه صندوق سرمایه که سودش کم شده.
‫نگو که همچین خیالی راجع به خودمون نداری.
‫جوجه‌های دیوونه تو تخت سکسی میشن، نه؟
‫چی شده؟ ‫دارم ناراحتت می‌کنم؟
‫چرا فقط نریم تو اتاق خواب و سکس نکنیم؟
‫یا روی پیشخون آشپزخونه چطوره؟
‫شرط می‌بندم اصلاً با "لورا" همچین کاری نکردی.
‫پس این جلسات چیزی برای یادگرفتن نداره...
‫پس بریم بکنیم؟ همین؟
‫حداقل یه کم آروم میشیم...
‫از زندگی نکبتمون.
‫پس مدل ختم پرونده‌ی تو اینه؟
‫،باعث میشه حس بهتری داشته باشیم ‫جای اینکه تظاهر کنیم...
‫چرند گفتن واقعاً کمک می‌کنه.
‫چی میشه اگه همه‌ی قوانین رو ‫به خاطر من بشکنی؟
‫منظورت اینه که بگم...
‫آره؟
‫می‌خوای؟
‫اگه بخوام چی؟
‫چی میشه؟
‫چی داری میگی؟
‫بالاخره حس خاص بودن بهت دست میده؟
‫اینطوری همه‌چی درست میشه ‫که برنده بشی؟
‫یا فقط منو به خاطر شکستن ‫حد و مرزم سرزنش می‌کنی؟
‫خیره سرت یه وکیلی.
‫می‌دونی اینکار یعنی چی.
‫بعدشم واقعاً تو پرونده‌ی ‫قصور گناهکار شناخته میشم.
‫احتمالاً نماینده‌ی اینجور دکترا بودی.
‫،اینم یه جور فرار از درمانه ‫باید بگم...
‫- منو هم مثل موکلات حساب کن. ‫- همچین کاری نمی‌کنم.
‫نمی‌کنی؟ پس بهت نیاز پیدا می‌کنم.
‫منو تحت کنترل می‌گیری.
‫و اینطوری برات راحتتر میشه...
‫که منو برگردونی به دفترت.
‫شاید...
‫شاید به خاطر همینه که می‌خوای اینکارو بکنی.
‫چی؟
‫- شغلت. ‫- داری بحثو عوض می‌کنی.
‫ترسیدی؟
‫دارم سعی می‌کنم کمکت کنم. ‫شغلم اینه.
‫تو چی "میا"؟ ‫تو هرروز سر کار چیکار می‌کنی؟
‫تو هم مثل همه می‌دونی چیکار می‌کنم.
‫پرونده‌ت چطور پیش میره؟
‫هفته‌ی پیش نبودم. ‫هیچ خبری نشده؟
‫خب، بهم خبر میدن.
‫ولی حق با توـه، هفته‌ی پیش نبودی.
‫اگه رفته بودی سر کار، دوست داشتی ‫رو چه پرونده‌ای کار کنی؟
‫دادگاه نداشتم. قرار بود یه موکل جدید رو ببینم...
‫یه پزشک کودکان که...
‫بیماری یه بچه‌ی ۹ ساله رو اشتباه تشخیص داده...
‫تقریباً اونو به کشتن داده.
‫تعجبی نداره که چرا تو تخت موندی.
‫"من راجع به موکلام قضاوت نمی‌کنم "پائول.
‫ازشون حمایت می‌کنم.
‫و چندتا از موکلات آدمای قدرتمندی هستن...
‫که تو حمایت از آدمای آسیب پذیر ‫و بی گناه شکست خوردن؟
‫"ازشون شکایت شده "پائول...
‫مثل تو. ‫معنیش این نیست که گناهکارن.
‫و چند وقته اینکارو داری می‌کنی؟
‫۱۷سال.
‫چندوقت یه بار به خاطر مریضی مرخصی می‌گیری؟
‫از موقعی که استخدام شدم؟
‫چهار یا پنج روز.
‫تو ۱۷ سال؟
‫تعطیلات چی؟
‫هفته‌هایی که مرخصی نگیری، نمی‌سوزه.
‫متوجه‌م. ولی هفته‌ی پیش...
‫بعد از اینکه با پدرت روبرو شدی ‫سر کار نرفتی.
‫به قول خودت افسرده بودم.
‫فکر کنم همینطوره.
‫ولی فکر نمی‌کنم تصادفی باشه...
‫که نخواستی از کسی ‫دفاع کنی که با غفلتش...
‫به یه بچه آسیب زده.
‫ببین، من نمیگم همشون گناهکارن...
‫ولی هردفعه که تو دادگاه وایمیسی ‫تا از موکلت دفاع کنی...
‫فکر می‌کنم درواقع داری از پدرت ‫درمقابل دیگران دفاع می‌کنی...
‫مخصوصاً خودت.
‫لعنتی.
‫اینو چند وقته که می‌دونی؟
‫مگه برات فرقی می‌کنه؟
‫هیچوقت بینشون ارتباطی نساختم...
‫و حالا توش گیر افتادم.
‫حس می‌کنم قبلاً هیچی نداشتم. ‫حالا از هیچی هم کمتر دارم.
‫می‌دونم ترسناک‌ـه...
‫ولی شاید چیز خوبی باشه.
‫خوبه که هیچی ندارم؟
‫ممنون.
‫ممنون. کمک کردی بفهمم که ‫همه‌ی انتخابام تو کل زندگیم...
‫یکی بعد از دیگری نادرست بوده.
‫"ولی اینم باید بفهمی "میا...
‫که الان تو یه مقطع بحرانی ‫از زندگیت هستی...
‫که حالا انقدر از خودت شناخت داری...
‫که تفاوت ایجاد کنی، انتخابای بهتر.
‫این چرندیات خوش‌بینانه رو تحویلم نده.
‫و وقتی به تغییر واقعی نزدیک میشی...
‫که با تمام توان بجنگی.
‫وقتی اولین بار برگشتی سعی کردم درمورد...
‫ارتباطت با پدرت ازت سوال کنم...
‫و تو منو خاموش کردی. ‫نمی‌خواستی چیزی درموردش بدونی.
‫هفته‌ی پیش باهاش روبرو شدی.
‫آره، معلوم شد کارت چقدر خوبه.
‫نمیگم اینکار آسون‌ـه. ‫ولی شاید ارزششو داشته باشه.
‫که بالاخره چشم بندو دربیاری...
‫حتی اگه از چیزی که می‌بینی خوشت نیاد. ‫چون راه چاره همینه؟
‫پشت سر بذاریشون و ‫تو تاریکی سرگردون بشی؟
‫- مجبورم درشون بیارم؟ ‫- من نه. تو مجبوری.
‫به چی فکر می‌کنی؟
‫هیچی.
‫با بقیه‌ی زندگیم می‌خوام چیکار کنم؟
‫می‌خوام...
‫همون چیزایی رو می‌خوام که ‫دوماه پیش که اومدم اینجا می‌خواستم...
‫یه مرد، یه خونه، یه خونواده.
‫بهشون نزدیک هم نشدم.
‫فکر می‌کنی ازدواج کردن ‫همه‌چی رو درست می‌کنه؟
‫می‌دونی چند نفر آدم متأهل...
‫چند نفر از والدین همین احساس ‫پوچی تو رو دارن؟
‫بذار ازت بپرسم...
‫آخرین باری که واقعاً ‫احساس خوشبختی کردی کی بود؟
‫دو هفته پیش که فکر می‌کردم باردارم.
‫و چی باعث شد حس خوبی داشته باشی؟
‫اینکه فقط خودم نبودم که زندگی برام معنا داره...
‫که یه...
‫یه نفر دیگه هم همیشه هست.
‫تا حالا به این توجه کردی که شاید ‫مسأله بچه‌دار شدن یا...
‫یا شوهر نباشه، "میا"؟
‫شاید این فقط یه تصویر از خانواده‌ت...
‫یا از دوستات، یا عُرف‌ـه...
‫که تو ذهنت‌ـه.
‫همه‌ی آدما نیاز ندارن...
‫زندگی کامل و قانعی داشته باشن.
‫،"شاید چیزی که واقعاً می‌خوای "میا ‫حس ارتباط‌ـه...
‫یه اتصال معتبر...
‫با یه کسی یا یه چیزی.
‫و هردومون می‌دونیم که نمی‌تونم داشته باشمش.
‫- چرا؟ ‫- یه اتصال معتبر؟ اونم من؟
‫- هیچوقت نداشتم. بی‌عرضه‌م. ‫- مطمئنی؟
‫اینجا چی؟
‫شوخیت گرفته؟
‫من با اینجا همخونی ندارم.
‫بهت حمله می‌کنم. تهدیدت کردم. ‫سعی کردم اغوات کنم.
‫- خیلی خرابکاری کردم. ‫- باشه، یه وقتایی یه حرکاتی از خودت نشون دادی.
‫ولی اگه اینکارا رو نمی‌کردی ‫چطوری می‌تونستیم بررسیش کنیم؟
‫این روش تو بوده که اونچه رو که نیاز داری ‫بریزی رو دایره.
‫منم باهات روراست بودم...
‫مراقبت بودم. ‫تو خودت، خودتو آسیب‌پذیر کردی.
‫نشونم دادی واقعاً کی هستی.
‫و بازم نذاشتی بری.
‫هنوز نه.
‫هردومون می‌دونیم که تو واقعاً ‫دوست داری عوض بشی.
‫دلیل واقعی برگشتت همین‌ـه.
‫آره، معلومه که تو زندگیت رابطه‌ی صمیمی می‌خوای.
‫و منم می‌دونم...
‫می‌دونم که لیاقتشو داری.
‫- چون داشتیش. ‫- کِی؟ یه بارشو بگو.
‫الان. همین الان.
‫وقتمون تموم‌ـه، نه؟
‫"ممنون "پائول.
‫جلسه‌ی خوبی بود.
‫"خداحافظ "میا.
‫خب...
‫فکر کنم هفته‌ی بعد می‌بینمت.
‫درخدمتم.
‫:BlueAugust:.. ‫::wWw.IMDb-Dl.CoM::....